Bon Voyage, alors....

Τα πράγματα μου είναι προσεκτικά τακτοποιημένα μέσα στην ροζ βαλίτσα μου... Όχι πολλά, προτιμώ να είμαι light traveler και να κρατώ χώρο για να φέρω πίσω μερικά ακόμα πραγματάκια από το ταξίδι μου...Σε μερικές ώρες, πολύ λίγες για την ακρίβεια, το ταξίδι ξεκινά... Σας φιλώ γλυκά, wish me good time και ξορκίστε παρακαλώ το κακό μάτι που καραδοκεί... Το έχω πολύ ανάγκη να περάσω υπέροχα αυτές τις μέρες.. Για τους δικούς μου λόγους, αυτό το συγκεκριμένο ταξίδι είναι το τέλος μιας εποχής και η αρχή μια άλλης...Έτσι το έχω στο μυαλό μου... Να σηματοδοτεί ένα καινούριο ξεκίνημα... Wish me the best λοιπόν, και μόλις επιστρέψω, υπόσχομαι ζεστή και φρέσκια αναταπόκριση με πολλές, πολλές φωτογραφίες και διευθύνσεις... Φιλιά!!!!

Το μετέωρο βήμα του πελαργού...

Η ζωή μου τις τελευταίες μέρες θυμίζει πολύ ταινία. Με την κακή έννοια..:-) Πότε νοιώθω εγκλωβισμένη μέσα σε ένα από αυτά τα αργόσυρτα πλάνα του Αγγελόπουλου που δεν λένε να τελειώσουν, μετέωρη ανάμεσα σε εποχές, διαθέσεις, σχέδια και πράγματα, και πότε μοιάζει σαν να ζω την Μέρα της Μαρμότας και να κάνω ξανά και ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια χωρίς καμιά προοπτική αλλάγής... Οκ, προαφανώς τα παραλέω γιατί μιλάω για την τελευταία εβδομάδα- άντε δέκα μέρες- όμως περνάνε τόσο αργά και τόσο βασανιστικά που έχω λαλήσει... Ο Άρις έχει πια την σχολή και τους φίλους του και είναι όλη μέρα εκτός σπιτιού - τελευταία έχει αρχίσεις να περνάει και βράδια στο σπίτι της φιλενάδας του- , ο Μάνος κλείνει τεύχος και βαράει τρελά ξενύχτια, και εγώ ξαφνικά πρωταγωνιστώ στο Home alone μαζί με τον Droopy που αρνείται πεισματικά να μου πιάσει λίγο την κουβέντα να ξαλεγράρουμε και προτιμάει να κοιμάται με τις ώρες αραχτός στο μαξιλάρι αγελάδα, δίπλα στο καλοριφέρ που δεν έχει ανάψει ακόμα με αποτέλεσμα να κυκλοφορώ τα βράδια μέσα στο σπίτι ντυμένη σαν κρεμμύδι...
Θέλω να περάσουν οι μέρες, αυτό είναι το μυστικό... Να έρθει η Παρασκευή να φύγουμε για δεν θα σας πω που μια που έχω αρχίσει να το φοβάμαι ειλικρινά το κακό, γκαντέμικο μάτι του διαδικτύου αλλά σας υπόσχομαι πλήρες ρεπορτάζ όταν επιστρέψουμε... Δεν είναι τόσο το μέρος άλλωστε όσο η προοπτική του ταξιδιού... Η αλλαγή περιβάλοντος, οι μέρες και οι ώρες που θα περάσουμε μαζί με τον Μάνο και θα είναι όλες δικές μας, οι φίλοι που θα δούμε που μας έχουν λείψει, οι βόλτες... Όλα αυτά μαζί... Και όσο πλησιάζουν οι μέρες, τόσο πιο δύσκολα περνάνε οι ώρες... Θέλω να τις σπρώξω να πάνε παρακάτω αλλά αυτές... Μπα.... Εκεί!!!
Και έτσι ζω την μέρα της Μαρμότας που σας έλεγα... Το πρωί λίγο συμμάζεμα του σπιτιού και Super Market, καθαριστήριο και όλα τα σχετικά - που ευτυχώς σπάνε συχνά πυκνά με έναν καφέ στο Golden Hall με την Μαρία- το μεσημέρι λίγο χάζεμα στο net και λίγο γράψιμμο, το απόγευμα άραγμα στον καναπέ με διάβασμα και DVDs , το βράδυ μαγείρεμα ή delivery ανάλογα με τα κέφια και σειρές στην τηλεόραση (που τις λατρεύω οπότε μην αρχίσετε να μου λέτε για τα κακά της τηλεόρασης και την αποξένωση γιατί δεν θα ιδρωσει το αυτί μου) και μετά ύπνος βαθύς και απονήρευτος...:-)

Βέβαια, όλα αυτά τα διανθίζω με τις δικές μου μικρές απολάυσεις, έναν αρωματικό καφέ και δυο φιν φον μπισκοτάκια διαίτης το απόγευμα, αρωματικά κεριά αναμμένα όλη μέρα τώρα που δεν έχουμε τζάκι (σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την συλλεκτική σειρά MyMemo που θα βρείτε στο www. Mymemo.com και ειδικά το Lost in Mykonos με άρωμα ούζου και φρέσκιας μέντας) αφράτα βελουτέ φορμάκια με ασορτί καλτσάκια για μέσα στο σπίτι, συνταγές μαγειρικής της Nigela Lawson που ετοιμάζονται σε χρόνο μηδέν και κάνουν το σπίτι να μοσχοβολά υπέροχα ακόμα και όταν μαγειρεύω μόνο για μένα , και φυσικά το pillow spray της Molton Brown για όνειρα γλυκά και χαλαρά.... Πράγματα που βοηθάνε, προφανώς, αλλά δεν κάνουν θαύματα...
Επίσης έχω και ένα ακόμα νέο να μοιραστώ μαζί σας, μια καινούρια στήλη που θα ξεκινήσω από το τεύχος Δεκεμβρίου στο ΕΥ ΖΗΝ και που θα έχει αρκετές ομοιότητες με αυτό εδώ το blog αλλά έχουμε χρόνο γι΄αυτά όταν επιστρέψω... Προς το παρόν, je veux voller maintenant που λέει και η διαφήμιση της Aegean... I want to fly now παρακαλώ... NOW λέμε....:-)

Βροχή και σήμερα...

