A taste of London.. Sweet and bitter...

Πίσω στην Αθήνα και το Λονδίνο με αποχαιρέτησε όπως ακριβώς με υποδέχτηκε. Με μια glorious λιακάδα που μας επέτρεψε να χαρούμε την βόλτα μας στην Duke of York Square και στο σαββατιάτικο food market, και μετά να πιούμε τον τελευταίο καφέ του ταξιδιού στα τραπεζάκια έξω της Saatch Gallery χαζεύοντας το πολύβουο πλήθος γύρω μας. 

Χαζεύω τις φωτογραφίες στον τοίχο μου στο Facebook και συνειδητοποιώ πως έφαγα πάλι σαν γουρουνάκι.. Από gourmet λιχουδιές στο bar του Cut στο 45 Park Lane μέχρι το νοστιμότερο burger ever στο Patty and Bun και ενδιάμεσα αέρινες μαρέγκες, μακαρόν σε χρώματα ροζ και χρυσό, Krispy Kream donuts, baos, παγωτά, μέχρι ντολμαδάκια και μουσακά... Χάος γαστρονομικό εντελώς όμως... 

Βέβαια, περπάτησα και πολύ, περισσότερο από ποτέ θα έλεγα, χάζεψα βιτρίνες υπέροχες, τράβηξα φωτογραφίες, πήγα θέατρο, είδα αγαπημένους ανθρώπους, έκανα girls night, ραντεβού για δουλειά... Τα πάντα όλα..

Η πόλη παραμένει κούκλα, με τον κόσμο να κινείται και την ζωή να συνεχίζεται, και όταν πήγα από την παλιά μου γειτονιά με έπιασε νοσταλγία απίστευτη, είναι καταπληκτικό πως με τον καιρό ξεχνάμε τα δύσκολα και τα δυσάρεστα και κρατάμε τα όμορφα και τα τρυφερά..

Συνάντησα και ανθρώπους που μου έλειψαν, παλιούς και καινούριους φίλους, έφτιαξα το ωραιότερο λονδρέζικο μαλλί ever στον Apollon Victoratos του οποίου δηλώνω και επισήμως φανατική οπαδός, γέλασα πολύ, αλλά συννέφιασα κι όλας...

Δυο διαφορετικές στιγμές, δυο διαφορετικές μέρες, συνειδητοποίησα πως η πόλη που τόσο αγαπώ εξακολουθεί να έχει την δύναμη - και την διάθεση μάλλον- να με χαϊδέυει και ταυτόχρονα να με γδέρνει. Προσφέροντας μου αυτά που δεν ζητάω, και κρατώντας out of reach εκείνα που λαχταράω, παίζει μαζί μου παιχνίδια που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ όχι να κερδίσω αλλά έστω να μάθω να παίζω κι εγώ... 

Στο ταξίδι της επιστροφής σκεφτόμουν πως τώρα που είμαι πάλι ένα βήμα μακριά από το να επιστρέψω πίσω for good όμως, πρέπει να σιγουρευτώ πως έχω την δύναμη να κρατήσω τις ισορροπίες - τις δικές μου πάνω απ΄όλα- και να κερδίσω όλα τα στοιχήματα που έχω βάλει με τον εαυτό μου. Δεν θέλω να ξαναφύγω, δεν θέλω να ξαναφοβηθώ. Θέλω να πετύχω, θέλω να έχω τις αγάπες της ζωής μου γύρω μου, θέλω αυτή η πόλη που ακόμα με παιδεύει να έρθει να καθίσει στην χούφτα μου όπως κάθισε κάποτε το νησάκι. Θέλω τα όνειρα μου να γίνουν πραγματικότητα.. Ξέρω, θέλω πολλά... Όμως αν δεν ζητήσεις πολλά, αν δεν κυνηγήσεις τα δύσκολα και αν δεν ρισκάρεις τα πάντα, πως θα συνεχίσεις να νοιώθεις ζωντανός? 

