Γκρρρρρ......

Αυτός ο μήνας μπήκε @#$%^^ντας... Πρώτα χάλασε το internet, μετά φτιάξαμε το internet και χάλασε το router μου και ακόμα παιδεύομαι με τις βλάβες του ΟΤΕ μπας και καταφέρει να έρθει κανείς να μου το αλλάξει μια που είναι ακόμα μέσα στην εγγύηση, εχτές μπλόκαρε το iPhone μου και προσπαθούσα μέχρι τα ξημερώματα να το ανοίξω, ξέχασα και τα χάπια μου της πιέσης και ήμουν δυο μέρες μέσα στην ζαλάδα, ο καφές μου δεν έχει έρθει ακόμα... Και παίζουν και διάφορα άλλα που δεν είναι της παρούσης, πάντως, ασχολούμαι διαρκώς με πράγματα δυσάρεστα και μίζερα και καθόλου δεν μου αρέσει αυτό, και το κακό είναι πως όλα μένουν εκκρεμή και συνεχίζουν να υφίστανται..
Άφησα και το προηγούμενο ποστ περισσότερες μέρες απ΄ότι έπρεπε μάλλον και πλάκωσαν και διάφοροι που θεωρούν πως επειδή διαβάζουν το blog με ξέρουν και μπορούν να εκφέρουν γνώμη για τα πάντα μου - που μπορούν δηλαδή, δικαίωμα τους είναι, απλά όπως πάντα με αφήνουν έκπληκτη οι άνθρωποι που είναι ικανοί μόνο για πρώτη ανάγνωση και από κει και πέρα χάος - και γενικά έχω ανάγκη να βουτήξω το κεφάλι μου στην θάλασσα και μετράω μέρες μέχρι να το καταφέρω... Περίεργες μέρες...
Μου την σπάνε όλα αυτά τα μικρά που χαλάνε την ζαχαρένια μου.. Ναι, χτυπήστε άφοβα οι ανώνυμοι και οι κομπλεξικοί, θέλω να περνάω καλά και να είναι όλα γύρω μου όμορφα, ροζ, εύκολα και ευτυχισμένα... Μέσα στο ξανθό μου κεφάλι, το ελάχιστο μυαλό με το οποίο με προίκισε ο Θεός είναι προσανατολισμένο μόνιμα προς την χαρά.. Και όταν αυτό δεν συμβαίνει αποδιοργανώνομαι... Και μπλοκάρω, και χαλάω, και το μόνο που σκέφτομαι είναι η ξαπλωστρα μου στην Ψαρού, το κύμα να σκάει στα πόδια μου και κάποιος να μου κάνει αέρα πάνω από το κεφάλι μου με ένα φτερό για να μην ζεσταίνομαι... Ε μα ναι... Άμα είναι να ακούσω πάλι τα τέρατα, τουλάχιστον να σας έχω δώσει έναν λόγο πραγματικό... Αλήθεια, σας έχω μιλήσει για την περίοδο της ζωής μου που με μετέφεραν μονίμως αγκαλιά για να μην χαλάω τις σόλες από τα παπούτσια μου?
Καλημέρα και κάντε μια ευχή να περάσει ο ανάδρομος ή δεν ξέρω τι είναι αυτό που τα κάνει όλα χάλια και να μπουν τα πράγματα πίσω στην κανονική τους σειρά... Θέλω router που να δουλεύει, όλα τα applications πίσω στο κινητό μου και έναν καφέ το πρωί να ανοίγει το μάτι μου... Ζητάω πολλά?

Στην φωτογραφία η θάλασσα της Ψαρούς όπως την βλέπεις από την πρώτη σειρά... :-) Και τραγουδάκι που ταιράζει τρέλα...

Στιγμιότυπα....

Ένα μήνα πριν…

Έξω από τον Βασιλόπουλο στο Χαλάνδρι… Βγαίνω με ένα καρότσι φορτωμένο ψώνια.. Είναι καθισμένη στην πρασιά δίπλα στην τσάντα με την πραμάτεια της.. Χαρτομάντιλα, αναπτήρες και κάτι πλαστικοί ανεμιστήρες χειρός.. Δεν θα είναι πάνω από δέκα χρονών, μαυριδερή και μικροκαμωμένη, όλο μάτια… Με πλησιάζει διστακτικά.. «Πάρε κάτι..» «Δεν θέλω αγάπη μου σ’ ευχαριστώ..» «Πάρε..» Επιμένει ευγενικά όμως, και μου τείνει έναν ανεμιστήρα.. «Δεν θέλω βρε σου λέω.. Πόσο χρονών είσαι?» Διστάζει.. «Δεκαπέντε..» Σιγά μην είναι και τριάντα… Το βλέμμα της καρφώνεται στο καρότσι.. Πάνω πάνω, ένα κουτί με κρουασάν και μερικές σοκολάτες… «Να σε κεράσω ένα κρουασάν?» Το βλέμμα της ξεφεύγει κάπου δεξιά, να είναι κάποιος που την παρακολουθεί άραγε? Γνέφει καταφατικά, ανοίγω το κουτί και την αφήνω να διαλέξει.. Παίρνει το πιο μικρό αλλά δεν το τρώει αμέσως.. Ανοίγει ένα πακέτο με χαρτομάντιλα, παίρνει ένα , τυλίγει μέσα το κρουασάν προσεκτικά και το βάζει μέσα στην σακούλα με το εμπόρευμα.. «Ευχαριστώ πολύ» μου λέει αλλά το βλέμμα εξακολουθεί να πηγαίνει από το καρότσι δεξιά και πίσω.. «Θέλεις και μια σοκολάτα?» «Ναι…» Της δίνω μια ΙΟΝ αμυγδάλου, την βάζει και αυτή στην τσάντα, με ευχαριστεί ξανά, και φεύγω για το parking.. Την ώρα που απομακρύνομαι γυρίζω να δω.. Μέσα από τους θάμνους, δεξιά, ξεπροβάλει ένας πιτσιρίκος όχι μεγαλύτερος από πέντε χρονών.. Κάθονται δίπλα δίπλα στην πρασιά, και μοιράζονται το κρουασάν και την σοκολάτα… Οδηγώ προς το σπίτι και έχω έναν κόμπο στον λαιμό.. Ο Άρις στην ηλικία τους, δόξα τον Θεό, ήταν ένα ανέμελο ξανθό αγγελούδι που είχε όλον τον κόσμο δικό του… Μερικά παιδιά είναι λιγότερο τυχερά από άλλα.. Το ξέρω αυτό… Όμως πάντα, όταν το βλέπω να συμβαίνει μπροστά μου, νοιώθω ανήμπορη και λυπημένη….