Έξω βρέχει καρέκλες... Από χτες το βράδυ που επιστρέφαμε από το Patron, ευτυχώς που είχα ακούσει την ΕΜΥ και είχα προνοήσει να φορέσω μπότες και να παραχώσω στην τσάντα μου την σπαστή μου ομπρέλα, οπότε δεν έγινα παπί... Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω... Φταίει η εποχή που δεν αλλάζει, μου την σπάει αυτό το καλοκαίρι διαρκείας που μας κατσικώθηκε και δεν λέει να τελειώσει, ελπίζω αυτή η κακοκαιρία να έρθει για να μείνει, να φέρει μαζί της το κρύο, και τον χειμώνα τον κανονικό, αυτόν με τα πουλόβερ, και τις μπότες και τα σκουφιά, και το χουχούλιασμα στους καναπέδες με κουβερτούλες τηλεόρασης και στα κρεβάτια κάτω από πουπουλένια παλώματα και μέσα σε ζεστές αγκαλιές... Με αυτά και με αυτά περνάνε οι μέρες, γίνονται πράγματα - που λέει και η Βάνα Μπάρμπα- και εγώ όλο λέω να ανεβάσω ένα ποστάκι και όλο κάπου ξεχνιέμαι και να τα αποτελέσματα...
Θέλω να ξαναλλάξω τον τίτλο του blog... Άσχετο, αλλά τελικά το μαγειρικό του πράγματος δεν μου ταιριάζει όσο νόμιζα ή ήλπιζα, και ας είδα χτες το July and Julia που μου γέννησε μια τεράστια λαχτάρα να χωθώ στην κουζίνα και να αρχίσω να δημιουργώ... Αφήστε που νομίζω πως ακόμα και το σύμπαν μου λέει με διάφορους τρόπους πως η κουζίνα μπορεί να είναι μεν το καταφύγιο και το βασίλειο μου αλλά δεν μπορεί να γίνει ο κύριος μου προσανατολισμός... Μου στέλνει σημάδια σας λέω!!! Κατ' αρχάς μου ξαναχάλασε το μίξερ... Το καλό, το super, το Kitchenaid το λαχανί, αυτό που υποτίθεται πως πηγαίνει από μητέρα σε κόρη... Ε, το δικό μου πηγαίνει από το σπίτι μου στο service και πίσω... Επίσης μου ανέβηκε η πίεση... 17 με 12 μου βρήκανε μερικές μέρες πριν και μετά από ένα ενδελεχές check up που αποκάλυψε πως μάλλον είχα πάντα υψηλή πίεση αλλά δεν το είχα καταλάβει ( ξανθιά κανονική αλλά επίσης και βόδι υγείας μια που όλα τα άλλα ήταν more than good για τα κιλά και τον τρόπο διατροφής μου και δεν σας κρύβω πως φοβήθηκα κάποια στιγμή πως θα μου βρουν τα πάντα ανεβασμένα, χολιστερίνες, τριγλυκερίδια και όλα αθτά τα δυσοίωνα και ανησυχιτικά) ο γιατρός μου έδωσε χάπια που θα τα παίρνω for the rest of my life και μια λίστα με τροφές που πρέπει να μειώσω στην κορυφή της οποίας βρίσκονται το γάλα, τα αυγά και το βούτυρο, τα υλικά παρασκευής των cupcakes δηλαδή... Η φίλη μου η Μαρία - και ο Χοϊμές φυσικά- θα είχαν πολλά να πουν γι' αυτό το συμβάν αλλά δεν πειράζει... Έτσι είναι η ζωή... Μια παράξενη διαδρομή που ο καθένας κόβει και ράβει στα μέτρα του...
Βέβαια, σαν γνήσια Πολυάννα και σαν αυθεντικό δεκάχρονο κρυμμένο στο σώμα μια σχεδόν πενηντάρας ( με υψηλή πίεση και πρεσβυωπία ασορτί) αποφάσισα με συνοπτικές διαδικασίες πως σιγά μη κάτσω να σκάσω και έπνιξα τον σύντομο πόνο μου σε μια δίαιτα με sushi που είναι και chic και υγιεινό αλλά το κυριότερο είναι από τα φαγητά που λατρεύω με πάθος ειδικά όταν τα τρώω στο Matsuhisa και στο Central, και σε ένα ασταμάτητο shopping που μου απέφερε ένα ζευγάρι Ugg boots στο χρώμα της άμμου, ένα ζευγάρι μαύρες σατέν γόβες Louboutin, ένα λεοπάρ παλτό (faux), ένα αεροπορικό εισητήριο για girl's trip στην Ελβετία για την αρχή του επόμενου χρόνου, μερικά ακόμα ρουχαλάκια για την γκαρνταρόμπα μου, ένα μπλοκάκι με μαγνήτη για το ψυγείο μου και ένα tag για την βαλίτσα μου μια που το προηγούμενο μου το έκλεψαν στην πτήση Αθήνα- Χανιά... Τα δύο τελευταία τα αγόρασα από το Breast Cancer site που σας το θυμίζω γιατί έχει και υπέροχα χριστουγεννιάτικα στολίδια τώρα που έρχονται οι γιορτές και ένα ποσοστό από τα χρήματα που ξοδεύετε εκεί πάει για την έρευνα για τον καρκίνο του μαστού και για δωρεάν mammograms για γυναίκες από χώρες του τρίτου κόσμου που δεν έχουν τις δικές μας ευκολίες και δυνατότητες. Παρεμπιπτόντως, τι είδους άνθρωποι κλέβουν χαριτωμένα tags αποσκευών? Πρέπει να είναι ειδική κατηγορία και ευτυχώς που η βαλίτσα μου είναι ροζ και φαίνεται από μακριά γιατί αλλιώς πως θα την ξεχώριζα πως είναι η δική μου? Ε?
Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται... Και παρόλο που περνάω μια από τις καλύτερες περιόδους μου, ψυχολογικά τουλάχιστον γιατί επαγγελματικά δεν βλέπω να βρίσκω άκρη με αυτή την γαμημένη κρίση που πλήττει τα ΜΜΕ από πέρσι και δεν λέει να τελειώσει, εξακολουθώ να νοιώθω έναν ενδόμυχο φόβο πως η πολλή χαρά, η πολλή ηρεμία και γιατί όχι, η πολλή ευτυχία μπορεί και να προκαλέσουν το σύμπαν και να μου βγουν ξινά... Δεν είναι άδικο αυτό? Που κάπου, κάπως, κάποτε, κάποιος μας ρίζωσε στο μυαλό αυτή την σιχαμένη πεποίθηση πως η ευτυχία είναι κλεμμένες στιγμές που μπορεί να χαθούν μέσα σε δευτερόλεπτα με την παρέμβαση μιας ανώτερης δύναμης που μας παραφυλά για να μας την σπάσει μόλις μας δει να ξεθαρρεύουμε και να γελάμε λίγο παραπάνω, εξ' ου και το "σε καλό να μας βγει" που λέμε συχνά πυκνά (χτυπώντας επίσης ξύλο ή φτύνοντας τον κόρφο μας) όταν του δίνουμε να καταλάβει σε fun λίγο πιο πολύ από το κανονικό που προφανώς είναι το καθόλου? Και όμως, εγώ, ακόμα πιο βαθιά μέσα μου ξέρω πως την αξίζω αυτή την ευτυχία... Την έχω δουλέψει, την έχω παλέψει και την έχω πληρώσει... Με λάθη, με πάθη, με δυσκολίες και με πολλά δάκρυα... Μου το θυμίζω όσο συχνότερα μπορώ και πολύ συχνά αυτό με κάνει να αναπνέω βαθιά... Με ανακούφιση...
Τέλος πάντων... Να μην σας τα ζαλίζω τώρα... Να σας καληνυχτίσω απλά, να σας ευχηθώ η εβδομάδα που ξεκινά αύριο να είναι καλή και τυχερή, να σας ζητήσω συγγνώμη για τα σχόλια σας στα οποία δεν απάντησα στα δύο προηγούμενα ποστς αλλά από εδώ και εμπρός θα είμαι πολύ επιμελής και θα το δείτε, και να αλλάξω για μια ακόμη φορά τον τίτλο τούτου εδώ του blog με έναν άλλο, γνωστό και αγαπημένο κρατώντας κλασσικά και το ροζ χρώμα που λατρεύω και που με χαρακτηρίζει πιστεύω αν όχι σε όλες, στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής μου... Φιλιά πολλά και τα λέμε σύντομα.. Αλήθεια...:-)

Υ.Γ. Επειδή άρχισαν πάλι να μου την πέφτουν οι γνωστοί ανώνυμοι να ξαναπώ για μια ακόμα φορά πως εγώ αυτό το παιχνιδάκι δεν το παίζω άλλο... Δεν ανεβάζω ηλίθια σχόλια και εννοείται πως δεν απαντώ... Οπότε, μην χαλάτε τζάμπα την φαιά σας ουσία γράφοντας σεντόνια που καταλήγουν απευθείας στον κάλαθο των αχρήστων... Και επίσης, άμα δεν σας αρέσει, μην διαβάζετε... Είναι τόσο απλό....

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι μαγειρική αλλά όχι δική μου... Ταιριάζει όμως απόλυτα με τον καιρό, τι καλύτερο από μια απολαυστική ζεστή σουπίτσα τέτοιες μέρες? Enjoy λοιπόν...

