See you soon...

Φιλιά σε όλους, see you soon!!!!

Πονοκέφαλος και ροζ γιαλιά...

Έχω φρικτό πονοκέφαλο και πονάω σαν να έχω συγκρουστεί με τρένο... Και με τραβάει και το φρύδι μου... Χάλια.. Όμως το mood μου παραμένει very happy και αντί να κουκουλωθώ και να κοιμηθώ μέχρι να μου περάσουν όλα, φτιάχνω καφέ, χαζεύω στα blogs και περιφέρομαι σαν το φάντασμα ανάμεσα σε κούτες, σακούλες και κουτιά, αναζητώντας τα χαμένα μου πράγματα.. Ναι, εχτές βρήκα τα πάντα εκτός απο τα ρούχα μου.. Την μεγάλη τους πλειοψηφία δηλαδή γιατί ανακάλυψα μια κούτα με μαγιό, καφτάνια και παρεό, και άλλη μια με κάτι τιραντάκια και αέρινα ρουχαλάκια που είναι μόνο για τον Αύγουστο, αλλά αυτά δεν πιάνονται.. Τα ρούχα μου τα κανονικά αγνοούνται.. Και η Όλγα δεν σηκώνει το κινητό να μου πει που μπορεί να βρίσκονται οι κούτες μου και σε λίγο ετοιμάζομαι να κατέβω στην αποθήκη να δω μήπως τις ανακαλύψω εκεί.. Ευούλα Κλουζό ένα πράμα..
Μέσα σε όλα αυτά, ανακάλυψα τα απόλυτα γιαλιά ηλίου, και τα παράγειλα βέβαια.. Ροζ, Prada από την ολοκαίνουρια συλλεκτική Postcard Collection και ελπίζω να έρθουν στα χέρια μου εγκαίρως για να τα πάω και ένα ταξιδάκι abroad... Τι άλλα? Τίποτα μάλλον.. Πάω να φάω κάτι για πρωινό γιατί έχω μια τρελή λιγούρα, έχω πάθει ένα τεράστιο κόλλημα με τα μωβ bars της Kellog's και ξαφνικά είναι σε έλλειψη και δεν τα βρίσκω πουθενά και πολύ έχω στεναχωρεθεί, και μετά θα ασχοληθώ με την έρευνα για τα χαμένα ρούχα... Καλημέρες και φιλιά και πάω να βρω και ένα εύθυμο τραγουδάκι που να διώχνει τον πονοφέφαλο...

Αλλαγή εποχής...

Όπως πάνε τα πργράμματα μου, θα γράφω ποστς μεσημεριανά τελικά, γιατί το πρωί ξυπνάω με το ζόρι και τρέχω... Εχτές ας πούμε είχαμε girl's night στο Central και ξενυχτήσαμε.. Τι ξενυχτήσαμε δηλαδή, σχεδόν το κλείσαμε το μαγαζί, μόνο που δεν είχαν αρχίσει να σκουπίζουν οι άνθρωποι για να μας δείξουν πως ήταν ώρα να τα μαζεύουμε.. Και φυσικά σήμερα που να ανοίξω τα μάτια μου.. Μέσα στον ύπνο μου άκουσα κάπου στο βάθος το κινητό μου την τρίτη φορά που με πήρε η μαμά μου για να με ξυπνήσει, και σχεδόν έπεσα από το κρεβάτι όταν προσπάθησα να σηκωθώ, να συρθώ στο μπάνιο, να κάνω ένα ντους, να ντυθώ και να φύγω για να προλάβω το ραντεβού μας... Τελικά τα κατάφερα, αλλά η μαμά μου που δεν χαρίζει κάστανα μου την είπε την ατάκα της: "αδυνάτισες και αυτό είναι καλό αλλά θα μπορούσες να πάψεις να ντύνεσαι σαν γυφτάκι..." Άκου γυφτάκι!!! Moi? Δεν ήξερα να σηκωθώ με την τσίμπλα στο μάτι και να βάλω την βελάδα μου για να πάω να πιω καφέ στον Common Secret... Τελειώνοντας πέρασα και απο την Μάρθα- το μαγαζί της είναι δίπλα ακριβώς- και την βρήκα στην ίδια κατάσταση με μένα.. Μισοκοιμισμένη, με ρούχα άλλα ντάλα, και ένα χαμόγελο ζαλισμένο αλλά λαμπερό...
Μετά βέβαια από δυο καφέδες και την κλασσική συζήτηση με την μαμά, "είπαμε να χάσεις κανένα κιλό αλλά όχι και να το παρακάνεις, θα κόψει το πρόσωπο σου για να μην πω τι θα πάθουν τα υπόλοιπα σου "(!!!) "γιατί αφήνετε το παιδί να ξενυχτάει μέχρι τα χαράματα, σαν τα μούτρα σας θα τον κάνετε", και "να πας να πάρεις κανένα ρούχο της προκοπής που θα νομίζει ο κόσμος ότι μόλις ήρθες απο τα Μάταλα" , ξύπνησα σχεδόν τελείως και είπα να ακολουθήσω την συμβουλή της και να πάω για shopping.. Και πήγα...:-) Και τώρα επέστρεψα στο σπίτι μόλις, ξύπνησα το μικρό ρεμάλι που κοιμόνταν μακαρίως γιατί πάλι χαράματα πήγε για ύπνο, και σε λίγο θα τον ανεβάσω στην σκάλα και στα πατάρια να μου κατεβάσει τις κούτες με τα καλοκαιρινά... Οκ, δεν είναι ακόμα καιρός για τιραντάκια και σαγιονάρες, αλλά αν ξαναδώ πουλόβερ, κάλτσες και κασκόλ θα πάθω νευρικό κλονισμό... Και ελπίζω ο καιρός εκεί που θα πάω την επόμενη εβδομάδα να είναι καλός γιατί αλλιώς εγώ θα κάνω αντίσταση ντυμένη ανοιξιάτικα μέσα στην βροχή... Ρούχα χειμωνιάτικα μαζί μου πάντως, δεν παίρνω...
Και τώρα σας αφήνω γιατί οι επόμενες ώρες, αλλά και μέρες, προβλέπονται καυτές.. Αυτό που συμβαίνει συνήθως όταν αλλάζω τα ρούχα της σαιζόν είναι πως για μέρες το γραφείο μου και το δωμάτιο μου είναι σαν βομβαρδισμένα.. Κούτες, κρεμάστρες και σακούλες βρίσκονται everwere, τα κουτιά με τα παπούτσια μου και οι θήκες με τις τσάντες μου γεμίζουν το σαλόνι και εγώ ψάχνω σαν την αδερφή του Μεγαλέξανδρου, ξέρετε, την γοργόνα, να βρω τα πράγματα που θέλω και να παραχώσω στα κουτιά ότι δεν μου χρειάζεται... Διαδικασία χρονοβόρα πλην όμως εποικοδομιτική... Οπότε, σας φιλώ γλυκά και πάω να πέσω στην μάχη...

