Χαλαρό πρωινό και όνειρα με γεύση Λονδίνου...

Σήμερα το πρωί ξύπνησα νωρίς αλλά μου ήταν πραγματικά αδύνατον να σηκωθώ από το κρεββάτι.. Ήθελα να μείνω κουκουλωμένη με την αφράτη κουβερτούλα μου και το κεφάλι  μου χωμένο στα πουπουλένια μου μαξιλάρια για τουλάχιστον άλλη μια ώρα, και έτσι έκανα.. Χρειάστηκε να ακυρώσω το ραντεβού μου με τον Βαγγέλη βέβαια, η ρίζα μου θα πρέπει να περιμένει μερικές μέρες ακόμα όπως και το ασημί που έχει αρχίσει να χρυσίζει επικίνδυνα πια, αλλά δεν πειράζει..  Και όταν κατάφερα να σηκωθώ με τα πολλά, έφτιαξα τον καφέ μου και τον ήπια μασουλώντας απολαυστικά μπισκότα με συντροφιά την Ελένη στην τηλεόραση και με ενδιάμεσα zapping στην Φαίη και τον Γιώργο Λιάγκα... Το ζώδιο μου λέει για το σαββατοκύριακο πως πρέπει να ερωτευτώ επειγόντως είπε η Άση Μπήλιου και με άγχωσε, γιατί δεν ξέρω καθόλου αν θα προλάβω.. Ούτε και αν θέλω να ερωτευτώ άλλωστε.. Anyway, κατά τις 11 πήγα από τον Ζάρμπαλη εδώ δίπλα για ένα λούσιμο - ίσιωμα να μην περάσω το weekend σαν την τρελή και δοκίμασα και για πρώτη φορά αποτρίχωση με κλωστή... Είχε πλάκα και ήταν... γαργαλιστική... Και νομίζω πως θα ξανακάνω... :-) Και τώρα, πίσω στο σπίτι, κάνω λίστες για το αυριανό σούπερ μάρκετ... Στο καινούριο Delicious έχει συνταγή για Scotch Eggs, μιλάμε για την κορυφαία λιχουδιά ever και δεν ξέρω αν θα μου γίνουν half as tasty as the ones that I allways buy from Selfridges, αλλά εγώ θα  δοκιμάσω γιατί τα λατρεύω... Μαζί βρήκα και μια συνταγή για beef and ale pies και με βλέπω να το ρίχνω στην μαγειρική με πάθος αυτές τις μέρες και για τα αποτελέσματα, I will let you know...

Αν περιμένω κάτι πως και πως για τις μέρες των Χριστουγέννων που θα τις περάσουμε στο Λονδίνο, είναι τα ψώνια και οι βόλτες που έχουν να κάνουν με φαγητά.. (Αυτός είναι και ο κυριότερος λόγος για τον οποίο πάντα επιδιώκω να μένουμε σε σπίτι και όχι σε ξενοδοχείο.. Για να μπορούμε ενδιαμέσως να μαγειρεύουμε και να φτιάχνουμε σούπερ πρωινά ...) Πίτες και egg rolls από το Selfridges, macarons από το ολοκαίνουριο μαγαζί του Pierre Herme, τυριά από το Neal's Yard Dairy στο Bourough Market, cupcakes από το Hummingbird και το Lola's, περιέργα αλάτια, πιπέρια, σάλτσες και μουστάρδες από το Food Hall του Harvey Nichols , και βέβαια, πρωινό στο Le Pain Quotidien και μετά βόλτα για ώρα στο The Whole Foods Market... Αν δεν φτιάξω φέτος ομελέτα από εκείνα τα απίστευτα πράσινα αυγά θα σκάσω λέμε... 

Και afternoon tea φυσικά στο Lanesbourough ή στο Wolsley, και eggs benedict στο Tom's Kitchen, και burgers στο PJ's, και μεσημεριανό στο bar του Scott's με τα αγόρια μου, και ένα σωρό άλλα - κάποια από αυτά πιο gourmet πολύ φοβάμαι- που τα έχει αναλάβει ο Μάνος... Ξέρω πως πολλοί πάνε στο Λονδίνο για άλλου είδους shopping.. Δεν θα σας πω ψέματα, όλο και κάτι κουβαλάμε και εμείς πίσω από ρούχα, καλλυντικά και αξεσουάρ - και πούρα- , και πάμε πάντα και ένα τουλάχιστον θέατρο και αυτή την φορά θα πάμε και οπωσδήποτε για ποτό εκτός από το λατρεμένο Mandarin Oriental και στο ανακαινισμένο Momos αλλά το main project  μας είναι πάντα το φαγητό... Και το απολαμβάνουμε και οι τρεις μας απίστευτα...

Πίσω στα δικά μας, το σαββατοκύριακο εκτός από μαγείρεμα και cocooning έχει έναν πρωινό καφέ, δυο diners και ένα lunch ήδη κανονισμένα με  φίλους αγαπημένους οπότε το πρόγραμμα μου είναι πλήρες.. Και θέλω να κάνω και ένα ξεκαθάρισμα σε διάφορες κούτες γιατί το καινούριο μου διακοσμητικό concept για φέτος τον χειμώνα θα είναι τελικά τα ασημικά.. Μην φανταστείτε κανένα σπίτι γεμάτο, να αστραποβολάει, όχι.. 

Όμως θα ανασύρω μερικά πολύ ιδιαίτερα κομμάτια, έτσι να κάνουν την διαφορά στην λεπτομέρεια.. Η Όλγα θα ταλαιπωρηθεί λίγο να τα καθαρίσει γιατί μετά από τόσον καιρό μέσα στις κούτες έχουν γίνει χάλια, αλλά όταν τελειώσει νομίζω πως θα είναι όλα όπως πρέπει.. Και θα δίνουν στον χώρο ένα touch πολυτέλειας χωρίς να τον βαραίνουν.. 

Αυτά για σήμερα, σας εύχομαι να περάσετε μια πολύ όμορφη - υπόλοιπη- μέρα και μια που βοηθάει και ο καιρός με την λιακάδα, να έχετε άνοιξη στην καρδιά.. Φιλιά πολλά...

Λονδίνο again....

Γράφω ξαπλωμένη στο κρεβάτι της Doris με το laptop σε μια άβολη αλλά σταθερή θέση που με βοηθάει να πατάω τα πλήκτρα σχετικά εύκολα... Έξω από το παράθυρο οι κύκνοι κάνουν τεμπέλικες βόλτες στα νερά του καναλιού και ο ήλιος λάμπει σαν να είμαι στην Αθήνα. Το Λονδίνο με καιρό ελληνικό είναι σίγουρα μια από τις ομορφότερες πόλεις του κόσμου... Και για μένα που σιχαίνομαι την μουντάδα και την βροχή, αυτές οι μέρες λιακάδας ήταν ανέλπιστο δώρο... Και οι ιδανικές συνθήκες για να ευχαριστηθώ βόλτες και ψώνια.. Βέβαια, τα προγράμματα μου εξακολουθούν να ανατρέπονται διαρκώς, οι οκτώ μέρες του ταξιδιού μας έγιναν τρεις αλλά δεν πειράζει.. Προλάβαμε να πάμε σε όλα τα αγαπημένα μας μαγαζιά, να φάμε σαν γουρουνάκια, να εκδράμουμε στην εξοχή και να γεμίσουμε τις μπαταρίες μας... Και η αλήθεια να λέγεται, το να είμαι εδώ παρέα με την Μαρία που είναι ο πιο δικός μου άνθρωπος μετά τον Μάνο και τον Άρι βοήθησε πολύ στο να περάσω καλύτερα από όσο θα επέτρεπαν οι συνθήκες σε άλλη περίσταση...