Υ.Γ.3 Βέβαια, μου έμεινε αυτό το mycakes στην ηλετρονική μου διεύθυνση... Ξέρει κανείς αν μπορώ να το αλλάξω χωρίς να χρειαστεί να ανοίξω καινούριο blog? Αλλιώς θα το αφήσω όπως έχει, εννοείται...:)

Υ.Γ. 4 Μέσα στα υστερόγραφα είμαι σήμερα αλλά πρέπει να ευχαριστήσω την αγαπημένη μου Melissoula για το υπέροχο background αλλά και να καλοσωρίσω και την επίσης αγαπημένη Doris που όπως και εγώ επέστρεψε στα μέρη τα παλιά...

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις...

...Λένε οι Κινέζοι που ξέρουν από αυτά, οπότε εγώ θα σας πήξω στην πολυλογία σήμερα μια που από το πρόσφατο ταξίδια μας στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στα Χανιά και το Ρέθυμνο, κουβάλησα όχι μία αλλά πολλές φωτογραφίες... Την περίμενα πως και πως αυτήν την εκδρομή, μια που δεν είχα πάει ποτέ στην Κρήτη - η Ελούντα δεν πιάνεται γιατί είναι άλλο πράγμα- κυρίως γιατί λατρεύω την κρητική κουζίνα και η γαστρονμική αυτή βόλτα μου φαινόταν σούπερ ενδιαφέρουσα... Και φυσικά, είχα δίκιο... Περάσαμε υπέροχα, φάγαμε σαν λαίμαργα γουρουνάκια και από σήμερα πέφτουμε στα διαιτιτικά και τα άνοστα μια που σε δέκα μέρες έχουμε ραντεβού με τον Δρακουμέλ - βλέπε μικροβιολόγο- για τις ετήσιες μας εξετάσεις αίματος και αν δεν κάνουμε λίγο κράτει μέχρι τότε, με τόση στάκα που φάγαμε βλέπω τις χοληστερίνες μας να εκτινάσονται όχι στα κόκκινα αλλά στα φούξια φωσφωριζέ...:-)
Τέλος πάντων, πίσω στην Κρήτη, η βόλτα μας ξεκίνησε από τα Χανιά όπου μείναμε στο Casa Delfino στο Παλιό Λιμάνι, ένα αναπαλαιωμένο αρχοντικό με εσωτερική αυλή που έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο με λίγα δωμάτια.. Συμπαθητικό ήταν, αλλά δεν τρελάθηκα να πω την αλήθεια... Αντιθέτως, ενθουσιάστηκα με το φαγητό τόσο στον Μύλο του Κερατά στον Πλατανιά όσο και στον Λεβέντη στον Άνω Σταλό. Μιλάμε για κορυφαία δείγματα κρητικής κουζίνας και φιλοξενίας, με φαγητό που σε κάνει να μην θέλεις να σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν φας και τα μαχαιροπήρουνα.
Όσο είμασταν στα Χανιά πήγαμε και στην Μηλιά, που είναι η πρώτη αγροτουριστική μονάδα στην Ελλάδα.. Αντιγράφω από το site : " Χτισμένη στην πλαγιά ενός βουνού, σε χώρο 1200 στρεμμάτων, η ΜΗΛΙΑ είναι περιτριγυρισμένη από πολύ μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων όπως καστανιές, πλατάνια, βελανιδιές, κουμαριές και χαρουπιές. Τα σπίτια είναι φτιαγμένα πάνω στα ερείπια παλιών αγροτικών σπιτιών, διακοσμημένα με παλιά έπιπλα. Ο οικισμός διαθέτει περιορισμένο ηλεκτρισμό. Εδώ, θα γευτείτε σπιτικές απολαύσεις από βιολογικά προϊόντα που παράγονται στο κτήμα και σερβίρονται στο πολύ φιλόξενο βιολογικό εστιατόριο. Ανάλογα με την εποχή, μπορείτε να συμμετέχετε σε παραδοσιακές ασχολίες όπως πάτημα σταφυλιών, παραγωγή τσικουδιάς, μάζεμα ελιάς, τυροκομία. Οργανώνονται επίσης μαθήματα παραδοσιακής μαγειρικής και δοκιμή κρασιών. " Έτσι είναι, ακριβώς όπως τα λένε και το καταπληκτικότερο όλων είναι πως εμείς επιβιώσαμε αυτής της εμπειρίας και ζούμε σήμερα να σας το διηγηθούμε... Βλέπετε, αυτό που δεν λέει στο site- και που είναι προφανώς εξαιρετικό για πολύ κόσμο, η Μαρία ας πούμε θα πέταγε την σκούφια της για μια τέτοια εμπειρία, αλλά όχι για μας- είναι πως αφού φτάσεις στην Μηλιά μετά από μια κακοτράχαλη διαδρομή σε στενούς φιδωτούς χωματόδρομους στην διάρκεια της οποίας αναρωτιέσαι αν θα αφήσεις το σασί του - ευτυχώς νοικιασμένου- αυτοκινήτου σου επιτόπου, το αφήνεις στο parking και παίρνεις την υπόλοιπη διαδρομή με το πόδι... Η οποία διαδρομή είναι όντως μαγική μια που περνάει μέσα από το δάσος, και από πηγές, και ρυάκια και λοιπά χαριτώμενα, πλην όμως είναι κατηφορική στο πήγαινε, πράγμα που σημαίνει πως γίνεται ανηφορική στο έλα, θέμα που αν είσαι άνθρωπος χοντρός και φαγωμένος σαν και εμάς (μια που για φαγητό πήγαμε και εκεί) το σιχτιράς τα μάλλα στην συνέχεια... Βέβαια, με μια επιμονή και με μια αντοχή που έχει εκπλήξει και 'μας τους ίδιους φέτος, και φάγαμε και επιστρέψαμε περπατώντας και όχι σε φορείο...
Και πήγαμε και στο Ρέθυμνο στην συνέχεια... Όπου μείναμε σε ένα εξαιρετικό μέρος που λέγεται Αυλή και είναι και ξενοδοχείο με σουίτες, και εστιατόριο, και έχει και μαγαζί με παραδοσιακά προϊόντα, και μπαράκι, και οινοθήκη φοβερή... Το setting του χώρου δεν παίζεται, σας έχω φωτογραφίες και από τον κήπο και από τα δωμάτια και θα καταλάβετε απολύτως τι εννοώ... Το φαγητό ήταν λίγο πιο δημιουργικό απ' οτι είχα διάθεση να δοκιμάσω όποτε, την κριτική του την αφήνω στους ειδικούς... Εκεί που πάθαμε όμως την πλάκα μας στο Ρέθυμνο ήταν όταν επισκεφτήκαμε τον Αλέκο στους Αρμένους... Το παραδοσιακό καφενείο στην πλατεία του χωριού έχει ανακαινιστεί πλήρως με έναν απίστετυτα προσεγμένο και γεμάτο χαριτωμένες λεπτομέρειες τρόπο που συνδιάζει το ελληνικό με το british style μαγικά, και το φαγητό.... Απλά το καλύτερο που φάγαμε φέτος στην Κρήτη... Ανα σας φέρει ο δρόμος προς τα ' κει μην το χάσετε με τίποτα... Μιλάμε για το απόλυτο....
Για το τέλος, κρατάω την στάκα... Που είναι ο αφρός από το γάλα και το βούτυρο, νόστιμη σαν αμαρτία και με θερμίδες ων ουκ έστι αριθμός και με την οποία μαγειρεύουν στην κρήτη δίαφοες λιχουδιές με προσωπικό μου best τα αυγά τηγανητά και τις πατάτες, επίσης τηγανητές... Αν δοκιμάσετε κάτι από τα δύο και δεν πάθετε την πλάκα σας, τι να πω... Μάλλον είσαστε καλύτεροι άνθρωποι από μένα... Εγώ πάντως, ονειρεύομαι από τώρα την επόμενη φορά που θα βουτύξω το ψωμί μου μέσα στον κρόκο ενός αυγού περιχυμένου με στάκα και βογγάω....Με την καλή έννοια, προς το παρόν.... Καλημέρα, καλή εβδομάδα και πολλά φιλιά σε όλους...:-))

Πάμε λοιπόν.... Το Παλιό Λιμάνι στα Χανιά....