Οπότε, καλό ταξίδι μπαμπά....

Η σημερινή μέρα ξημέρωσε ίδια με τις προηγούμενες κατά κάποιον τρόπο.. Λιακάδα έξω από το παράθυρο μου, και μέσα, χαμόγελο αισιοδοξίας στον καθρέφτη και μια μέρα λιγότερη στην αντίστροφη μου μέτρηση για το ταξίδι στο Λονδίνο που περιμένω με τόση ανυπομονησία.

Κι όμως, λίγη ώρα μετά όλα άλλαξαν. Και το χαμόγελο αισιοδοξίας αντικαταστάθηκε με μούδιασμα όταν με ειδοποίησαν πως πέθανε ο πατέρας μου.. Ξέρω, το μούδιασμα δεν είναι το πιο αναμενόμενο συναίσθημα όταν χάνεις κάποιον πολύ δικό σου, η αλήθεια είναι πως κι εγώ θα ήθελα να νοιώθω κάτι άλλο. Πιο δυνατό, πιο ισοπεδωτικό, πιο βαθύ. Ακριβώς όπως θα ήθελα και ο πατέρας μου να είναι ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Όμως στην ζωή ελάχιστα πράγματα έρχονται όπως τα θέλουμε, κι αυτό είναι ένα μάθημα που το έχουμε πάρει όλοι μέχρι τα 50 μας νομίζω. Πολλές, πολλές φορές... 

Θα αποφύγω τις λεπτομέρειες, ούτε της παρούσης είναι, ούτε θέλω το ποστ να καταλήξει μελό, αυτό θα αδικούσε κατάφορα και τον πατέρα μου και εμένα. Κυρίως θα αδικούσε αυτό που είχαμε μεταξύ μας, ή μάλλον αυτό που δεν είχαμε.. Και in any case, ο θάνατος καταφέρνει να κλείσει οριστικά όλους τους λογαριασμούς, και να σβήσει το παρελθόν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.. Τι σημασία έχει τι έγινε... Σύντομα οι μηχανισμοί θα δουλέψουν και οι αναμνήσεις θα πάρουν την θέση των γεγονότων.. Και εγώ θα έχω την ευκαιρία να διαλέξω πια τι θέλω να θυμάμαι, και να αφήσω για πάντα στην άκρη αυτά που θέλω να ξεχάσω...

Σήμερα, όταν έκλεισα το τηλέφωνο έμεινα για λίγο μετέωρη. Την είχα προβάρει στο μυαλό μου πολλές φορές αυτή την στιγμή - για την ακρίβεια την είχα ζήσει κι όλας με τον τρόπο που ένας ηθοποιός ζει έναν ρόλο... Μέσα από διεργασίες περίπλοκες και συχνά δυσάρεστες, έχω πει τα αντίο μου και έχω συγχωρέσει αυτά που έπρεπε να συγχωρεθούν, εδώ και καιρό... Και ίσως αυτό ακριβώς να έφερε το μούδιασμα μέσα μου... 

Τον πατέρα μου τον αγαπούσα πολύ. Πάρα πολύ. Ότι κι αν συνέβη ανάμεσα μας, υπήρξε ο άνθρωπος που με καθόρισε. Που έβαλε μέσα μου τις πιο γερές βάσεις και για το καλό και για το κακό μου κομμάτι μου.. Του χρωστάω πολλά από όσα με κάνουν να είμαι αυτό που είμαι σήμερα, μαζί με πολλά από εκείνα που πάλεψα για χρόνια να ξορκίσω.. 

Δεν θα σας το κρύψω, πως το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα μου σήμερα, είναι οι τύψεις.. Τύψεις που δεν λυπήθηκα όσο θα έπρεπε, που δεν νοιώθω devastated, που η απόφαση να μην αλλάξω τα σχέδια μου και να φύγω κανονικά για Λονδίνο την Δευτέρα ήταν τόσο αυθόρμητη και μέσα από την ψυχή μου, που δεν υπήρχε λόγος να την σκεφτώ δεύτερη φορά. Όμως έτσι είναι.. Και αυτό που είναι, ήταν ένας χορός που δεν τον χόρεψα ποτέ μόνη μου.. Συχνά μάλιστα, τον χόρεψα με το ζόρι..