Ξεκινώντας απο την Κυριακή που φτάσαμε, κουρασμένες αλλά γεμάτες όρεξη για να κάνουμε ότι περισσότερο μπορούσαμε για να χορτάσουμε την πόλη που αγαπάμε τοσο πολύ, αφήσαμε τα πράγματα μας στο σπιτι της Doris που μας το παραχώρησε μια που εκείνη είναι ακόμα στην Αθήνα, και φύγαμε τρέχοντας για τα μαγαζιά.. Harrod's, Harvey Nichols και Selfridges ήταν τα πρώτα "προσκυνήματα" μας και το βράδυ κλείσαμε την πρώτη μας μέρα στην πόλη με ένα early dinner στο PJ's στην Fulham Road... Καταπληκτικά  eggs benedict - έχω γίνει ειδική στο θέμα μια που έκανα και crush test σε διάφορα εστιατόρια- και ένα τεράστιο burger που κοντεψε να με εξολοθρεύσει το βράδυ αλλά δεν τα κατάφερε τελικά ήταν το μενού που προτίμησα ενώ η Μαρία με την Εύα προτίμησαν σούπα ημέρας και linguini με θαλασσινά...

(Το λαχταριστό μου burger και το εσωτερικό του PJ'S)

Την Δευτέρα εκμεταλλευτήκαμε την bank holliday και πήγαμε εκδρομή... Στο Bourton on the Water, ένα μαγικό χωριό στα Cotswolds, δυο ώρες έξω από το Λονδίνο... Περάσμε συγκλονιστικά...Καθίσαμε στο γρασίδι δίπλα στο ποτάμι και χαζέψαμε τα παιδάκια και τα σκυλάκια που τσαλαβουτούσαν στο νερό, κάναμε τα ψώνια μας στα μαγαζάκια με τα υπέροχα διακοσμητικά, φάγαμε σε μια pub,  χαζολογήσαμε στο πανηγύρι που είχε στηθεί στην πλατεία και χορτάσαμε ήλιο και αέρα εξοχής... Για μένα ήταν ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα, ήθελα χρόνια τώρα να το επισκεφτώ αυτό το χωριουδάκι, από τότε που πρωτοείδα ένα κομμάτι γι' αυτό σε ένα περιοδικό, και τώρα ανυπομονώ να επιστρέψω μαζίμε τον Μάνο...Ξέρω πως θα το λατρέψει όσο και εγώ..

(Φωτογραφίες από το χωριό και το ποταμάκι, και το μεσημεριανό μου.. Camembert ψημένο στο φούρνο, και φρεσκοψημένη μπαγκέτα για να την βουτάς στο λιωμένο τυρί και να παθαινεις...)

Επιστρέφοντας στο Λονδίνο, ίσα που πρόλαβα να γυρίσω σπίτι, να κάνω ένα γρήγορο ντους και να φύγω τρέχοντας για να συναντήσω τον Π. Που ήθελε ο καημένος να με ταϊσει στο καινούριο εστιατόριο του Hicks στο Selfridges αλλά κατέληξε να τρώει για μια ακόμα φορά στο Bushaba μια που για να σας πω την αλήθεια, δεν μου πολυ γέμισε το μάτι το μαγαζάκι... Βέβαια, σήμερα που ξαναβρεθήκαμε το μεσημέρι για έναν βιαστικό αποχαιρετηστήριο καφέ δώσαμε ραντεβού στο ίδιο μέρος και έτσι δοκίμασα τα eggs benedict και εκεί... Του PJ's ήταν καλύτερα...Χάρηκα πολύ που τον είδα τον Π. και χτες και σήμερα, είναι από τους αγαπημένους μου ανθρώπους και εδώ και γενικά, και παρόλο που είναι μονίμως σαν κυνηγημένος με τις δουλειές και τα ραντεβού του, νομίζω πως κάτι θα μου έλειπε απο εδώ αν κάποια στιγμή ερχόμουν και δεν τον συναντούσα.... Κατά τα άλλα η σημερινή μέρα πέρασε με τα τελευταία ψώνια, για τον Μάνο, τον Άρι αλλά και για μένα, και τώρα το δωμάτιο είναι γεμάτο σακουλες - που τις κουβαλουσα βρίζοντας μέχρι πριν λίγο- και εγώ αναρωτιέμαι πως θα χωρέσουν όλα αυτά τα πράγματα μέσα στην βαλίτσα μου η οποια είναι ήδη τίγκα μια που πήρα μαζί μου ρούχα και πράγματα για οκτώ μέρες... Και βέβαια, να μην ξεχάσω πως στον πάγκο της κουζίνας περιμένει μια σακούλα με λιχουδιές που πρέπει να φτάσουν στην Αθήνα σώες και αβλαβείς... Macarons από τον Pierre Herme, Krispy Kream donuts, κάτι φοβερές πίτες με stilton  και beef, και τα λατρεμένα μου brioches από το Waitrose μια που ο Π. δεν με ξέχασε ούτε αυτή την φορά.... Και το βράδυ, θα αποχαιρετήσουμε την πόλη με ένα late diner στο Bar Boulud του Mandarin Oriental... Pas mal για τρεις μερούλες, έτσι δεν είναι?

Βέβαια, επειδή τα πράγματα δεν ήταν μόνο ρόδινα σ' αυτό το ταξίδι, εξ ου και η βιαστική μας επιστροφή, πρέπει να ομολογήσω πως πολλές φορές σκέφτηκα πως το σύμπαν όταν βαρεθεί να στέλνει διακριτικά μηνύματα μας ρίχνει τον ουρανό κατακέφαλα... Όμως η Πολυάννα μέσα μου, ακάθεκτη, αποφάσισε για μια ακόμα φορά πως τελικά, το μάθημα αυτής της ιστορίας είναι πως όταν έχεις μια γερή βάση να σε περιμένει back home, και άφθονη αγάπη να σε στηρίζει από τους ανθρώπους που ήταν και θα είναι πάντα "εκεί" στην ζωή σου, μπορείς να συνεχίζεις να κολυμπάς και να ελίσεσαι για όσο θέλεις, ή όσο αντέχεις.. Και συνήθως, αν θέλεις, αντέχεις πολύ... Καληνύχτα σας και ραντεβού σύντομα στην Αθήνα..... 

Υ.Γ. Συγχωρείστε μου τα ορθογραφικά λάθη.. Είπαμε... Γράφω ξαπλωμένη και away from home...:-)
 

Λονδίνο ξανά, time to go home...