Η αυλή της Casa Delfino...



Το γευστικό καλοσώρισμα στον Μύλο του Κερατά...


Εκδρομή στην Μηλιά....








Η Αυλή, μέσα και έξω... Εμείς μείναμε στην Λευκή Σουίτα αλλά είχε και άλλα χρώματα...:-)














Ο Αλέκος , εσωτερικό , σούπερ μαγειρευτά και παραλλαγή σφακιανής πίτας με μέλι, κυδώνια και καρύδια...

Και last but not least..... Αυγά τηγανητά με στάκα.. Όπως διακρίνετε, πρώτα έφαγα και μετά φωτογράφισα... Και θεωρώ θαύμα και δείγμα απόλυτης αφοσίωσης στο blogging ότι το θυμήθηκα και δεν σας παρουσιάζω ένα λευκό πιάτο, που ήταν ακριβώς αυτό που απόμεινε ....:-)

Γκομενικά....

Η έμπνευση μου ήρθε από την προηγούμενη Παρασκευή που είχαμε το girl's night της γιορτής μου... Και που από 'δω την φέραμε την κουβέντα, από 'κει την γυρίσαμε, πάλι στα γκομενικά καταλήξαμε... Τα οποία δεν τελειώνουν ποτέ... Γιατί αν δεν έχεις εσύ θα έχει κάποια κολλητή σου... Που είναι σαν να έχεις εσύ γιατί αυτή είναι άλλωστε και η ουσία των γκομενικών... Πως προσφέρονται για αναλύσεις, προβληματισμούς και κουβέντες ατελείωτες... Γιατί αν δεν κουβεντιάσεις για τον γκόμενο με τις φίλες σου, είναι σαν να μην τον έχεις καθόλου... Σαν να αγοράζεις καινούρια τσάντα και να την κρατάς κρυμμένη στην ντουλάπα... Σαν να διαλέγεις καινούριο φόρεμα και να το προβάρεις κρυφά στον καθρέφτη του σπιτιού σου για να το βλέπεις μόνο εσύ... Σαν να έχεις το όνομα αλλά να μην έχεις την χάρη... You got the point πιστεύω...:-)
Από την κουβέντα της Παρασκευής λοιπόν, αφορμή της οποίας στάθηκε αγαπημένη single κολλητή που έχει την τύχη και την χαρά να βρίσκεται μετέωρη ανάμεσα σε δύο "θέματα" άρα να φλερτάρει και με τα δύο, κατέληξα στα εξής συμπεράσματα:

Η γκομενιά είναι σαν το ποδήλατο.. Μπορεί να έχεις χρόνια να το πας βόλτα αλλά μόλις το καβαλήσεις θυμάσαι την ορθοπεταλιά νεράκι.. Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Οι γκόμενοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες... Αυτούς που είναι για βόλτα και αυτούς που είναι για το σπίτι. Αντιθέτως από ότι φαντάζονται οι ίδιοι, οι γκόμενοι που είναι για "βόλτα" είναι αυτοί που είναι ρεμάλια και κάνουν εξαιρετικό σέξ και δεν θέλεις να τους πας πουθενά πέρα από την κρεβατοκάμαρα σου. Οι άλλοι που είναι για το σπίτι είναι τα καλά τα παιδιά, τα καλλιεργημένα και τα comme il faut που τα θες για να σε κυκλοφορούν στα σωστά μέρη, να περνάς καλά μαζί τους και , εν ευθέτω χρόνω, να τα παντρευτείς και να κάνετε παιδάκια με τέλεια γονίδια και ακόμη τελειότερη ανατροφή...

Στατιστικά μιλώντας, όσο πιο ρεμάλι είναι ο γκόμενος τόσο καλύτερο σεξ κάνει... Συνήθως γιατί έχει γράψει πολλά χιλιόμετρα στο κοντέρ του, αρκετά από αυτά σε δύσκολες διαδρομές, όπως επίσης γιατί όσο πιο disturbed είναι τόσο περισσότερο ευρηματικός είναι στο δια ταύτα... Γι' αυτό κολλάμε με τα ρεμάλια άλλωστε... Ο συνδυασμός καλού σεξ και προβληματικού χαρακτήρα είναι αφροδισιακός και εθιστικός.

Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από το να θέλουμε να βάλουμε λάθος γκόμενο σε λάθος κατηγορία. Τα κακά παιδιά δεν είναι για σχέσεις... Και τα καλά παιδιά δεν θα σε κάνουν ποτέ να δεις αστεράκια. Τελεία και παύλα..

Τα ρεμάλια δεν αλλάζουν... Όση αγάπη και αν τους δώσεις, όση ενέργεια και όση στοργή, θα παραμείνουν ως έχουν και καλά θα κάνουν.. Θεωρώ δε πως δεν υπάρχει μεγαλύτερο ξενέρωμα από το να ερωτευτείς ένα ρεμάλι και να καταλήξεις - ή μάλλον έτσι να νομίζεις πως έκανες- να το μεταμορφώσεις σε καλό παιδί.. Στην πραγματικότητα, θα έχεις πάντα μια καρικατούρα.. Η οποία θα στο φυλάει και σε ανύποπτο χρόνο θα στο ανταποδώσει με τον μόνο τρόπο που ξέρει πραγματικά. Με το να σε στείλει αδιάβαστη και να πάει γι' άλλα...

Επίσης είναι μάταιο να προσπαθείς να μεταμορφώσεις ένα καλό παιδί σε κακό. Πάντα κάπου στο βάθος θα διαφαίνεται η διαφορά... Στο κρεβάτι πάνω απ' όλα... Εκεί που οι κινήσεις δεν θα γίνονται ποτέ ακριβώς όπως πρέπει και τα βρομόλογα δεν θα είναι ποτέ αυθεντικά.. Επειδή κάποιες λέξεις δεν αρκεί μόνο να προφέρονται. Πρέπει να αρθρώνονται και σωστά...:-)

Το κλισέ πως όταν φτύνεις έναν γκόμενο αυτός κολλάει πιο πολύ, λειτουργεί αλλά όχι πάντα. Αν το φτύσιμο δεν είναι από ψυχής αλλά είναι τέχνασμα ο άλλος το καταλαβαίνει.. Και αν είναι και λίγο μάγκας μπορεί να στο γυρίσει μπούμερανγκ και να τρέχεις και να μην φτάνεις...

Η καλύτερη περίοδος μιας σχέσης είναι η αρχή... Το φλερτ... Όσο κρατάει αυτό το υπέροχο ping pong της γνωριμίας και της ανακάλυψης η αίσθηση είναι αξεπέραστη.. Όταν γίνει το πρώτο σεξ, τίποτα δεν θα είναι πια το ίδιο... Μπορεί τα πράγματα να πάνε περίφημα ή όχι. Δεν έχει σημασία... Αυτές οι πεταλούδες στο στομάχι θα αποχωρήσουν οριστικά... Μέχρι την επόμενη φορά, πάντα με άλλον άνθρωπο όμως...

