Διακοπές...

Τις έχω πραγματικά ανάγκη αυτή την φορά και άλλωστε, δεν θα είναι για πολύ... Φεύγω στο τέλος της εβδομάδας και μέσα στον Αύγουστο θα είμαι πίσω στην πόλη, ακριβώς την εποχή που αδειάζει εντελώς και είναι κούκλα... Προς το παρόν βέβαια, τρέχω σαν τον Βέγγο για να προλάβω να τα τελειώσω όλα - και όταν λέμε όλα εννοούμε και τα επαγγελματικά, και τα οικοκυρικά και την απαραίτητη beaute- και να γεμίσω τις βαλίτσες μας μέχρι σκασμού με όλα τα απαραίτητα...
Και να δω και τους φίλους μου φυσικά, και εργάκια σε καλοκαιρινά σινεμά, και να πιω και τους πρωινούς μου καφέδες, και τα βραδινά μου ποτάκια, και όλα τα γνωστά και αγαπημένα.. Και στο ενδιάμεσο, ονειρεύομαι παραλίες, και ξαπλώστρες, και μυρωδιά αντηλιακού, και διάβασμα σε σκιερές βεράντες, και αγαπημένες μουσικές στο CD του αυτοκινήτου, και ύπνο σε δροσερά σεντόνια, και ηλιοβασιλέματα, και βόλτες σε γραφικά σοκάκια, και γέλια, και αγκαλιές, και λιχουδιές που θα τις συνοδεύει παγωμένο λευκό κρασί, και χορό μέχρι το ξημέρωμα σε μπαράκια δίπλα στην θάλασσα, και βότκες με καρπούζι, και όλα αυτά που μυρίζουν, έχουν γεύση και εικόνα καλοκαιριού.. Και η αντίστροφη μέτρηση, τι καλά!, έχει πια αρχίσει...
Και παρόλο που το νησάκι θα είναι άλλο, και όχι το γνωστό λατρεμένο, θα έχουμε την χαρά της εξερεύνησης και πυξίδα τις οδηγίες φίλων αγαπημένων που προηγήθηκαν και φρόντισαν να μας προτείνουν τις πιο όμορφες ταξιδιωτικές αλλά και γευστικές διαδρομές...
Σας φιλώ γλυκά λοιπόν, σας αποχαιρετώ για λίγο, σας εύχομαι είτε φύγετε είτε μείνετε να περάσετε όσο καλύτερα γίνεται και να αξιοποιήσετε ιδανικά την κάθε σας στιγμή, και φυσικά, να μην σταματήσετε ούτε λεπτό να γελάτε και να θυμίζετε σε όσους αγαπάτε πως νοιώθετε για εκείνους... Καλές διακοπές!!!!!

Φωτογραφία απολύτως ταιριαστή με το θέμα και τραγουδάκι υπέροχο που το ξέρω πως το έχω ξαναβάλει αλλά τι να κάνω, αδυναμίες είναι αυτές, για να μας κρατάει παρέα μέχρι να ξαναβρεθούμε...

Bye Bye Elounda...

Η Βεγγέρα από φωτογραφία δανεική μια που δεν κατάφερα ποτέ να θυμηθώ να την φωτογραφίσω...


Τα αγαπημένα μου ορεκτικά στο Blue Lagoon..



Πρωινό στην βεράντα...



Η θέα από το Ιταλικό...



Η θέα από το Blue Lagoon..