Προχτές…

Τον παρατηρώ δυο χρόνια τώρα… Τριανταπεντάρης, κούκλος, δουλεύει security σε πολύ γνωστό κοσμηματοπωλείο κοντά στο σπίτι μου.. Τον χαζεύω κάθε φορά που περνάω με το αυτοκίνητο, είναι πάντα στην ίδια γωνία όταν στρίβω, ψηλός, μελαχρινός, με το αλεξίσφαιρο γιλέκο του και το όπλο στην ζώνη… Τελευταία έχει αφήσει κάτι απαίσια μούσια.. Αναρωτιόμουν κάθε φορά που τον έβλεπα τι πιάνει τους όμορφους άντρες και θέλουν να ασχημαίνουν… Μυστήριο… Όμως στην συγκεκριμένη μέρα είχα τα κέφια μου και είπα what the fuck, ας φερθώ όπως μου αρέσει.. Αυθόρμητα.. Στρίβω, τον βλέπω που με κοιτάζει, πάντα με κοιτάζει όχι γιατί είμαι όμορφη φαντάζομαι αλλά γιατί είναι η δουλειά του να τσεκάρει τους περαστικούς, ανάβω τα αλάρμ, σταματάω, ανοίγω το παράθυρο του συνοδηγού, έρχεται προς το μέρος μου και σκύβει να δει τι θέλω.. «Καλημέρα… Και χίλια συγγνώμη γιατί δεν είναι καθόλου δική μου δουλειά, αλλά αυτά τα μούσια δεν σου πάνε καθόλου.. Κρίμα τόσο όμορφος που είσαι να χάνεσαι κάτω από τόση τρίχα..» Για δευτερόλεπτα με κοιτάζει άναυδος και μετά ξεσπάει σε γέλια.. «Να είσαι καλά, με έκανες και γέλασα μετά από καιρό… Έχασα τον πατέρα μου πρόσφατα και το έχουμε έθιμο να μην ξυριζόμαστε..» Νοιώθω απαίσια.. «Με συγχωρείς, είμαι απαράδεκτη.. Και συλλυπητήρια φυσικά..» Με κοιτάζει και γελάει ακόμα.. Γελάνε τα μάτια του… «Τι συγγνώμη μου λες τώρα… Μου έφτιαξες την μέρα μου.. Σε δεκαπέντε μέρες που κλείνουν τα σαράντα πάντως, θα τα ξυρίσω…» «Οκ…» λέω και πάω να ξεκινήσω.. Με σταματάει.. «Θα είναι λάθος να σου δώσω το τηλέφωνο μου?» Σειρά μου να γελάσω.. «Ναι.. Δεν στο είπα καθόλου πονηρά… Αλήθεια. Μια αντικειμενική παρατήρηση ήταν και τίποτα άλλο…» Με κοιτάζει και τώρα τα μάτια του γελάνε ακόμα πιο πολύ.. Τον χαιρετάω, κλείνω το παράθυρο και φεύγω… Σήμερα, όπως έστριβα, μου χαμογέλασε και μου έκλεισε το μάτι… Είναι ωραίο πράγμα να δίνεις χαρά στους ανθρώπους τελικά.. Έτσι απλά και αθώα.. Και αυθόρμητα…

Εχτές το απόγευμα..

Ξεκινάω να μαγειρέψω και ανακαλύπτω πως δεν έχω αυγά.. Φοράω μια φόρμα, μπαίνω στο αυτοκίνητο και πάω μέχρι το mini market στην πλατεία… Την ώρα που περιμένω την κυρία που το έχει να εξυπηρετήσει τον προηγούμενο, ανοίγω μηχανικά το πορτοφόλι μου και συνειδητοποιώ πως δεν έχω καθόλου χρήματα.. Μόνο ελάχιστα, μικρά κέρματα… Με τα πρωινά ψώνια τέλειωσαν τα μετρητά μου και δεν πήγα στο μηχάνημα να πάρω… Αναρωτιέμαι πόσο να κάνουν τα αυγά.. Έρχεται η σειρά μου.. «Θα ήθελα δύο αυγά παρακαλώ..» «Δεν τα πουλάμε χύμα τα αυγά καλή μου, έχουμε μόνο εξάδες».. Για κλάσματα δευτερολέπτου προσπαθώ να φανταστώ πόσο μπορεί να κάνουν έξι αυγά.. Δεν έχω ιδέαν.. «Πόσο κάνει η εξάδα?» «Ένα ευρώ και τριάντα λεπτά..» Μετράω τα ψιλά μου και είναι ένα ευρώ.. Και εκεί που πάω να της πω ότι δεν μου φτάνουν τα χρήματα μου και ότι θα ξανάρθω μου έρχεται φλασιά.. Στο αυτοκίνητο έχω πάντα ένα πενηντάλεπτο για το καρότσι του σούπερ μάρκετ.. Πάω, το φέρνω, πληρώνω τα αυγά και έχω και ρέστα… Στην επιστροφή θυμάμαι μια άλλη περίοδο της ζωής μου, όταν ο Άρις ήταν ακόμα μωρό, που μέτραγα πάλι τα λεφτά μου προσπαθώντας να αποφασίσω αν θα αγόραζα γάλα σε σκόνη για το μωρό μου ή κιμά για μένα.. Έπαιρνα πάντα το γάλα γιατί τότε, δεν είχα χρήματα στην τράπεζα, όχι που να μπορούσα ή να ήθελα να πάρω τουλάχιστον.. Καμιά φορά νοιώθω πως έχουν περάσει αιώνες από τότε… Και όμως, παρόλο που η ζωή μου είναι πια εντελώς διαφορετική, τις θυμάμαι αυτές τις μέρες πολύ καθαρά.. Και τις θυμάμαι με χαμόγελο παρόλο που ήταν ίσως οι δυσκολότερες της ζωής μου.. Γιατί τις πέρασα και μάλιστα τις πέρασα παλληκάρι.. Και ξέρω καλά πια πως ότι και να μου συμβεί, εγώ θα τα καταφέρω…

Σήμερα τα ξημερώματα..

Ο Άρις έχει επιστρέψει από την πρώτη μέρα του στην δουλειά.. Είναι 5.30 το πρωί και φυσικά έχω το νου μου γιατί ανυπομονώ να μου πει τα νέα.. Σηκώνομαι, πάω στο δωμάτιο του, είναι κουρασμένος, πτώμα, αλλά ευτυχής.. Έχει βγάλει τα πρώτα δικά του λεφτά ως ενήλικας και τον βλέπω που λάμπει… Μου λέει πως πέρασε, και ξαφνικά… «Α, και μαμά.. Μην το ξεχάσω.. Πες στον θείο Bill και την θεία Μαρία να κοιτάζουν και λίγο τους σερβιτόρους άλλη φορά… Ήρθαν σήμερα στο μαγαζί, τους πήγα τα ποτά τους και ούτε που με κατάλαβαν.. Τόσο πολύ πια με έκρυβε η ποδιά?» Μου το λέει γελώντας και η ψυχή μου βουλιάζει.. Ευτυχώς που ο ίδιος ξέρει πολύ καλά ποιος είναι και πως καμιά ποδιά δεν μπορεί να τον κρύψει αληθινά.. Όπως και πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και γι΄αυτό πέρασε με τόση ευκολία από την μια θέση, αυτή του grand πελάτη στην οποία μεγάλωσε, στην άλλη, αυτή του σερβιτόρου χωρίς καν να το σκεφτεί δεύτερη φορά.. Αργότερα, προσπαθώ να κοιμηθώ αλλά δεν με παίρνει ο ύπνος.. Αναρωτιέμαι αν έχω πάρει τελικά τις σωστές αποφάσεις για το παιδί μου και αν αυτά τα μαθήματα ζωής θα του χρησιμέψουν όντως σε κάτι στο μέλλον… Ελπίζω πως ναι… Και εύχομαι μέσα από την ψυχή μου, κάποια μέρα, να καταλάβει τον τρόπο με τον οποίο τον μεγαλώσαμε και κυρίως, το γιατί…

Στιγμιότυπα.. Η ζωή μας είναι γεμάτη.. Σαν τα ψιχουλάκια που άφηνε πίσω του ο Κοντορεβιθούλης στο παραμύθι, αποτελούν τα χνάρια της διαδρομής μας σε αυτόν τον κόσμο.. Και όλα σημαίνουν κάτι.. Όλα μας πάνε κάπου.. Και διαμορφώνουν αυτό που είμαστε και αυτό που δίνουμε στους ανθρώπους γύρω μας και στο σύμπαν… Καλημέρα και καλό μας σαββατοκύριακο…

Υ.Γ. Σχεδιάκι φωτεινό και χαρούμενο με χρώμα πράσινο της ελπίδας, και τραγουδάκι που ξέρω πως θα κάνει κάποιον να σχολιάσει πάλι τις μουσικές που ακούω αλλά δεν πειράζει... :-)

Παρασκευή στην Αθήνα....

Ξύπνησα με δυσκολία... Στην πραγματικότητα ήθελα να μείνω κουκουλωμένη στο κρεβάτι μου όλη μέρα σήμερα, βυθισμένη σε επιλεκτικά όνειρα που έχουν να κάνουν με διακοπές, παραλίες και δροσερά νερά, γέλια ανθρώπων που αγαπάω και το αίσθημα ασφάλειας που νοιώθω όταν τους έχω γύρω μου... Έπρεπε να σηκωθώ όμως... Και το έκανα με το ζόρι...