Ο μύθος πως οι ώριμοι άντρες είναι καλύτεροι από τους νεαρούς έχει μάλλον δημιουργηθεί από πενηντάρηδες σε κρίση πανικού. Κυρίως όταν μιλάμε για γυναίκες γύρω στα 40... Είναι καρατσεκαρισμένο πως ενώ ένας νεαρός με μια συνομήλικη του μπορεί να είναι όντως κοκοράκι και να ενδιαφέρεται μόνο για την πάρτη του, όταν και αν γουστάρει μια μεγαλύτερη του γυναίκα, εφόσον καταφέρει να την αποκτήσει, νοιώθει τόσο βαθιά ευτυχής για την τύχη του που θεωρεί υποχρέωση του να κάνει ότι καλύτερο μπορεί για να την ευχαριστήσει... Υπολογίστε την αντοχή που διαθέτουν οι - ας πούμε- 25άρηδες μαζί με την διάθεση για γνώση και τον ενθουσιασμό της ηλικίας και do your own math... :-)))

Μύθος επίσης είναι και το ότι τα one night stands δεν είναι ποτέ καλά... Όποιος έχει θελήσει κάποιον τόσο πολύ ώστε να αποφασίσει να πάει μαζί του για ένα και μόνο βράδυ with no strings attached, μπορεί να σας πει ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αισθησιακό από το hit of the moment.. Και την αίσθηση πως ότι και να κάνουμε θα μείνει μεταξύ μας αφού από αύριο θα είμαστε δυο άγνωστοι στην ίδια πόλη... Εννοείται πως δεν διανοούμαστε καν να σκεφτούμε την πιθανότητα να κάνουμε σχέση με κάποιον με τον οποίο πηδηχτήκαμε για μια και μόνη φορά υπό αυτές τις συνθήκες... Κατ' αρχάς, το σεξ δεν θα είναι ποτά ξανά το ίδιο.. Κατά δεύτερον, ότι έγινε μας λέει πολλά για τον χαρακτήρα του... Οκ, και για τον δικό μας αλλά εμείς θα έχουμε πάντα μια καλύτερη δικαιολογία από εκείνον...

Το σεξ είναι πάντα καλύτερο όταν δεν το παίρνουμε πολύ στα σοβαρά.... Και ασχέτως από ότι μας μαθαίνουν με τόσο κόπο όταν είμαστε παιδιά στο σχολείο και στην οικογένεια μας, μπορούμε να κάνουμε καταπληκτικό σεξ με ανθρώπους που δεν αγαπάμε, δεν εκτιμάμε και δεν έχουμε απολύτως κανένα κοινό μαζί τους πέρα από την χημεία.. Ακριβώς γι' αυτό άλλωστε καλό είναι να μην το παίρνουμε στα σοβαρά και να μην βασίζουμε τις σχέσεις μας σε αυτό... Γιατί η χημεία πάντα περνάει.. Σημασία άρα έχει αυτό που μένει... Προφανώς καλό είναι να υπάρχει και χημεία και κοινά σημεία πέρα από αυτή... Απλά επειδή το σεξ έχει την τάση να μας αποβλακώνει κατ' αρχάς, όσο καλύτερο είναι τόσο περισσότερο, καλό είναι να κρατάμε μια πισινή και να περιμένουμε να δούμε καλύτερα τα πράγματα όταν αρχίζουμε σιγά σιγά να ξεστραβωνόμαστε... Πράγμα που συμβαίνει συνήθως κάπου ανάμεσα στον δεύτερο μήνα και τον πρώτο χρόνο...

Επειδή όλοι οι κανόνες έχουν και τις εξαιρέσεις που τους επιβεβαιώνουν, υπάρχει και μια κατηγορία ανδρών που έχουν όλο το πακέτο.. Που είναι και ρεμάλια αλλά και καλλιεργημένοι και με αγωγή, που είναι έξυπνοι, που έχουν χιούμορ και που κάνουν και εξαιρετικό σεξ.. Και που μπορούν να σταθούν παντού με τον ίδιο αέρα και την ίδια άνεση και που όταν αποφασίσουν να ασχοληθούν μαζί σου, γιατί εκείνοι το αποφασίζουν αυτό πάντα, καλό είναι να ξέρεις το μέγεθος του ρίσκου που παίρνεις για να μετρήσεις και τις πιθανές απώλειες... Δεν λέω φυσικά να μην το πάρετε το συγκεκριμένο ρίσκο αν σας τύχει, απλά συνιστώ προσοχή και μεγάλη δόση Πολυάννας.. Αν το δείτε σωστά, η περίπτωση είναι win win... Αν δεν κάτσει, τουλάχιστον θα έχετε ζήσει κάτι που θα το θυμάστε για πάντα... Αν κάτσει, τα θερμά μου συγχαρητήρια.. Μετράτε πολύ και προφανώς το ξέρετε κι όλας... Αυτό που δεν πρέπει να κάνετε με τίποτα πάντως είναι να επενδύσετε to much to soon και να αρχίσετε να πιέζετε.. Μόνο χαμένες μπορείτε να βγείτε έτσι...

Οι άντρες ανεξαρτήτως ηλικίας αντιδρούν στην πίεση ακόμα και όταν αυτή ουσιαστικά δεν υφίσταται... Δεν ξέρω γιατί, μάλλον είναι θέμα γονιδίων.. Όσο πιο πολύ χαλαρές είμαστε τόσο πιο πολλές πιθανότητες έχουμε τελικά να τους κρατήσουμε, αν τους θέλουμε φυσικά... Γιατί αν δεν τους θέλουμε αλλά θέλουμε να αποφύγουμε να πάρουμε εμείς την ευθύνη της απόφασης δεν υπάρχει καλύτερο κόλπο από μια πρόσκληση σε μια οικογενειακή συγκέντρωση ή σε έναν γάμο.. Οι περισσότεροι θα φύγουν τρέχοντας νύχτα...

Τέλος, όσο άδικο ή επηρρμένο και αν ακούγεται αυτό, το παιχνίδι είναι πάντα στα χέρια μας.. Οι άντρες έχουν την τάση να μην πολυσκέφτονται τα πράγματα... Συνήθως τους αρκεί να περνούν καλά.. Πράγμα που γι' αυτούς σημαίνει ευχάριστες κοινές στιγμές, χρόνος για τους κολλητούς τους και καλές πίπες... Δεν ζητάνε και τίποτα το τρομερό, αν το καλοσκεφτείτε... Αν είμαστε ερωτευμένες σίγουρα καλά θα περνάμε τις ώρες που είμαστε μαζί... Ο χρόνος για τους κολλητούς είναι απαραίτητος και για μας μια που όσο εκείνοι θα βλέπουν ποδόσφαιρο ή θα παίζουν μπασκετ ή θα μιλάνε για πούρα εμείς θα απολαμβάνουμε όλες αυτές τις υπέροχες αναλύσεις με τις φίλες μας συνήθως συνδυασμένες με νύχια, μαλλιά ή ποτάκια στα αγαπημένα μας στέκια.. Όσο για τις πίπες, τελευταία φορά που κοίταξα δεν χρειαζόταν πτυχίο πυρηνικής φυσικής για να τις πετύχει κανείς σωστά... Άρα? Χαλαρώνουμε και το απολαμβάνουμε και τα πράγματα συνήθως, αν το θέλουμε, δουλεύουν υπέρ μας... Και μην τρελαίνεστε με χαζές ζήλιες.. Για όποια γκόμενα κοιτάζει εκείνος στο γραφείο ή στο μπαρ υπάρχουν δέκα αντίστοιχοι γκόμενοι για σας αν απλά ανοίξετε τα μάτια σας και χαζέψετε λίγο γύρω σας... Απλώς εμάς μας τρώει συνήθως το prestige... Γιατί θέλουμε μόνο τους "κάπως" ενώ οι αγαπημένοι μας συνήθως θα μπορούσαν να βολευτούν άνετα με την οποιαδήποτε άσχετη πιτσιρίκα που δεν καλομιλάει ελληνικά αρκεί να έχει τα σωστά πράγματα στην σωστή θέση... Η δική μου απορία ήταν πάντα γιατί οι περισσότερες από εσάς πιστεύετε πως δεν μπορούμε να κάνουμε και εμείς ακριβώς το ίδιο....:-))) Φιλιά!!!