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να συνθέσω τις αναμνήσεις μου.. Διαλέγω να κρατήσω τα ανέμελα πρώτα χρόνια, την αυτοπεποίθηση που φύτεψε μέσα μου, αυτή την μαγική βεβαιότητα πως ότι θέλω μπορώ να το πετύχω... Μαζί με τα μαθήματα τακτικής παραμένουν τεράστιο asset στην ζωή μου μέχρι σήμερα... Ο πατέρας μου υπήρξε ένας άνθρωπος χαρισματικός και ταυτόχρονα καταστροφικός. Που μπορούσε να σε απογειώσει και να σε κάνει να νοιώθεις θεός, ακριβώς με την ίδια ευκολία με την οποία μπορούσε να σε προσγειώσει τόσο απότομα που να μην ξέρεις τι σε χτύπησε... Χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω σχεδόν τυφλά όπου τα συναντήσω και που με τραβάνε ακριβώς όπως τραβάει την πεταλούδα το φως... Και με τους ίδιους κινδύνους βέβαια... 

Οπότε, καλό ταξίδι μπαμπά... Κάθε φορά που θα ξεκινάω να κυνηγήσω ένα καινούριο όνειρο ή να πολεμίσω έναν καινούριο ανεμόμυλο, κάθε φορά που θα ανακαλύπτω μια καινούρια εναλλακτική ή θα επιχειρώ έναν περίπλοκο ελιγμό, κάθε φορά που θα σχεδιάζω ένα plan B και που θα γυρίζω την χαμένη από χέρι παρτίδα υπερ μου, κάθε φορά που θα γίνομαι σκύλα φρικτή μπροστά σε ένα όχι, κάθε φορά που θα νοιώθω σαν στο σπίτι μου στα πιο απίθανα μέρη και που θα βουτάω στα πιο βαθιά νερά με άγνοια κινδύνου, θα σε θυμάμαι... Με έμαθες να είμαι ελεύθερη, να υπερασπίζομαι την γνώμη μου, να έχω θάρρος, και θράσος, να διεκδικώ αυτά που θέλω, να μην συμβιβάζομαι, να ρισκάρω, να ξανασηκώνομαι όταν πέφτω, να γοητεύω τους ανθρώπους γύρω μου όταν θέλω και να τους τρομάζω όταν χρειάζεται... Κυρίως όμως, με έμαθες τι δεν θέλω να γίνω.. Και ίσως να είσαι η αιτία που κατάφερα να μεγαλώσω ένα παιδί τόσο ισορροπημένο όσο ανισόρροπη υπήρξα ή και εξακολουθώ να είμαι εγώ...

Βέβαια, μαζί με έμαθες και άλλα πολλά, αλλά ειπαμε.. Από σήμερα κρατάμε τα όμορφα και τα υπόλποιπα ας τα πάρει το ποτάμι.. 

Η ζωή συνεχίζεται λοιπόν και εγώ είμαι καλά... Αύριο, στο τελευταίο σου ταξίδι δεν θα είμαι εκεί να σε ξεπροβοδίσω.. Στο εξής όμως επιλέγω να σε θυμάμαι κυρίως με αγάπη, κι αυτό νομίζω πως μετράει πιο πολύ... Αλλωστε, εσύ ήσουν που με έμαθες να μην λογαριάζω την γνώμη του κόσμου και να μην με ενδιαφέρει καθόλου να κρατάω τα προσχήματα, και εγώ διάλεξα να κάνω μέχρι το τέλος αυτό που θέλει η ψυχή μου και όχι αυτό που θα έπρεπε... 