Υ.Γ. Το σημερινό τραγουδάκι δεν είναι χαρούμενο αλλά είναι αφιερωμένο σε έναν ταλαντούχο άνθρωπο που έφυγε νωρίς... Και επειδή διάβασα πολλά και διάφορα στο Facebook και στα blogs, ναι οι ουσίες σκοτώνουν όντως.. Γράφουν όμως και τραγούδια σαν κι αυτό... Καλό ταξίδι Μάνο..

Pink and sparkling...

Καθυστερημένο ποστ αλλά σήμερα ήταν μια παράξενη μέρα.. Που εξελίχθηκε όμως υπέροχα και τώρα, ενώ σκόπευα να κοιμηθώ λιγάκι ακόμα για να είμαι φρέσκια το βράδυ που έχουμε girl' s night, σας γράφω μασουλώντας ένα κομμάτι απο το πασχαλιάτικο αυγό μου που σύντομα θα έχει περάσει πια στην ιστορία, και πίνοντας έναν ακόμα καφέ με άρωμα βανίλιας... Έχω τα κέφια μου.. Σιγά το παράξενο θα μου πείτε, αλλά μην νομίζετε, ακόμα και οι Πολυάννες τυχαίνει να έχουν τις κακές τους... Έχω τα κέφια μου και όλα γύρω μοιάζουν ροζ... Και εγώ σκέφτομαι τα αγαπημένα μου πράγματα, όλα αυτά που με κάνουν να χαμογελάω και να νοιώθω ευτυχισμένη και γεμάτη... Αυτά που κάνουν την καθημερινότητα και την ζωή μου pink and sparkling... Και στο μυαλό μου κάνω λίστες:

Δροσερά σεντόνια μετά από μια μέρα κάτω από τον ήλιο, στην παραλία της Ψαρούς.. Αντηλιακό St. Barth και spicy crab salad δίπλα στο κύμα.. Και cheesecake με φρέσκιες φράουλες.. Παγωτό καραμέλα αυτό με τα κομματάκια.. Σε χωνάκι όμως, από αυτά τα τραγανά που τρώνονται... Βόλτες στην ανοιξιάτικη πόλη... Φρέσκα λουλούδια στα βάζα. Κίτρινες τουλίπες, άσπρα τριαντάφυλλα, πασχαλιές και ανεμώνες. Γέλια ανθρώπων που αγαπώ.. Και αγκαλιές που μέσα τους χάνομαι και αισθάνομαι ασφαλής.. Απαλά υφάσματα το καλοκαίρι και φθαρμένο κασμίρι τον χειμώνα.. Οι σαγιονάρες μου από το Eccentrics.. Τα πολύχρωμα βραχιόλια μου και τα κοσμήματα της Μαρίας.. Το νησάκι.. Η πρώτη βουτιά του καλοκαιριού, πάντα και μόνο στον Άγιο Σώστη... Τα ηλιοβασίλεματα σε απάνεμες βεράντες, τα κεριά που μου φέρνει η Γεωργία από την Λωζάνη - αστερόσκονη και πούδρα- το αναμμένο τζάκι με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί τον χειμώνα - Riedel only please- , οι Ugg boots μου, τα Luna Parks και το μαλλί της γριάς, μόνο το ροζ όμως όχι το άσπρο, η Snow Queen με πάγο χωρίς λεμόνι, το pillow spray του Molton Brown για υπέροχα όνειρα, οι Chanel τσάντες, τα γαλάζια μου γιαλιά ηλίου όταν οδηγώ, να οδηγώ βράδυ στην παραλιακή και να ακούω μουσική με το παράθυρο ανοιχτό... Ο αέρας να μπερδεύει τα μαλλιά μου, μια ξαφνική φθινοπωρινή μπόρα ενώ είμαι οχυρωμένη κάτω απο την κόκκινη ομπρέλα μου, η μυρωδιά της άνοιξης, η πισίνα του Ζαννή, οι βραδιές με φίλους λατρεμένους, η αγκαλιά του Άρι, τα συνομωτικά βλέμματα, τα φιλιά, η πίτσα με καυτερό λάδι και αυγό στην Bandana, το ξανθό του Τάσσου, τα μαλλιά μου όταν είναι φρεσκοχτενισμένα, η Lemon Tart Body Cream της Laura Mercier, το Angel του Tierry Mugler αιώνες τώρα, τα ροζ lip gloss, οι γαρδένιες αλλά όχι στα μπουζούκια, μια βεράντα στο Σούνιο, ο Droopy που κοιμάται μαζί μου τα μεσημέρια, η μυρωδιά από τις λεμονιές έξω απο το παράθυρο της κουζίνας μου, τα cupcakes και να τα τρώω και να τα φτιάχνω, η ille flotante, η γνωστή φωτογραφία του Νίκου Κουρή, τα αφιερωμένα τραγούδια, το πρώτο Mykonos Confidential, οι φίλοι μου, το Λονδίνο, ο πουρές και το ρυζόγαλο, και τα μακαρόν του Laduree αλλά μόνο τα ροζ και τα κίτρινα, οι πρωινοί καφέδες με την Μαρία, τα καλοκαιρινά βράδια στο Sea Satin, το αχ κορίτσι μου, οι ξαφνικοί έρωτες, τα σήριαλ του Χριστόφορου, το μανικιούρ- πεντικιούρ στην Τέτα, το μπικίνι με σπάτουλα, τα αυγά τηγανητά με πατάτες το πιο κορυφαίο φαγητό ever, η σαμπάνια μόνο αν είναι Egly Ouriet ροζέ, τα ροδάκινα, τα girl's nights, τα starάκια μου, οι μαρέγγες με creme double, η λαχανί μου νιτσεράδα, τα καπέλα, τα ταξίδια και οι εκδρομές, τα theme taxis στην Νέα Υόρκη ειδικά τα ινδικά, οι ατζέντες Smythson's , το λιλά μελάνι, ο Bob, ο Αλέξης μου, οι παλιές Louis Vuitton βαλίτσες, τα ψηλοτάκουνα Lanvin που δεν φόρεσα ποτέ, το fondue moitier- moitier, τα γουρούνια και οι αγελάδες, οι κορώνες και οι τιάρες, το brioche από το Waitrose το σκέτο όχι με την σοκολάτα, τα βιβλία μαγειρικής, τα επιτραπέζια παιχνίδια, τα ρούχα του Soho- Soho, τα αφρόλουτρα και τα σκούρα βερνίκια νυχιών...

