Οι συσκευές δεκαετίας και τα λεφτά που τα κάνουν όλα...

Η χτεσινή μέρα, να φύγει και να μην ξανάρθει, δεν ήταν από τις καλύτερες μου... Κατ' αρχάς το πλυντήριο πάει, μας αποχαιρέτησε... Ήρθε ο κύριος μάστορας, το είδε, το ξεβίδωσε, το επεξεργάστηκε προσεκτικά και μου ανακοίνωσε με περίλυπο ύφος πως έχει χαλάσει η αντίσταση - δέκα χρόνια τό είχαμε βέβαια και του βγάλαμε τα μάτια, μόνο τον Droopy δεν πλέναμε εκεί μέσα τελικά- και το πορτάκι του σαπουνιού, των οποίων η επισκευή μαζί με τα μεταφορικά στο service θα μας κόστιζαν κοντά 200 ευρώ... Άρα καλύτερα να το πετάξουμε και να πάρουμε ένα καινούριο... Είπε το αγόρι, πήρε και 40 ευρώ για την επίσκεψη - λίγο φτηνότερα από παιδίατρος χρεώνει ο μάστορας- και αποχώρησε... Και άφησε πίσω του συντρίμια... Και τώρα πρέπει να πάω στο Media Markt να κάνω έρευνα αγοράς κάποια στιγμή... Σύντομα δηλαδή γιατί πόση χειρονακτική μπουγάδα μπορώ να αντέξω ακόμα?
Μετά χάλασε το πατζούρι του υπνοδωματίου μας... Το άνοιξα και έμεινε επάνω να με κοιτάζει από ψηλά... Και για να μην ξυπνάμε με την αυγούλα και το πρώτο χάραμα, αλλος μάστορας εκλήθη εσπευσμένα, άλλα 40 ευρώ πήγαν για εργασίες διάφορες, ευτυχώς ήταν εύκολη δουλειά τελικά και γλυτώσαμε τα χειρότερα...
Σειρά είχε στις 6 το απογευμα ο Γιώργος, φίλος και τεχνικός υπολογιστών γιατί εδώ και μέρες μου είχε χαλάσει το DVD writer στον υπολογιστή μου και ήθελε αντικατάσταση... Να φανταστείτε, κατάβαζα τις σειρές μου από το The GTnet, τις έσωνα στον υπολογιστή μου, μετά τις περνούσα σε φλασάκι, τις μετέφερα στο laptop και τις έκαιγα από εκεί σε δισκάκια.. Η πατέντα, της πατέντας... Anyway, από χτες το βράδυ ένα καινούριο Sony DVD writer είναι τοποθετημένο στην θέση του παλιού και όλα πάνε ρολόϊ...
Στο καπάκι, άρχισε να ανοίγει μόνη της η πόρτα του ψυγείου.. Ξανά... Το είχε πάθει και παλιότερα αλλά της πέρασε... Μέσα στο καλοκαίρι, ξυπνούσαμε το πρωί και η πόρτα ήταν τέντα... Και η ψύξη εξαφανισμένη φυσικά.. Το ψάξαμε από 'δω, το ψάξαμε από ΄κει, τελικά βάλαμε μια μικρή λαστιχένια σφήνα στην πόρτα και λύθηκε το πρόβλημα... Και μετά του πέρασε... Και χτές, του ξαναήρθε... Και την Δευτέρα θα έρθει ο άλλος κύριος μάστορας, των ψυγείων αυτή την φορά, να δει τι μπορεί να γίνει.. Και ελπίζω ολόψυχα να μην μου πει κι αυτός την ίδια ιστορία, γιατί και αυτή συσκευή δεκαετίας είναι, αλλά αν υπόψιαστώ πως ξαφνικά πρέπει να αλλάξουμε όλα τα ηλεκτρικά μας είδη θα μου έρθει ντουβρουτζάς... Όχι τίποτα άλλο, αλλά κάνει και η τηλεόραση κάτι περιέργα τριξίματα, καταλάβατε?
Για το τελευταίο περιστατικό που μου αποχάλασε την μέρα εχτές δεν θα σας πω κάτι ιδιαίτερο... Ίσως γιατί ακόμα προσπαθώ να το χωνέψω... Πάντως, κανέναν δεν ξέρουμε στην πραγματικότητα, αυτό είναι το συμπέρασμα μου.. Ούτε καν τον εαυτό μας ... Οι πιο απίθανοι άνθρωποι, εκείνοι που δεν τους βάζει καν το μυαλό σου, μπορούν να σε εκπλήξουν με τον χειρότερο τρόπο... Και έχουν δίκιο όσοι λένε πως ο αληθινός πολιτισμός και το πραγματικό ήθος των ανθρώπων φαίνεται στα δύσκολα.. Σε συνθήκες πίεσης, σε αρρώστιες, σε προβλήματα... Και όταν έχουν να κάνουν με χρήματα βέβαια... Για τα λεφτά τα κάνεις όλα που λέει το τραγούδι? Σωστά λέει... Και όσο πιο πολλά λεφτά έχουν κάποιοι τελικά, τόσο περισσότερο τα υπολογίζουν... Μεγάλη αλήθεια, βγαλμένη μέσα από την ζωή... Ίσως γι΄αυτό εγώ δεν θα έχω ποτέ στην ζωή μου χρήματα... Γιατί δεν τα υπολογίζω... Καθόλου όμως... Μου χρωστάνε λεφτά από δουλειές, πολλά λεφτά λέμε τώρα, δυό χρόνια και... Από το ξεκίνημα της κρίσης, και από τα δύο μεγάλα εκδοτικά συγκροτήματα με τα οποία έχω συνεργαστεί... Θα μπορούσα να έχω κάνει αγωγές, να έχω τσακωθεί, να έχω κάνει διάφορα... Δεν έκανα τίποτα και δεν θα κάνω τίποτα γιατί ξέρω πως περισσότερο θα χαλαστώ εγώ παρά εκείνοι... Και προτιμώ να περιμένω να δω τι θα γίνει.. Αν γίνει... Και έχω αποφασίσει πια πως και να μην γίνει, κανείς δεν πάει χαμένος... Και στο φινάλε, εγώ θα έχω φερθεί καλύτερα από εκείνους και είναι και αυτό μια ικανοποίηση... Α! Αγοράζω και λαχεία βέβαια... Ένα τρίδυμο λαϊκό την εβδομάδα.. Ο Μάνος με κοροϊδεύει βέβαια, πως με τα λεφτά που έχω χαλάσει για λαχεία τόσα χρόνια θα είχα επενδύσεις τώρα, αλλά δεν πειράζει... Τον αφήνω να λέει γιατί όταν κερδίσω, που θα κερδίσω, το ξέρω με όλη μου την ψυχή, μαζί με μένα θα γίνει πολύς κόσμος ευτυχισμένος... Αυτά, καλημέρα και πολλά φιλιά σε όλους... Οι επόμενες μέρες θα είναι δύσκολες αλλά έχουμε μάθει πια σε τέτοια...:-))

Υ.Γ. Πάντως, πλάκα - πλάκα, ένα τέτοιο δέντρο πολύ θα το ήθελα στον κήπο του σπιτιού κάτι μέρες σαν την χτεσινή... Μόνο που το δικό μου θα ήθελα να ήταν μωβ παρακαλώ...:-)))

Υ.Γ.2 Τώρα που τα ξαναδιάβασα όλα αυτά μαζεμένα νομίζω πως αυτό που μου χρειάζεται επειγόντως είναι ένα καλό ευχέλαιο... Μεγάλη γρουσουζιά με κυνηγάει... Κάποιος καλόψυχος άνθρωπος με μελετάει συχνά φαίνεται... Να είναι συγγενής ή ξένος άραγε?