Τακούνια or not τακούνια?

Πότε μπήκε κι όλας Φεβρουάριος, ούτε που κατάλαβα.. Περνάει ο καιρός και εμείς εξακολουθούμε να τρέχουμε, εποικοδομητικά και ευχάριστα αλλά παρόλα αυτά πολύ θα ήθελα να χαμηλώσουμε λίγο ταχύτητα, ίσα να προλαβαίνω να παίρνω καμιά ανάσα...

Για blogging κανονικό ούτε λόγος, μετά βίας καταφέρνω να γράφω κάθε Τρίτη την στήλη μου για το FnL, οπότε όταν βρω έστω και ελάχιστο χρόνο μπαίνω για δυο κουβέντες βιαστικές, έτσι γιατί μερικές συνήθειες κόβονται δύσκολα, ειδικά όταν είναι αγαπημένες..

Έτσι, σήμερα, εκεί που προσπαθούσα να βρω τι να φορέσω το βράδυ, σκέφτηκα να μεταφέρω τον προβληματισμό μου στο διαδικτυακό μου ημερολόγιο. Γενικά, σπάνια δεν ξέρω τι να βάλω.. Συνήθως ανοίγω την ντουλάπα μου και διαλέγω αυτό στο οποίο θα πέσει πρώτα το μάτι μου, από μια σειρά ρούχων που τα έχω διάλέξει έτσι ώστε πρώτον να με βολεύουν και δεύτερον να ταιριάζουν μεταξύ τους.. Όταν είσαι στα δικά μου κιλά άλλωστε, δεν είναι και πως έχεις ωκεανούς επιλογών. Με τα χρόνια έχω καταλήξει σε μονόχρωμες βάσεις - πολλά μαύρα, γκρί και καφέ τον χειμώνα, και μαύρα, λευκά και μπεζ το καλοκαίρι- τα οποία διανθίζω με αξεσουάρ που τους δίνουν χρώμα και στυλ.. Καπέλα, εσάρπες, κοσμήματα, παπούτσια, τσάντες... 

Εχω σωθεί με αυτό το σύστημα γιατί είμαι πάντα μια χαρά ντυμένη  για το δικό μου γούστο, και δεν χρειάζεται να προσαρμόζομαι σε μόδες τρελές. Και το αποτέλεσμα δεν το λες και κλασσικό, κάθε άλλο παρά...

Βοηθάει σ΄αυτό και το γενικότερο στυλ μου που είναι κάπως ανέμελο - για να το θέσω κομψά- αλλά to make a long story short μια χαρά την κάνω την δουλειά μου και το κυριότερο, μια χαρά νοιώθω μέσα στα ρούχα μου...

Ελα όμως που τους τελευταίους τρεις μήνες ξεκινήσαμε τα events του FnL.. Μην με παρεξηγήσετε, περνάω υπέροχα και είμαι καταχαρούμενη γιατί και το site πάει σφαίρα και μου αρέσει που γνωρίζω τους αναγνώστες μας... Απλά σ΄αυτά τα events αναγκαστικά πρέπει να ντύνομαι κάπως "καλύτερα"... Που σημαίνει πως κατ΄αρχάς πρέπει να βάφομαι αντί να βγαίνω είτε εντελώς άβαφτη είτε με το μαγικό τετράπτυχο πούδρα, μάσκαρα, ρουζ, λιπ γκλος που τόσο αγαπώ.. Πράγμα που το έλυσα άμεσα γιατί μπορεί να μην βάφομαι αλλά έχω τόνους καλλυντικών - μην ρωτήσετε γιατί, τα αγοράζω γιατί μου αρέσουν πολύ και μετά τα κοιτάζω, ακριβώς όπως έκανα κάποτε με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια- οπότε αν εξαιρέσετε την πρώτη φορά που έβαλα μολύβι στα μάτια μου μετά από χρόνια και πλάνταξα στο κλάμα μέχρι να το συνηθίσω, τώρα το έχω ξαναθυμηθεί το σπορ και βάφομαι σαν εξπέρ...