Υ.Γ. Η καλύτερη εικονογράφηση του θέματος για μένα είναι μια φωτογραφία του Olivier Martinez που τον θεωρώ γκόμενο της δεκαετίας παρόλο που για τα προσωπικά μου standards είναι πια λίγο μεγαλούτσικος...:-) (Ελπίζω να έχετε δει την Άπιστη, αν δεν την έχετε δει, τρέξτε αμέσως στο πλησιέστερο video club και θα με θυμηθείτε..) Θα μπορούσα να βάλω επίσης και τον Αλέξη μου - και μην με ρωτήσετε παρακαλώ ποιον Αλέξη, ένας είναι ο Αλέξης και δεν εννοώ ούτε τον Τσίπρα ούτε τον Κούγια- αλλά και αυτός τα έχει πια τα χρονάκια του... Οπότε είπα να προτιμίσω το ευρωπαϊκό προϊον που έχει και το ατού της προφοράς... Voulez vous coucher avec moi se soir και τα λοιπά, και τα λοιπά, και τα λοιπά...:-)

Υ.Γ.2 Το παρόν ποστ είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην φίλη μου με τα δύο "θέματα"... Που περνάει τη καλύτερη περίοδο της και ελπίζω να το ξέρει...:-)))

Η "δική" μου Μαρία και το καινούριο της e-shop...

Όταν έρχεται η στιγμή να μιλήσω για τους πολύ δικούς μου ανθρώπους, εκείνους που ήταν πλάϊ μου χρόνια τώρα στα όμορφα αλλά (κυρίως) και στα δύσκολα, συνήθως σοβαρεύω... Γιατί όσο Πολυάννα και αν είσαι , όσο "παιδάκι" ή όσο "αλλού" δεν μπορείς παρά να στέκεσαι σχεδόν άναυδη μπροστά στο θαύμα της ζωής που σου έχει φέρει δίπλα σου ανθρώπους που σ' αγαπάνε γι' αυτό που είσαι, ότι είσαι, που αντέχουν στον χρόνο και την φθορά και που - το σημαντικότερο ίσως- σου έχουν αποδείξει την αγάπη τους ξανά και ξανά μέχρι να την καταλάβεις και να την νοιώσεις δική σου.. Κομμάτι της ύπαρξης σου, αδιαχώριστο...
Στην δική μου ζωή, ένας τέτοιος άνθρωπος είναι η Μαρία.. Που είναι πέρα από φίλη μου, αδερφή μου αληθινή, που μαζί της μοιράζομαι πραγματικά τα πάντα, που ξέρει τα πιο "βρώμικα" μυστικά μου και τα πιο αδύναμα κομμάτια μου, που μαζί πολλά, πολλά χρόνια τώρα έχουμε γελάσει πολύ αλλά έχουμε κλάψει κι όλας, που τα παιδιά μας μεγάλωσαν σχεδόν σαν αδερφάκια, που στάθηκε δίπλα μου όποτε το χρειάστηκα χωρίς καν να αναγκαστώ να της το ζητήσω και που, σαν επισφράγιση αυτής της σχέσης, πριν από οκτώ χρόνια με πάντρεψε με τον Πάνο σε μια τελετή σχεδόν παιχνίδι στο αγαπημένο μας νησί...
Και που - να τα λέμε και αυτά - όταν τσακωθήκαμε πριν από δυο περίπου χρόνια και πάψαμε να μιλάμε για κανένα εξάμηνο, μου έλειψε τόσο ώστε να μην μπορέσει κανένας εγωισμός να σταθεί εμπόδιο στο να την πάρω τηλέφωνο και να της το πω...:-)
Έτσι, όταν έρχεται η ώρα να μιλήσω για εκείνη, σοβαρεύω... Γιατί αισθάνομαι την τεράστια ανάγκη να συγκεντρωθώ και να διαλέξω τις λέξεις όσο καλύτερα γίνεται για να σας την "γνωρίσω"ακριβώς όπως την νοιώθω και όπως την αγαπώ... Δηλαδή τελείως... Η Μαρία λοιπόν είναι αυτό που λέμε δεύτερης ανάγνωσης παιδί... Αυτό που βλέπεις στην αρχή , μια πολύ ωραία, πολύ ήρεμη και λίγο απόμακρη γυναίκα, είναι η ασπίδα που απλώνει γύρω της μέχρι να αποφασίσει - με αυστηρά, πολύ αυστηρά κριτήρια- αν ο άνθρωπος που έχει απέναντι της αξίζει την προσοχή και τον χρόνο της... Όταν χαμηλώσει η ασπίδα όμως - γιατί σπάνια πέφτει τελείως- ανακαλύπτεις έναν άνθρωπο δοτικό, ευαίσθητο, καλλιεργημένο, με χιούμορ μαγικό και με ταλέντα σπάνια... Η Μαρία είναι ιδανικός ακροατής γιατί έχει πάντα χρόνο για τους φίλους της και τις σωστότερες συμβουλές που υπάρχουν, απόρροια ετών ενασχόλησης με την ψυχολογία και άλλα σχετικά, είναι απίστευτα ανθεκτική κόντρα στην εύθραυστη εμφάνιση της, είναι πεισματάρα όταν πρέπει και τέρας υποχωρητικότητας the rest of the time, είναι καταπληκτική μαμά και επίσης καταπληκτική σύντροφος και καταφέρνει, μέσα στον τεράστιο πανικό που αποτελεί την καθημερινότητα της με δυο παιδιά, δυο γατιά , μισή ντουζίνα χρυσόψαρα και έναν φρέσκο δεύτερο σύζυγο να τους έχει όλους ευχαριστημένους και ταυτόχρονα να δημιουργεί κοσμήματα του ονείρου... Obviously, γιατί είναι ΚΑΙ ταλαντούχα....
Στο μεταξύ βέβαια, ονειρεύεται να μας αφήσει όλους σύξυλους και να μετακομίσει μόνιμα στο Κυπαρίσσι όταν μεγαλώσει και ο μικρός της γιος, τα βράδια χρειάζεται ρυμούλκα για να την βγάλεις από το σπίτι της εκτός αν πρόκειται για girl' s nights οπότε είναι πάντα και able και willing, κοιμάται με τις κότες και ξυπνάει αχάραγα, περπατάει στις εξοχές της Αγίας Παρασκευής, γυμνάζεται, μαγειρεύει το καλύτερο γιουβέτσι και φτιάχνει και μαρμελάδες, και στον ελεύθερο χρόνο της - ναι, έχει και από αυτόν δεν είναι απίστευτο?- ανακαλύπτει vintage υφάσματα με τα οποία δημιουργεί τα αριστουργήματα της και μας αφήνει όλους, κάθε φορά, άφωνους...
Τα κοσμήματα της, για να μην νομίζετε πως είμαι απλά προκατειλημμένη επειδή είναι η κολλητή μου, μπορείτε να τα βρείτε στο εκθετήριο του Μουσείου Μπενάκη, στον Ιανό Art και σε κάποια επιλεγμένα καταστήματα, και από τώρα και στο εξής, στο ολοκαίνουργιο διαδικτυακό της μαγαζί το οποίο είναι δημιούργημα της αγαπημένης Φάβας... Προφανώς σας συμβουλεύω ανεπιφύλακτα να το επισκεφτείτε.. Είμαι σίγουρη πως θα λατρέψετε την δουλειά της όπως όλοι όσοι την έχουν δει γιατί είναι σχεδόν εθιστική... Μπορεί να βάζει κάτι μέσα στα πουγκάκια με τα μυρωδικά... Τι να πω? Εγώ πάντως, από τότε που ξεκίνησε να φτιάχνει κοσμήματα έχω πάψει να φοράω άλλα... Και όπου πάω πάντα με ρωτάνε από ψωνίζω... Που σημαίνει πως, πέρα από καλύτερη της φίλη είμαι και η καλύτερη της διαφήμιση... Σωστά? :-))))))

Υ.Γ. Η Φάβα έχει φτιάξει και ένα σούπερ bannerάκι που το βλέπετε και δεξιά στο δικό μου blog.. Αν σας ενδιαφέρει να supportάρετε την φιλενάδα μου, στείλτε mail σε μένα ή στην Φάβα και θα σας στείλουμε τα settings... Φιλιά!!!