Υ.Γ. Βέβαια, μου το είχε πει το Facebook από το πρωί εχτές.. Luck 3%.. Που πας ρε Καραμήτσο? Σήμερα όμως μου δίνει 78%.. Για να δούμε...

Ο Μπομπ ο μάστορας και το ωραίο μου πλυντήριο...

Δηλαδή δεν ξέρω αν τον λένε Μπομπ, πιθανότατα όχι, μάλλον κανένας κυρ Γιώργος ή κυρ Μήτσος θα αριβάρει, πλην όμως εγώ τον περιμένω σαν τον Μεσσία εν τω μέσω της νυκτός... Ναι! Σήμερα έρχεται επιτέλους ο κύριος από το service του πλυντηρίου πιάτων και αν μπορείτε, βάλτε όλη σας την θετική ενέργεια σε δράση σας παρακαλώ, κάντε happy thoughts να φτιάχνεται το ρημάδι και μάλιστα επιτόπου γιατί αλήθεια σας το λέω, δεν αντέχω άλλο... Τόσο πλύσιμο πιάτων στο χέρι που έχω ρίξει από τότε που χάλασε- μέσα στις γιορτές έτσι ώστε να μην υπάρχει περίπτωση να έρθει άνθρωπος να το κοιτάξει νωρίτερα- ούτε μετανάστης στην Αστόρια να ήμουν... Γιατί αν ήμουνα, με τόσα τραπέζια γιορτινά και τόσες μέρες cocconing στο σπίτι, θα είχα δική μου ντάϊνα τώρα και μάλιστα σε οικόπεδο γωνία...
Τα χεράκια μου, αν τα δείτε θα τα λυπηθείτε... Είναι κομμένα από τα νερά παντού.. (Γιατί ως γνωστή ξανθιά, κάθε φορά που πάω σούπερ μάρκετ σημειώνω τα γάντια πρώτα - πρώτα στην λίστα και κάθε φορά τα ξεχνάω τελικά). Δεν στέκεται επάνω τους όχι μανικούρ, ούτε νύχι κολλημένο με Logo στιγμής... Αφού θέλω να φάω και το σκέφτομαι... (Να μια καλή ιδέα για δίαιτα εδώ που τα λέμε, αλλά αμαρτία είναι να πάρω όλη μου την οικογένεια στο λαιμό μου)... Ανοίγω το ψυγείο (που ευτυχώς λειτουργεί), παίρνω αυτό που θέλω και στο καπάκι λέω "που να πλένω τώρα"... Και τρώω μέσα από τα κουτιά και τα τάπερ σαν εργάτης σε φάμπρικα... Βλέπω το παιδί μου με πιάτο στο χέρι η άσπλαχνη μάνα και το κοιτάω στραβά... Αφήστε που τους κυνηγάω όλους από πίσω με οδηγίες τύπου "να το ξεπλύνεις το πιάτο όταν τελειώσεις" σαν την τρελή... Αλλά τι να κάνω κι εγώ που μου τα παρατάνε μέσα στον νεροχύτη και μετά θέλω μια ώρα τρίψιμο για να ξεκολήσουν τα αποφάγια? Η βασίλισσα της του Palmolive έχω γίνει πια... Στον ύπνο μου βλέπω εφιάλτες με σάλτσες που με κυνηγάνε για να με πνίξουνε και στο ξύπνιο μου κάνω crash test σε σφουγγαράκια και απορυπαντικά με αλόη και αγγούρι... Γι΄αυτό σας λέω, κάντε μια ευχή να φτιαχτεί το @#$%^μηχάνημα γιατί με παρατηρώ να μεταλάσσομαι μέρα με την ημέρα σε Μαίρη Παναγιωταρά χωρίς να είμαι εργαζόμενη μητέρα... Ούτε καν καλή νοικοκυρά...:-) Μήπως να φύγω να πάω στο Βιλαμπάχο?
Καλημέρα και πολλά φιλιά σε όλους...

Υ.Γ. Η φωτογραφία - που είναι από το internet- μου έδωσε βέβαια μια πολύ καλή ιδέα... Μήπως είναι καιρός να βάλει και ο Droopy ένα χεράκι ή μάλλον μια γλώσσα βοήθειας? Αν δεν φτιαχτεί το σύστημα, δεν το βλέπω καθόλου απίθανο...:-)))

Ένα σαββατοκύριακο με απ' όλα...

Που πέρασε και αυτό... Γρήγορα... Νομίζω πως όσο μεγαλώνω τόσο πιο γρήγορα περνάει ο καιρός, ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται... Πράγμα που δεν είναι απαραίτητα αρνητικό μια που οι δέκα μέρες που με χωρίζουν από την επίσκεψη μου στην φιλενάδα μου στα χιόνια θα κυλήσουν σαν γάργαρο νεράκι, από την άλλη όμως τα γενέθλια μου είναι ακόμα πιο κοντά και όσο και αν τον περισσότρο καιρό αισθάνομαι σχεδόν 15, την Κυριακή που μας έρχεται θα κλείσω επισήμως τα 46... And that's a fact....
Anyway, πίσω στο σαββατοκύριακο που είχε απ' όλα... Φάγαμε άφθονο sushi δυο βράδια στην σειρά, γελάσαμε πολύ, χορέψαμε, είδαμε ανθρώπους αγαπημένους και... κάναμε και πικ νικ... Ναι, πικ νικ μέσα στον χειμώνα, ή στον σχεδόν χειμώνα τέλος πάντων, μια που ανακάλυψα το τέλειο μέρος που είναι κοντά, απάνεμο, ζεστό και πλήρως οργανωμένο... Ποιό είναι αυτό? Το καθιστικό του σπιτιού μας... Μην γελάτε... Η ιδέα μου να ξέρετε, αποδείχτηκε εξαιρετική... Και μια που Παρασκευή στο Pacific και Σάββατο στο Coo πήραμε overdose από socializing, τι καλύτερο από ολοήμερο σούπερ organized άραγμα στο σπίτι μπορούσαμε να ονειρευτούμε?
Βέβαια, το project σχεδιάστηκε και υλοποιήθηκε με την πρέπουσα προσοχή γιατί τίποτα στην ζωή δεν πρέπει να το αφήνουμε στην τύχη... Τα DVDs είχαν έρθει από το Amazon εδώ και καιρό... Η έβδομη σεζόν του 24 και η πέμπτη του Bones και ένα μενού πλήρες από κάθε άποψη... Τεράστια μπόμπα ζαμπόν - τυρί από τον Πλατή, πιροσκί με κιμά και λουκάνικο και κεφτεδάκια από τον Τσίρο, ρώσικη σαλάτα από την Νανά Γιώτη, άφθονα chips, γλυκά από το Au Delissieux και μια ροζέ σαμπάνια να παγώνει στο ψυγείο γιατί και τα πιο απλά πράγματα με ένα touch πολυτέλειας απογειώνονται... Πρωί πρωί δε, με το που ξύπνησα πήγα και για εφημερίδες, και μετά... Μετά δεν ξεμύτησε κανείς, καθόλου... Μουσικούλα, αγκαλίτσες, ο Άρις ακολούθησε το πρόγραμμα και μας έκανε παρέα all day long, ο Droopy επίσης και από entertainment επικράτησε το Bones... Και η μέρα πέρασε σαν σε όνειρο...