Η πρώτη μέρα του μήνα μπήκε παράξενα... Με το router μου χαλασμένο κατ' αρχάς αναγκάζοντας με να περάσω ατελείωτες ώρες στα τηλέφωνα με τους τεχνικούς του ΟΤΕ πορσπαθώντας να βρω μια άκρη... Και να πω εδώ βέβαια πως με εντυπωσίασε τό πόσο ευγενικά και πρόθυμα παιδιά είναι... (Γιάννη σ΄ευχαριστώ πάρα, πάρα πολύ και από εδώ...) Τελικά αργά το βράδυ βαρέθηκα να παιδεύω και να παιδεύομαι και ανέσυρα ένα αρχαίο router που είχε ξεμείνει μέσα σε ένα ντουλάπι έτσι ώστε να έχω μια υποτυπώδη σύνδεση μέχρι να αγοράσω καινούριο, σήμερα το πρωί... Με την μέρα να έχει φύγει σχεδόν όλη έτσι, το βραδάκι πήγαμε στην Νέα Μάκρη για να δούμε την μαμά του Μάνου που είχε προχτές τα γενέθλια της, πήραμε και την δική μου μαμά μαζί για παρέα, και φάγαμε βραδινό σε ένα απίστευτο σουβλατζίδικο που λέγεται About food νομίζω, πίσω από το ξενοδοχείο Thomas, με φοβερό κήπο με γκαζόν, και σουβλάκια με στεγνή τραγανή πίτα και αυθεντικές, φρεσκοτηγανησμένες πατάτες... Γυρίασαμε από τον Διόνυσσο για να επιστρέψουμε την μαμά μου στην Κηφισιά, οι στροφές μου θύμισαν ένα Πάσχα στο Πήλιο που προσπαθώ ακόμα να ξεχάσω αλλά μάταια, και όταν έφτασα πια σπίτι ήμουν ένα αληθινό πτώμα...
Και σήμερα έχω ένα σωρό δουλειές.. Κατ΄αρχάς, πρέπει να πάω και με τον Άρι να ψωνίσουμε ρούχα γιατί από το βράδυ πιάνει δουλειά και έχει συγκεκριμένο dress code... Ήθελε καιρό τώρα να δουλέψει κάπου για να βγάλει λεφτά για τις διακοπές του και το καινούριο μαγαζί του φίλου μας του Γιάννη του Μωράκη, το Cash στο Κεφαλάρι, αποδείχητκε ιδανικό... Όχι μόνο γιατί πήγαμε προχτες και πάθαμε πλάκα μια που είναι κούκλα πραγματική -στεγάζεται στο κτήριο του παλιού Far East αλλά με ανακαίνηση φοβερή δια χειρός Γιώργου Μέρλου- αλλά γιατί για μας είναι σχεδόν οικογενειακό το περιβάλον και ο γλυκούλης μας θα είναι ανάμεσα σε ανθρώπους που θα τον προσέχουν και θα τον έχουν το νου τους... Πίσω στο Cash, το οποίο είναι κάθε βράδυ γεμάτο του χαμού από την μέρα που άνοιξε μια εβδομάδα πριν, είναι ακριβώς το είδος του μαγαζιού που έλειπε από τα βόρεια προάστια.. Με απίστευτο κήπο για το καλοκαίρι, όλο το it croud που θέλουμε να βλέπουμε όταν έχουμε διάθεση για χάζι, φαγητό από τον βραβευμένο με Χρυσούς Σκούφους Γιάννη Σολάκη, ωραία μουσική, άφθονο νεαρόκοσμο στο bar και ατμόσφαιρα που σε κρατάει εκεί όλη νύχτα... Μου θύμισε το Balthazar στα πολύ καλά και παλιά του, και το Villa όπως θα μας άρσεσε ακόμα πιο πολύ.. Χωρίς την βήτα προς γάμα κατηγορία κοινού και με λίγο χαμηλότερη μουσική... Και βέβαια, από σήμερα εμείς ειδκά θα έχουμε έναν λόγο παραπάνω να πηγαίνουμε συχνά.. Τον Άρι ντυμένο με μαύρο παντελόνι, άσπρο πουκάμισο (αυτά που πρέπει να πάω να του ψωνίσω) και ποδιά να σερβίρει cocktails... Και είναι και ο ιδιος πολύ ενθουσιασμένος, πήγε χτες μια πρώτη βόλτα για να κανονίσει τις μέρες και τις λεπτομέρειες και του άρεσε πολύ, παρόλο που ένα μικρό σοκ το έπαθε όταν του είπαν πως θα πρέπει να εγκαταλείψει τα χαϊμαλιά και τα σκουλαρίκια του... Είπαμε όμως.. Η τέχνη, θέλει θυσίες...
Αυτά για σήμερα, σας αφήνω γιατί εκτός από το shopping του Άρι θέλω να πάω και σούπερ μάρκετ για να μαγειρέψω, το βράδυ λέμε να αράξουμε μέσα να κάνουμε λίγο catch up στις σειρές που έχουμε γράψει στο PVR, και έχω και ένα σωρό άλλα μικρά και καθημερινά.. Καθαριστήριο, pet shop για φαγητό του Droopy, κάτι πλυντήρια που θέλουν άπλωμα, κάτι κρεβάτια που θέλουν στρώσιμο... Τα γνωστά της Μαίρης Παναγιωταρά... Καλημέρα σε όλους λοιπόν και πολλά φιλιά... Και καλό μήνα βέβαια, έστω και με μια μέρα καθυστέρηση.. Το σαββατοκύριακο είναι πια προ των πυλών και ας ευχηθούμε να έρθει με καλό καιρό ,για να κάνουμε πράγματα που λέει και η Βάνα... Εγώ ας πούμε, μια που θα είμαι Αθήνα θέλω να πάω για μπάνιο στον Αστέρα και θέλω να πάω επειγόντως και θερινό σινεμά... Παίζει μια κωμωδία με την Catherine Zeta Jones που νομίζω πως θα είναι ότι πρέπει... Φιλιά...

Υ.Γ. Από χτες κυκλοφορεί στα περίπτερα το καινούριο περιοδικό της Δέσμης που λέγεται Umami - ξέρτε, η πέμπτη γεύση- και θα βγαίνει κάθε δύο μήνες μαζί με το Αθηνόραμα.. Πέρα από κάποια εξαιρετικά κομμάτια του Μάνου, με κορυφαίο ένα για τον διάσημο οινοκριτικό Parker για το οποίο δεν προλαβαίνει να δέχεται συγχαρητήρια, έχει και την δική μου καινούρια στήλη με τίτλο Sex and the Food και ηρωίδες την Μαρία, την Μάρθα και την Λιάνα... Και μένα βέβαια, που διηγούμαι τις γαστρονομικές και οχι μόνο περιπέτειες τους....

Το ποστάκι ντύνεται σήμερα με μια χαζή φωτογραφία που τράβηξα προχτές στο Cash με το Iphone , έτσι για να πάρετε μια αμυδρή ιδέα του χώρου, και τραγουδάκι λατρεμένο που δεν το απολαύσαμε αρκετά γιατί ήταν στο ποστ που εξαφάνισε ο Blogger...

Εσύ, τι θα ερωτευόσουν?