Τελευταία μέρα στην Ελούντα... Το βραδάκι επιστρέφουμε Αθήνα... Αν μπορούσα θα έμενα μερικές μέρες ακόμα όμως η δουλειά του Μάνου τελείωσε και μαζί τελείωσαν και οι δικαιολογίες μου.. Πρέπει να γυρίσω πίσω, να τελειώσω με τα χιλιάδες πράγματα που με περιμένουν και μάλιστα να τελειώσω on time για να ξαναφύγω... Πρώτα για το νησάκι ξανά , και μετά για Ελβετία... Φέτος το καλοκαίρι, το δεύτερο χωρίς σπίτι στο νησί και σίγουρα το τελευταίο, έχουμε πάλι την ευκαιρία να κάνουμε διάφορα πράγματα αντί να αράξουμε στο γνωστό, λατρεμένο μέρος μόνιμα... Έτσι το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα Μυτιλήνη - για την οποία έκανε μια καταπληκτική ανταπόκριση το Δεσποινάριον που πήγε λίγες μέρες πριν - Σύρο στον Δημητρη και την Luciana για ένα τριήμερο, Σπέτσες για να δούμε το ανακαινισμένο Ορλώφ, Μεσηνία στο Costa Navarino και στο τέλος Αυγούστου ένα δεκαπενθήμερο στο Λονδίνο μαζί με την Μαρία για να ταχτοποιήσουμε την Εύα και τον Άρι και όχι μόνο...
Πίσω στην Ελούντα προς το παρόν, πέρασα υπέροχα.. Το setting εδώ είναι τόσο χαλαρό που σε κάνει να ξεχνιέσαι τελείως και να πηγαινοέρχεσαι από την παραλία στα εστιατόρια και το δωμάτιο και πίσω.... Το δικό μου πρόγραμμα, κάθε φορά που έρχομαι, είναι απλό.. Πρωινό στην βεράντα, παραλία μέχρι το απόγευμα, siesta, diner άντε και κανένα ποτάκι στην Βεγγέρα, ένα από τα ωραιότερα bars της Ελλάδας πιστεύω, πάνω σε μια φωτισμένη εξέδρα μέσα στην θάλασσα, και μετά ύπνος... Σε αυτά τα υπέροχα , συννεφένια κρεβάτια από τα οποία - ειδικά αν έχεις και καλή παρέα- δεν θέλεις να σηκωθείς... Περνάς δυο τρεις μέρες έτσι, μέσα στο όνειρο, και όταν έρχεται η ώρα να φύγεις νοιώθεις σαν να σε έχει χτυπήσει αστροπερλέκι...
Σήμερα ήρθε αυτή η μέρα και για μας λοιπόν και τώρα, μόλις τελείωσα το πρωινό μου στην βεράντα είπα να καθίσω να σας γράψω για να πάω μετά να εγκατασταθώ στην παραλία αν και ο ήλιος σήμερα μπαινοβγαίνει και μας κάνει νερά... Άκουσα πως στην Αθήνα χτες έγινε χαμός - με πήρε ο Άρις μέσα στην νύχτα να με ρωτήσει αν έχουμε στο σπίτι ηρεμιστικά για τον Droopy γιατί άστραφτε και είχε πάθει μάλλον κολάπσους το σκυλάκι μας και ήθελε να ανέβει στο κρεβάτι του Άρι και να κοιμηθούν μαζί όπως συνήθως, πλην όμως ο Άρις χτες είχε το κοριτσάκι του στο κρεβάτι του και δεν ήθελε και