(Η μεγαλύτερη μπόμπα που έχω δει και βέβαια, ως συνήθως, μέχρι να θυμηθώ να την φωτογραφήσω είχαμε φάει την μισή...)



(Ποικιλία από μεζεδάκια και σας παρακαλώ να δώσετε ιδιαίτερη προσοχή στις χαρτοπετσέτες που είναι πολύ εξοχικές, όπως αρμόζει σε ένα πικ νικ...)

(Υπέορχο εκλαίρ βανίλια.. Είχαμε και σοκολάτα αλλά φωτογράφισα το δικό μου και εγώ λατρεύω τα άσπρα γλυκά και τις κρέμες).

Το απόγευμα μάλιστα, σε μια υπερβολή γουρουνιάς ετοιμάσαμε και τσάι... Marriage Freres από το Connaisseurs, ένα υπέροχο χαρμάνι που μοσχοβολά ακόμα Χριστούγεννα και φυσικά σιγά μην το πίναμε ξεροσφύρι... Η μπόμπα μας αντικατέστησε περίφημα τα cucamber sandwiches και τα μπισκοτάκια βουτύρου από το Culpa με έβγαλαν μια ακόμα φορά ασπροπρόσωπη....:-)


(Τσάι και συμπάθεια με σερβίτσια πολύ αγαπημένα.. Η τσαγιέρα είναι δώρο του φίλου μας του Μίμη και τα φλυτζάνια επίσης δώρα από τον γάμο μας...)

(Και φυσικά, ήθελε και ο Droopy να δοκιμάσει λίγο τσαγάκι αλλά από την ανυπομονησία του δεν περίμενε καν να το σερβίρουμε...:-)

Βέβαια, αυτή την στιγμή που σας γράφω νοιώθω σαν τη Όρκα που την έχει ξεβγάλει το κύμα στον γυαλό αλλά δεν βαριέστε... Με έναν καλό - αν και όχι τόσο ανάλαφρο- βραδινό ύπνο αύριο θα είμαι περδίκι... Και θα χαμογελάω για μέρες μια που σήμερα πέρασα καταπληκτικά!!! Τελικά μια ιδέα είναι όλα στην ζωή... Και δεν χρειάζεται τίποτα παραπάνω από μερικές πολύ απλές ιδέες και μπόλικη φαντασία για να κάνουμε την καθημερινότητα μας πιο χαρούμενη και τους γύρω μας πιο ευτυχισμένους... Φιλιά πολλά και να έχουμε μια υπέροχη εβδομάδα...

Υ.Γ. Το προηγούμενο ποστ μου έκανε πολλούς από εσάς να αποφασίσετε να "δώσετε σήμα" και αυτό μου έδωσε πραγματικά πολύ μεγάλη χαρά... Ελπίζω να συνεχίσετε τώρα που κάνατε την αρχή... Θα μου δίνατε μεγάλη χαρά... Αλήθεια...:-)))

Τα άλυτα μυστήρια του blogging...

Χαζεύω τα στατιστικά στοιχεία του blog μου από χτες στο Sitemeter και αναρωτιέμαι... Εδώ και μια εβδομάδα που άρχισα να γράφω πιο συχνά οι επισκεψιμότητα απογειώθηκε... Δεν γράφω νούμερα για να μην αρχίσουν οι μπηχτές των γνωστών αγνώστων αλλά μιλάμε για τεράστια διαφορά... Πλην όμως τα σχόλια μειώθηκαν... Γιατί καλέ μπαίνετε αλλά δεν σχολιάζετε? Δώστε λίγη χαρά στον άνθρωπο που γράφει εδώ μέσα ότι του φανεί του λωλω- Στεφανή... Θέλει ανταπόκριση ο καλλιτέχνης για να αποδώσει, το έχει πει και η Λαίδη Άντζελα σε ένα μεσημεριανό και έχει δίκιο...Πως θα χτίσουμε το οικοδόμημα αυτής της σχέσης αν τα λιθαράκια τα βάζω μόνο εγώ, άντε και άλλοι δεκαπέντε? Ε?
Βέβαια, χαρά έχω έτσι κι αλλιώς, να μην σας κρύβομαι, γιατί βλέπω ότι οι περισσότεροι δεν μπαίνετε εδώ κατά λάθος... Ακόμα και από τον Google εμένα ψάχνετε... Και εμένα βρίσκετε βέβαια... Πρώτα πρώτα στα search words έχουμε τα fevis, evi fetsi, fevis cuisne, fevis days, ma cuisine, οι μέρες της Fevis και πάει λέγοντας... Πολύ σας ευχαριστώ, αλήθεια σας το λέω... Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση από τους ανθρώπους που σε προτιμούν - έστω και για να σε βρίσουν, γιατί και αυτοί τον κανουν τον κόπο, και το κλικ τους- και ακόμα μεγαλύτερη χαρά είναι η ατάκα "σε διαβάζω από παλιά.. Από την A.V." που ακούω καμιά φορά από ανθρώπους που γνωρίζω στο άσχετο, αν και αυτό έχει και ένα ποσοστό αβολοσύνης - ναι, τώρα και γλωσσοπλάστης- γιατί τότε έγραφα άλλα πράγματα και όσο να' ναι έχει περάσει ο καιρός και έχω αλλάξει και εγώ μαζί του... Αλλά δεν πειράζει... Η χαρά παραμένει...
Στην συνέχεια, στα search words πάντα, πρώτη λέξη βγαίνει το "κείκ απλό"... Μιλάμε για μεγάλη ζήτηση... Μετά πάει το "σουφλέ σπανάκι", στο καπάκι με διαφορά στήθους ο Βαγγέλης Χατζής" ο οποίος περνάει στο τσακ την Βέρα Λάμπρου που ακολουθεί ασθμαίνουσα (μεγάλη απήχηση πάντως η Βέρα στο διαδίκτυο, believe me) και μετά έρχεται ο Έκτορας Μποτρίνι που ισοβαθμεί με το Comtrex Cold, αν έχετε τον Θεό σας... Και μετά... Μετά το χάος... Και καλά... Να παραδεχτώ ότι "ο πρωινός καφές", το "art de la table Christmas" , το "salon de bricolage" , ακόμα και η "Πόπη Μαλλιωτάκη" έχουν κάποια σχέση με την θεματολογία του blog... Αυτός όμως που έψαχνε για "γαμήσια με ζώα" τι ακριβώς ανακάλυψε που του άρεσε και έχει μπει 15 φορές την τελευταία εβδομάδα?
Τέλος, εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει το ότι οι επισκεψιμότητες ανεβοκατεβαίνουν, τα σχόλια επίσης, οι ανώνυμοι όμως παραμένουν εδώ... Βράχοι... Αμετακίνητοι... (Και όταν λέω ανώνυμοι εννοώ αυτούς που ανωνύμως με βρίζουν , όχι τους άλλους, τους καλούς που απλά δεν χρησιμοποιούν συγκεκριμένο όνομα ή δεν έχουν δικό τους blog...) Τι και αν γράφω, τι και αν δεν γράφω... Τα σχολιάκια τους και τα mails τους δεν λείπουν ποτέ.. Μετράω τουλάχιστον δέκα κάθε εβδομάδα, ακόμα και την περίοδο που το είχα κλείσει το μαγαζάκι, ή τον Αύγουστο που δεν bloggάρουν ούτε οι γάτες... Που σημαίνει πως κάποιοι από τους πιο πιστούς μου αναγνώστες λατρεύουν να με μισούν... Πράγμα που είναι μια ανάσα από τον μεγάλο έρωτα, έτσι δεν είναι?:-)))