Έξω βρέχει… Έχοντας περάσει αρκετό καιρό τελευταία σε παραλίες κάτω από τον ήλιο και δίπλα στο κύμα δυσκολευόμουν να το καταλάβω όταν το άκουγα από φίλους και γνωστούς στο τηλέφωνο, όμως τώρα που επέστρεψα το κατάλαβα απολύτως… Είναι αλήθεια, ο καιρός στην Αθήνα τα έχει παίξει τελείως.. Η πρωινή λιακάδα αντικαταστάθηκε από μια μουντάδα που νόμιζες πως τελικά θα σου καθίσει στο σβέρκο, και τώρα, εδώ και μια ώρα, βρέχει…. Πράγμα που θεωρώ απαράδεκτο πρώτον γιατί κοντεύει τέλος Ιουνίου και δεύτερον γιατί το βράδυ έχω να βγω… Και τώρα κάθομαι με τα μαλλιά βρεμένα από το ντους και αναρωτιέμαι αν το βράδυ θα φορέσω σανδάλια ή γαλότσες.. Και που είναι οι γαλότσες μου άραγε?
Παρόλα αυτά σιγά μην χαλάσω την ζαχαρένια μου… Σήμερα ξύπνησα με mood υπέροχο, πέρασα σούπερ μέχρι τώρα και σκοπεύω να περάσω το ίδιο καλά και την υπόλοιπη μέρα μου… Και έχω και θέμα για να γράψω ποστάκι, από αυτά που θα αποτελέσουν την χαρά των ανωνύμων αλλά δεν βαριέστε… Ότι και να γράψω, από συνταγές μαγειρικής μέχρι εντυπώσεις από διακοπές, πάντα κάποιος θα βρεθεί να με βρίσει… Έχω καταλήξει πως το blogάκι μου λειτουργεί σχεδόν ψυχοθεραπευτικά για ορισμένους.. Διαβάζουν, βρίζουν, εκτονώνονται και ελπίζω με αυτόν τον τρόπο να αποφεύγουν τα χειρότερα.. Να δέρνουν τις γυναίκες τους οι άντρες ή τα παιδιά τους οι κυρίες… Γιατί το κόμπλεξ όπως και η μαλακία δεν έχουν φύλλο ούτε ηλικία.. Είναι παντός καιρού…
Πίσω στο θέμα μας τώρα, η ιδέα μου ήρθε από ένα ανώνυμο σχόλιο που δεν δημοσίευσα ποτέ… Γιατί ήταν απολύτως άσχετο με το θέμα του post στο οποίο εμφανίστηκε και γιατί μου φάνηκε παράξενο.. Κόλλησε όμως στο μυαλό μου κυρίως γιατί ήταν τόσο απλό: «Εσύ, τι ερωτεύεσαι?»
Και σήμερα, με την βροχή και την μουντάδα έξω από το παράθυρο μου αλλά και με τον ήλιο σαν να αρχίζει να χαμογελά – είδατε πως το σύμπαν βλέπει, ακούει και είναι και υπέρ του έρωτα μάλλον?- μπορεί να είναι ώρα για απαντήσεις… Τι ερωτεύομαι λοιπόν?
Για να είμαι ειλικρινής, αυτή την εποχή της ζωής μου τίποτα απολύτως… Είμαι τόσο καλά εδώ που είμαι που δεν έχω χώρο στην καρδιά και στην ψυχή μου για παραπάνω συναισθήματα από αυτά που νοιώθω… Σχεδόν δεν αντιλαμβάνομαι τι συμβαίνει γύρω μου, ή μάλλον, για να μην λέω και ψέματα, μια χαρά τα αντιλαμβάνομαι αλλά προτιμώ να κάνω ακόμα και την χαζή αν χρειαστεί.. Τόσο αδιάφορα μου είναι.. Άλλωστε, ένα καλό που έρχεται με την ηλικία είναι πως δεν νοιώθω πια την ανάγκη να αποδείξω σε κανέναν την εξυπνάδα μου.. Άρα μπορώ να υποδύομαι την χαζή ξανθιά με τεράστια επιτυχία αν χρειαστεί, και να το απολαμβάνω κιόλας… Και φυσικά, για να μην σπεύσετε οι γνωστοί άγνωστοι να με φάτε, δεν είναι ότι συμβαίνει και κανένας τεράστιος συνωστισμός γύρω μου.. Όμως επίσης, παράπονο δεν έχω.. Παρόλο που απέχω έτη φωτός από την συγκλονιστική πιτσιρίκα που υπήρξα κάποτε, όπως και από την εικόνα της ιδανικής σαραντάρας (ή και πενηντάρας ακόμα, ανάλογα από πού μετράτε) πάντα «υπάρχουν άντρες στην αυλή μου» όπως θα έλεγε η Μαρία… Όπως και μπουκαμβίλιες… Το γιατί μου διαφεύγει, σας το ορκίζομαι.. Άβυσσος η ψυχή των ανθρώπων αλλά σιγά μην παραπονεθώ κιόλας… Απλώς εδώ και καιρό, αδιαφορώ…
Αν όμως ήταν διαφορετικό το timing ή η εξέλιξη της ζωής μου, ξέρω ακριβώς τι θα ερωτευόμουν… Από πιτσιρίκα είχα δυο εμμονές… Μια τα ρεμάλια με τα σκοτεινά μάτια και το μπόλικο μαύρο στην ζωή και την ψυχή τους, και άλλη μια τους άντρες με το αστραφτερό μυαλό, το βιτριολικό χιούμορ και την άνεση να με κουμαντάρουν χωρίς να το καταλαβαίνω… Τις σπάνιες φορές που οι δύο κατηγορίες συναντήθηκαν, ακούστηκαν πυροτεχνήματα.. Και αστραπόβροντα επίσης, αλλά μικρή σημασία έχει αυτό… Κοινό πεδίο και στις δυο κατηγορίες είναι για μένα η σιγουριά που αποπνέει κάποιος, και το να μην «φωνάζει».. Όχι μόνο με την φωνή του αλλά με τον τρόπο του γενικότερα.. Λατρεύω τους άντρες που ξέρουν να επιβάλλονται χωρίς να ζορίζουν καταστάσεις… Να σε «υποτάσσουν» χωρίς να δείχνουν καν πως προσπαθούν… Και η ζωή με έχει διδάξει πως αυτοί που ξέρουν ποιοι είναι και τι κάνουν δεν έχουν λόγο να το απλώνουν στην ποδιά σου να το δεις.. Σε αφήνουν να το ανακαλύψεις από μόνη σου και αυτή η ανακάλυψη είναι μέρος ενός παιχνιδιού που όταν το παίζουν δυνατοί παίκτες μπορεί να είναι «θανατηφόρο»..
Και φυσικά το καλό σεξ, η χημεία δηλαδή, είναι ο ακρογωνιαίος λίθος όλων των σχέσεων… Έχω υπάρξει με άντρες που με απογείωσαν, με άλλους που με πήγαν υπέροχες βόλτες και με έναν (ή μήπως δύο?) που μπορούσαν όταν ήθελαν να με κάνουν να δω όχι αστεράκια αλλά γαλαξία ολόκληρο… Όμως δεν έχω κοιμηθεί ποτέ στην ζωή μου με κανέναν που να τον ήθελα λιγότερο από πολύ… Ακόμα και αν ήταν για ένα και μόνο βράδυ…

Φυσικά αυτά είναι τα δικά μου γούστα.. Ξέρω γυναίκες που ερωτεύονται απολύτως διαφορετικά και αυτή είναι και η χαρά της ιστορίας.. Πως ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποίησε και έχει ο μπαξές για όλους… Και φυσικά όπως λένε και οι Γάλλοι, «les gouts et les couleurs ne se discutent pas..» Που σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα..» Το τι κάνει ο καθένας στην ζωή του και στο κρεβάτι του είναι δικός του λογαριασμός και αν ρωτάτε εμένα ειδικά, υπό συγκεκριμένες συνθήκες τα πάντα μπορούν - και ίσως και πρέπει - να συμβούν μεταξύ συναινούντων ενηλίκων… To make a long story short, ο έρωτας είναι μεγάλη ιστορία στην ζωή… Παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι, " makes the world go round".. Αλλοίμονο αν ζούσαμε χωρίς... Και τώρα που σας τα είπα όλα αυτά, αλήθεια, εσείς τι θα ερωτευόσασταν?

Στο σημερινό ποστ ταιριάζει κάτι ερωτικό..Θεοδοσία Τσάτσου ας πούμε και ένα τραγούδι που αγαπώ πολύ γιατί με ταξιδεύει εκεί όπου... Καλό απόγευμα και φιλιά πολλά...