τον Droopy προφανώς. Του είπα να αφήσει το ζωάκι ήσυχο και δεν ξέρω τι έγινε από τότε, ελπίζω να βρω το σκυλάκι μου σώο επιστρέφοντας και να μην το έχουν ρίξει σε τρανς- και μάλλον τώρα τα φαινόμενα κατεβαίνουν να μας βρούν.. Δεν με πειράζει ιδιαίτερα βέβαια γιατί το χρώμα μου αγγίζει πια την τελειότητα, και στην χειρότερη θα αράξω στην βεράντα μου με ένα βιβλίο και θα κοιτάζω την βροχή ρομαντικά...
Και μια που ανέφερα το τέλειο μαύρισμα να σας αναπτύξω και την θεωρία μου για τα σταγονίδια κατά παραγγελίαν της φιλενάδας μου... Η οπoία θεωρία μου λέει πως στην παραλία πρέπει να μπαινοβγαίνουμε συνέχεια στην θάλασσα - να κολυμπάμε ή απλά να βρεχόμαστε δεν έχει σημασία - έτσι ώστε το δέρμα μας να είναι συνέχεια υγρό... Διότι το νερό (σταγονίδια) σχηματίζει μικροσκοπικούς κρυστάλλους επάνω μας οι οποίοι αντανακλούν το φως και βοηθούν στο γρηγορότερο και καλύτερο μαύρισμα... Μαζί με το σωστό αντηλιακό βέβαια που είναι πάντα και μόνο το Roucou της St. Barth... Επίσης μαυρίζετε τέλεια αν κάνετε το πτώμα μέσα στην θάλασσα, ξέρετε, χέρια πόδια ανοιχτά και το σώμα να επιπλέει, γιατί το νερό γύρω λειτουργεί σαν καθρέφτης, όμως δεν είναι τόσο chic λύση οπότε καλύτερα να μείνετε στα σταγονίδια...:-)
Με αυτά και με τα άλλα, ήρθε η ώρα να σας αφήσω για να απολαύσω την τελευταία μέρα μου εδώ... Στην Σπιναλόγκα δεν έφτασε η χάρη μου τελικά, βαρέθηκα θανάσιμα να εγκαταλείψω την ξαπλώστρα μου και να τρέχω εκδρομή με τα βαρκάκια, όμως μπορώ να σας ενημερώσω πως τα γυρίσματα της Νήσου τελείωσαν εχτές και πως η σειρά προβλέπεται huge success... Επίσης, στην άλλη πλευρά του νησιού, η Μαρία διέσχισε χτες το φαράγγι της Σαμαριάς με τα πόδια, κάτι για εφτά ώρες περπάτημα άκουσα και κόντεψα να λιποθυμήσω, αλλά δεν έχω άλλα νέα να σας πω γατί δεν με πήρε ακόμα τηλέφωνο και ελπίζω πως απλά έχει πέσει σε κώμα απο την κούραση και δεν έχει αφήσει τα κόκκαλα της εκεί... Αντιθέτως από το νοικιασμένο μας αυτοκίνητο που εχτές αρνήθηκε κατηγορηματικά να ξεκινήσει, έμεινε μάλλον από μπαταρία, και τώρα πρέπει να πάρουμε τηλέφωνο την Avis να έρθουν να δουν τι θα κάνουν για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο on time...
Αυτά τα ολίγα λοιπόν, καλημέρα σε όλους λοιπόν και καλή εβδομάδα, και από αύριο τα λέμε από Αθήνα, όπως συνήθως....