Το Λονδίνο ετοιμάζεται να με αποχαιρετήσει με μια απίστευτη λιακάδα.. Μετά την χτεσινή ασταμάτητη βροχή, τον αέρα που γύριζε τις ομπρέλες μας και ένα κρύο που μας περόνιαζε τα κόκκαλα, σήμερα το σύμπαν μοιάζει να με προετοιμάζει για την επιστροφή στο ηλιόλουστο σπίτι μου... Αντίθετα από την Μαρία που λατρεύει την βροχή, την υγρασία και τα βρύα, εγώ θα ήθελα πολύ να ζω στο Λονδίνο αλλά με καιρό και κατοίκους Ελλάδας... If not, θα συνεχίσω αυτές τις συχνές επισκέψεις που με κρατάνε σε επαφή με την πόλη και τους φίλους μου εδώ, αλλά πάντα τελικά θα επιθυμώ το σπίτι μου at the end of the day.. Και την ζωή μου σε μια πατρίδα που ο καιρός της και μόνο, εννιά τουλάχιστον μήνες τον χρόνο, σου φτιάχνει την διάθεση από μόος του...

Πέρασα υπέροχα πάντως αυτές τις μέρες... Εχτές το πρωί με τον καιρό να μην βοηθάει καθόλου για βόλτες, αράξαμε στο σπίτι με την D. μέχρι το μεσημέρι, ήπιαμε καφεδάκια, μασουλήσαμε λιχουδιές - το ωραιότερο πράγμα που δοκίμασα αυτή την φορά στο Λονδίνο ήταν το Brioche Naturelle της Waitrose, baby με έχεις καταλάβει τόσο καλά που με εκπλήσεις ξανά και ξανά- και αργότερα πήγα θέατρο. Ο Π. είχε βγάλει εισητήρια για το Legaly Blonde ένα μιούζικαλ που με ενθουσιάσε, όπως και την πλειοψηφία του κοινού άλλωστε που στο τέλος χειροκροτούσε όρθιο, και που σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα αν βρεθείτε στο Λονδίνο και έχετε κέφι για κάτι χαρούμενο, ροζ και ανακουφιστικά ελαφρύ. Η D. που είναι του ποιοτικού ρεπερτορίου βέβαια δεν μάσησε απ΄ όλα αυτά και προτίμησε να μας συναντήσει κατευθείαν στο Bushaba αργότερα.. Αυτό το μαγαζί που είναι very trendy απ' ότι κατάλαβα, δεν μας πήγε από την αρχή... Την πρώτη φορά που δοκιμάσαμε να πάμε προχτές είχε μια τεράστια ουρά απ' έξω, και χτες μόλις φτάσαμε ένας αγενέστατος μαιτρ μας δήλωσε πως έπρεπε να περιμένουμε έξω μέχρι να μαζευτεί όλη μας η παρέα γιατί το policy του μαγαζιοπύ δεν επιτρέπει να καθίσουν οι μισοί και να περιμένουν τους υπόλοιπους... Ή D. και ο Π. που η παραμονή τους τόσα χρόνια στο Λονδίνο τους έχει μεταλάξει σε βαθιά ευγενικούς αθρώπους με πήραν άρον άρον να φύγουμε μόλις ξεκίνησα να τον βρίζω και πέρασα το επόμενο εικοσάλεπο βράζοντας στο ζουμί μου και σκεπτόμενη πόσο χρόνο ζωής θα είχε στην Αθήνα ένα αντίστοιχο εστιατόριο που θα υποχρέωνε τους πελάτες του να περιμένουν έξω, στο κρύο και την βροχή, και πόσο ξύλο θα είχε φάει βέβαια το αγενέστατο αυτό ανθρωπάκι...Ευτυχώς τελικά μαζευτήκαμε, καθίσαμε και φάγαμε και καλά, αλλά παρόλα αυτά, αν ήταν στο δικό μου το χέρι, δεν θα είχα ξαναπεράσει ούτε απ' έξω από το μπουρδελάκι τους, όχι να τους αφήσω και λεφτά από πάνω...

Anyway, η βραδιά συνέχισε πολύ όμορφα στο bar του Mandarin Oriental ξανά, που μακάρι να είχαμε κάτι σχετικό στην Αθήνα, ένα μέρος έτσι πολύ grand αλλά και πολύ χαλαρό ταυτόχρονα, με ωραίο κόσμο, ωραία ποτά, άνετο seating και μουσική σε επίπεδο που να σου επιτρέπει να κουβεντιάσεις με την ησυχία σου... Αν επιτρεπόταν και το κάπνισμα μάλιστα, τον καλό μου δεν θα τον έβγαζαν ούτε με βίντσι από ' κει μέσα..:-)

Και τώρα, πίνω τον καφέ μου συνοδεύοντας τον με το τελευταίο Krispy Kream Donut , ανεβάζω το ποστ και ετοιμάζομαι να φύγω.. Η βαλίτσα μου είναι έτοιμη, μένει να βάλω μέσα τις clotted creams που έχω στην κατάψυξη τόσες μέρες για να καταφέρουν να φτάσουν στην Αθήνα χωρίς να χαλάσουν, και ο κύριος Kevin, ο άγγλος ταξιτζής μας θα έρθει να με πάρει για να με πάει στο αεροδρόμιο.. Και το βράδυ θα είμαι αραχτή στον καναπέ μου, με τους άντρες μου που τόσο τους πεθύμησα και θα βλέπω "4¨... Που το έχουμε αφήσει και σε πολύ καίριο σημείο... Την σκότωσε την Ζέτα - Θανάση ο μπούρδας ή όχι? Αφήστε που, αν η πτήση μου δεν έχει καθυστέρηση, θα είμαι home on time για να δω "Κάτι ψήνεται". Αυτή την εβδομάδα συμμετέχει η δικιά μας Μιλένα και ελπίζω με όλη μου την καρδιά να τους πάρει τα σώβρακα..:-)))

Να έχουμε λοιπόν καλό μήνα, μια υπέροχη εβδομάδα και τα λέμε αύριο από αλλού... Να απαντήσω και σε κανένα σχόλιο γιατί σας πεθύμισα .... Φιλιά πολλά!!!

Υ.Γ. Για την D. και τον Π. Thank you so much, both of you!!! Πέρασα υπέροχα και για όλα, φταίτε εσείς... Σας αγαπώ πολύ και το ξέρετε...:-)))

Λονδίνο ξανά, Μια παράξενη μέρα...

Είναι αργά και γράφω κουκουλωμένη με το πάπλωμα, σε δανεικό laptop και χωρίς links.. Ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει το απόγευμα στο Laduree... Παλ πράσινο και ροζ παντού, πορσελάνινα σερβίτσια, λόφοι από macarons και ένα σκηνικό τόσο φιν φον που μου φένρει κατ' ευθείαν στο μυαλό την Δέσποινα... Πίνω καφέ και μασουλάω απολαυστικά ένα εκλαίρ σοκολάτα... Ακούω αφηρημένα την D. και τον Π. να μιλάνε για δίαιτες και κρέμες με ιατρικούς όρους που δεν γνωρίζω και δεν φιλοδοξώ να μάθω κιόλας... Λίγο πριν τρώγαμε burgers και eggs benedict στο Tom's Kitchen και ακόμα πιο πριν έκανα βόλτες στο Chelsea ψωνίζοντας χρυσά πορτοφολάκια και ροζ θήκες για cupcakes.. Νοιώθω ασφαλής και χαλαρή.. Οι φίλοι μου, παλιοί και πιο καινούριοι αποτελούν κρίκους της αλυσίδας της ζωής μου, στάσεις μιας διαδρομής φτιαγμένης από χαμόγελα, αγάπη και εξομολογήσεις ψυχής...