Ότι πει ο Blogger....

Μετά από μια ολόκληρη μέρα που το blog λειτουργούσε μόνο με προσκλήσεις - μόνο που δυστυχώς όποιος το αποφάσισε αυτό είχε ξεχάσει να καλέσει και μένα- και ένα παρακλητικό - απειλητικό μέηλ στον Blogger, ξαφνικά το μαγαζάκι ξανάνοιξε από μόνο του με μόνη διαφορά πως το σημερινό μου ποστ μαζί με τα σχόλια που κάποιοι είχαν προλάβει να αφήσουν είχε εξαφανιστεί... Αν η Μαρία είχε επιστρέψει από την Κρήτη θα μου έλεγε σίγουρα πως το σύμπαν κάτι θέλει να μου πει αλλά εγώ δεν το ακούω, ειδικά που το ποστάκι ήταν αποχαιρετιστήριο και σας ευχόταν Καλό Καλοκαίρι και Ραντεβού τον Σεπτέμβρη σαν τα θερινά σινεμά... Ευχή που γενικότερα σήμερα αποδείχτηκε της μοδός πλην όμως άκαιρη και μάλλον ατυχήσασα οπότε λέω να πάω να κοιμηθώ γιατί είμαι πτώμα και αν αύριο το πρωί τα βρω όλα εδώ και όπως τα άφησα και δεν έχουν πάρει δρόμο και τα υπόλοιπα posts ή και το blog ολόκληρο, βλέπω τι θα κάνω.. Οπότε προς το παρόν καληνύχτα σας και αύριο είναι μια καινούρια μέρα… Που ποιος ξέρει τι εκπλήξεις μας επιφυλάσσει?

Bye Bye Elounda...

Η Βεγγέρα από φωτογραφία δανεική μια που δεν κατάφερα ποτέ να θυμηθώ να την φωτογραφίσω...


Τα αγαπημένα μου ορεκτικά στο Blue Lagoon..



Πρωινό στην βεράντα...



Η θέα από το Ιταλικό...



Η θέα από το Blue Lagoon..

Τελευταία μέρα στην Ελούντα... Το βραδάκι επιστρέφουμε Αθήνα... Αν μπορούσα θα έμενα μερικές μέρες ακόμα όμως η δουλειά του Μάνου τελείωσε και μαζί τελείωσαν και οι δικαιολογίες μου.. Πρέπει να γυρίσω πίσω, να τελειώσω με τα χιλιάδες πράγματα που με περιμένουν και μάλιστα να τελειώσω on time για να ξαναφύγω... Πρώτα για το νησάκι ξανά , και μετά για Ελβετία... Φέτος το καλοκαίρι, το δεύτερο χωρίς σπίτι στο νησί και σίγουρα το τελευταίο, έχουμε πάλι την ευκαιρία να κάνουμε διάφορα πράγματα αντί να αράξουμε στο γνωστό, λατρεμένο μέρος μόνιμα... Έτσι το πρόγραμμα περιλαμβάνει ακόμα Μυτιλήνη - για την οποία έκανε μια καταπληκτική ανταπόκριση το Δεσποινάριον που πήγε λίγες μέρες πριν - Σύρο στον Δημητρη και την Luciana για ένα τριήμερο, Σπέτσες για να δούμε το ανακαινισμένο Ορλώφ, Μεσηνία στο Costa Navarino και στο τέλος Αυγούστου ένα δεκαπενθήμερο στο Λονδίνο μαζί με την Μαρία για να ταχτοποιήσουμε την Εύα και τον Άρι και όχι μόνο...
Πίσω στην Ελούντα προς το παρόν, πέρασα υπέροχα.. Το setting εδώ είναι τόσο χαλαρό που σε κάνει να ξεχνιέσαι τελείως και να πηγαινοέρχεσαι από την παραλία στα εστιατόρια και το δωμάτιο και πίσω.... Το δικό μου πρόγραμμα, κάθε φορά που έρχομαι, είναι απλό.. Πρωινό στην βεράντα, παραλία μέχρι το απόγευμα, siesta, diner άντε και κανένα ποτάκι στην Βεγγέρα, ένα από τα ωραιότερα bars της Ελλάδας πιστεύω, πάνω σε μια φωτισμένη εξέδρα μέσα στην θάλασσα, και μετά ύπνος... Σε αυτά τα υπέροχα , συννεφένια κρεβάτια από τα οποία - ειδικά αν έχεις και καλή παρέα- δεν θέλεις να σηκωθείς... Περνάς δυο τρεις μέρες έτσι, μέσα στο όνειρο, και όταν έρχεται η ώρα να φύγεις νοιώθεις σαν να σε έχει χτυπήσει αστροπερλέκι...
Σήμερα ήρθε αυτή η μέρα και για μας λοιπόν και τώρα, μόλις τελείωσα το πρωινό μου στην βεράντα είπα να καθίσω να σας γράψω για να πάω μετά να εγκατασταθώ στην παραλία αν και ο ήλιος σήμερα μπαινοβγαίνει και μας κάνει νερά... Άκουσα πως στην Αθήνα χτες έγινε χαμός - με πήρε ο Άρις μέσα στην νύχτα να με ρωτήσει αν έχουμε στο σπίτι ηρεμιστικά για τον Droopy γιατί άστραφτε και είχε πάθει μάλλον κολάπσους το σκυλάκι μας και ήθελε να ανέβει στο κρεβάτι του Άρι και να κοιμηθούν μαζί όπως συνήθως, πλην όμως ο Άρις χτες είχε το κοριτσάκι του στο κρεβάτι του και δεν ήθελε και τον Droopy προφανώς. Του είπα να αφήσει το ζωάκι ήσυχο και δεν ξέρω τι έγινε από τότε, ελπίζω να βρω το σκυλάκι μου σώο επιστρέφοντας και να μην το έχουν ρίξει σε τρανς- και μάλλον τώρα τα φαινόμενα κατεβαίνουν να μας βρούν.. Δεν με πειράζει ιδιαίτερα βέβαια γιατί το χρώμα μου αγγίζει πια την τελειότητα, και στην χειρότερη θα αράξω στην βεράντα μου με ένα βιβλίο και θα κοιτάζω την βροχή ρομαντικά...
Και μια που ανέφερα το τέλειο μαύρισμα να σας αναπτύξω και την θεωρία μου για τα σταγονίδια κατά παραγγελίαν της φιλενάδας μου... Η οπoία θεωρία μου λέει πως στην παραλία πρέπει να μπαινοβγαίνουμε συνέχεια στην θάλασσα - να κολυμπάμε ή απλά να βρεχόμαστε δεν έχει σημασία - έτσι ώστε το δέρμα μας να είναι συνέχεια υγρό... Διότι το νερό (σταγονίδια) σχηματίζει μικροσκοπικούς κρυστάλλους επάνω μας οι οποίοι αντανακλούν το φως και βοηθούν στο γρηγορότερο και καλύτερο μαύρισμα... Μαζί με το σωστό αντηλιακό βέβαια που είναι πάντα και μόνο το Roucou της St. Barth... Επίσης μαυρίζετε τέλεια αν κάνετε το πτώμα μέσα στην θάλασσα, ξέρετε, χέρια πόδια ανοιχτά και το σώμα να επιπλέει, γιατί το νερό γύρω λειτουργεί σαν καθρέφτης, όμως δεν είναι τόσο chic λύση οπότε καλύτερα να μείνετε στα σταγονίδια...:-)
Με αυτά και με τα άλλα, ήρθε η ώρα να σας αφήσω για να απολαύσω την τελευταία μέρα μου εδώ... Στην Σπιναλόγκα δεν έφτασε η χάρη μου τελικά, βαρέθηκα θανάσιμα να εγκαταλείψω την ξαπλώστρα μου και να τρέχω εκδρομή με τα βαρκάκια, όμως μπορώ να σας ενημερώσω πως τα γυρίσματα της Νήσου τελείωσαν εχτές και πως η σειρά προβλέπεται huge success... Επίσης, στην άλλη πλευρά του νησιού, η Μαρία διέσχισε χτες το φαράγγι της Σαμαριάς με τα πόδια, κάτι για εφτά ώρες περπάτημα άκουσα και κόντεψα να λιποθυμήσω, αλλά δεν έχω άλλα νέα να σας πω γατί δεν με πήρε ακόμα τηλέφωνο και ελπίζω πως απλά έχει πέσει σε κώμα απο την κούραση και δεν έχει αφήσει τα κόκκαλα της εκεί... Αντιθέτως από το νοικιασμένο μας αυτοκίνητο που εχτές αρνήθηκε κατηγορηματικά να ξεκινήσει, έμεινε μάλλον από μπαταρία, και τώρα πρέπει να πάρουμε τηλέφωνο την Avis να έρθουν να δουν τι θα κάνουν για να φτάσουμε στο αεροδρόμιο on time...
Αυτά τα ολίγα λοιπόν, καλημέρα σε όλους λοιπόν και καλή εβδομάδα, και από αύριο τα λέμε από Αθήνα, όπως συνήθως....