Το πρόβλημα μου είναι τα τακούνια.. Γιατί όλα τα ρούχα που έχω και είναι κάπως πιο βραδινα, δεν ταιριάζουν καθόλου με τα φλατ παπούτσια μου, ούτε καν με τις αγαπημένες μου ασημένιες μπαλαρίνες που είναι τόσο a la mode φέτος. Μέχρι τώρα τα γλύτωσα γιατί ξεκίνησα με τα πιο ενδιάμεσα outfits που κάπως τα βόλεψα με κάτι ίσια μαύρα μποτάκια αλλά σήμερα στην Σπονδή θέλω να φορέσω κάτι πιο καλό... Όπως την μπλούζα μου με τις τυρκουάζ παγιέτες που τόσο μου αρέσει και την έχω φορέσει μια φορά μόνο στην ζωή μου, ή ένα άλλο εμπριμέ κάπως σπανιόλικου στυλ ρούχο που το λατρεύω γιατί βγάζω ώμους έξω και κάνει κάπως σέξυ, και το οποίο, άλλη μια φορά έχει τύχει να το βάλω κι αυτό... 

Ανέσυρα λοιπόν σήμερα από τα ψηλά ράφια της ντουλάπας μου ένα ζευγάρι τακούνια - κλασσικά και μαύρα- και τα φόρεσα να κάνω μια δοκιμή στο σπίτι και ζαλίστηκα... Όσο κι αν λέω από μέσα μου πως δεν πρόκειται να περπατήσω σήμερα, από το αυτοκίνητο στο τραπέζι μου θα πάω και πίσω με άντε δυο τρεις βόλτες μέσα στην αίθουσα για τα PR, ξέρω πως και σαν τσολιάς τα περπατάω γιατί νοιώθω άβολα, και θα κουραστώ με το που θα βγω από το ασανσέρ... Οπότε?

Μαζεύω τις παγιέτες και τα φρου φρου και ανασύρω τα total black.. Που έτσι για το καλό, λέω να τα συνδυάσω με ένα ζευγάρι πανύψηλα μπρονζέ wedges Tata-Naka, τα οποία είναι σούπερ άνετα - για τακούνια πάντα- και με ένα ωραίο βραδινό παλτό που επίσης έχω φορέσει ελάχιστα... Θα βρω και ένα από τα λα λα τσαντάκια μου, θα ταιριάξω και κανένα σκουλαρίκι παράξενο, μια χαρά θα είμαι... 

Και θα ελπίζω πως μια άλλη φορά θα καταφέρνω να σκαρφαλώσω και στα δωδεκάποντα.. Ή και όχι.. Όπως έχει πει και ο Gore Vidal, "στυλ είναι να ξέρεις ποιός είσαι, τι θέλεις να πεις, και να μην σου καίγεται καρφί".. Και για να συμπληρώσω, στυλ είναι κυρίως να νοιώθεις όμορφα μέσα στα ρούχα σου... Να τα φοράς και να μην σε φοράνε... Αυτά και καλή μας εβδομάδα... :)

Έτσι χαλαρά....

Κυριακή πρωί στο σπίτι... Ξύπνημα ψιλο-αργά μετά το χτεστινό ξενύχτι, καφές με ψωμί, αλμυρό βούτυρο και μαρμελάδα σύκο - ο τέλειος συνδυασμός- και μετά χαζολόγημα στα social media.. Φοράω τα αγαπημένα ρούχα σπιτιού, φόρμα, φαρδύ πουλόβερ με ισοθερμικό φανελάκι από μέσα, κάλτσες χοντρές και παντόφλες αρκουδάκια, έχω αφήσει από χτες τα μαλλιά μου φυσικά (σιγά μην χτενιστώ όταν πέφτουν τρελές καταιγίδες και πλατσουρίζουμε δυο μέρες μέσα στην βροχή σαν αποφασιστικές πάπιες) και συνεχίζω να τηρώ με θρησκευτική προσήλωση το πρόγραμμα μου. Κρέμα κάθε μέρα - και όχι μια αλλά τρεις διαφορετικές, ματιών, concentrate και ημέρας- και περπάτημα στον διάδρομο τρεις φορές την εβδομάδα. Το αποτέλεσμα νομίζω πως είναι ήδη εμφανές στο πρόσωπο μου.. Περιμένω όμως με ανυπομονησία να αρχίσει να γίνεται εμφανές και ... πιο κάτω... :)