Και ένα σωρό άλλα που ξεχνάω προφανώς αλλά και αυτά μια χαρά είναι...:-) Καλό απόγευμα σας εύχομαι και ακόμα καλύτερο βράδυ.. Έξω είναι άνοιξη, ο κόσμος έχει αρχίσει να χαμογελάει ξανά και θα το ξαναπώ για να το εμπεδώσουμε όλοι, τα καλύτερα είναι σίγουρα αυτά που θα 'ρθουν...

Μαρία...

Καινούρια εβδομάδα σήμερα που ξεκίνησε ανακουφιστικά... Με πήρε τηλέφωνο η Μαρία και με ξύπνησε, να πάμε για καφέ... Είναι μαγικό το πως ξέρει η φιλενάδα μου, σχεδόν τηλεπαθητικά πια όλα αυτά τα χρόνια, πότε την χρειάζομαι... Και όταν κάνω αναδρομή στο παρελθόν, και έτυχε να κάνω μια μεγάλη αναδρομή αυτές τις μέρες, μου φαίνεται απίστευτο το πως φτάσαμε ως εδώ μαζί, δυο παιδιά , τοσον καιρό, σχεδόν μια ολόκληρη ζωή μαζί, στα όμορφα, στα άσχημα, στα εύκολα, στα δύσκολα, στους έρωτες, στις μαλακίες, στα πάντα... Πως μεγαλώσαμε εμείς, πως μεγάλωσαν τα παιδιά μας σχεδόν σαν αδέρφια και σήμερα μοιράζονται κι αυτά την δική τους, όμορφη σχέση, πως ζήσαμε τις ζωές μας παράλληλα, πως ήμασταν πάντα στήριγμα η μια για την άλλη, και πως καταφέραμε να ξεπεράσουμε και τσακωμούς και παρεξηγήσεις και προβλήματα και να είμαστε ακόμα εδώ, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που ήπιαμε τον πρώτο πρωινό καφέ της ζωής μας πολλά χρόνια πριν στο Deree...
Της Μαρίας της χρωστάω πολλά.. Το έχω γράψει κι άλλες φορές, το γράφω και σήμερα ακριβώς όπως το σκέφτομαι.. Ήταν παρούσα στην ζωή μου στα πιο δύσκολα.. Στις πιο σκοτεινές μου μέρες, εκείνη ήταν εκεί, βράχος ακλόνητος, να με στηρίζει, να με ακούει, να με αγαπάει και να με αγκαλιάζει χωρίς να με κρίνει ούτε μια φορά.. Και στις πιο όμορφες επίσης... Μαζί γελάσαμε, κλάψαμε, αναλύσαμε τα πάντα όσο πιο διεξοδικά γίνεται, πήγαμε διακοπές, εκδρομές, κάναμε αυτογνωσία, χορέψαμε, ερωτευτήκαμε, παντρευτήκαμε, κάναμε τα παιδιά μας... Χρόνια τώρα, όλα, πάντα, μαζί.. Ακόμα και τις περιόδους της ζωής μας που έπρεπε να δώσουμε χώρο σε άλλα πράγματα, και χρόνο, ξέραμε πως μπορεί να μην βλεπόμασταν το ίδιο συχνά αλλά ήμασταν πάντα ένα τηλεφώνημα μακριά.. Και όταν τσακωθήκαμε πριν μερικά χρόνια και κάναμε να μιλήσουμε έξι μήνες, το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα που έχουμε μείνει ποτέ μακριά, ήξερα το βράδυ εκείνο που την πήρα τηλέφωνο απο το νησί γιατί μου έλειπε απίστευτα πως της έλειπα και εκείνης το ίδιο.. Και είχα δίκιο γιατί απάντησε αμέσως και όλα έγιναν όπως ήταν πάντα μέσα σε δευτερόλεπτα και δεν άλλαξαν ποτέ ξανά..
Και μπορεί να της γκρινιάζω συχνά πως με παραμελεί, μια που τον τελευταίο καιρό πνίγεται στην δουλειά, και μπορεί να μην μου δίνει καν σημασία γιατί ξέρει πια καλύτερα από τον καθένα πως όλο αυτό είναι ένα παιχνίδι τύψεων που παίζω στους ανθρώπους που αγαπάω όταν αποζητώ την προσοχή τους σαν μικρό παιδάκι, όμως μου αποδεικνύει κάθε φορά με τον πιο ουσιαστικό τρόπο πως στην πραγματικότητα είναι πάντα εδώ.. Και πως όταν την έχω πραγματικά ανάγκη, σαν να έχουμε περάσει πια σε ένα άλλο ακόμα πιο εξελιγμένο επίπεδο, δεν χρειάζεται καν να την πάρω τηλέφωνο... Γιατί προλαβαίνει και με παίρνει εκείνη...
Διαβάζω ξανά τα όσα έγραψα και χαμογελάω... Θα μπορούσε να είναι ερωτική εξομολόγηση, και είμαι σίγουρη πως όταν διαβάσει το ποστ μου θα με πάρει γελώντας να μου πει πως με κάτι τέτοια, και με όλα αυτά τα dinners for two που έχουμε μοιραστεί τόσα χρόνια στο νησί, στο Belvedere κυρίως, τελικά δεν θα γλυτώσουμε τα κουτσομπολιά που θα λένε πως τα έχουμε ή κάτι τέτοιο... Μας νοιάζει? Όχι φυσικά... Άλλωστε, η αλήθεια είναι πως τους περισσότερους φίλους μου και τις περισσότερες φίλες μου υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσα και να τους έχω ερωτευτεί... Γιατί είναι έξυπνοι, όμορφοι, ενδιαφέροντες και λαμπεροί άνθρωποι άρα ερωτεύσιμοι... Δεν είναι απίστευτα κλισέ το ότι προτιμώ να μείνουμε φίλοι? :-)))