Υ.Γ. Η Μαρία εμφανίστηκε τελικά, με πήρε μόλις τηλέφωνο και μου διηγήθηκε τις χτεσινές περιπέτειες της... Έκλαιγα από τα γέλια, αυτό θα σας πω μόνο, και πως αφού πήρα την άδεια της θα σας τις διηγηθώ να γελάσετε και εσείς, σύντομα...

Elounda again....

Καλημέρα από την Ελούντα λοιπόν... Ξύπνησα νωρίς γιατί κοιμήθηκα νωρίς - εχτές κάποια στιγμή ένοιωσα τόσο κουρασμένη που ήμουν έτοιμη να πέσω σε κώμα - και απολαμβάνω την υπέροχη βεράντα μου... Κάτω η θάλασσα και οι κατάφυτοι κήποι του Elounda Beach, ο ήλιος λάμπει - ευτυχώς γιατί ένα άγχος με τον καιρό το είχα με αυτές τις βροχές των τελευταίων ημερών- και το τριήμερο προβλέπεται σούπερ... Σκοπεύω να κολυμπήσω και να κάνω ηλιοθεραπεία όσο περισσόερο γίνεται, στην θάλασσα και όχι στην πισίνα μας γιατί πάντα προτιμώ την θάλασσα όταν έχω την δυνατότητα, να βελτιώσω το μαύρισμα μου και να φάω σαν γουρουνάκι... Ο Μάνος και οι υπόλοιποι είναι εδώ για τους Σκούφους οπότε το πρόγραμμα έχει εξαιρετικά εστιατόρια καθημερινά - εγώ βέβαια περιμένω το αυριανό βράδυ πως και πως γιατί το Blue Lagoon με την πολυνησιακή του κουζίνα είναι by far το αγαπημένο μου εδώ- και εγώ έχω την άνεση να ακολουθώ σε αυτά που μου αρέσουν... Που όλα μου αρέσουν δηλαδή αλλά λέμε τώρα...
Το ξενοδοχείο παραμένει λατρεμένο, φέτος μένουμε σε μια σουίτα στο κεντρικό κτήριο με μαγική θέα και μια βεράντα που κρέμεται πάνω από τον κήπο και τα έχει όλα... Καθιστικό, τραπέζι για πρωινό, και πισίνα ενα επίπεδο πιο κάτω, αλλά δεν ξέρω... Εγώ σας είπα, δεν είμαι πολύ της πισίνας, οπότε μόνο για κανένα βραδινό μπάνιο με βλέπω να την χρησιμοποιώ, και αν γιατί έτσι όπως τρώμε εδώ συνήθως, παίζει και να περπατήσω στον βυθό της... Βέβαια, αυτό που κάνει το σύστημα εδώ μοναδικό είναι το σέρβις... Μιλάμε, δεν υπάρχει αυτό που συμβαίνει, πουθενά αλλού στην Ελλάδα σας το υπογράφω με βεβαιότητα, και σπάνια και στο εξωτερικό σε αυτό το επίπεδο.. Παράδειγμα.. Εχτές φτάνουμε κατά τις 8, μέχρι να μας ανεβάσουν τις βαλίτσες, να χαζέψω λίγο και να ξεπακετάρω πέρασε και η ώρα, ανοίγω κάποια στιγμή τέλος πάντων το laptop μου για να πάρω τα mails μου και ανακαλύπτω πως δεν υπάρχει WiFi.. Ίχνος λέμε, πουθενά... Και παθαίνω φρίκη γιατί μια εξάρτηση από το net την έχω... Τηλεφωνώ στην reception για να δω τι μπορεί να γίνει και μετά από πέντε -πέντε όμως, αλήθεια- λεπτά, χτυπάει την πόρτα μας ευγενέστατος τυπάκος με router ADSL και καλώδια στο χέρι και σε χρόνο dt το laptopάκι μου είναι συνδεδεμένο και πάει σφαίρα, όλη μέρα, για όσο καιρό θα μείνουμε.... Και ήταν εννιά η ώρα το βράδυ... Αυτό είναι πραγματικό service πολλών αστέρων.. Και μου συμβαίνει εδώ κάθε φορά που θα ζητήσω κάτι... Φτάνει στην πόρτα μου σχεδόν μόλις το σκεφτώ και για μένα, που είμαι και ελαφρά κακομαθημένη, αποτελεί την επιτομή του pampering...
Τι άλλα? Εχτές το βράδυ φάγαμε στο La Bouillabesse του ξενοδοχείου Minos Beach στον Άγιο Νικόλαο σε ένα απίστευτα ρομαντικό setting πάνω στην θάλασσα, με λουλούδια, κεριά και ένα φεγγάρι που έλαμπε σαν προβολέας... Αφού του έκανα πλάκα του Μάνου πως αν είχε φέρει οποιαδηποτε άλλη εκτός από μένα εδώ, θα την είχε ρίξει στα πατωματα και θα τον πασάλειβε αντηλιακό στην παραλία όλη μέρα από την χαρά της... Κρίμα που έφερε πάλι εμένα που απλά έφαγα και μετά ξεράθηκα στον ύπνο... Και δεν θα τον αλείψω με τίποτα στην παραλία ηγ γαϊδούρα και ας κινδυνεύω να τον χάσω από καμιά πιο περιποιητική όπως με προειδοποιούν οι διάφοροι ανώνυμοι...
Επίσης το αυτοκίνητο που νοικιάσαμε είναι μάλλον posessed γιατί ξαφνικά εχτές το βράδυ έπαψαν να δουλεύουν τα φώτα και τα φλας - ευτυχώς κόλλησαν στην μεσαία σκάλα και μπορέσαμε να γυρίσουμε πίσω- και οι υαλοκαθαριστήρες ξεκίνησαν να πηγαινοέρχονται από μόνοι τους και δεν σταμάτησαν ποτέ... Επιστρέψαμε από Άγιο Νικόλαο ένα αληθινό υπερθέαμα, ήχος και φως, και ο κύριος στην είσοδο μας κοίταζε άναυδος μέχρι να μας ανοίξει την πύλη για να περάσουμε...
Αυτά για τώρα, έχουμε παραγγείλει πρωινό στο δωμάτιο και όπου να 'ναι θα έρθει και μετά είναι παραλία time... Θα φωτογραφίζω τα πάντα και αύριο, σαν τον Εξολοθρευτή, I will be back με νέα ανταπόκριση... Καλημέρες και φιλιά...



Η θέα από την βεράντα μας έστω και με τον ήλιο κόντρα...

Λίγο εσωτερικό, γιατί το υπόλοιπο το έχω ήδη κάνει άνω κάτω...:-)



Το πάνω επίπεδο της βεράντας...


Και το κάτω.....


Πρώτη φωτογραφία, μόλις φτάσαμε χτες.....



Και dinner στο La Bouillabesse....