Στιγμές καλοκαιριού.... Part 1, Κέρκυρα.

Το φετινό καλοκαίρι πέρασε διαφορετικά από αυτά των τελευταίων (πολλών) χρόνων, αλλά παρόλα αυτά, πέρασε υπέροχα... Χωρίς νησάκι, μια που κάπως τα έφερε το σύμπαν και δεν κατάφερα να πάω ούτε για ένα σαββατοκύριακο αλλά με μπόλικες εκδρομές σε μέρη που δεν είχα ξαναπάει ή είχα πάει πριν από χρόνια, και με μια αυγουστιάτικη Αθήνα χαλαρή και πανέμορφη παρέα με όλους τους κολλητούς μας που φέτος έτυχε και έμειναν και αυτοί εδώ... Δεν θα σας πω ότι δεν μου έλειψε βέβαια το νησί γιατί θα λέω ψέμματα, όμως μου έλειψε λιγότερο από όσο φανταζόμουν και αυτό ήταν η τρανότερη απόδειξη πως όλες οι σχέσεις στην ζωή μας, ακόμα και οι πιο έντονες, ακόμα και αυτές με την μεγαλύτερη διάρκεια, έχουν ανάγκη από ένα διάλειμμα για να ανανεωθούν και να αναθερμανθούν.. Έτσι, είμαι σίγουρη πως του χρόνου που θα επιστρέψω στα.. πάτρια εδάφη, θα το κάνω με τεράστια χαρά και θα είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα...
Πίσω στα καλοκαιρινά όμως, το πρώτο ταξίδι μας ήταν στην Κέρκυρα... Στην οποία είχα να πάω από παιδάκι... Το νησί παραμένει κούκλα βέβαια, τουλάχιστον σε ότι αφορά στην πόλη που πρέπει να είναι από τις ομορφότερες της Ελλάδας με τα ενετικά κτήρια και με αυτή την μοναδική ατμόσφαιρα που σε παρασύρει - αφήστε που περίμενα την Ρένα Βλαχοπούλου να πεταχτεί ανά πάσα ώρα και στιγμή και να ορκιστεί γελώντας "να φάω τα κόκαλα μου"!!

Το δημαρχείο του νησιού και μια από τις υπέροχες πλατείες....

Βέβαια, οι διαδρομές από την πόλη στα υπόλοιπα μέρη, όπως στο Κομμένο που μέναμε εμείς ή στις Μπενίτσες που πήγαμε ένα βράδυ για βόλτα, ήταν δραματικές... Μαγαζιά, εμπορικά κέντρα, σπίτια, ξενοδοχεία και ταβέρνες χτισμένα όπως του φανεί του λωλο- Στεφανή, χωρίς κανέναν περιορισμό έχουν δημιουργήσει ένα απίστευτο αισθητικό αλαλούμ που αν δεν το δείτε δεν μπορείτε να το φανταστείτε, είμαι σίγουρη.. Τι πλάκα Πηλίου είδαμε, τι καγκελάκι, τι χρώματα, τι αετώματα... Μέχρι οικοδομές τύπου ελβετικού σαλέ στην καρδιά του Ιονίου... Πράγμα που με έκανε να σκεφτώ πόσο δίκιο έχουν στην Μύκονο που είναι τόσο αυστηροί στην πολεοδομία και ας τους βρίζουν διαρκώς γιατί έτσι έχουν κατορθώσει να κρατήσουν τον τοπικό χαρακτήρα του νησιού παρ όλη την τεράστια ανάπτυξη του...
Στο Κομμένο που είναι από τα ωραιότερα παραλιακά μέρη του νησιού μείναμε στο πανέμορφο Corfu Imperial με τους υπέροχους κήπους και την αισθητική πεντάστερου ξενοδοχείου, παρόλο που το σέρβις μας απογοήτευσε...


Η πισίνα και κομμάτι από τον κήπο του Corfu Imperial.




Κάναμε το πρώτο μπάνιο της σαιζόν σε μια από τις παραλίες του και πολύ το ευχαριστηθήκαμε, χαζέψαμε τις απίστευτης αισθητικής και πολυτέλειας (και τιμής υποθέτω) βίλες που δεσπόζουν στην περιοχή, φάγαμε εκπληκτικά στο Etrusco του Έκτορα Μποτρίνι - εμπειρία για την οποία έχω ήδη ανεβάσει ειδικό ποστ - ρομαντζάραμε στην βεράντα μας με το φεγγάρι να βάφει τα πάντα γύρω μας ασημένια, φάγαμε νοστιμότατα θαλασσινά στην ταβέρνα Κληματαριά στις τουριστικές Μπενίτσες, και επιστρέψαμε στην Αθήνα ευτυχείς και ανανεωμένοι....
Βίλα στο Κομμένο.

Μπενίτσες...


Για να φύγουμε λίγες μέρες αργότερα για Σίφνο που θα είναι και το part2 του καλοκαιρινού μας οδοιπορικού, σύντομα στις οθόνες σας...:-)))) Μέχρι τότε, φιλιά πολλά σε όλους και, κόντρα στον καιρό που προσπαθεί απεγνωσμένα να μας την σπάσει, καλό υπόλοιπο καλοκαίρι....

Υ.Γ. Να σημειώσω πως ο αγαπημένος μου μου είχε τάξει τζιτζιμπίρα και κυριακάτικες εφημερίδες στο Λιστόν αλλά αρρώστησε στο ενδιάμεσο και έτσι έχω αφήσει εκκρεμότητες με την Κέρκυρα... Οπότε, ως άλλος εξολοθρευτής, I will be back... Soon....

Το (προσωρινό) τέλος του καλοκαιριού...

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή ξεκινάω να οργανώνω με πολύ κέφι το σπίτι και την ζωή μας για τον χειμώνα... Μπορεί να είναι νωρίς ακόμα, όμως, κάτι που έχω ήδη ξεκινήσει να βαριέμαι τα ίδια και τα ίδια - από ρούχα μέχρι μαγαζιά- κάτι που μας τα χάλασε έστω και προσωρινά ο καιρός, κάτι που γενικότερα το mood μου τα τελευταία χρόνια είναι πιο χαλαρό, πεθύμησα την ζεστασιά και το χουχούλιασμα που μόνο το φθινόπωρο και ο χειμώνας μπορούν να μας προσφέρουν... Έτσι, σήμερα, μετά από μια πρωινή βόλτα με την Μαρία που περιλάμβανε καφέ στον Πλατή, μεσημεριανό στο Wagamama (ναι, πήγαμε στο Golden Hall) και άφθονο κουβεντολόι στο ενδιάμεσο, ετοιμάζομαι τώρα να κάνω μια μίνι απογραφή στα ντουλάπια της κουζίνας μου για να εκδράμω οργανωμένη αύριο στον Θανόπουλο για προμήθειες... Έχω επιθυμήσει να ξαναρχίσω να ασχολούμαι με τα κεκάκια μου τα οποία λόγω θερμοκρασίας - μια που το καλοκαίρι το βούτυρο γίνεται εύκολα ζουμί και οι κρέμες χαλάνε για πλάκα- τα έχω πολύ παραμελήσει, μου έχει λείψει το μαγείρεμα και η δοκιμή καινούριων συνταγών από τις οποίες έχω μαζέψει έναν σωρό, ανυπομονώ να ξαναρχίσω να καλώ φίλους στο σπίτι για φαγητό και κουβεντούλα και φυσικά, μου έχει λείψει η μυρωδιά των κεριών μου και το άραγμα στον καναπέ με ξένες σειρές και κόκκινο κρασί... Που σημαίνει πως εντός των ημερών το πρόγραμμα θα έχει και ΙΚΕΑ, και Προμπονά, και Zara Home (ξανά) για τα απαραίτητα...
Φυσικά, μου έχει λείψει και το blogging... Και ελπίζω να μαζευτούμε όλοι σύντομα πίσω και να το ξαναπιάσουμε γιατί έχω μετρήσει πολλές απουσίες - του εαυτού μου συμπεριλαμβανομένου και πολύ μου την σπάει αυτό...
Μέχρι να συμβούν όλα αυτά βέβαια, έχω ένα ταξιδάκι ακόμα στο πρόγραμμα για να μην ξεχνιόμαστε, στην Κρήτη αυτή την φορά, και φυσικά, μπόλικο catching up με την κολλητή μου που μόλις μαζεύτηκε και πολύ μου είχε λείψει... Οπότε.... Ψηλά το κεφάλι και το ηθικό και πάμε γερά για τα καινούρια και τα όμορφα που θα έρθουν....:-)