(Στην φωτογραφία η υπέροχη κούπα που μου έκανε δώρο η φιλενάδα μου η Κατερίνα, που από πίσω γράφει "50 χρόνια εμπειρίες" και τα cupcakes του πάρτι μου τα οποία όμως έχουν τελειώσει εδώ και μέρες.. Δυστυχώς...)

Κατά τα άλλα, τρέχω, τρέχω, τρέχω περισσότερο από ποτέ νομίζω, να προλάβω τα καινούρια μας projects, τις εκδηλώσεις μας που πάνε σφαίρα, τα κοινωνικο-επαγγελματικά μας,  και στο μεταξύ να καταφέρνω να πίνω και τους καφέδες μου με τις κολλητές μου, να βλέπουμε και τους φίλους μας, να είναι και όλα OK στο σπίτι, να έχω και το νου μου στο παιδί μου... Ουφ επαναληπτικό γιατί κουράστηκα μόνο που το έγραψα.. 

Και έχω και major πρόβλημα να λύσω για αύριο, να φορέσω τακούνια και να κάνω την χαριτωμένη με κίνδυνο να καταρεύσω κάποια στιγμή ή να βάλω φλατς που όμως δεν ταιριάζουν και τόσο με το συγκεκριμένο outfit? Oh well... Θα το αποφασίσω τελευταία στιγμή ανάλογα με τα κέφια μου..

(Για παπούτσι μπορεί να μην έχω αποφασίσει ακόμα, αλλά αύριο στο food and cocktail pairing του FnL θα βάλω αυτό... )

Προς το παρόν έχω ολοκαίνουριο βιβλίο να ξεκινήσω, κατέβασα χτες στο iPad το NW της Zadie Smith - εκτυλίσσεται στο λατρεμένο Λονδινάκι οπότε καταλαβαίνετε πως ανυπομονώ να το αρχίσω- και αργότερα έχουμε να πάμε και σε πάρτι που ξεκινάει όμως σχετικά νωρίς οπότε αισιοδοξώ να έχω επιστρέψει on time για το DWTS... 

Τι άλλα? Φωτογραφήθηκα για τo Madame Ginger - μαγείρεψα τα κεφτεδάκια γιουβέτσι- και μέσα στην επόμενη εβδομάδα θα δούμε το αποτέλεσμα - ελπίζω ο φωτογράφος να έκανε το θαύμα του γιατί εγώ όπως πάντα ήμουν άβαφτη και αυτά τα φώτα τα επαγγελματικά είναι αμείληκτα, και ετοιμάζομαι και για Λονδίνο αρχές του μήνα, το εισητήριο μου είναι βγαλμένο, η φιλενάδα μου με περιμένει μετά βαϊων και κλάδων και εγώ έχω επιθυμήσει τόσο την αγαπημένη πόλη που νομίζω πως με το που θα πατήσω το πόδι μου στο Heathrow, θα γονατίσω και θα πάω στον έλεγχο διαβατηρίων μπουσουλώντας σαν το πρόβατο... Και έχω και σούπερ πρόγραμμα κανονισμένο, με ωραία dinners και lunches με φίλους που έχω καιρό να δω, και επαγγελματικά meetings, και ωραίες παραστάσεις, ε, θα κάνω και λίγο shopping, οπότε θα σας κάνω ανταπόκριση καλή... Φιλιά και τα λέμε σύντομα.. 