Τραγουδάκι δεν βάζω γιατί που να ψάχνω... Όμως αν έβαζα θα ήταν Stavento και Ήβη Αδάμου... Ξέρετε.. "Σαν έρθει η μέρα, που θ΄ανταλλάξουμε μαζί καλημέρα..." Αυτό μου έχει κολλήσει αυτόν τον καιρό... Τυχαίο?Δεν νομίζω... :-))))

Ταξιδάκι σε βαρύ φόντο...

Σήμερα ξύπνησα νωρίς γιατί έχω ετοιμασίες.... Φεύγω το απόγευμα και στο μεταξύ πρέπει να φτιάξω τα πράγματα μου, να πάω ένα σούπερ μάρκετ για να αφήσω το ψυγείο γεμάτο - ο Άρις το έχει ρίξει στην μαγειρική τελευταία- να φτιάξω και λίγο νύχι, και να προλάβω και το αεροπλάνο.. Είμαι σαν hovercraft βέβαια από τον ενθουσιασμό μου γιατί τις περίμενα πως και πως αυτές τις μέρες... Μετά το νησάκι, η Ελούντα είναι ο πιο αγαπημένος μου προορισμός στην Ελλάδα, κυρίως γιατί συνδυάζει ένα ξενοδοχείο που το λατρεύω, με σούπερ φαγητό και με το απόλυτο pampering... Που πάει να πει πως θα κολυμπάω, θα τρώω και θα χουζουρεύω όλη μέρα, και ταυτόχρονα είναι μια ιδανική ευκαιρία να περάσουμε με τον Μάνο λίγο χρόνο οι δυο μας μετά από πολύ καιρό .... Και να γεμίσω τις μπαταρίες μου, και να ξεκουραστώ, και να χαλαρώσω... Και φυσικά το laptop μου είναι ήδη μέσα στην βαλίτσα οπότε θα σας έχω πλήρη ανταπόκριση...
Λίγο πιο μακριά, στην Σπιναλόγκα, "το νησί των λεπρών" ή "το νησί των δακρύων" όπως λεγόταν κάποτε, συνεχίζονται τα συμπληρωματικά γυρίσματα της "Νήσου", της σούπερ σειράς που θα αντικαταστήσει από τον Οκτώβριο τον Χριστόφορο στο Mega και που είναι βασισμένη στο ομώνυμο μπεστ σέλερ της Βικτόρια Χίσλοπ ... Στέλιος Μάϊνας, Κατερίνα Λέχου, Αιμίλιος Χειλάκης, Αλέξανδρος Λογοθέτης, Γιουλίκα Σκαφιδά και πολλοί ακόμα γνωστοί ηθοποιοί συμπληρώνουν το καστ και επειδή έχω open invitation για το set, θα σας έχω juicy details για την εξέλιξη του έργου...
Βέβαια όλα αυτά τα χαρούμενα και ροζ τα καλύπτει από χτες βαριά η σκιά των τελευταίων γεγονότων... Διαβάζω και ακούω πολλά, κάποιοι έχουν δίκιο και κάποιοι όχι και τόσο, το γεγονός όμως είναι ένα και εγώ εκεί θα μείνω.. Ένας άνθρωπος, οικογενειάρχης με δυο παιδιά, εργαζόμενος, νέος ακόμα, χάθηκε άδικα μέσα σε μια στιγμή... Και ότι και αν συμβεί, είτε πιαστούν αυτοί που το έκαναν είτε όχι, για την οικογένεια του τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο από εδώ και εμπρός... Η τρομοκρατία έχει αλλάξει πρόσωπο πια, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας, και αν είναι τόσο απλό να στείλει κάποιος ένα παγιδευμένο δέμα μέσα στο Υπουργείο Δημόσιας Τάξης (ή όπως λέγεται τώρα) με την ΕΥΠ δυο ορόφους παρακάτω και να σκοτωθεί ο υπασπιστής του Υπουργού, τότε κανείς μας δεν είναι ασφαλής πουθενά... Και είναι κρίμα γιατί μέσα στον πανικό των ημερών, της κρίσης και των εξελίξεων που δεν μας αφήνουν να πάρουμε ανάσα, το μόνο που δεν χρειαζόμαστε, πραγματικά, είναι να αρχίσουν να σκάνε ταξιδιωτικές οδηγίες που θα μας χαρακτηρίζουν μη ασφαλή προορισμό...
Είναι προφανές πως οι άνθρωποι που κρύβονται πίσω απ΄όλα αυτά δεν ανησυχούν για τον τουρισμό μας, ούτε για την δυνατότητα που έχουμε ως κράτος να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να επιβιώσουμε της καταστροφής, όμως τρέμω να σκεφτώ ποιοι είναι αυτοί που θεωρούν πως η τυφλή βία είναι η απάντηση στο οποιοδήποτε πρόβλημα.. Ελπίζω να μην δούμε πάλι νέα παιδιά με χειροπέδες στις οθόνες μας.. Ελπίζω πραγματικά οι νέοι άνθρωποι να έχουν αρχίσει να καταλαβαίνουν πια την ματαιότητα της βίας και το νόημα του πολιτισμού.. Και πολιτισμός δεν είναι μόνο η Ακρόπολη και τα μουσεία, ούτε το Μέγαρο Μουσικής... Είναι το να αντιμετωπίζεις τις κάθε είδους κρίσεις, κοινωνικές, επαγγελματικές, προσωπικές ή πολιτικές με αξιοπρέπεια, με θάρρος και με εντιμότητα... Αυτά...
Καλημέρα σε όλους και φιλιά... Να είμαστε αισιόδοξοι... Και να προσπαθούμε να είμαστε ο καθένας όσο πιο εντάξει γίνεται με τον εαυτό του και τους γύρω του.. Μόνο έτσι θα αλλάξει ο κόσμος... Όταν αλλάξουμε όλοι, ο καθένας από μόνος του και για τον εαυτό του...

Στην φωτογραφία η Σπιναλόγκα, τόσο όμορφη και γαλήνια από μακριά και τραγουδάκι αφιερωμένο σε δύσκολους καιρούς αλλά και στην ελπίδα που παθαίνει πάντα τελευταία...

Σέξι....

Είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση τις προάλλες γύρω από το τι είναι σέξι… Η κουβέντα – πάντα μεταξύ γυναικών και αυτό για πρώτη φορά ήταν μείον γιατί μας έλειψε το ανδρικό point of view- πήγε πολύ μακριά, όμως μου άρεσε η ιδέα να ακούσω και τις δικές σας απόψεις… Τι είναι σέξι λοιπόν? Εγώ θα δώσω τα δικά μου παραδείγματα και περιμένω με ανυπομονησία τα δικά σας…

Σέξι λοιπόν είναι:

Η υποψία και όχι η βεβαιότητα…
Το σωστό μαύρισμα το καλοκαίρι.. Και τα σημάδια του…
Το πώς μυρίζει το δέρμα..
Οι ματιές και τα αγγίγματα…
Η αναμονή…
Τα διάφανα lip glosses
Το να κοιμάσαι με t-shirt και όχι με δαντελένια νεγκλιζέ.
Το γαλλικό μανικιούρ σε μαυρισμένο από τον ήλιο χέρι.
Τα κοφτερά μυαλά.
Στους άντρες, τα χέρια με τα όμορφα δάχτυλα. (ειδικά αν φοράνε skull δαχτυλίδια)
Ο κώλος του Νίκου Κουρή..
Η φωνή του Αιμίλιου Χειλάκη.
Ο Αλέξης μου, γενικά…
Το πλούσιο στήθος και ο βραζιλιάνικος κώλος στις γυναίκες αρκεί να μην επιδεικνύονται αλλά να υποδεικνύονται…
Το ενδιαφέρον φλέρτ…
Το six pack στους άντρες αρκεί να συνοδεύεται από υψηλό IQ και λεξιλόγιο με παραπάνω από 500 λέξεις…
Οι επιτυχημένοι άντρες αρκεί να μην το «φωνάζουν»…
Η φαντασία στην εξουσία…

Φωτογραφία ασπρόμαυρη, μια που και το ασπρόμαυρο στον φακό είναι σέξι και τραγουδάκι για να μπούμε λίγο στο κλίμα.. Καλημέρα σε όλους και πολλά, πολλά φιλιά…

Ελλάδα for ever....