Σήμερα δεν έχει ούτε φωτογραφία, ούτε τραγουδάκι.. Δεν προλαβαίνω, μπορεί να τα συμπηρώσω μετά... Επικεντρωθείτε στην ουσία... Είναι τεράστια ευλογία και τύχη μια τέτοια φιλία και είμαι ευγνώμων στο σύμπαν που μου την χάρισε.. Καλημέρα, καλη μας εβδομάδα και πολλά, πολλά φιλιά..

Αρνιά και φάρμες...

Το σαββατοκύριακο πέρασε τρέχοντας πάλι, πράγμα που καθόλου δεν με πειράζει μια που θέλω να περάσουν οι μέρες και να φτάσει το (σχεδόν) τέλος του μήνα μια ώρα αρχίτερα... Και πέρασε μια χαρά, με χαλαρές εξόδους και γέλια και παρέες αγαπημένες, ένα βράδυ στο Pacific Monte Carlo στην Κηφισιά που φάγαμε εξαιρετικό sushi φτιαγμένο από τον πρώην chef του Umu που πήρε μεταγραφή στο Pacific του Monte Carlo και ήταν εκτάκτως για δυο μέρες στο αδερφάκι της Αθήνας και σίγα μην χάναμε την ευκαιρία, και χτες βράδυ στην Χρύσα..
Το Pacific είναι ένα μαγαζί που αγαπώ πολύ. Παρόλο που δεν ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά, αλλά μια απο τις σπάνιες φορές στην ζωή μου που έχω αλλάξει γνώμη για μέρη και για ανθρώπους, τον τελευταίο ενάμισυ χρόνο τρώμε υπέροχα εκεί, είναι το μοναδικό μαγαζί στην Αθήνα στο οποίο βρίσκω την αγαπημένη μου βότκα - προχτές έφυγα και με ένα μπουκάλι στοκ που τώρα ξεκουράζεται στην κατάψυξη και με περιμένει- ακούμε καλή μουσική, χαζεύουμε ωραίες φάτσες και όταν είναι στην Αθήνα και ο Γιώργος -ο φίλος μας και ιδιοκτήτης του μαγαζιού που μένει όμως μόνιμα στο Monaco- χαζολογάμε ατελείωτα και γελάμε πολύ και σχεδιάζουμε ταξίδια και εκδρομές...
Η Χρύσα πάλι είναι άλλη ιστορία.. Εμείς πηγαίνουμε από τότε που ήταν στα Πετράλωνα.. Και πέρα από το φαγητό που είναι πάντα προσεγμένο και ενδιαφέρον, εγώ λατρεύω την ίδια και την κόρη της που είναι από τις πιο ευγενικές οικοδέσποινες της πόλης, και από τότε που μετακόμισε, μου αρέσει πολύ και το καινούριο μαγαζί στον Κεραμεικό.. Εχτές βέβαια, το φαγητό πέρασε σε δεύτερο πλάνο γιατί κυρίως γελάσαμε τρελά... Και ασχοληθήκαμε με φοβερά θέματα, όπως η μετακόμιση του Άλκη στην Νέα Ζηλανδία (ή την Ταζμανία δεν έχει αποφασίσει ακόμα) όπου θα ανοίξει φάρμα με αρνιά - που εγώ άλλο άκουσα και έτσι η κουβέντα γύρισε στις fanny farms και στο αντίθετο τους που ακόμα ψάχνουμε να βρούμε ποιο είναι μια που ο Π. που λόγω χρόνων διαμονής στο Λονδίνο φαντάστηκα πως μπορεί να ήξερε δεν απάντησε ποτέ στο μήνυμα μου και μείναμε όλοι με την απορία- με την σχολή πίπας που παραμένει ένα project υπό συζήτηση, και με την κρίση φυσικά για την οποία καταλήξαμε πως θα την ξεπεράσουμε με υπομονή, επιμονή και σωστό planning το καλοκαίρι στην παραλία της Ψαρούς... Και βέβαια, με το υπέροχο cheese cake μελιού που τρώμε φαντικά στην Χρύσα και κάθε φορά λυσσάμε να μάθουμε την συνταγή, ματαίως όμως...
Και σήμερα περιμένω τον Μάνο να ξυπνήσει για να μου κάνει παρέα στον πρωινό μου καφέ, μετά θα πάμε καμιά βόλτα για μεσημέρι και μετά θα αράξουμε σπίτι φαντάζομαι γιατί αύριο είναι δύσκολη μέρα και για τους δυο μας με μπόλικο τρέξιμο οπότε ευκαιρία είναι να χαλαρώσουμε λίγο... Σας φιλώ γλυκά λοιπόν και τα λέμε αύριο... Καλημέρα..