50 λοιπόν....

Δεν θα σας γράψω κουταμάρες, είναι ένα κάποιο σοκ.. Μάλλον είναι ένα όριο ψυχολογικό που με κάποιον τρόπο έχουμε βάλει στο μυαλό μας, και μετά από αυτό οι συνειρμοί είναι κάπως... λυπηροί να το πω...Σαν την Βλαχοπούλου στις ταινίες που ήταν χαριτωμένη και αστεία και χαβαλές αλλά.. μεγαλούτσικη.. Ή σαν την κυρία Νόνικα που όπως έλεγε ο Μαρίνος παλιά βρήκε στο θέατρο μεγαλοκοπέλα... Μπαίνεις στην διαδικασία να αναρωτιέσαι για πολλά... Που έχουν έρθει ήδη για να είμαστε ειλικρινείς, δεν σου χτυπάνε την πόρτα ξαφνικά στα 50 και μια μέρα, όπως η πρεσβυωπία, τα πρώτα άσπρα στην ρίζα, που κουράζεσαι πιο εύκολα, που βαριέσαι ακόμα ευκολότερα... Σκέφτεσαι "και τώρα τί? Τελείωσε το παιχνίδι για μένα? Στένεψαν ξαφνικά τα περιθώρια?" Σαν να πρέπει να μπεις σε ένα κουτάκι στενό που σε ζορίζει, αλλά μετά απο λίγο κουνάς το κεφάλι και το παίρνεις αλλιώς γιατί εσύ σε κουτάκια δεν χωράς, απ΄όποια μεριά κι αν το δεις το θέμα... 

Σε όλο αυτό το process,  εμένα τουλάχιστον με βοήθησε πολύ το ότι από μυαλά έχω κολλήσει κάπου στα 16. Περνάω εφηβεία πάνω από 30 χρόνια τώρα και δεν βλέπω να αλλάζει κάτι ούτε στα επόμενα 30... Σαν τις γιαγιάδες πρωταγωνίστριες του blog Advanced Style, αυτές είναι τα ινδάλματα μου και κάπως έτσι θέλω να καταλήξω... Βοηθάει επίσης και το γονίδιο που είναι εξαιρετικό και με κάνει να δείχνω μικρότερη. Δεν ξέρω πόσο πάντως 50 όχι.. Το οποίο γονίδιο το βοηθάνε και τα παραπανίσια μου κιλά, έρχεται και τσιτώνει η μούρη σαν να έχεις κάνει botox, αλλά από μέσα και με τον ευχάριστο τρόπο.. Τρώγοντας τηγανητά και γλυκά.. Βέβαια, με αυτή την μέθοδο έρχονται και γίνονται φράπα και τα παρακάτω της μούρης, με όχι τόσο ευχάριστα αποτελέσματα, αλλά μετά από 50 χρόνια σ΄αυτή την ζωή έχω να σας πω το εξής... Δεν είναι τα παραπανίσια κιλά σας που θα μπουν εμπόδιο στις όποιες σχέσεις σας με τους ανθρώπους.. Είναι ο τρόπος με τον οποίον τα "φοράτε"... Αυτός και μόνο.. 

(Μια από τις πιο αγαπημένες φωτογραφίες της βραδιάς.. Με την ανηψιά μου που ήταν η καλεσμένη έκπληξη του πάρτυ).

Και τελικά, όλα μέσα στο μυαλό μας είναι.. Και όπως γράφουν όλοι - οι άνω των 50 φαντάζομαι- τα 50 είναι τα νέα 40, οπότε σιγά σιγά θα συνηθίσω την ιδέα και θα πάψω να ψάχνω κάθε πρωί στον καθρέφτη μου για δραστικές αλλαγές... Θα ξεκινήσω και τις σούπερ anti age κρέμες που μου έκανε δώρο η φίλη μου η Νίκη, θα γιορτάσω πεντηκοστά γενέθλια τουλάχιστον δυο φορές ακόμα στα χρόνια που έρχονται για να τα εμπεδώσω - άλλωστε είπαμε πως είναι ένα όριο που αφού το φτάσαμε είναι καιρός να αρχίσουμε να γυρνάμε προς τα πίσω- και θα την φάω και την επόμενη δεκαετία εύκολα, μεταφορικά και κυριολεκτικά..