Υ.Γ. Η Μαρία εμφανίστηκε τελικά, με πήρε μόλις τηλέφωνο και μου διηγήθηκε τις χτεσινές περιπέτειες της... Έκλαιγα από τα γέλια, αυτό θα σας πω μόνο, και πως αφού πήρα την άδεια της θα σας τις διηγηθώ να γελάσετε και εσείς, σύντομα...

Elounda again....

Καλημέρα από την Ελούντα λοιπόν... Ξύπνησα νωρίς γιατί κοιμήθηκα νωρίς - εχτές κάποια στιγμή ένοιωσα τόσο κουρασμένη που ήμουν έτοιμη να πέσω σε κώμα - και απολαμβάνω την υπέροχη βεράντα μου... Κάτω η θάλασσα και οι κατάφυτοι κήποι του Elounda Beach, ο ήλιος λάμπει - ευτυχώς γιατί ένα άγχος με τον καιρό το είχα με αυτές τις βροχές των τελευταίων ημερών- και το τριήμερο προβλέπεται σούπερ... Σκοπεύω να κολυμπήσω και να κάνω ηλιοθεραπεία όσο περισσόερο γίνεται, στην θάλασσα και όχι στην πισίνα μας γιατί πάντα προτιμώ την θάλασσα όταν έχω την δυνατότητα, να βελτιώσω το μαύρισμα μου και να φάω σαν γουρουνάκι... Ο Μάνος και οι υπόλοιποι είναι εδώ για τους Σκούφους οπότε το πρόγραμμα έχει εξαιρετικά εστιατόρια καθημερινά - εγώ βέβαια περιμένω το αυριανό βράδυ πως και πως γιατί το Blue Lagoon με την πολυνησιακή του κουζίνα είναι by far το αγαπημένο μου εδώ- και εγώ έχω την άνεση να ακολουθώ σε αυτά που μου αρέσουν... Που όλα μου αρέσουν δηλαδή αλλά λέμε τώρα...
Το ξενοδοχείο παραμένει λατρεμένο, φέτος μένουμε σε μια σουίτα στο κεντρικό κτήριο με μαγική θέα και μια βεράντα που κρέμεται πάνω από τον κήπο και τα έχει όλα... Καθιστικό, τραπέζι για πρωινό, και πισίνα ενα επίπεδο πιο κάτω, αλλά δεν ξέρω... Εγώ σας είπα, δεν είμαι πολύ της πισίνας, οπότε μόνο για κανένα βραδινό μπάνιο με βλέπω να την χρησιμοποιώ, και αν γιατί έτσι όπως τρώμε εδώ συνήθως, παίζει και να περπατήσω στον βυθό της... Βέβαια, αυτό που κάνει το σύστημα εδώ μοναδικό είναι το σέρβις... Μιλάμε, δεν υπάρχει αυτό που συμβαίνει, πουθενά αλλού στην Ελλάδα σας το υπογράφω με βεβαιότητα, και σπάνια και στο εξωτερικό σε αυτό το επίπεδο.. Παράδειγμα.. Εχτές φτάνουμε κατά τις 8, μέχρι να μας ανεβάσουν τις βαλίτσες, να χαζέψω λίγο και να ξεπακετάρω πέρασε και η ώρα, ανοίγω κάποια στιγμή τέλος πάντων το laptop μου για να πάρω τα mails μου και ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει WiFi.. Ίχνος λέμε, πουθενά... Και παθαίνω φρίκη γιατί μια εξάρτηση από το net την έχω... Τηλεφωνώ στην reception για να δω τι μπορεί να γίνει και μετά από πέντε -πέντε όμως, αλήθεια- λεπτά, χτυπάει την πόρτα μας ευγενέστατος τυπάκος με router ADSL και καλώδια στο χέρι και σε χρόνο dt το laptopάκι μου είναι συνδεδεμένο και πάει σφαίρα, όλη μέρα, για όσο καιρό θα μείνουμε.... Και ήταν εννιά η ώρα το βράδυ... Αυτό είναι πραγματικό service πολλών αστέρων.. Και μου συμβαίνει εδώ κάθε φορά που θα ζητήσω κάτι... Φτάνει στην πόρτα μου σχεδόν μόλις το σκεφτώ και για μένα, που είμαι και ελαφρά κακομαθημένη, αποτελεί την επιτομή του pampering...
Τι άλλα? Εχτές το βράδυ φάγαμε στο La Bouillabesse του ξενοδοχείου Minos Beach στον Άγιο Νικόλαο σε ένα απίστευτα ρομαντικό setting πάνω στην θάλασσα, με λουλούδια, κεριά και ένα φεγγάρι που έλαμπε σαν προβολέας... Αφού του έκανα πλάκα του Μάνου πως αν είχε φέρει οποιαδηποτε άλλη εκτός από μένα εδώ, θα την είχε ρίξει στα πατωματα και θα τον πασάλειβε αντηλιακό στην παραλία όλη μέρα από την χαρά της... Κρίμα που έφερε πάλι εμένα που απλά έφαγα και μετά ξεράθηκα στον ύπνο... Και δεν θα τον αλείψω με τίποτα στην παραλία ηγ γαϊδούρα και ας κινδυνεύω να τον χάσω από καμιά πιο περιποιητική όπως με προειδοποιούν οι διάφοροι ανώνυμοι...
Επίσης το αυτοκίνητο που νοικιάσαμε είναι μάλλον posessed γιατί ξαφνικά εχτές το βράδυ έπαψαν να δουλεύουν τα φώτα και τα φλας - ευτυχώς κόλλησαν στην μεσαία σκάλα και μπορέσαμε να γυρίσουμε πίσω- και οι υαλοκαθαριστήρες ξεκίνησαν να πηγαινοέρχονται από μόνοι τους και δεν σταμάτησαν ποτέ... Επιστρέψαμε από Άγιο Νικόλαο ένα αληθινό υπερθέαμα, ήχος και φως, και ο κύριος στην είσοδο μας κοίταζε άναυδος μέχρι να μας ανοίξει την πύλη για να περάσουμε...
Αυτά για τώρα, έχουμε παραγγείλει πρωινό στο δωμάτιο και όπου να 'ναι θα έρθει και μετά είναι παραλία time... Θα φωτογραφίζω τα πάντα και αύριο, σαν τον Εξολοθρευτή, I will be back με νέα ανταπόκριση... Καλημέρες και φιλιά...