Υ.Γ. Το Σάββατο στον Θανόπουλο συνάντησα και τον λατρεμένο Γιωρίκα μετά *Αθηνάς* και μικρού Διομήδη.. Ο πιτσιρικάς είναι τεράστιο υπερθέαμα και έκανα και τα παράπονα μου στο μπαμπά του που έχει ρίξει μαύρη πέτρα πίσω του στο blogging.. Ελπίζω να τον έπεισα και να δούμε σύντομα ποστ γιατί έχουν βγει και τόσες καινούριες αφίσες...:-)

UPDATE: Να σας πω.. Γιατί δεν με διορθώνει κανείς όταν κάνω λάθος? Fanny farm με a λοιπόν και όχι με u, και μου αρέσει που όλοι καταλάβατε τι είναι αλλά κανείς δεν μπήκε στον κόπο να μου πει να αλλάξω το spelling.. Κανείς? Όοοοοχι... Ευτυχώς που κάποιος εκεί έξω με αγαπάει αρκετά ώστε να μην θέλει να βλέπει ορθογραφικά λάθη στο blog μου...:-)

Στην φωτογραφία τα αρνιά του Άλκη και voila και το τραγουδάκι.. The funny farm song από την Αλίκη στην Χώρα των Θαυμάτων.. Καμιά σχέση με αυτό που λέγαμε αλλά ένεκα ο πλούτος της αγγλικής γλώσσας, θα βολευτούμε με ότι βρήκαμε...:-))

Χάσαμε την Μαίρη.. Stop....

Οκ, αρχίστε να γελάτε όλοι μαζί, εχτές απ΄όλα αυτά τα μεγαλεπίβολα νοικοκυρικά δεν έκανα απολύτως τίποτα... Ούτε τα βραχιόλια μου δεν έψαξα να βρω, για να καταλάβετε το μέγεθος της τεμεπελιάς μου... Αποφάσισα να ασχοληθώ με πιο ενδιαφέροντα πράγματα, πήγα δηλαδή για καφέ με την Μαρία και μετά για ψώνια και έπειτα πήρα περιοδικά και εφημερίδες και επέστρεψα σπίτι και χάζεψα μεσημεριανά αραχτή στο κρεβάτι, και το απόγευμα είδα δύο επεισόδια Poirot και πάει λέγοντας... Και στο ενδιάμεσο πρόλαβα να φάω και έναν περίδρομο αυγό - ναι το αυγό μου ήρθε χτες με courier απο το Λονδίνο, Π. μωρό μου σ' ευχαριστώ πολύ πολύ και από εδώ- και αποτελεί βέβαια ήδη παρελθόν γιατί σιγά μην το άφηνα στην ησυχία του.. Και επειδή σήμερα είναι μέρα μποτέ, έχω σε λίγο ραντεβού στον Βαγγέλη να φτιάξω μαλλί και να συζητήσουμε σοβαρά πλέον το φλέγον θέμα της αλλαγής χρώματος - και μετά θα βοηθήσω τον Άρι να πλύνει τον Droopy γιατί έχει και αυτός μποτέ σήμερα- νομίζω πως θα περιμένω να έρθει την Δευτέρα η κυρία Όλγα και να αναλάβει εκείνη τις ντουλάπες που είναι και by far καλύτερη από μένα στο σπορ... Παρόλο που θα κάνω μια προσπάθεια, τουλάχιστον για τα βραχιόλια μου γιατί μου κόλλησε και θέλω να τα φορέσω τώρα, το συντομότερο, για να φέρω το καλοκαίρι ένα βήμα πιο κοντά...
Κατά τα άλλα Παρασκευή σήμερα, πέρασε και αυτή η εβδομάδα τρέχοντας, και τώρα μας περιμένει το καλό κομμάτι που έχει βραδιές με φίλους αγαπημένους και σούπερ προγράμματα.. Και εγώ σας φιλώ και τρέχω να προλάβω... Καλημέρα...

Υ.Γ. Την μελιτζανοσαλάτα δεν την έχω ξεχάσει βέβαια... Τόσα mails πια για ένα φαγητό, είστε χειρότερες και απο μένα μερικές εδώ μέσα..:-) Θα ζητήσω απο την Λιάνα την συνταγή σήμερα και θα την ανεβάσω... Στην φωτογραφία βραχιολάκι χαριτωμένο και τραγουδάκι εύθυμο και ανοιξιάτικο...

Ντουλάπες και συρτάρια...