Οι φωτογραφίες ότι πρέπει για να αποχαιρετήσουμε το καλοκαίρι - έστω και λίγο... Από τον υπέροχο κήπο των αγαπημένων φίλων μας, του Σταύρου και της Στέλλας, που με πολλή αγάπη μας παραχώρησαν το Σαββατοκύριακο που πέρασε το σπίτι τους στην Χαλκιδική και μας χάρισαν μερικές από τις ωραιότερες στιγμές της φετινής χρονιάς....

Υ.Γ. Άσχετο μεν αλλά θα το γράψω γιατί είναι σημαντικό για μένα... Σήμερα κλείνουμε αισίως 8 χρόνια γάμου με τον αγαπημένο μου... (Και κοντά 19 πια μαζί αλλά αυτό το λέμε ψιθυριστά γιατί ακούγεται πολύυυυυυυς καιρός και εμείς πολύυυυυυυ μεγάλοι που δεν είμαστε...) Χρόνια μας πολλά μωρό μου!!!!

Αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει....

Όσοι διαβάζετε καιρό τα blogs μου θα ξέρετε πως υπάρχει στην ζωή μου ένας ήρωας Μάνος που με αγαπά και με ανέχεται χρόνια τώρα, και που συχνά πυκνά αναφέρεται στα posts μου μια που, κοινή ζωή είναι αυτή και μάλιστα τόσων (πολλών) ετών και πως να το αποφύγω? Στην αρχή παραπονιόταν γιατί δεν ήθελε - και δικαίως προφανώς- τα προσωπικά του να βγαίνουν στην φόρα, ούτε τα προγράμματα του, ούτε τίποτε άλλο δικό του γενικότερα, στην πορεία έμαθα και εγώ να αποφεύγω τις κακοτοπιές και να κάνω το blog μου λιγότερο εξομολογητικό τουλάχιστον σε όσα αφορούσαν τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας μας (πλην του Droopy ο οποίος ακόμα δεν έχει διαμαρτυρηθεί), και λίγο καιρό πριν, επειδή ο καιρός έχει γυρίσματα και η ζωή παράξενο χιούμορ, ο καλός μου μας ανακοίνωσε περιχαρής πως σκόπευε να προσχωρήσει στην αγαπημένη μας οικογένεια των bloggers όπερ και εγέννετο...
Και έτσι, σήμερα, έχω την χαρά και την τιμή να σας συστήσω επισήμως την αγάπη της ζωής μου που δεν είναι μεν Μάνος αλλά Πάνος και που θα σας ενημερώνει συχνά πυκνά για την άλλη, δική του αγάπη που δεν είμαι εγώ αλλά τα πούρα... Στο Cigar Talks by Panos Deligiannis λοιπόν, όσοι πιστοί του καπνού νομίζω πως θα μπορείτε να βρίσκετε ενδιαφέροντα πράγματα... Οι υπόλοιποι, μπορείτε απλά να κλικάρετε , έτσι για βόλτα, για να του ανεβάζουμε λίγο το ηθικό μαζί με την αναγνωσιμότητα.. Βλέπετε, λόγω δουλειάς έχει συνηθίσει σε άλλα νούμερα και , παρόλολο που δεν το ομολογεί, νομίζω πως του κακοφαίνεται κάπως που δεν τον ανακάλυψαν ακόμα τα πλήθη, αλλά τι να τον κάνω που αποφάσισε να ξεκινήσει Αύγουστο, την πιο νεκρή εποχή του χρόνου? Ε?

Φωτιά Ξανά....

Το τέλος του Αυγούστου με βρίσκει στην Αθήνα μετά από ένα καλοκαίρι που πέρασε ανέλπιστα καλύτερα από όσο φανταζόμουν... Όμως σήμερα, το πρώτο ποστ μετά από τόσον καιρό δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι χαλαρό και ευχάριστο... Από χτες το πρωί καίγεται η Αττική... Κάθομαι στο γραφείο μου και το φως που μπαίνει από το παράθυρο είναι κιτρινωπό μια που ο ήλιος κρύβεται δυο μέρες τώρα από τους καπνούς και χλωμαίνει... Η ατμόσφαιρα είναι βαριά και αποπνικτική, οι βεράντες γεμάτες στάχτες και αποκαΐδια και η τηλεόραση μεταδίδει διαρκώς σκηνές που είναι τόσο τρομακτικές αλλά ταυτόχρονα τόσο γνώριμες... Γλώσσες φωτιάς να κατακαίνε το πράσινο που έχει απομείνει γύρω από την πόλη, άνθρωποι αλλόφρονες να προσπαθούν να σώσουν με κάθε μέσο -μάνικες, κλαριά και κουβάδες- ότι σώνεται από τις περιουσίες τους, πυροσβέστες στα πρόθυρα της εξάντλησης να δίνουν μάχη σώμα με σώμα με τα μέτωπα που δεν σταματούν να πολλαπλασιάζονται αεροπλάνα και ελικόπτερα να κάνουν διαρκείς ρίψεις όπου μπορούν, δήμαρχοι και κοινοτάρχες να κάνουν εκλήσεις για βοήθεια, και μέσα σε όλον αυτόν τον πανικό, μέσα σε όλη αυτή την αγωνία, ρεπόρτερς σε οίστρο να παίζουν με την υπομονή και την λογική μας και ένα κράτος σε πλήρη διάλυση να μην υπάρχει πουθενά...
Τέτοιες ώρες, προφανώς, το θέμα είναι να δούμε τι θα γίνει και όχι να αποδίδουμε ευθύνες και να κάνουμε απολογισμούς. Παρόλα αυτά όμως, πιστεύω πως το ερώτημα κρέμεται βουβό και αναπάντητο στα χείλη - και τις ψυχές - όλων μας... ΓΙΑΤΙ? ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ ΑΥΤΗ Η ΚΑΤΡΑΚΥΛΑ? ΤΙ ΘΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΜΕΙΝΕΙ ΟΤΑΝ ΟΛΟΙ ΑΥΤΟΙ ΘΑ ΠΑΝΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ? Και φυσικά, ΤΙ ΜΑΣ ΕΠΙΦΥΛΑΣΣΟΥΝ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ?

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι από το Facebook... Και αξίζουν όσο χίλιες λέξεις....

Υ.Γ.2 Όπως ίσως προσέξατε, ο τίτλος, αλλά και το blog γενικότερα απέκτησε "προέκταση" περιεχομένου που τελικά στάθηκε αναπόφευκτη... Γιατί μπορεί εγώ να αποφάσισα να ασχοληθώ με την μαγειρική και μόνο, πλην όμως η ζωή και οι καταστάσεις όλο και με τσιγκλάνε να γράψω κάτι παραπάνω... Οπότε... Όπως συνήθως I went with the flow....:-)))