Η θέα από την βεράντα μας έστω και με τον ήλιο κόντρα...

Λίγο εσωτερικό, γιατί το υπόλοιπο το έχω ήδη κάνει άνω κάτω...:-)



Το πάνω επίπεδο της βεράντας...


Και το κάτω.....


Πρώτη φωτογραφία, μόλις φτάσαμε χτες.....



Και dinner στο La Bouillabesse....

Τραγουδάκι δεν βάζω γιατί που να ψάχνω... Όμως αν έβαζα θα ήταν Stavento και Ήβη Αδάμου... Ξέρετε.. "Σαν έρθει η μέρα, που θ΄ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα..." Αυτό μου έχει κολλήσει αυτόν τον καιρό... Τυχαίο?Δεν νομίζω... :-))))

Summer plans...

Καινούρια εβδομάδα και όλα μοιάζουν υπέροχα... Εκτός από τον καιρό που εξακολουθεί να μας τα χαλάει λίγο - αλλά η ΕΜΥ επιμένει πως από Τετάρτη το καλοκαίρι θα έρθει και θα εγκατασταθεί κανονικά - όλα όσα με βασάνισαν τόσο τον τελευταίο καιρό, επαγγελματικά, προσωπικά, οικογενειακά, ψυχολογικά, όλα, με έναν μαγικό τρόπο δείχνουν να παίρνουν τον δρόμο τους... Αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως αυτά που είναι να γίνουν θα γίνουν από μόνα τους και αυτά που είναι να μην γίνουν δεν θα γίνουν, όσο και αν τα παλέψουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε, όσο και αν παιδευτούμε....
Μαθήματα ζωής που εξακολουθώ να εκτιμώ το ίδιο πάντα, ίσως γιατί μου επιβεβαιώνουν ξανά και ξανά την θεωρία μου για το σύμπαν και την Πολυάννα που κρύβεται πάντα μέσα μου ακόμα και όταν όλα γύρω μοιάζουν κατάμαυρα.. Και οι δυσκολίες κρύβουν πάντα δώρο, δεν θα κουραστώ ποτέ να το επαναλαμβάνω, και όλα όσα γίνονται, αν τα δούμε ψύχραιμα και αντικειμενικά μας δείχνουν απλά τον δρόμο.. Για την καλύτερη πορεία της ψυχής και της καρδιάς μας.. Αρκεί να θυμόμαστε να βάζουμε τον εγωισμό στην άκρη και να δεχόμαστε αυτά που νοιώθουμε χωρίς ντροπή.. Η αγάπη υπομένει και επιμένει.. Και στο τέλος νικάει πάντα... Και όποιος την νοιώθει και την αποδέχεται, είναι τυχερός και ευλογημένος και είναι τεράστια ανοησία να χαλάμε την αγάπη για να δείξουμε δυνατοί ή ανεξάρτητοι ή υπεράνω... Και μιλάω για κάθε είδους αγάπη.. Για την οικογένεια μας, για τους φίλους μας, για τους έρωτες μας... Η αγάπη είναι μια και είναι η βάση.. Τα υπόλοιπα τα υφαίνουμε γύρω της.. Και μπορεί τα σχέδια να αλλάζουν, και τα χρώματα, και οι βελονιές, όμως ο καμβάς παραμένει..