Μόλις ξύπνησα και ο καιρός έχει αρχίσει να μας τα χαλάει... Σαν να έχει συννεφιά, σαν να φυσάει λίγο, σαν να θέλει να μου την σπάσει τέλος πάντως, αλλά δεν πειράζει γιατί σήμερα έχω μεγάλα σχέδια για την μέρα και δεν σκοπεύω να το κουνήσω ρούπι από το σπίτι.. Σήμερα το πρόγραμμα έχει ντουλάπες... Στις οποίες γίνεται ο κακός χαμός... Εχτές, αφού πέρασα μισή ώρα να ψάχνω μέσα στα συρτάρια μου για ένα t-shirt που μου είχε κολλήσει να φορέσω, μάταια γιατί δεν βρέθηκε ποτέ, έκανα μια νοερή λίστα ρούχων και πραγμάτων που έχω να δω καιρό και έφριξα.. Ή χάνονται τα ρούχα, τα παπούτσια και οι τσάντες μου, πράγμα απίθανο, ή ήρθε η ώρα να ασχοληθώ λίγο σοβαρά με τα οικοκυρικά μου καθήκοντα.. Έτσι, πίνω τώρα τον καφέ μου, περιμένω να ξυπνήσει ο Άρις για να ανέβει στα πατάρια όπου έχουμε ακροβολισμένες διάφορες κούτες, σακούλες και κουτιά, και αρχίζω να βάζω τα πράγματα σε τάξη..
Μέσα σε όλα όσα έχω εξαφανίσει σε μέρη που δεν θυμάμαι βέβαια, είναι και εκείνα τα υπέροχα αρωματικά χαρτιά που είχα παραγγείλει για τα συρτάρια μου και δεν τα χρησιμοποίησα τελικά ποτέ.. Αν καταφέρω να τα ανακαλύψω -γιατί αυτό που κάνω συνήθως είναι να παραχώνω διάφορα πράγματα σε διάφορα μέρη για να μην τα βλέπω μέσα στην μέση και μετά ξεχνάω που τα έβαλα και τα βρίσκω τις πιο άσχετες και άκυρες στιγμές- θα φωτογραφίσω και το έργο μου για να σας το δείξω... Τώρα που τα γράφω όλα αυτά, σκέφτομαι πως έχω πολύ καιρό να δω και τα καλοκαιρινά μου βραχιόλια.. Αυτά που φοράω πολλά - πολλά μαζί μόλις ανοίξει ο καιρός και που ταιριάζουν υπέροχα με τα liberty κορδελάκια που φοράω στον λαιμό μου (allways by Soho-Soho) και τα μαλλιά μου που τα αφήνω σγουρά, και το hippy look που λατρεύω το καλοκαίρι...Που είναι τα βραχιόλια μου οέο?
Λοιπόν, σας αφήνω γιατί έχουμε θέματα όπως αντιλαμβάνεστε... Ξύπνησε μέσα μου η Μαίρη Παναγιωταρά και πάω να την εκμεταλλευτώ προτού μου πέσει πάλι σε τρανς και θέλει μόνο μανικιουρ, πεντικιουρ και καφέδες στο Patron και to Ivy.. Και τώρα που είπα Ivy, είχα καιρό να παω, και είχα ξεχάσει πόσο σούπερ είναι, ειδικά όταν έχει λιακάδα και μπορούμε να καθήσουμε στα πλαϊνά ντεκς... Αν μένετε βόρεια και έχετε διάθεση για καφεδάκια, η σειρά είναι η εξής: Παλιά Αγορά, Ivy, Patron... Καλημέρα και φιλιά πολλά σε όλους...

Υ.Γ. Στην φωτογραφία τα χαμένα χαρτιά.. Και βιντεάκι με την Miss Pigy που αντιμετωπίζει ανάλογα προβλήματα με το boudoir της...:-)

Princess again...

Μέρες του χαμού.. Τρέχω και δεν φτάνω ξαφνικά, έχουν εμφανιστεί δουλειές και επαγγελματικές συζητήσεις, ταξίδια, αγαπημένοι άνθρωποι είναι άρρωστοι σε νοσοκομεία, τι να σας πρωτοπώ... Μόνο πως πραγματικά αλλού πατάω και αλλού βρίσκομαι και πως τα βράδια πέφτω να κοιμηθώ και ονειρεύομαι πως περνάει ο καιρός και φεύγω επιτέλους για το νησί να ηρεμίσω.. Εχτές το βράδυ, σχεδόν πέντε η ώρα τα ξημερώματα, έκλεισα τα μάτια μου, και έκανα την αγαπημένη άσκηση μου.. Μεταφέρθηκα τηλεπαθητικά στο Άγιο Σώστη.. Ήταν πρωί, είχε ήλιο, τον ένοιωθα να μου καίει το δέρμα και να με ανατριχιάζει, και βούτηξα στο νερό με φόρα, και το ένοιωσα να με τυλίγει, άκουσα το βουητό της θάλασσας να με απομονώνει από τους πάντες και τα πάντα και έμεινα εκεί, με μια ανάσα για όσο περισσότερο μπορούσα, κάτω από το νέρο, μέσα στο νερό, μέχρι να με πονέσουν τα πνευμόνια μου και να αναγκαστώ να αφήσω αυτή την υπέροχη γαλήνη για την επιφάνεια.. Και έτσι κοιμήθηκα, χαμογελώντας...Και ξύπνησα καλά...
Με αγχώνουν οι μέρες που θα έρθουν.. Πρέπει να μιλήσω πάλι για δουλειές με ανθρώπους που αγαπάω και να παλέψω να κρατήσω ισορροπίες που πάντα είναι στην κόχη, το ξέρω, το έχω μάθει χρόνια πια.. Πρέπει να βάλω μια τιμή στην έμπνευση μου και να την διεκδικήσω κιόλας.. Πρέπει να αποφασίσω αν όλα αυτά τα θέλω αληθινά ή απλά μου έχει λείψει το να είμαι στο επίκεντρο τους.. Χτες μίλησα με τον Ζαννή.. Με κατάλαβε αμέσως, με ξέρει τόσο καλά πια και είναι και από τους εξυπνότερους ανθρώπους που γνωρίζω.. Με άκουσε αγχωμένη και λυπημένη και έκανε αμέσως the maths.. Και μου πρόσφερε για μια ακόμα φορά απλόχερα την βοήθεια του, και την υποστήριξη του.. Και το κυριότερο, την αγάπη του... Γενικά να το ξαναπώ γιατί νοιώθω την ανάγκη να το κάνω, γιατί το αντιλαμβάνομαι ως τεράστια τύχη και ως πολύτιμο δώρο, οι άνθρωποι της ζωής μου είναι πάντα εδώ για μένα, έτοιμοι να με στηρίξουν και να με βοηθήσουν σε ότι αποφασίζω.. Από το πιο λογικό μέχρι το πιο απίθανο.. Απολαμβάνω χρόνια τώρα, μαζί με την παρουσία και το ενδιαφέρον και το support τους, και ένα είδος παράξενης ασυλίας, κάτι που έχει να κάνει μάλλον με το ότι με βλέπουν περισσότερο σαν παιδάκι παρά σαν ενήλικα.. Και μου συγχωρούν ευκολότερα τις μαλακίες..:-) Εξ ου και το Ευούλα που το λένε, όλοι - όλοι όμως - και που καθόλου δεν ταιριάζει στην ηλικία μου και στα κυβικά μου...:-))
Και δέστε τώρα.. Τα γράφω όλα αυτά, χτυπάει το κουδούνι και είναι ο ταχυδρόμος που μου φέρνει ένα δέμα από Αμερική.. Το λατρεμένο μου Δεσποινάριο με θυμήθηκε και μου στέλνει τα ωραιότερα σετ για princess cupcakes, με θήκες και μικρές ασορτί πριγκίπισσες και πετσετούλες με κουνελάκια και το κυριότερο, την αγάπη της και την έννοια της από τόσο μακριά.. Και νοιώθω αληθινά ευλογημένη.. Που παίρνω τόσα πολλά, και τόση καλή ενέργεια, και τόσο φως.. Και νοιώθω δυνατή.. Και σίγουρη.. Πως δύσκολα ή εύκολα, απλά ή περίπλοκα, μικρά ή μεγάλα, τα καλύτερα είναι αυτά που θα έρθουν... και είμαι εδώ, και τα παλεύω και τα περιμένω.. Καλημέρα και φιλιά...