Υ.Γ. Βέβαια, λαμβάνω και κάτι mails καμιά φορά που θέλω να τα κορνιζάρω, να τα βλέπω, να παίρνω θάρρος στα δύσκολα... Ξέρετε εσείς :-))... Μεγάλη χαρά σας λέω... Να μαθαίνεις έτσι ξαφνικά πως άνθρωποι σκορπισμένοι στα πέρατα του κόσμου σε διαβάζουν, και σε συμπαθούν και θέλουν να σε γνωρίσουν κι όλας... Γι' αυτό αν ξανακούσω για την μοναξιά του διαδικτύου θα ουρλιάξω από τα νεύρα μου... Όταν οι συνθήκες είναι ώριμες, και τα συναισθήματα αγνά και αληθινά, οι λέξεις που μπαίνουν σε εικονικά μπουκάλια και αρμενίζουν στον ωκεανό του web μπορεί να σε ταξιδέψουν στα πιο απίθανα μέρη και να σου προσφέρουν την ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους που ούτε καν τολμούσες να ονειρευτείς... Γι' αυτό σας λέω.... Επικοινωνείτε γιατί χανόμαστε!!!!

Υ.Γ.2 Τώρα που το θυμήθηκα.. Αν διαβάζετε το blog και θέλετε να γίνουμε φίλοι στο Facebook, μαζί με το friend request , please, please, please, γράψτε μαζί ένα μηνυματάκι πως είστε από εδώ... Γιατί παίρνω διάφορα requests κάθε τόσο και αν δεν ξέρω ποιός είναι και από που, τα κάνω ignore.. Το ξέρω, μπορεί να μην είναι σωστό, αλλά θέλω να ξέρω τους φίλους μου... Ναι?

Υ.Γ.3 Και μια που όλο για επισκέψεις μιλάμε σήμερα, να σας τρατάρω και κάτι τις... Red Velvet Cupcakes φτιαγμένα από τα χεράκια μου.... Voila!!!!

Μια Πέμπτη που μοιάζει με Δευτέρα...

Πέμπτη σήμερα αλλά μετά από μια Τετάρτη που έμοιαζε με Κυριακή, λογικό είναι και αυτή να μοιάζει με Δευτέρα... Το σπίτι είναι άδειο -ο Άρις ξεκίνησε σχολή και ο Μάνος πνίγεται στην δουλειά από σήμερα- και εγώ μασουλάω βασιλόπιτα, πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας και προσπαθώ να βάλω το μυαλό μου σε τάξη... Έχω τόσα πράγματα να κάνω, να μην ξαναλέω τα ίδια και τα ίδια, και είναι αδύνατον, αδύνατον όμως να συγκεντρωθώ... Παιδί του χύμα και της αταξίας θα μείνω για πάντα, και τελικά υποψιάζομαι πως όλη αυτή η άρνηση του να μπω σε κάποιου είδους πρόγραμμα οφείλεται μάλλον σε παιδικό τραύμα... Αλήθεια σας λέω, μην γελάτε... Φταίει η μαμά μου η λατρεμένη που ήταν της γερμανικής σχολής - τρόπος του λέγειν- και μας είχε για χρόνια κολλημένο πίσω από την πόρτα του δωματίου μας το εβδομαδιαίο μας πρόγραμμα... Ξέρετε... Δευτέρα: 7 ξύπνημα, 7.30 πρωινό, 8 - 4 σχολείο, 5 μεσημεριανό, 6 με 8.30 διάβασμα, 9 μπάνιο, 9.30 βραδινό και 10 ύπνος... Επαναστάτησε το μέσα μου προφανώς κάποια στιγμή και όταν ήρθε η ώρα να φτιάξω το δικό μου χρονοδιάγραμμα είπα "δεν γαμιέται" και πήγα για καφέ με τις φίλες μου... And the story goes on, and on, and on....
Με αυτά και με αυτά πάντως, ευτυχώς που το σύμπαν με αγαπά και με έχει προικίσει με ευκολίες - και καλπάζουσα κωλοφαρδία επίσης- και τελικά με εναν μαγικό τρόπο καταφέρνω την απολύτως τελευταία στιγμή και παλουκώνομαι, και τελειώνω τις δουλειές μου on time... Και καλά επίσης... Ας πούμε, γράφω εύκολα... Ένας παλιός μου διευθυντής που μάλιστα καθόλου δεν με συμπαθούσε , και αυτό δίνει διπλή αξία στο γεγονός, έλεγε πως μπορώ να γράψω 1.500 λέξεις για το τσόφλι ενεός αυγού...:-)) Και ξέρετε κάτι? Μάλλον είχε δίκιο...:-)) Και έτσι, σήμερα κάποια στιγμή που θα το αποφασίσω, θα γράψω τσακ μπαμ την στήλη μου και το κομμάτι της BMW και θα τα στείλω στο περιοδικό μερικά δευτερόλεπτα πριν η αρχισυντάκτρια του καλού μου σηκώσει το τηλέφωνο για να μου τα ζητήσει... Και επειδή το σύμπαν όταν έχει κέφια δεν παίζεται, θα είναι και μια χαρά τα κομματάκια μου, ούτε επιμέλεια θα θέλουν ούτε τίποτα, μόνο έναν έλεγχο ορθογραφικό όπως πάντα και έξω από την πόρτα...
Κατά τα άλλα, μέχρι να έρθει αυτή η στιγμή, λέω να δοκιμάσω να ξεστολίσω... Πράγμα που βαριέμαι τρελά, αφήστε που το βρίσκω και πολύ μελαγχολικό σαν statement, αλλά που θα πρέπει να γίνει και αυτό κάποια στιγμή αν και, η αλήθεια να λέγεται, αν εξαρτάτο μόνο από μένα θα είχαμε χριστουγεννιάτικο δέντρο στο σπίτι μέχρι τα τέλη Ιουλίου... Θα δούμε όμως.... Δεν λέω τίποτα, δεν αναλαμβάνω καμιά υποχρέωση, δεν είδα, δεν άκουσα, δεν ξέρω... Προς το παρόν θα συνεχίσω να απολαμβάνω τον καφέ μου παρέα με τα blogs σας και αργότερα έχει ο Θεός... Αφήστε που πρέπει να βγω κάποια στιγμή, έχω νά πάρω ρούχα από το καθαριστήριο, να πεταχτώ ένα γρήγορο σούπερ μάρκετ και να πληρώσω και τον λογαριασμό της Nova... Που ξερω τι μπορεί να καραδοκεί στον δρόμο μου? Κανένας καφές στο Patron ίσως? :-))
Φιλιά πολλά και καλημέρες σας...:-))