Και έτσι, ξεκινάω την καινούρια εβδομάδα χαρούμενη και ήρεμη.. Και οργανώνομαι και κάνω σχέδια και ετοιμασίες και περιμένω με ανυπομονησία τις μέρες που θα έρθουν... Και μέσα στο μυαλό μου αντηχούν τραγουδάκια εύθυμα και καλοκαιρινά και ονειρεύομαι ολοήμερα αράγματα κάτω από ομπρέλες δίπλα στην θάλασσα, και ατελειώτα girl's talk, και μεσημέρια με γέλια και φίλους καρδιάς, και βραδινά ποτά με θέα κάτω από ουρανό γεμάτο αστέρια, και ύπνο με όνειρα που θα με ταξιδεύουν εκεί που είναι η καρδιά μου... Και μυρωδιά αντηλιακού, και μαλλιά με μπούκλες κάτω απο πλατύγυρο καπέλο, και την θάλασσα να με τυλίγει και να με ηρεμεί, και τον ήλιο να με καίει, και παγωμένα cocktails, και μουσικές και χορό μέχρι τα χαράματα... Και αγκαλιές και φιλιά και ματιές που καίνε.. Και ηλιοβασιλέματα, και ανατολές, και όλα όσα θυμίζουν, και μυρίζουν, και έχουν γεύση από καλοκαίρι...
Καινούρια εβδομάδα και όλα, είναι ένα βήμα πιο κοντά... Και σας καλημερίζω με ένα τραγούδι που μιλάει για καλοκαίρι και με ένα φιλί...

Στιγμές καλοκαιριού.... Part 1, Κέρκυρα.

Το φετινό καλοκαίρι πέρασε διαφορετικά από αυτά των τελευταίων (πολλών) χρόνων, αλλά παρόλα αυτά, πέρασε υπέροχα... Χωρίς νησάκι, μια που κάπως τα έφερε το σύμπαν και δεν κατάφερα να πάω ούτε για ένα σαββατοκύριακο αλλά με μπόλικες εκδρομές σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει ή είχα πάει πριν από χρόνια, και με μια αυγουστιάτικη Αθήνα χαλαρή και πανέμορφη παρέα με όλους τους κολλητούς μας που φέτος έτυχε και έμειναν και αυτοί εδώ... Δεν θα σας πω ότι δεν μου έλειψε βέβαια το νησί γιατί θα λέω ψέμματα, όμως μου έλειψε λιγότερο από όσο φανταζόμουν και αυτό ήταν η τρανότερη απόδειξη πως όλες οι σχέσεις στην ζωή μας, ακόμα και οι πιο έντονες, ακόμα και αυτές με την μεγαλύτερη διάρκεια, έχουν ανάγκη από ένα διάλειμμα για να ανανεωθούν και να αναθερμανθούν.. Έτσι, είμαι σίγουρη πως του χρόνου που θα επιστρέψω στα.. πάτρια εδάφη, θα το κάνω με τεράστια χαρά και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...
Πίσω στα καλοκαιρινά όμως, το πρώτο ταξίδι μας ήταν στην Κέρκυρα... Στην οποία είχα να πάω από παιδάκι... Το νησί παραμένει κούκλα βέβαια, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πόλη που πρέπει να είναι από τις ομορφότερες της Ελλάδας με τα ενετικά κτήρια και με αυτή την μοναδική ατμόσφαιρα που σε παρασύρει - αφήστε που περίμενα την Ρένα Βλαχοπούλου να πεταχτεί ανά πάσα ώρα και στιγμή και να ορκιστεί γελώντας "να φάω τα κόκαλα μου"!!