(Καφές, εκλαίρ σοκολάτα και παγωτό τριαντάφυλλο στο Laduree)...

Αργότερα, περπατώντας στους διαδρόμους του Harrods το μυαλό μου ταξιδεύει αλλού... Νοιώθω πως η εύθραυστη ακόμα ισορροπία μας έχει διαταραχτεί, και αυτό με αποδιοργανώνει... Θεωρητικά δεν θα έπρεπε καν αν με νοιάζει.. Η ζωή μου είναι γεμάτη από ανθρώπους, αλλά για κάποιον παράξενο λόγο έχω μεγάλα σχέδια για το μέλλον και μια παράλογη σχεδόν σιγουριά πως όλα αυτά δεν είναι καθόλου μα καθόλου τυχαία... Και να που τώρα, έτσι ξαφνικά, αναρωτιέμαι αν τελικά ο ρόλος μου σε αυτή την παραγωγή θα είναι guest αντί για leading part...

Ο καθρέφτης μπροστά στα Marni, αυτός που με δείχνει ψηλή και λεπτή ενώ δεν είμαι καθόλου, μου δίνει την ιδέα... Η αληθινή εικόνα μας είναι αυτή που ξέρουμε και όχι αυτή που δείχνουμε.. Οπότε οκ, θα κάνω για μια ακόμα φορά αυτό που κάνω καλύτερα... Για σένα μόνο, αφιερωμένο εξαιρετικά... What you see is exactly what you get... Στο Mandarin Oriental λίγο αργότερα πίνω Snow Queen και ανοίγω κάποια από τα πιο κρυφά χαρτιά μου στο τραπέζι... Ευτυχώς, κάποιος με ακολουθεί, και σε λίγο η κουβέντα τα έχει όλα... Γκομενικά, κρίσεις, μαλακίες από παλιά που μας στοιχειώνουν ακόμα, ότι έχουμε στο ντουλάπι μας κρυμμένο χρόνια, κρυμμένο αλλά πάντα εκεί... Ελπίζω να κατάλαβες πόσο μακρυά φτάσαμε για σένα σήμερα.. Επειδη νοιώσαμε προφανώς ότι το άξιζες απολύτως.. Και είδες? Δεν έγινε και τίποτα... Γιατί τα όρια μας τα βάζουμε εμείς... Και όταν χρειαστεί, όταν θελήσουμε, όταν τολμήσουμε, εμείς τα ξεπερνάμε...

Επιστρέφουμε στο σπίτι αργά και πιάνουμε την κουβέντα... Τρώω ένα crispy cream donut και σκέφτομαι πως αν αύριο είναι όλα καλά, αληθινά καλά όμως και όχι τύπου, θα έχουμε διανύσει μια τεράστια απόσταση μέσα σε ένα απόγευμα.. Και θα είναι ένα θαύμα που θα το έχουμε όμως κερδίσει με την αξία μας, όλοι.. Και θα είναι δίκαιο αυτό μια που θα επιμείνω, την ιστορία την γράφουν όντως οι παρέες, και μην ξεχνάμε πως ο Σαββόπουλος όταν έγραφε το τραγούδι, έναν στίχο τον έχει αφιερώσει στον δικό μας Αχιλλέα που τότε ήταν (και) με μια Ζωή....

Νυστάζω... Ανεβάζω δυο φωτογραφίες, γλυκιές και ζαχαρένιες και θα πατήσω το publish χωρίς να ξαναδιαβάσω το κείμενο... ΄Συγχωρέστε μου τα ορθογραφικά ή όποια άλλα λάθη αλλά δεν θέλω να κάνω διορθώσεις...

Καληνύχτα...

Λονδίνο ξανά, Part 2

Πίνω τον πρωινό μου καφέ με την D. , ένα από τα ωραιότερα πράγματα που κάνω αυτές τις μέρες στο Λονδίνο. Η εικόνα μας πρέπει να δείχνει λίγο σουρεάλ στον άσχετο, εξωτερικό παρατηρητή οπότε ευτυχώς δεν έχουμε... Χρωματιστές κούπες, ανοιχτά laptops και ένας λόφος από λιχουδιές - ο Π. εχτές με γέμισε σακούλες με φαγώσιμα εξαιρετικά... Crispy donuts, macarons Pierre Herme, scones δύο ειδών και clotted cream, ψωμί με τέσσερα τυριά, cinammon mufins και φυσικά cupcakes... Και ένας ήλιος που μπαινοβγαίνει και παίζει κρυφτούλι με την βροχή, και γέλια και κουβέντες κοριτσίστικες... Τέλεια!!! Και μέσα σε όλα αυτά ένα μισοφαγωμένο red velvet cupcake.. Όταν η D. μου ανακοίνωσε περιχαρής εχτές το μεσημέρι πως το δικό της cupcake το έφαγε και ήταν υπέροχο εννοούσε πως τσίμπησε δυο μπουκιές σαν σπουργίτι και έχω και τις αποδείξεις εδώ, για να δείτε τι τραβάω...:-))

("Εγώ το έφαγα αργότερα το δικό μου cupcake και ήταν πολύ νόστιμο" είπε η D.)

Εγώ βέβαια, αντίθετα από την λεπτή, κομψή κολλητή μου, έφαγα εχτές τα πάντα.. Κυριολεκτικά... Ξεκινήσα με ένα Lola's vanilla cupcake στο Selfridge's περιμένοντας τον Π. να έρθει να με βρει - όπου βέβαια αξιοποίησα τον χρόνο μου ψωνίζοντας τα πάντα, από love portion tea μέχρι κεκάκια για την γιορτή της μητέρας και συνέχισα ακάθεκτη μέχρι αργά το απόγευμα... Πάρτε βαθιά ανάσα και ακούστε πρόγραμμα... Ξεκινήσαμε από Notting Hill και καφέ με λιχουδιές στο Gail's Bakery (απίστευτες ζύμες και ένα από τα νοστιμότερα cinammon rolls που έχω φάει ποτέ), πήγαμε για book shopping στο Books for Cooks, μετά φύγαμε για το Whole Foods Market στους διαδρόμους του οποίου μπορώ να ζήσω ευτυχισμένη για όλη μου την υπόλοιπη ζωή, μετά πήγαμε για έναν καφέ με μπόλικη κουβέντα στο Le Pain Cotidien και καταλήξαμε στο Sketch για afternoon tea με μια ενδιάμεση στάση στο Apple Store....

(Very trnedy δίσκος με λιχουδιές στο afternoon tea του Sketch....)