UPDATE: Καμιά φορά το μόνο που χρειάζεται είναι η αντικειμενική γνώμη κάποιου που να νοιάζεται και μια βαθιά ανάσα... Και τα αποτελέσματα μπορεί να είναι αναπάντεχα... Δεν λέω άλλα, όταν θα έχω κάτι σίγουρο θα το μοιραστώ.. Μέχρι τότε, αγαπημένε μου, σ' ευχαριστώ πολύ πολύ... Νομίζω πως εξ' αιτίας σου, έκανα την πρώτη πραγματική επαγγελματική διαπραγμάτευση της ζωής μου...Και είμαι πολύ περήφανη για μένα... (Οκ.. Και για σένα που μου έδωσες τις σωστές ατάκες)...

Υ.Γ. Στην φωτογραφία τα σούπερ σετάκια και η καρτούλα... Και τραγουδάκι ασορτί.. Enjoy...

Εικόνες απο Πάσχα...

Και έτσι πέρασαν οι μέρες και να ' μαστε πάλι εδώ... Με λιακάδα έξω να μας κλείνει το μάτι, με το καλοκαίρι ένα βήμα πιο κοντά, και με τα καλύτερα να είναι αυτά που θα έρθουν, για να μην ξεχνιόμαστε και για να μην νομίζετε πως επειδή έλειψα μερικές μέρες άφησα την Πολυάννα ανενεργή...:-) Το χρειαζόμουν αυτό το μικρό break, άλλωστε ο μετρητής του blog μου λέει πάντα την αλήθεια και προφανώς το χρειαζόσασταν και εσείς γιατί έχει πέσει δάκος στην bloggoγειτονιά και όλοι έχετε πάρει τους δρόμους.. Και πολύ καλά κάνετε.. Από αύριο θα επιστρέψουμε στα γνωστά και καθημερινά μας φαντάζομαι, έχω συνταγές να σας δώσω, η φίλη μου η Λιάνα μας έφτιαξε την ωραιότερη μελιτζανοσαλάτα ever οπότε φυσικά και θα την ανεβάσω, έχω να σας ανακοινώσω δουλειές που μάλλον κλείνουν και αλλαγές που έρχονται, όμως προς το παρόν λέω να σας ξεναγήσω στις στιγμές αυτών των ημερών που πέρασαν...

Μεγάλη Τετάρτη μιλάμε με τη Μάρθα και τον Μάνο στο τηλέφωνο ταυτοχρόνως προσπαθόντας να βρούμε κάπου να πάμε να φάμε για βράδυ.. Δεν νηστεύουμε και το σύμπαν μοιάζει να έχει αποφασίσει να μας τιμωρήσει και όλα τα μαγαζιά που έχουμε στο μυαλό μας είναι κλειστά.. Καταλήγουμε σε μια ταβέρνα στο Νέο Ψυχικό.. Γελάμε πολύ, τρώμε όλοι κρέας και τελικά μας βγαίνει ξυνό μια και η συζήτηση στο τέλος της βραδιάς παγώνει τα χαμόγελα και μας αφήνει να κοιταζόμαστε με τον Μάνο άναυδοι... Και η φράση "awkward moment coming" που για δικούς μας λογους έχει γίνει πια σλόγκαν αποκτά άλλο, καινούριο νόημα...

Μεγάλη Πέμπτη στο Salon.. Με την Γεωργία, την Doris και τον Πέτρο.. Πίνουμε θάλασσες, μιλάμε πολύ, γελάμε ακόμα περισσότερο.. Η ατμόσφαιρα έχει έντονο ηλεκτρισμό και ένταση, το φλερτ είναι τόσο απτό που μπορώ να απλώσω το χέρι μου και να το πιάσω... Ξαπλώνω πίσω στον καναπέ και χαζεύω τα όσα συμβαίνουν σαν να βλέπω παράσταση.. Καπνίζω και σκέφτομαι άλλα.. Με διακόπτει το γέλιο του Πέτρου και η ματιά του που αναζητά την δική μου.. Μέσα σε όλα αυτά οι κώδικες μας παραμένουν και όλα αυτά που μας χωρίζουν θα είναι πάντα όλα αυτά που μας ενώνουν ... Η κουβέντα περνάει από τα περιοδικά στον Πινοσέτ και από εκεί στα κοκκινα βρακιά και στο σεξ που δεν κάνουμε με ταχύτητα φωτός,γελάμε τρελά πια, οι γύρω μας κοιτάζουν με ζήλια, και κάποια στιγμή η Doris τεντώνει τα ατελείωτα πόδια της, το τραπεζάκι κουνιέται, τα ποτά χύνονται και εκείνος με αφήνει στην ησυχία μου για να ασχοληθεί με αυτό που θέλει πραγματικά.. Αργά την νύχτα, ξημερώματα, αποχαιρετιόμαστε... Με σφίγγει στην αγκαλιά του και ξέρουμε και οι δύο πως αγαπιόμαστε πολύ.. Οδηγώ προς το σπίτι, η Doris νυστάζει και εγώ ακούω Onirama και χαμογελάω...