Το δημαρχείο του νησιού και μια από τις υπέροχες πλατείες....

Βέβαια, οι διαδρομές από την πόλη στα υπόλοιπα μέρη, όπως στο Κομμένο που μέναμε εμείς ή στις Μπενίτσες που πήγαμε ένα βράδυ για βόλτα, ήταν δραματικές... Μαγαζιά, εμπορικά κέντρα, σπίτια, ξενοδοχεία και ταβέρνες χτισμένα όπως του φανεί του λωλο- Στεφανή, χωρίς κανέναν περιορισμό έχουν δημιουργήσει ένα απίστευτο αισθητικό αλαλούμ που αν δεν το δείτε δεν μπορείτε να το φανταστείτε, είμαι σίγουρη.. Τι πλάκα Πηλίου είδαμε, τι καγκελάκι, τι χρώματα, τι αετώματα... Μέχρι οικοδομές τύπου ελβετικού σαλέ στην καρδιά του Ιονίου... Πράγμα που με έκανε να σκεφτώ πόσο δίκιο έχουν στην Μύκονο που είναι τόσο αυστηροί στην πολεοδομία και ας τους βρίζουν διαρκώς γιατί έτσι έχουν κατορθώσει να κρατήσουν τον τοπικό χαρακτήρα του νησιού παρ όλη την τεράστια ανάπτυξη του...
Στο Κομμένο που είναι από τα ωραιότερα παραλιακά μέρη του νησιού μείναμε στο πανέμορφο Corfu Imperial με τους υπέροχους κήπους και την αισθητική πεντάστερου ξενοδοχείου, παρόλο που το σέρβις μας απογοήτευσε...


Η πισίνα και κομμάτι από τον κήπο του Corfu Imperial.




Κάναμε το πρώτο μπάνιο της σαιζόν σε μια από τις παραλίες του και πολύ το ευχαριστηθήκαμε, χαζέψαμε τις απίστευτης αισθητικής και πολυτέλειας (και τιμής υποθέτω) βίλες που δεσπόζουν στην περιοχή, φάγαμε εκπληκτικά στο Etrusco του Έκτορα Μποτρίνι - εμπειρία για την οποία έχω ήδη ανεβάσει ειδικό ποστ - ρομαντζάραμε στην βεράντα μας με το φεγγάρι να βάφει τα πάντα γύρω μας ασημένια, φάγαμε νοστιμότατα θαλασσινά στην ταβέρνα Κληματαριά στις τουριστικές Μπενίτσες, και επιστρέψαμε στην Αθήνα ευτυχείς και ανανεωμένοι....
Βίλα στο Κομμένο.

Μπενίτσες...


Για να φύγουμε λίγες μέρες αργότερα για Σίφνο που θα είναι και το part2 του καλοκαιρινού μας οδοιπορικού, σύντομα στις οθόνες σας...:-)))) Μέχρι τότε, φιλιά πολλά σε όλους και, κόντρα στον καιρό που προσπαθεί απεγνωσμένα να μας την σπάσει, καλό υπόλοιπο καλοκαίρι....

Υ.Γ. Να σημειώσω πως ο αγαπημένος μου μου είχε τάξει τζιτζιμπίρα και κυριακάτικες εφημερίδες στο Λιστόν αλλά αρρώστησε στο ενδιάμεσο και έτσι έχω αφήσει εκκρεμότητες με την Κέρκυρα... Οπότε, ως άλλος εξολοθρευτής, I will be back... Soon....