Κουραστήκατε? Ο καημένος μου ο Π. νομίζω πως ήταν έτοιμος να λιποθυμίσει πάντως - τον είχα φορτώσει και με τις βαριές σακούλες όλη την ημέρα- και έτσι τον άφησα να πάει να ξεκουραστεί και να ησυχάσει ίγο το κεφάλι του και πήγα να παραλάβω την D. που είχε προλάβει να γυρίσει από την δουλειά της και να ξεκουραστεί... Άφησα τα πράγματα, αράξαμε λιγάκι και μετά φύγαμε για το Bushaba όπου είχαμε δώσει ραντεβού και με την Βιργινία, μια απο τις πιο παλιές και πιο χαριτωμένες όπως αποδείχτηκε αναγνώστριες αυτού (αλλά και του προηγούμενου) blog... Βέβαια ταϊλανδέζικο δεν φάγαμε τελικά μια που η ουρά απ' έξω έφτανε μέχρι την άκρη του τετραγώνου και σιγά μην καθόμασταν να περιμένουμε όρθιες μέσα στο κρύο για μια ώρα για να φάμε... Κανένα φαγητό δεν μπορεί να είναι τόσο καλό... Έτσι πήγαμε λίγο πιο κάτω, σε ένα μαροκάνικο που ήξερε η D. και περάσαμε σούπερ... Φάγαμε φαλάφελς και όλα τα σχετικά, ήπιαμε κόκκινο κρασί είδαμε belly dancing - με μια θεά χορεύτρια που έκανε φοβερά πράγματα με το στήθος της και όχι μόνο- κουβεντιάσαμε, γελάσαμε, και παραλίγο να χορέψουμε και τσάμικο μια που μια παραλλαγή του αποτελεί όπως διαπιστώσαμε μεγάλο σουξέ του μαγαζιού.. Να ένας άλλος σουρεαλισμός του Λονδίνου.. Στις 9 η ώρα το βράδυ, την ώρα δηλαδή που εμείς στην Αθήνα ξεκινάμε να ντυνόμαστε για να βγούμε, ένα μαγαζί ολόκληρο χειροκροτούσε στο τσκίρ κέφι τις εξωτικές χορεύτριες που πιασμένες χέρι χέρι με τους σερβιτόρους και κάποιους πελάτες χόρευαν την Καραγκούνα με κέφι και μπρίο..:-))

Και σήμερα, αφού ακύρωσα μόλις ένα ραντεβού που είχα κλείσει για χτένισμα στο Urban Retreat του Harrods με την Natasha (κάνει καταπληκτικό ίσιωμα να το ξέρετε αν θελήσετε να χτενιστείτε εδώ αλλά με τον καιρό να βρέχει πάλι είπα να ενσωματωθώ με το αχτένιστο look της πόλης και να μην ασχοληθώ με μάταια πράγματα όπως το ίσιο μαλλί με τόση υγρασία) φεύγω σε λίγο για βόλτα και shopping... Οι άντρες της ζωής μου, έχουν δώσει ο καθένας την παραγγελία τους... Ο Άρις θέλει πράσινο σκούρο Fred Perry και φούτερ Londsdale και ο Μάνος πούρα.. Και να μην πάρω και ένα cupcake for dogs για τον Droopy?

Φιλιά πολλά σε όλους λοιπόν από το υπέροχο Λονδίνο και τα λέμε soon....Καλό σαββατοκύριακο να περάσετε.. Και γελαστό...

Υ.Γ. Ένα από τα πιο αστεία πράγματα που μου συνέβησαν αυτές τις μέρες εδώ ήταν η επίσκεψη μου στις τουαλέτες του Sketch... Που είναι ατομικές πλαστικές καμπίνες σε σχήμα τεράστιου αυγού που μόλις μπαίνεις μέσα και κλείνεις την πόρτα αρχίζουν να βελάζουν κάτι πρόβατα... Απίστευτο?

Λοδίνο ξανά..

Η πρώτη μου μέρα στο Λονδίνο πέρασε συγκλονιστικά... Το σπίτι της D. που με φιλοξενεί είναι πανέμορφο, φωτεινό, και σούπερ καλόγουστο - όχι ότι περίμενα τίποτα λιγότερο από την φιλενάδα μου- σε φιν φον πολυκατοικία με θυρωρό και θέα στο κανάλι, και η διαδρομή μέχρι τον σταθμό του tube μαγική ακόμα και για μένα που δεν είμαι καθόλου της πεζοπορίας απ' ότι ξέρετε... Χάζευα εχτές τους διάφορους αραχτούς παπούδες που τάϊζαν τις πάπιες και τους κύκνους, τις μαμάδες με τα καρότσια και τους ποδηλάτες γύρω μου και σκεφτόμουν πως θα μπορούσα όντως να ζήσω και εγώ εδώ... (Βέβαια, σήμερα το πρωί που ξύπνησα με το μαλλί σγουρό από την υγρασία αναθεώρησα κάπως αλλά anyway..)

(Το κανάλι με τις βαρκούλες, τους κύκνους και τις πάπιες)..

(Κλασσική εγγλέζικη φιν φον γειτονιά)...

(Και η θέα από το παράθυρο μου... Ή μάλλον, από το παράθυρο της D. για να ακριβολογούμε..)

Τέλος πάντων, πίσω στα χτεσινά, κατ' αρχάς έκανα ένα παιδικό μου όνειρο πραγματικότητα.. Μπήκα σε λεωφορείο από αυτά τα υπέροχα κόκκινα και μάλιστα κάθισα στον επάνω όροφο και το καταευχαριστήθηκα... Κατέβηκα στο Knihgtsbridge σαν καλή τουρίστρια, με το καπέλο μου και την ομπρέλα μου γιατί από χτες το απόγευμα βρέχει συνεχώς, πήγα στο Harvey Nichols και χαζολόγησα στον πέμτο όροφο με τις ώρες, γέμισα μια τεράστια σακούλα με Ella's cupcakes για σήμερα το πρωί - τα οποία βλέπω βέβαια να τρώω μόνη μου γιατί η D. είναι της υγειινής διατροφής και έτσι βέβαια εξηγείται το γιατί εκείνη μοιάζει με λαμπάδα και εγώ με λουκουμά- και ένα σωρό μπισκότα, μουστάρδες, περιοδικά με συνταγές και άλλα σχετικά... Μετά ήρθε και η Luciana και ήπιαμε καφέ και το βράδυ ο Π. μας είχε κανονίσει dinner στο The Maze Grill.. Και μας έστειλε αδιάβαστες... Γιατί ο χώρος είναι σούπερ, trendy και cosy ταυτοχρόνως, το φαγητό απίστευτο - έφαγα ένα από τα ωραιότερα burgers που έχω δοκιμάσει με blue cheese dressing και crunchy τηγανητές πατάτες- και το σέρβις βασιλικό... Σε αυτό βέβαια συνέβαλε προφανώς το ότι ο Π. είναι σούπερ ντούπερ πελάτης, τον ξέρουν όλοι και του κάνουν τρελό pampering και είμαι απίστευτα τυχερή που τον έχω εδώ να με κακομαθαίνει γιατί είναι πραγματικά the king of spoiling... Και μου αρέσει τόσο πολύ αυτό που προβλέπω να κατσικόνομαι εδώ for ever και να με διώχνει με την σκούπα..:-))

Παρεμπιπτόντως, στο Maze ανακαλύψαμε και το καλύτερο comfort food της πόλης... Έναν μαγικά νόστιμο πουρέ πατάτας από εκείνους που μπορείς να φας μια γαβάθα άνετα και στο καπάκι μια ζεστή πουτίγκα ρυζιού, κάτι σαν πολύ φιν φον ρυζόγαλο ας πούμε, να τρως και να κλαίς... Κανονικά... Αν βρεθείτε στο Λονδίνο και νοιώθετε moody, νομίζω πολύ θας σας βοηθήσει το συγκεκριμένο μενού..:-))