Υ.Γ. Και μια που ο λόγος ήρθε πάλι στους πρωϊνούς καφέδες, η φωτογραφία είναι δανεισμένη απο το blog του δεσποιναρίου και με την ευκαιρία σας καταγγέλω πως όποιος διακόσμησε αυτό το υπέροχο μαγαζάκι στο San Fransisco - Crown and Crumpet λέγεται- έρχεται τα βράδια στα ονειρα μου και μου κλέβει τις ιδέες μου γιατί έτσι, ακριβώς έτσι όμως, μέχρι την τελευταία μαγική λεπτομέρεια, θα έφτιαχνα το bakery μου αν ποτέ το αποφάσιζα... Ντορπή και αίσχος, αυτό έχω μόνο να πω...:-)) Α, και χρόνια πολλά σε όσους και όσες γιορτάζουν βέβαια... Να σας χαιρόμαστε!!!

Υ.Γ.3 και update ταυτοχρόνως.... Όπως βλέπετε, ξεστολίστηκε τουλάχιστον το blog και άλλαξε και ντεκόρ για να υποδεχτεί την καινούρια χρονιά όπως αρμόζει... Πλην όμως, το καθημερινό δεν θα μου βγει, το ξέρω, το νοιώθω ήδη... (Δεσποινάκι σταμάτα να κουνάς το κεφάλι με απόγνωση , Γεωργία μην γελάς, Talisker μην φωνάζεις....) Οπότε λέω να το κάνω χωρίς πρόγραμμα για να το αγαπώ αληθινά χωρίς να με καταπιέζει... Συχνά όμως γιατί είμαι σε mood blogging έτσι κι αλλιώς... Αφήστε που , έτσι αντιδραστικό στριμμένο άντερο που είμαι, άμα ξέρω πως δεν είμαι "υποχρεωμένη" να το κάνω κάθε μέρα, μπορεί να καταλήξω να σας γράφω συχνότερα από ποτέ...:-)))

Φώτα, κι άλλα Φώτα...

Εχτές το βράδυ ξενυχτήσαμε... Στο Γκάζι... Δεν ξέρω αν έχει αρχίσει να γίνεται πασέ αλλά εμένα μου αρέσει πολύ αυτή η περιοχή... Εννιά μήνες τον χρόνο τραπεζάκια έξω, κόσμος αρχτος στα πεζούλια γύρω από την πλατεία με τα ποτά στο χέρι, όμορφες φάτσες, γελαστές... Σαν νησί μέσα στην καρδιά της πόλης.. Αγαπημένο μας μαγαζί το Dirty Ginger της Έφης και του Νίκου, που από υπέροχη καλοκαιρινή αυλή μεταλάχτηκε φέτος σε cosy χειμωνιάτικο hot spot σχεδόν ταχυδακτυλουργικά... Και πολύ πετυχημένα... Με πλαστική ταπετσαρία τούβλο στους τοίχους, τζαμαρία με θέα την περατζάδα, άνετες, αναπαυτικές πολυθρόνες να μην πιάνεται ο πωπός μας, χαλιά στα πατώματα και τόσα πολλά φωτάκια που σε βάζουν όχι μέσα στο πνεύμα της γιορτής απλά αλλά στο κέντρο του πυρήνα της.. Αφήστε που νομίζω πως τα φωτάκια τα κρατάνε όλο τον χρόνο..:-)
Έτσι και εμείς, φτάσαμε κατά τις 10 με τον Δημήτρη και την Lucianna, αράξαμε , ήπιαμε τα ποτά μας, ακούσαμε ωραίες μουσικές, χαζέψαμε όμορφους ανθρώπους γύρω μας - οκ, είμασταν και εμείς από τους καλούς...:-)- και φάγαμε τα ωραιότερα σουβλάκια της πόλης με πίτα, τζατζίκι και κοντοσούβλι... Και πατάτες τηγανητές φυσικά γιατί σουβλάκι χωρίς πατάτες είναι σαν ποδήλατο χωρίς ρόδες... :-) Και μέχρι να τα κάνουμε όλα αυτά πήγε η ώρα δυόμιση και αν δεν ήταν τα αγόρια ξερά στην κούραση μια που είχαν έρθει και οι δύο κατευθείαν από τα γραφεία τους θα είχαμε μείνει κι άλλο...
Και τώρα που κατάφερα να σηκωθώ αφού στριφογύριζα στο κρεβάτι μου όλη νύχτα σαν το σκουλήκι μια που το τζατζίκι το βράδυ μου πέφτει λίγο βαρύ -αλλά μου αρέσει τόσο που το τρώω πρώτα και το μετανοιώνω αργότερα, πάντα- πάω να φτιάξω καφέ που θα τον συνοδέψω με ένα κομμάτι βασιλόπιτα της Kayak που πήρα χτες από την Μάρθα και που φαίνεται πολύ yammy... Βέβαια, θα είναι μικρό το κομμάτι γιατί το μεσημέρι θα ξαναφάω μια που έχουμε κανονίσει εορταστικό lunch με φίλους στην Κηφισιά και έτσι, μια δίαιτα που έλεγα, βλέπω να αναβάλεται για την επόμενη εβδομάδα, και αν... :-)
Οπότε, σας αφήνω τώρα και θα σας ξαναβρώ αύριο... Ναι? Αφού είπαμε... Καθημερινό, τύπου ημερολόγιο ξανά το blog και ας ευχηθούμε να μην με βαρεθείτε και να μην βαρεθώ... Σύντομα τουλάχιστον... Φιλιά, χρόνια πολλά στους εορτάζοντες και καλή αργία...:-))