Σας γράφω βιαστικά λίγο πριν πάω γα μπάνιο... Δεν είναι η καλύτερη μέρα σήμερα αλλά όλο πίσω πίσω το πάμε και σήμερα είπαμε να το κάνουμε να τελειώνουμε.. Οπότε, σε λίγο θα είμαι ξαπλωτή στην παραλία του Αστέρα μαζί με την Λιάνα, την Μάρθα και την Andrea (η Μαρία και η Luciana μας την κοπάνησαν αλλά αυτές θα χάσουν) και θα ανανεώνω το χρώμα μου, που ξεφλούδισα κιόλας για πρώτη φορά μετά από χρόνια και είμαι να σκάσω... Γενικά αυτές τις μέρες περνάω σούπερ, έχω ξαναβρεί τους ρυθμούς μου και τους πρωινούς καφέδες μου με την Μαρία στην Παλιά Αγορά που τόσο μου είχαν λείψει, που τους ξεκινάμε από το πρωί νωρίς και φτάνουμε μεσημέρι συνήθως, και τα girl's lunches στην Κηφισιά, και τα βράδια με τους φίλους μου... Και μαγειρεύω κιόλας, και ετοιμάζομαι να ασχοληθώ και με τις φράουλες και τις κρέμες που λέγαμε και όλα είναι τόσο καλύτερα που δεν ανοίγω καν την τηλεόραση στις ειδήσεις για να μην αλλάξει το mood μου με όλα αυτά τα δυσοίωνα περί κρίσης...

Και πριν ξεκινήσετε να με βρίζετε οι ανώνυμοι, δεν είμαι τόσο ξανθιά, ξέρω πολύ καλά πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα και πόσο πιο δύσκολα θα γίνουν στο μέλλον, αλλά εγώ την κρίση στην δουλειά μου την ένοιωσα από τους πρώτους, πριν από δυο χρόνια, μια που τα ΜΜΕ και ειδικότερα τα περιοδικά ήταν τα πρώτα που έχασαν κυκλοφορίες και διαφημίσεις, οπότε έχω συνηθίσει πια... Και έχω αποφασίσει να περνάω όσο καλύτερα μπορώ - ακριβώς επειδή δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο καλό είναι να ρουφάμε το σήμερα σαν γάργαρο νεράκι - και να αντιμετωπίζω τα προβλήματα όταν έρχονται και όχι πριν... Και έτσι, αρνούμαι να μπω στην λογική της καταστροφολογίας... Είμαστε καλά, έχουμε την υγεία μας και ο ένας τον άλλον, έχω τους φίλους μου, την ζωή μου που την θέλω ροζ και έτσι προσπαθώ να την κρατάω, έχει λιακάδα έξω και είναι καλοκαίρι στην Ελλάδα, στο πιο όμορφο οικοπεδάκι του κόσμου, και μπορώ να χαμογελάω όσο θέλω... Και να προσπαθώ να κάνω την ζωή μου και την ζωή των ανθρώπων που αγαπάω λαμπερή και χαρούμενη... Και από Οκτώβρη βλέπουμε...
Αυτά λέγαμε χτες το βράδυ με την Μάρθα, τον Άλκη και τον Μάνο στο Butcher Shop στο Γκάζι.. Και παρόλο που ο Άλκης επέμενε πως αν μπορούσε θα ήθελε να ζει αλλού, εγώ ξέρω πως ζω ακριβώς εδώ που μου αρέσει, την ζωή που μου αρέσει... Το Λονδίνο ας πούμε, που ο Άλκης το ονειρεύεται, το αγαπώ πολύ αλλά δεν το αντέχω για παραπάνω από μια βδομάδα... Όλοι δουλεύουν ώρες ατελείωτες σαν τα ρομποτάκια, βγαίνουν τις ώρες που εμείς σκεφτόμαστε ακόμα που θα πάμε το βράδυ, κοιμούνται με τις κότες και ξυονάνε με τα κοκκόρια, έχουν χιλιάδες κανόνες που ορίζουν τις ζωές τους και ο καιρός είναι κυρίως γκρι... Νομίζω βέβαια πως θα μπορούσα να περνάω εύκολα τους χειμώνες μου στην αγγλική εξοχή, με τον Droopy να κυνηγάει λαγούς στα λιβάδια, τις γαλότσες μου, το afternoon tea μου πάντα με scones, clotted cream και μαρμελάδα φράουλα, και τις pubs που λατρεύω, αρκεί από αρχές Μαίου να μεταφερόμουν με διακτινισμό ει δυνατόν στο νησάκι... Η Ελβετική Ριβιέρα πάλι που επίσης αναφέρθηκε στην συζήτηση, είναι σαφώς καλύτερη προοπτική κατά την γνώμη μου αλλά για όταν θα φτάσουμε τα εξήντα... Το Παρίσι μου κάνει πιο κοντά σε οτιδήποτε άλλο που θα μου άρεσε, ίσως και η Νέα Υόρκη αν υποτεθεί πως θα μπορούσα να προσαρμοστώ στο american lifestyle πράγμα για το οποίο έχω τεράστιες αμφιβολίες, αλλά γενικά μιλώντας, η Ελλάδα είναι ο τόπος μου.. Ο τόπος που έχω διαλέξει και όχι που έτυχε να ζω και αυτό έχει μεγάλη διαφορά.. Και νομίζω πως το καλύτερο είναι να ζει κανείς εδώ, στον ευλογημένο τόπο μας - με τα φλου ωράρια μας, με την γιούχου νοοτροπία μας, με τα ξενύχτια, τους καφέδες και τις βόλτες μας, αλλά κυρίως με τους ανθρώπους που είναι ανοιχτόκαρδοι και φιλόξενοι και νοιάζονται αληθινά - και και να μπορεί να ταξιδεύει όσο συχνότερα γίνεται και να παίρνει τζουρίτσες από άλλους τόπους και να γεμίζει τις μπαταρίες του και να αποκτά νέες εμπειρίες... Τον χειμώνα αυτά εννοείται.. Γιατί το καλοκαίρι σαν τα νησιά μας, και σαν το νησάκι μου πάνω απ' όλα, δεν υπάρχει τίποτα...
Αυτά για τώρα, το ανεβάζω το ποστάκι έτσι όπως είναι αδιόρθωτο και άφτιαχτο γιατί μόλις ήρθε η Μάρθα να με πάρει και το απόγευμα που θα γυρίσω θα το περιποιηθώ... Φιλιά σε όλους...

UPDATE: Έχω κάνει μόλις ντουσάκι με Lemon Tart της Laura Mercier, έχω βάλει και την ασορτί κρέμα σώματος και μυρίζω σαν γλυκό, τα μαλλιά μου είναι ακόμα βρεμένα αλλά απαλά σαν μετάξι χάρη στο μαλακτικό Shu Uemura και το χαμόγελο μου φτάνει μέχρι τα αφτιά μου.. Περάσαμε υπέροχα, η βροχή έφτασε στα νότια προάστια γύρω στις 5:30 που πίναμε πια τον καφέ μας και δεν μας χάλασε το πρόγραμμα μας στο παραμικρό, γελάσαμε, κάναμε ηλιοθεραπεία, φάγαμε TGI Friday, κουτσομπολέψαμε…. Όλα τέλεια… Και τώρα, διόρθωσα και τα ορθογραφικά λαθάκια, ανεβάζω και μια σημερινή φωτογραφία δια χειρός Μάρθας που μπορεί να είναι λίγο moody και αρκετά κοντινή και να δείχνει όλες τις ατέλειες αλλά μου αρέσει πολύ γιατί είναι απολύτως καλοκαιρινή, βάζω και τραγουδάκι παραγγελιά της Λιάνας και πάω να ξαπλώσω λίγο στα δροσερά μου σεντόνια γιατί το βράδυ έχουμε συνέχεια…. Φιλιά!