Και σήμερα το πρωί, μετά από έναν γνήσιο girl's πρωινό καφέ με κουβεντούλα και γέλια, η D. έφυγε για την δουλειά της και εγώ πάω να κάνω ένα ντουσάκι, να ετοιμαστώ και να εκδράμω... Ο αγαπημένος μου ο Π. έχει πάρει την μέρα off για να την περάσουμε μαζί... Καταλαβαίνετε ότι ανυπομονώ και ότι θα περάσω συγκλονιστικά, το ξέρω από τώρα... Είναι τόσο δύσκολο να βρεις άντρες που να είναι και έξυπνοι, και με χιούμορ, και καλλιεργημένοι, και ενδιαφέροντες, και να ξέρουν να φερθούν και να σταθούν και να είναι και έτοιμοι να σε κακομάθουν ανά πάσα στιγμή, και εγώ βρήκα έναν στην Αθήνα και έναν στο Λονδίνο... Μην μου πείτε πως δεν είμαι τυχερή!!!! (Και πριν βιαστείτε να με φάτε οι γνωστοί ανώνυμοι είναι φίλος μου ο Π. κανονικά, που αμέσως πήγε το μυαλό σας στο πονηρό...Και αυτό τα κάνει όλα ακόμη καλύτερα..:-)))

Αυτά λοιπόν και πάω να προλάβω... Οι φωτογραφίες είναι από την χτεσινή μου διαδρομή προς τον σταθμό του Angel... Καλημέρα, φιλιά σε όλους και τα λέμε αύριο με ολοκαίνουρια νεα..:-)))

Φαγητό στο Λονδίνο....

Ναι, το ξέρω πως σας υποσχέθηκα shopping post πρώτα αλλά τι να κάνω που σήμερα η κουζίνα μοσχοβολάει καραμελωμένα λεμόνια γιατί το βράδυ έχω gourmet dinner για αγαπημένους φίλους και το Δεσποινάριον γράφει μέσα στο μεσημέρι για πίτσες? Με έπιασε μια λιγούρα μέχρι ζαλάδας την καημένη την νοικοκυρά οπότε, κάνω προσωρινό skip τα ψώνια και πάω κατευθείαν στο ψητό... Και ομιλώ καταρχάς κυριολεκτικά για ψητό μια που ένα από τα μεσημεριανά μας γεύματα ήταν στο Rules, το παλαιότερο εστιατόριο του Λονδίνου (μια που άνοιξε το 1798 όπως βλέπετε στην φωτογραφία του καταλόγου) και το οποίο ειδικεύεται στην αγγλική παραδοσιακή κουζίνα...

Εκεί, δοκίμασα το ωραίοτερο roast beef που έχω φάει ποτέ στην ζωή μου συνοδευμένο από όλα τα παραδοσιακά side dishes όπως Yorkshire pudding, Dauphinoise Potatoes και ... beef ζού οπως μου είπε ο χαριτωμένος σερβιτόρος που μου έφερε το πιάτο στο τραπέζι... Για κάποια δευτερόλεπτα τον κοίταζα άναυδη προσπαθόντας να καταλάβω τι ακριβώς μπορεί να ήταν αυτό το "ζού" μια που ο ζωωολογικός κήπος μου φαινόταν μάλλον ανακόλουθος με το πιάτο σαν έννοια, όταν όμως ακούμπησε το μπολάκι δίπλα στο πιάτο μου το μυστήριο λύθηκε αυτοστιγμί... Ήταν Beef Juis, δηλαδή ζωμός κρέατος, δηλαδή gravy... Τώρα γιατί το juis έπρεπε να είναι στα γαλλικά με βρετανική προφορά δεν το κατάλαβα αλλά who cares really?
Το θέμα είναι πως το πιάτο μου ήταν υπέροχο και είχε και οδηγίες χρήσης, ή μάλλον, βρώσης... Έπρεπε να κόψω στην μέση την Yorkshire pudding, να βάλω μέσα κομματάκια κρέας, να βάλω από πάνω πατάτες, να τα περιχύσω όλα αυτά με τον ζωμό και μετά.... Γιαμ, γιαμ, γιαμ... Μετά έπεσα σε νιρβάνα...

(Οκ, ξέρω ότι δεν φαίνεται και τόσο yummy σε αυτή την φωτογραφία αλλά trust me, μιλάμε για πανδαισία γεύσης..)

Ήταν και το περιβάλον απίθανο, όλο ξύλο γύρω- γύρω, με δερμάτινους καναπέδες και φωτογραφίες πελατών από την Queen Mother (ξέρετε, εκείνον τον φοβερό γιάγιο που πέθανε πριν από δυο τρία χρόνια σε ηλικία κοντά στα 100 και κυκλοφορούσε μέχρι τελευταία στιγμή με μπαστούνια, βοηθούς που την ψιλοέσπρωχναν και φοβερά καπέλα) μέχρι πιο πρόσφατα celebrities τύπου Guy Richie, Tamara Melon κλπ...



Φυσικά ο κατάλογος ήταν γεμάτος με διάφορες very tempting λιχουδιές όπως fish pie (που την πήρε η Luciana και ήταν σούπερ και την φωτογράφισα βεβαίως, βεβαίως) αλλά και roast young phaesant που πήρε ο Δημήτρης και θα την δείτε παρακάτω μαζί με το νυχάκι στο ποδαράκι της...:-)
(Fish pie)


(Και το πουλερικό με το νυχοποδαράκι..)

Δυστυχώς, ενώ ήθελα οπωσδήποτε να δοκιμάσω και γλυκό - για Sticky Toffee & Date Pudding
with Butterscotch το έβλεπα το θέμα - αμέσως μετά είχαμε κανονίσει το περίφημο afternoon tea στο Lanesborough και δεν άντεχα, θα έσκαγα κανονικά... Οπότε το άφησα για την επόμενη φορά μια που στο Rules θα ξαναπάω οπωσδήποτε!!!

Το δεύτερο εστιατόριο στο οποίο έπαθα την πλάκα μου ήταν το Scott's... Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν το ήξερα, το πρωτοείδα σε ένα αφιέρωμα που του έκανε το περιοδικό Tatler που κυκλοφορεί, αλλά σκέφτηκα πως για να του βάζει τρείς (όχι διαφημιστικές) σελίδες στο επαιτιακό τεύχος για τα 300 χρόνια κυκλοφορίας του κάτι θα λέει, και έτσι είπα να κλείσουμε τραπέζι για να το δούμε...



Στο μεταξύ, το είπα και στον αγαπημένο μου φίλο τον Βαγγέλη (Χατζή) που μόλις είχε επιστρέψει από Λονδίνο και άστραψε το μάτι του.. Γιατί είχαν πάει με την Aurora οι δυό τους για lunch και είχαν περάσει σούπερ οπότε, ακολούθησα την συμβουλή του και μας έκλεισα δυο θέσεις στο μπαρ (στρωμένο με απίθανο πράσινο όνυχα και ατομικές λάμπες) για lunch που είναι πολύ καλύτερα από ότι σε τραπέζί, πρώτον γιατί είσαι μέσα στην μέση του θέματος, μέ σούπερ θέα σε όλους και σε όλα και δεύτερον είσαι στρατηγικά τοποθετημένος μπροστά ακριβώς στην τεράστια μαρμάρινη προθήκη με τα φρέσκα όστρακα και μπορείς να παραγγέλνεις λιχουδιές ατάκα και επιτόπου...