Υ.Γ. Δυστυχώς, επειδή το είχα αλλού το μυαλό μου χτες η αλοπαρμένη, δεν σκέφτηκα να τραβήξω καμιά φωτογραφία και η μόνη που βρήκα στο διαδίκτυο είναι αυτή η όχι και τόσο όμορφη που δείχνει το μαγαζί απ' έξω προς τα μέσα αλλά τι να κάνουμε? Αυτή έχουμε, με αυτή θα βολευτούμε... Κρίμα όμως γιατί τα φωτάκια είναι όλα τα λεφτά... Χαζή, χαζή ξανθιά...:-)))

Πρόγραμμα και άλλα φαιδρά...

Τρίτη απόγευμα, παραμονή των Φώτων... Προσπαθώ να βάλω ένα πρόγραμμα και να το τηρήσω και δεν τα καταφέρνω... Ξανά.. Ποτέ... Ο χρόνος κυλάει γρήγορα και αυτή την χρονιά, κάποια πράγματα δεν αλλάζουν τελικά με τίποτα... Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ φτιάχνω λίστες στο μυαλό μου με όσα έχω, με όσα πρέπει να κάνω, και κάθε πρωί ξυπνάω και αποφασίζω να πάω για καφέ, πότε με την μαμά μου και πότε με την Μαρία και όλα μένουν πίσω... Μου αρέσουν όμως οι πρωινοί καφέδες, τι να πω? Στο μεταξύ η καινούρια μου ατζέντα - hole in twelve της Nava με το όνομα μου τυπωμένο με ασημένια γράμματα στο εσωτερικό της δώρο της φιλενάδας μου της Τίνας- παραμένει άγραφη (δεν έχω καταφέρει να παλουκωθώ να μεταφέρω τις γιορτές και τα γενέθλια και τα ραντεβού μου σαν άνθρωπος, με αποτέλεσμα να έχω ήδη ξεχάσει να ευχηθώ στους Βασίληδες και τις Βασιλικές και πολύ φοβάμαι πως όπως πάω θα ακολουθήσουν και οι Φώτηδες με τις Φωτεινές και οι Γιάννηδες με τις Ιωάννες) , η στήλη μου για το Ευ Ζην και το κομμάτι για το ταξίδι με την BMW στο Μόναχο είναι πια κανονικά και με τον νόμο καθυστερημένα και ο διευθυντής μου θα αρχίσει την γκρίνια (ή μήπως να πω την κρεβατομουρμούρα, ακόμα χειρότερα?) και το πλυντήριο των πιάτων παραμένει χαλασμένο μια που το σέρβις θέλει και αυτό το βρίσιμο του αλλά αδυνατώ να μπω στο mood της μουρμούρας ακόμα και γι' αυτή την ζωτικής σημασίας - ειδικά για το μανικιούρ μου- λεπτομέρεια....:-)


(Η -άδεια ακόμα- ατζέντα μου..)

Επίσης θέλω να ταχτοποιήσω τα ντουλάπια της κουζίνας μου, ειδικά αυτό με τα τρόφιμα θυμίζει βομβαρδισμένη περιοχή, θέλω να ξεκαθαρίσω την ντουλάπα μου που στενάζει μια που έχουν ξεμείνει μέσα όλα αυτά τα "ενδιάμεσα" ρούχα που ναι μεν είναι χρήσιμα λόγω ζέστης αλλά αρνούμαι κατηγορηματικά να συνεχίσω να φοράω γιατί τα έχω βαρεθεί τόσο πολύ που προτιμάω να λιώνω μέσα στα μάλινα από το να τα αντικρύσω μια ακόμα φορά, θέλω να πάω στον οδοντίατρο γιατί μου έχει φύγει ένα σφράγισμα αλλά γι' αυτό και αν αρνούμαι κατηγορηματικά να μπω στο mood (σιχαίνομαι τον οδοντίατρο, με το που ακούω τον τροχό να ξεκινάει θέλω να λιποθυμίσω, χάνω τον κόσμο, και to make a long story short προτιμώ να ξαναγεννήσω άλλη μια φορά παρά να δρασκελίσω την πόρτα του και ευτυχώς που ο Θεός με προίκισε με εξαιρετικής ποιότητας δόντια αλλιώς θα ήμουν φαφούτα κανονικά) , θέλω να ξανακάνω το blog καθημερινό, τύπου ημερολόγιο, αλλά αδυνατώ να μπω στην σειρά μου, και θέλω να ξαναπιάσω και το βιβλίο μου... Μάλλον... Ακόμα και αυτό θέλω να κάνω αλλά που μυαλό...
Αντί όλων αυτών, όταν μαζεύομαι από τον καφέ προτιμώ να παίζω με πάθος "JoJo's Fashion Show, World Tour"... Ναι... Ναι, είμαι τρελή, ξανθιά, ακαμάτρα, η χαρά των ανωνύμων, φτύστε με , αλλά αυτό μου αρέσει και αυτό κάνω...:-) Είμαι virtual σχεδιάστρια μόδας και ντύνω τα μοντέλα μου σε διάφορα στυλ με τα ρούχα τους τα design και τα ασορτί αξεσουάρ τους και τα στέλνω τουρνέ στην επαρχία, ή μάλλον σε fashion shows σε όλον τον κόσμο, αυτή την στιγμή μάλιστα διέκοψα για λίγο την επίδειξη μου στο Λος Άντζελες για να σας γράψω και ελπίζω να το εκτιμάτε όσο πρέπει...:-))
Και όταν δεν παίζω, διαβάζω... Αγόρασα το καινούριο βιβλίο του Μιχάλη Μιχαήλ "Ημερολόγια Κουζίνας" από τις εκδόσεις Ποταμός και το ρουφάω σαν γάργαρο νεράκι... Δεν τον γνωρίζω τον Μιχαήλ αλλά μέσα από τις σελίδες του βιβλίου του (που είναι τα κείμενα της ομώνυμης στήλης του στην Lifo μαζεμένα) ανακαλύπτω πέρα από τις καταπληκτικές συνταγές, έναν άνθρωπο ζεστό, δοτικό, με μεράκι, με άποψη και με καλλιέργεια, που όσο πιο πολύ διαβάζω τόσο πιο πολύ τον εκτιμώ.. Και με τον οποίο νομίζω πως αν τύχαινε ποτέ να γνωριστούμε θα γινόμασταν πολύ καλοί φίλοι... Να το πάρετε το βιβλίο, σας το συστήνω με όλη μου την καρδιά...
Με αυτά και με αυτά, νομίζω πως είναι απολύτως κατανοητό σε όλους γιατί οι άντρες της ζωής μου διάλεξαν και οι δύο τα χριστουγεννιάτικα δώρα μου σε χρώμα ροζ... Το παιδάκι μέσα μου ζει και βασιλεύει και αυτή, την καινούρια χρονιά... Και μπορεί κάποια στιγμή να καταφέρω να το τιθασεύσω και να το βάλω σε πρόγραμμα, μπορεί να το πείσω ακόμα και να ενηλικιωθεί - λέμε τώρα- , αλλά μέχρι να συμβεί αυτό θα παραμένω χύμα στο κύμα και όπου με βγάλει..