Μεγάλη Παρασκευή στον Πειραιά... Είδαμε πέντε επιταφίους στην διαδρομή και ας μην προσκυνήσαμε κάνεναν.... Στον Βασίλαινα με τον Κώστα και την Λιάνα τρώμε θαλασσινά, γελάμε όπως πάντα, κάνουμε προγράμματα για την Θεσσαλονίκη, το καλοκαίρι και την επόμενη Πρωτοχρονιά από τώρα, ο Μάνος με παίρνει αγκαλιά και βλέπω την φίλη μου να χαμογελάει ανακουφισμένη... Είναι όμορφο πράγμα να σ΄αγαπάνε και να στο δείχνουν.. Και να σε νοιάζονται πολύ.. Και το σύμπαν μου έχει φέρει απλόχερα στην ζωή μου ανθρώπους που δίπλα τους νοιώθω ευτυχισμένη και ασφαλής.. Και η Λιάνα είναι ένας από αυτούς και το ξέρω... Όπως το ξέρει και εκείνη πως όσο μ΄αγαπάει, άλλο τόσο την αγαπώ και εγώ...

Μεγάλο Σάββατο.. Μεσημέρι στην Παλιά Αγορά με την Doris.. Μιλάμε για έρωτες, για περιπέτειες, για τα πολύ δικά μας πράγματα.. Εξομολογήσεις βουτηγμένες σε freddo και σε latte, και σε γέλια από καρδιάς, και σε τηλέφωνα που αλλάζουν τις ισορροπίες και μας κάνουν να κλείνουμε συνωμοτικά το μάτι η μια στην άλλη.. Ο Αχιλλέας μας παίρνει από το Baden- Baden, ο Π. από το Λονδίνο - τελικά δεν κατάφερε να έρθει και το αυγό μου θα φτάσει όταν το Πάσχα θα έχει περάσει πια οριστικά αλλά δεν πειράζει γιατί τον αγαπώ πολύ για να του θυμώσω για μια χαμένη λιχουδιά- έρχεται και ο Μάνος να μας βρει, τρώμε μεσημεριανό, δεν πεινάω και τσιμπολογάω ανόρεχτα την σαλάτα μου...

Τα αυγά που ακόμα περιμένω... Του Μάνου που είναι αληθινό και γεμιστό με μους σοκολάτα και το δικό μου που είναι απλά ένα αριστούργημα...



Και φυσικά η φιλενάδα μου η MULTI PSI δεν θα μπορούσε παρά να έχει και το αυγό που της ταιριάζει...:-)))



Βράδυ στο Dirty Ginger... Αναστάσιμα φιλιά, τηλεφωνικές ευχές, η μαμά μου με παίρνει απο την Αίγυπτο και ο Άρις απο το Σούνιο, μηνύματα χτυπάνε ασταμάτητα στο κινητό μου -αν το δεξί σου πόδι ήταν το Πάσχα & το αριστερό σου πόδι ήταν τα Χριστούγεννα, θα με άφηνες να περάσω λίγες μέρες ανάμεσα στις γιορτές; - η μαγειρίτσα δεν με τρελαίνει αλλά το αρνί είναι από τα πιο νόστιμα που έχω φάει, η μουσική είναι υπεροχη αλλά κανένας δεν χορεύει ρε γαμώτο, πίνω άλλη μια βότκα και κάνω νόημα στον Μάνο να ζητήσει τον λογαριασμό.. Την τελευταία φορά που ήμουν εκεί ήταν καλύτερα...

Κυριακή του Πάσχα στην Αγία Μαρίνα.. Το σπίτι όπως πάντα υπέροχο, η Λιάνα έχει ετοιμάσει τα πάντα με τον δικό της, μοναδικό τρόπο, γύρω φίλοι καρδιάς, γονείς, παιδιά, παρέες αγαπημένες που τις ενώνουν νήματα μοναδικά... Τρώμε πολύ, γελάμε περισσότερο.. Βγάζω τα παπούτσια μου και φλερτάρω με την ιδέα να βουτήξω τα πόδια μου στο νερό... Κάθομαι στον ήλιο για ώρα, ξαπλωμένη στις αφράτες μαξιλάρες του καναπέ και ονειρεύομαι το νησάκι... Φοράω γαλάζια γιαλιά, πίνω παγωμένο λευκό κρασί, τα μαλλιά μου στις φωτογραφίες δείχνουν ήδη ασημένια, το red velvet cake μου γίνεται ανάρπαστο, και αργά το απόγευμα χαζεύουμε όλοι μαζί φωτογραφίες στην τηλεόραση.. Ταξίδια, άνθρωποι, ιστορίες... Στην επιστροφή σχεδόν με παίρνει ο ύπνος... Είμαι ευτυχισμένη, είμαι καλά...

Υπέροχο σπίτι και table setting by Λιάνα...

Ο μπουφές με τα γλυκά - τα φαγητά ξέχασα φυσικά να τα φωτογραφίσω αλλά όχι και να τα φάω-

Και το Red Velvet Cake μου από το οποίο δεν έμεινε ούτε φύλλο...

Υπέροχο Πάσχα το φετινό... Παρόλο που σκορπίσαμε τελικά, παρόλο που έλειψαν άνθρωποι που αγαπάω, παρόλο που δεν πήρα το πρώτο αναστάσιμο φιλί από τον σημαντικότερο άντρα της ζωής μου, τελικά, όλα έγιναν όπως έπρεπε... Και οι εικόνες που ντύνουν αυτό το ποστ, όσες θυμήθηκα να τραβήξω, νομίζω πως θα με κάνουν να χαμογελώ κάθε φορά που θα τις χαζεύω στο μέλλον... Καλημέρα, καλή εβδομάδα και πολλά, πολλά φιλιά...

Υ.Γ. Για το τέλος τραγουδάκι αγαπημένο που το άκουσα χτες το βράδυ στην εκμπομπή της Ναταλίας, εύθυμος Πλιάτσικας, και είναι από εκείνα με τον περισσότερο χρόνο στα airplay των ραδιοφώνων την τελευταία πενταετία λέει, και μια που το Πάσχα είναι η γιορτή της αγάπης, enjoy...