(Το stand με τα θαλασσινά)

Εμείς φάγαμε τα νοστιμότερα scallops που έχουμε δοκιμάσει ποτέ, και μετά μοιραστήκαμε μια Dover sol menier (την μεγαλύτερη που έχω δει ever) και ένα rib eye... Μιλάμε για φαγητό απίστευτο, συνδυασμένο με σούπερ σέρβις, σούπερ περιβάλλον... Όλα σούπερ...








Αν πάτε πάντως, στο τέλος αφήστε μια μικρή γωνιά για την lemon pavlova.. Ήταν τόσο ανάλαφρη, αέρινη και αφράτη και συγχρόνως τόσο νόστιμη που ήθελα να κρατήσει για πάντα...:-)))





Βέβαια, είχαμε μια ακόμα γαστρονομική εμπειρία και μάλιστα δύο αστεριών Michelin αλλά αυτή προτιμώ να την ξεχάσω για πάντα... Οκ, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρίνω εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας αλλά μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως προσωπικά προτιμώ να φάω όχι στο Rules ή στο Scott's αλλά στο τελευτίο μαγαζάκι της γωνίας που πουλάει burgers παρά να ξαναπάω στο συγκεκριμμένο εστιατόριο... Όπου έφαγα μια κουταλιά ριζότο και ένα κομματάκι τραγανή πέτσα από αρνί μεγάλη σαν το μικρό μου δάχτυλο και αυτό ήταν, όλο το βράδυ... Για να καταλάβετε, η Σπονδή έχει δέκα φορές καλύτερο φαγητό, και είναι γνωστό πως στα είκοσι πιο αγαπημένα μου εστιατόρια στην Αθήνα η Σπονδή βγαίνει τριακοστή πρώτη...:-)
Anyway, ένα βράδυ ήταν και πέρασε... Ευτυχώς η παρέα ήταν σούπερ, μας είχε κανονίσει και η Doris νωρίτερα εισητήρια για το θέατρο και είδαμε το Breakfast at Tiffany's και σιγά μην άφηνα τον κύριο Marcus Wearing να μου χαλάσει το κέφι.. Όχι αγάπη μου... Κάτι μαγείρους σαν εσένα, εμείς στην Ελλάδα τους στέλνουμε να ψήνουνε κοψίδια στην Βάρη, στα Βλάχικα... Άμα πια! Υψηλή γαστρονομία my ass!!!!!
Τέλος πάντων, ας μην τα σκέφτομαι και συγχίζομαι και έχω και υψηλή πίεση η γριά γυναίκα... Το δικό μου συμπέρασμα ασχέτως αστεριών και γαστρονομίας είναι πως στο Λονδίνο αξίζει να επισκεπτόμαστε τα πιο παραδοσιακά και κλασσικά εστιατόρια, δηλαδή αυτά ακριβώς που μας λείπουν από την Αθήνα.. Γιατί, πήγαμε και στο Umu και φάγαμε εξαιρετικά, ίσως το καλύτερο nigiri που έχω φάει ποτέ, αλλά να σας πω κάτι? Σούπερ japanese (ή έστω, όχι τόσο super αλλά λίγο λιγότερο) έχουμε και εδώ.. Υπάρχει το λατρεμένο Matsuhisa, υπάρχει το Central, άνοιξε προχτές και το Coo του Ζαννή.. Δεν μας λείπει το sushi, δόξα τον θεό της fusion και της γιαπωνέζικης γαστρονομίας... Scott's και Rules όμως, ούτε έχουμε ούτε θα αποκτήσουμε φοβάμαι.. Οπότε... Εκεί είναι το "ζου"....:-))) Φιλιά πολλά σε όλους και καλό υπόλοιπο σαββατοκύριακο...

Rules

35 Maiden Lane, Covent Garden, London WC2E 7LB,
Τηλ. 0040 207 836 5314

και

Scott's
20 Mount Street
London
W1K 2HE
Reservations: 0040 20 7495 7309

Υ.Γ. Ξαναδιάβασα το κείμενο και μέτρησα καμιά σαρανταριά "σούπερ"... Επαναλαμβάνομαι αλλά δεν αλλάζω λέξη... Αφού ήταν όλα τόσο μα τόσο... Super!!!!!!!:-)))

Τσάι στο Λονδίνο....

(Το βροχερό Λονδίνο από το παράθυρο του δωματίου μας)...

Επέστρεψα εχτές το απόγευμα και έχω ακόμα μέσα μου αυτή την αίσθηση του cosy που σου προκαλέι η βρετανική αισθητική αν σου αρέσει πραγματικά, και εγώ είμαι huge, huge όμως, φαν!!!!Η πόλη μας υποδέχτηκε με αυτόν το αρκετά σπάνιο αλλά τόσο τυπικό χλωμό, εγγλέζικο ήλιο, μας έκανε και δυο μέρες με βροχούλα για να μην μείνουμε με το παράπονο - αλλά βροχούλα από αυτή την απαλή που δεν σε ενοχλεί στην βόλτα όχι σαν και εδώ που ανοίγουν οι κρουνοί τελευταία και είναι σαν να σε καταβρέχει από ψηλά κάποιος με το λάστιχο στο φουλ- και μας αποχαιρέτησε με μια λιακάδα εκτυφλωτική, περισσότερο ελληνική παρά αγγλική, την τελευταία για φέτος όπως προέβλεψε ο ευγενέστατος ταξιτζής που μας μετέφερε από το ξενοδοχείο μας στο Heathrow...
Θυμόμουν απολύτως πόσο μου αρέσει το Λονδίνο, παρόλο που είχα αρκετά χρόνια να πάω, όμως τελικά κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά για μένα... Με ενθουσιάζουν τα πάντα.. Η πόλη είναι πανέμορφη, γεμάτη ζωή και νέους ανθρώπους που δείχνουν να διασκεδάζουν πραγματικά - εμείς πέσαμε και στο Halloween και είδαμε μια ολόκληρη παρέλαση από μασκαρμένους νεαρούς με πατίνια και skates στην οποία ο γιος μου θα έδινε την ψυχή του για να συμμετάσχει- τα πεζοδρόμια είναι μεγάλα και σε εμπνέουν να βολτάρεις όσο τραβάει η ψυχή σου ή όσο αντέχεις, τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας είναι πενακάθαρα και οι ταξιτζήδες αληθινοί gentlemen, για να μην συζητήσουμε για τα ίδια τα ταξί που μπορεί να είναι τα ακριβότερα στην Ευρώπη αλλά σε κάνουν να αισθάνεσαι τουλάχιστον λόρδος για όλη την διάρκεια της διαδρομής...
Τα μαγαζιά είχαν ήδη ξεκινήσει να στολίζουν βιτρίνες για τα χριστούγεννα - στο Selfridges μας έδωσαν και γιορτινές σακούλες ενώ το κομμάτι με τα αναμνηστικά του Harrods είναι τίγκα στα Christmas Bears (το φετινό ονομάζεται Maxwell αν δεν κάνω λάθος)- το πάρκο ήταν σκεπασμένο με ένα παχύ στρώμα από πορτοκαλί φύλλα ακριβώς όπως πρέπει να είναι τα πάρκα τέτοια εποχή, και γενικά για να μην σας τα πολυλογώ όλα ήταν υπέροχα και θα ήθελα πάρα, μα πάρα πολύ να είχα άλλες τόσες ,και άλλες τόσες, και άλλες τόσες μέρες στην διάθεση μου... Και ίσως και μερικές ακόμα..:-)

(Πετώντας μέσα στο ηλιοβασίλεμα)..