(Ροζ chef's knife και ροζ Zippo με γατούλα παιδί των λουλουδιών από τον Μάνο και τον Άρι αντιστοίχως...)



Και θα συνεχίσω να παρακαλώ το σύμπαν να συνεχίσει να με βοηθάει και όλα να γίνονται τελικά στην ώρα τους, με αυτόν τον παράξενο, σχεδόν μαγικό τρόπο που μέχρι σήμερα έχει καταφέρει να με βγάλει ασπροπρόσωπη σε δουλειές, σε φιλίες αλλά και στην οικογενειακή μου ζωή... Ναι... Και τώρα που τα έγραψα όλα αυτά, πάω να ξαναδοκιμάσω να βάλω μπρος το πλυντήριο των πιάτων.. Λέτε να με άκουσαν οι δυνάμεις εκεί πάνω και να έχει φτιάξει από μόνο του?

Υ.Γ. Μέσα σε όλα τα άλλα, θέλω να κάνω και tea party για τις φίλες μου.. Πήγα στην Μεγάλη Βρετανία στο Winter Garden και εμπνεύστηκα και στο καπάκι ζήλεψα από το χρυσοχέρικο Δεσποινάριον... Και μετά θέλω να πάω να βρω την Γεωργία στα χιόνια και μετά την Doris και τον Πάνο στο Λονδίνο.. Και μετά βλέπουμε... Ουφ... Κουράστηκα... Πάω να παίξω λίγο να ξενοιάσω :-))) Φιλιά πολλά σε όλους και Χρόνια Πολλά για αύριο...


(Λεπτομέρεια από το afternoon tea της Μεγάλης Βρετανίας αφιερωμένη εξαιρετικά στο λατρεμένο Δεσποινάριον..)

Βιαστική καλημέρα...

Η πρώτη Δευτέρα του χρόνου με βρίσκει με το ένα πόδι έξω από το σπίτι και δεν ξέρω αν αυτό θα αποδειχτεί καλό ή κακό για την επόμενη χρονιά.. Όμως οι Δευτέρες ανήκουν πάντα στην Όλγα και σήμερα το σπίτι μας την έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ μια που μετά από τόσες μέρες cocooning επικρατεί παντού το χάος που μόνο εκείνη μπορεί να βάλει σε τάξη με τον δικό της, μοναδικό τρόπο... Έτσι και εγώ, σας γράφω βιαστικά δυο αράδες και ετοιμάζομαι να την κάνω για να μην είμαι μέσα στα πόδια της.. Ούτε μέσα στο κρύο επίσης μια που σε λίγο όλα τα παράθυρα θα είναι ανοιχτά, τέντα, για να αεριστούν τα δωμάτια - ναι, επιτέλους ο καιρός στην Αθήνα άρχισε να θυμίζει χειμώνα- και η μόνη εναλλακτική μου λύση θα είναι να κουλουριαστώ μαζί με τον Droopy στο μαξιλάρι του και αγκαλιά να περιμένουμε να περάσει η μπόρα νοικοκυροσύνης...
Οπότε, φεύγω τρέχοντας, χωρίς ούτε καν έναν πρώτο καφέ... Θα τον πιω αργότερα, στην Κηφισιά, μαζί με την μαμά μου και την Doris και θα τον συνοδέψω με φρεσκοψημένο κρουασάν βουτύρου και κουβεντούλα κοριτσίστικη από αυτές που δεν θα πάψω ποτέ να λατρεύω... Στην επιστροφή θα περάσω από ένα super market για τα απαραίτητα, θα πεταχτώ και από την Μάρθα να πάρω μια βασιλόπιτα για να έχουμε να τρώμε για πρωινό τις επόμενες μέρες, θα πάω να φτιάξω και λίγο μαλλί γιατί είμαι άλουστη και με την φράτζα πιασμένη με κοκκαλάκια από χτές - χάλια!- και όταν θα ξανανοίξω την πόρτα, το σπίτι μου θα με περιμένει λαμπερό, καθαρό και μυρωδάτο, με τα κρεβάτια στρωμένα με κολαριστά σεντόνια, τα μπάνια εφοδιασμένα με καθαρές αφράτες πετσέτες και τον πάγκο της κουζίνας μου να αστράφτει έτοιμος να υποδεχτεί τις καινούριες γαστρονομικές μου αναζητήσεις....:-) Και το απόγευμα ή αύριο το πρωί, με ησυχία και παρεούλα τον καφέ μου σερβιρισμένο στην αγαπημένη μου κούπα - αυτή που τα ταίρια της θα βρίσκονται σύντομα σκορπισμένα στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, να με ενώνουν έστω και μέσω ενός καφέ με τις φίλες που αγαπώ, μια στο Λονδίνο, μια στην Ουάσιγκτον, μια στο Μοντρέ, και άλλες δύο εδώ, στην ταπεινή Ελλαδίτσα- και θα σας διηγηθώ τα των γιορτών... Μέχρι τότε, καλή μας εβδομάδα και πολλά, πολλά φιλιά...

Καλή μας χρονιά λοιπόν!!!

Μακάρι το 2010 να είναι - πέρα από όλα τα προγνωστικά και τις κρίσεις -μια χρονιά γελαστή, αισιόδοξη, χαρούμενη, τυχερή, ξεσηκωτική, γεμάτη υγεία, αγάπη, έρωτα και πολλά, πολλά λεφτά!!!! Καλή Χρονιά σε όλους!!!!!!

Πάει ο παλιός ο χρόνος...

Δηλαδή δεν πάει ακόμα, αλλά θα πάει οσωνούπω και μετά τους απολογισμούς νομίζω πως ήρθε η ώρα να βάλουμε τις βάσεις του 2010, μην μας βρει απροετοίμαστους... Εγώ προσωπικά, το έχω σαν χόμπι πια, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες να βάζω στόχους τους οποίους συνήθως δεν κρατώ, πλην όμως πολύ χαίρομαι να τους μοιράζομαι μαζί σας... Κυρίως γιατί, τόσα χρόνια blogging μετά, σας νοιώθω τόσο δικούς μου ανθρώπους που πιστεύω- και ας μην είναι ίσως πάντα έτσι- πως με αγαπάτε με τα ελαττώματα μου, ένα από τα οποία είναι η αναβλητικότης... Και ένα άλλο είναι - εδώ που τα λέμε- η καλπάζουσα μαλακία αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία που καλό είναι να μην την πιάσουμε αυτή την στιγμή...:-)))

Το 2010 λοιπόν σκοπεύω να:

Δω τι θα κάνω με τα επαγγελματικά μου... Αν κάθε περίπου 10 χρόνια, όπως το έχω υπολογίσει, αλλάζω καριέρα - από το marketing στις δημόσιες σχέσεις, από τις δημόσιες σχέσεις στις μεταφράσεις βιβλίων, από τις μεταφράσεις βιβλίων στην δημοσιογραφία και πάει λέγοντας- και με δεδομένο πως τα αισθήματα βαριεστημάρας στην τωρινή μου δουλειά είναι αμοιβαία - την έχω βαρεθεί πολύ και με έχει βαρεθεί και εκείνη ακόμα περισσότερο-ίσως η απάντηση κρύβεται στα ατελείωτα βιβλία ζαχαροπλαστικής που αράζουν στην βιβλιοθήκη μου και στα λατρεμένα μου χρωματιστά κεκάκια... Ίσως πάλι να κρύβεται και σε ιαματικά μπάνια στην Αιδηψό με άλλους συν-συνταξιούχους μια που τελευταία με ταλαιπωρεί ένας πόνος στο χέρι που η μαμά μου είπε πως μάλλον είναι ρευματική αρθρίτιδα... Ποιος ξέρει? :-))

Να δω τι θα κάνω με τα προσωπικά μου... Όχι με τον Μάνο, εκεί μια χαρά τα πάω (νομίζω δηλαδή, και ελπίζω ολόψυχα να συμμερίζεται και εκείνος την βεβαιότητα και τον ενθουσιασμό μου, και εν πάση περιπτώση, αν δεν τα συμμερίζεται να μην το μάθω τελευταία και καταιδρωμένη ως ίθισται), αλλά με την αυτογνωσία που λέω να την ξαναπιάσω μια βόλτα μια που η ζωή μου αλλάζει με ραγδαίους ρυθμούς - δηλαδή ο Άρις μεγάλωσε και ετοιμάζεται να την κάνει και εγώ η μαμά του είμαι στα πρόθυρα του κολπάπσους και ας κάνω την ψύχραιμη και την χαριτωμένη- και τείνω να βρεθώ home alone και να σαλτάρω μια που και αυτός ο Droopy δεν είναι καθόλου ομιλητικός τύπος... Έτσι, λέω να πιάσω από την αρχή το group therapy, πάντα με την βοήθεια του Γιάννη (Χοϊμέ) μπας και προλάβω την κρίση προτού με προλάβει εκείνη...:-)

Να κάνω δίαιτα.. Ξανά.. Και αυτή την φορά να την κρατήσω... (Talisker και Δεσποινάριον μην νομίζετε πως δεν σας βλέπω που γελάτε τρελά..) Οκ.. Το ξέρω πως αυτό δεν θα το κάνω με τίποτα αλλά το έχω για γούρι να το ανακοινώνω κάθε χρόνο... Οπότε φέτος λέω να το πάω και ένα βήμα παρακάτω και να προσθέσω και το γυμναστήριο... Να γίνω συλφίς, θεά, μοντέλα (αλλά στο κοντό της)... Και να ρίξω έξω τον οικογενειακό μας προϋπολογισμό αλλά από μια άλλη κατεύθυνση.. Αυτή της Chanel..:-) Και αν δεν με πιστεύετε -για το πόσο αποφασισμένη είμαι εννοώ- πάω τώρα αμέσως να ανασύρω την δίαιτα του Γιάννη (όχι του Χοϊμέ αλλά του διαιτολόγου γαμπρού μου αυτή την φορά) για να την έχω πρόχειρη με το που θα αλλάξει η χρονιά να ξεκινήσω... Εντάξει, όχι αμέσως γιατί θέλω να πάω και για ένα afternnon tea πρώτα, και τα scones δεν είναι ακριβώς diet food αλλά αμέσως μετά... (Αν και, τώρα που το σκέφτομαι, έχω εδώ και μέρες μια τεράστια λιγούρα για σουβλάκι με πίτα από το Dirty Ginger... Και μετά έχω και αυτά τα fondue της Μελισσούλας... Καλά, θα δούμε πότε...:-)))
Άσχετο αλλά ξεκαρδιστικό... Δεν έχει τρομερή πλάκα που ο Μάνος και εγώ έχουμε γαμπρό διαιτολόγο και μάλιστα από τους καλύτερους που κυκλοφορούν στην αγορά? Πλάκα για μας δηλαδή γιατί για εκείνον πρέπει να είναι κανονικός εφιάλτης...:-)))

Τέλος, για να μην θέσω μόνο άπιαστους στόχους, θα συνεχίσω να ζω την ζωή μου όπως την θέλω εγώ, ανάμεσα στους ανθρώπους που αγαπάω - την οικογένεια μου και τους φίλους της καρδιάς μου- και μακριά από κάθε είδους δήθεν, θα προσπαθήσω να παραμείνω για μια ακόμα χρονιά όσο πιο παιδάκι μου επιτρέπει η ηλικία μου (και η πρεσβυωπία μου και η new entry αρθρίτιδα μου), θα συνεχίσω να γελάω πολύ, να θυμώνω με πάθος (αλλά για λίγο), να ζηλεύω τον Μάνο (όσο πρέπει όμως :-)), να χαίρομαι τις στιγμές και να παλέυω για όσα εγώ θεωρώ σημαντικά.... Και θα συνεχίσω να κρατάω τις πόρτες της ζωής μου ανοιχτές για εκείνους που πρέπει και ερμητικά κλειστές για όλους τους υπόλοιπους προστατεύοντας έτσι την ηρεμία μου, την ησυχία μου και την καλή μου διάθεση... Α! Και θα συνεχίσω να είμαι εδώ φυσικά... Και ας σπάνε τα νεύρα ορισμένων ανωνύμων...:-))))

Φιλιά πολλά σε όλους και εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να έχουμε μια υπέροχη, τυχερή και γελαστή καινούρια χρονιά κόντρα σε όλα τα προγνωστικά και σε όλες τις κρίσεις...