Βέβαια, η αλήθεια να λέγεται, εχτές στο αεροπλάνο, πετώντας μέσα στο ηλιοβασίλεμα, σκεφτόμουν πόσο τυχεροί είμαστε που πάντα επιστρέφουμε εκεί που για μας είναι το ωραιότερο μέρος στον κόσμο, στο σπίτι μας, στο παιδί μας, στο σκυλί μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε... Έτσι, το συναίσθημα δεν είναι ποτέ λύπη, είναι πάντα χαρά όσο όμορφα και αν έχουν περάσει οι μέρες εκεί που είμαστε... Αφήστε που τελικά, όλα αυτά τα χρόνια κάτι έχω μεταφέρει και εγώ σαν αίσθηση στο σπίτι μου από την αγαπημένη μου πρωτεύουσα... Το συνειδητοποίησα χτες βράδυ όταν κουκουλώθηκα με το πουπουλένιο μου, αφράτο πάπλωμα, πριν βυθιστώ σε έναν απολαυστικό ύπνο... Η ατμόσφαιρα του σπιτιού μας είναι αρκετά British... Ίσως όχι τόσο όσο της φίλης μου της Λιάνας, αλλά το παλεύουμε μια χαρά... Και με την επιρροή του τωρινού μας ταξιδιού... Ποιος με πιάνει...
Πίσω στο Λονδίνο τώρα, κάναμε τόσα πράγματα που προφανώς ένα ποστ δεν είναι αρκετό για να σας τα περιγράψω... Αφήστε που με είχε πιάσει τέτοια υπερδιέγερση και τέτοιος ενθουσιασμός που ξυπνούσα αχάραγα κάθε μέρα - δεν έκανα καν τον κόπο να αλλάξω το ρολόι μου σε ώρα Αγγλίας- και κοιμόμουν όσο αργότερα μου επέτρεπαν οι - εκπληκτικές τελικά- αντοχές μου... Ίσως γι' αυτό ο καημένος ο Μάνος κοιμόταν εχτές σε όλη την διαδρομή της επιστροφής στο αεροπλάνο, στον καναπέ το βράδυ την ώρα που βλέπαμε castle και ξερός λίγο αργότερα, τόσο που ούτε πλευρό δεν άλλαξε στο κρεββάτι... Τον ξέκανα τον άνθρωπο μου...:-)
Αρκεί να σας πω ότι μέσα σε όλα τα άλλα, πρόφτασα να γυρίσω και το στρώμα του κρεβατιού που ήταν amazing!!!! για να δω τι μάρκα είναι (ήταν Hypnos) και τώρα ετοιμάζομαι να στείλω mail στον διευθυντή του ξενοδοχείου για να μου πει τον τύπο (μια που ως ξανθιά αυτό δεν σκέφτηκα να το σημειώσω) για να μπω στο site να δω πόσο κάνει και αν δεν κοστίζει κανένα εξωφρενικό ποσό να μας το κάνω δώρο για τα Χριστούγεννα... Αν πάλι κοστίζει μια περιουσία θα κάνω οικονομίες... Για όσα χρόνια χρειαστεί...:-)
Τέλος πάντων, για να μην σας τα πρήξω με την μια με τις ταξιδιωτικές μου εμπειρίες, θα σας αφήσω για σήμερα με την πιο αγαπημένη μου ίσως στιγμή του ταξιδιού... Το afternoon tea στο ξενοδοχείο Lanesborough, όπου έπαθα στην κυριολεξία την πλάκα μου!!! Μιλάμε για το απόλυτο British thing to do... Χρειάζεται βέβαια κράτηση από πριν - εμείς το σκεφτήκαμε τελευταία στιγμή και αν δεν ήταν ο εξυπηρετικότητατος concierge του ξενοδοχείου μας ο οποίος όπως μας είπε "he had to pull some strings "αλλά τελικά κατάφερε να μας βρει τραπέζι και μάλιστα για έξι άτομα, θα είχαμε μείνει με την όρεξη- αλλά αξίζει και τον κόπο και τα λεφτά... Με 40 λίρες το άτομο (το φτηνό, γιατί έχει και champagne tea με παραπάνω) έρχεται στο τραπέζι το ειδικό τσάι με τα ροδοπέταλα που είναι το signature του ξενοδοχείου σε βαριά ασημένια τσαγέρα με όλα τα συμπαραμαρτούντα.. Διαφόρων ειδών σαντουιτσάκια ( και με αγγούρι φυσικά a la Miss Marple) , scones με lemon curd και μαρμελάδα φράουλα από τα οποία θα μπορούσα να φάω εύκολα μια ντουζίνα, κεκάκια, γλυκάκια, cinnamon breads, κρέμες... Μιλάμε για την απόλυτη πανδαισία και από περιβάλον δεν σας λέω τίποτα!! Όλο αυτό δε, συμβαίνει σε μια απίθανη σάλα με γυάλινη οροφή και σούπερ διακόσμηση, με τραπέζια με λινά, μακριά τραπεζομάντηλα, με σερβιτόρους με λευκά γάντια, με ασημένια μαχαιροπήρουνα, και πορσελάνες και κρύσταλλα... Όλο το σετ, φουλ... Αν πάτε, μην το χάσετε... Αφήστε που μιλάμε για πλήρες γεύμα... Είναι η καλύτερη ιδέα για μετά τα ψώνια... Να ξεποδαριαστείτε και να ξεπαραδιαστείτε και μετά να πάτε εκεί και να σας κάνουν το απόλυτο pampering... Και αν καπνίζετε, ακριβώς από κάτω, έχει το Garden Room που είναι έξω μεν αλλά κλεισμένο από παντού με τέντες και σόμπες και δερμάτινους καναπέδες, και όπου μπορείτε να καπνίσετε το πούρο ή το τσιγάρο σας και να πιείτε το ποτό σας (έχει φοβερή συλλογή από vintage ports αλλά και από κανονικά ποτά) και μετά να πάτε κατευθείαν για ύπνο ευτυχείς... Δεν είναι καθόλου κακό πρόγραμμα, έτσι?

(Το Tea Room του Lanesborough...)



(Τα γλυκάκια και τα σαντουιτσάκια)...



(Και το Garden Room, ναι, αυτό που βλέπετε είναι "έξω")....




Αυτά για σήμερα και το επόμενο ποστ θα είναι αφιερωμένο στο shopping... Και το επόμενο στο φαγητό... Έτσι, για να σας κρατήσω λίγο σε αναμονή... Στο μεταξύ, φιλιά πολλά και - αν κρατήσει ο καιρός που εύχομαι να κρατήσει- καλό μας χειμώνα!!!!


THE LANESBOROUGH

Hyde Park Corner
London, SW1X 7TA
United Kingdom
Telephone: +44 (0)20 7259 5599