Οπότε πάμε στα του πάρτυ.. Που ήταν όπως ακριβώς το ονειρεύτηκα, με μια essence από Λονδινάκι μια που το θέμα ήταν afternoon tea, για κορίτσια μόνο, και σε χρώμα ροζ φυσικά... Το σπίτι στολίστηκε με λουλούδια και μπαλόνια, ο μπουφές στήθηκε με finger sandwiches, cupcakes, ροζέ bubbly κρασιά και καταπληκτικά μπισκότα, η τούρτα μου ήταν ένα υπερθέαμα, κάποιες από τις πιο αγαπημένες μου φίλες ήταν κοντά μου, και νομίζω πως περάσαμε όλες σούπερ... 

(Λουλούδια παντού)

(Pink vanilla cupcakes by Evoula)

(Τα καταπληκτικά μπισκότα της Alex.)

(Egg and cucumber finger sandwiches φτιαγμένα απο τα χεράκια μου με συνταγές από το Savoy).

(Ποικιλία απο τσάγια)

(Rose bubbly wines by Tsantalis)


Και πήρα υπέροχα δώρα, και η Κατερίνα έκανε πλήρες φωτορεπορτάζ, και γελάσαμε πολύ, και όταν έσβυνα τα κεράκια μου έκανα μια ευχή για όλους εκείνους που αγαπάω.. 

(Η καταπληκτική μου τούρτα φτιαγμένη από το Do you love Cookies?

Όχι μόνο όσους ήταν εκεί, δίπλα μου, αλλά και εκείνους που έλειπαν αλλά τους έχω πάντα στο μυαλό και την καρδιά μου.. Μαζί τους, μπορώ να διανύσω πολλές δεκαετίες ακόμα, με την σιγουριά του ανθρώπου που αγαπάει, αγαπιέται και περνάει καλά... 

(Υπέροχες κάρτες )

Υ.Γ. Κλείνω με μερικές ακόμα φωτογραφίες και με μια ευχή... Να είναι και τα επόμενα 50 το ίδιο ενδιαφέροντα, περιπετειώδη, δημιουργικά και τυχερά με τα προηγούμενα.. Και με την ίδια σύνθεση παρακαλώ... 

(Με την Μαρία, την πιο παλιά, αγαπημένη και κολλητή μου φίλη, και τις δυο Κατερίνες)

(Με την Μαρία και την Alex, που έφτιαξε και τα υπέροχα μπισκότα με τις κορώνες και τους κορσέδες)

(Η μαμά μου - το γονίδιο που λέγαμε- και η Λένα)

(Μαρία, Μάρθα, Μάρθα, Ελένη, Λίλα)

(Κατερίνα, Χρυσάνθη, Αντζη, Στέλλα, Μάϊρα, Μαρία, Alex)

(Μάρθα, Αργυρώ, Λένα, Βίκυ, Μάρθα, Νίκη, Κατερίνα, Λένα)

Ξεσκαρταρίσματα, αστέρια και άλλα εμπριμέ....

Από τον προηγούμενο μήνα, διαβάζω τα ωροσκόπια με προσοχή. Για μας τους Αιγόκερους θα είναι μια σημαντική χρονιά το 2014, μια χρονιά που μετά από πολλές ταλαιπωρίες θα πάρουμε μια ανάσα και θα κάνουμε μεγάλα βήματα στα επαγγελματικά και τα προσωπικά μας.. Ετσι λένε τουλάχιστον τα αστέρια.. Τα οποία προβλέπουν επίσης μεγάλα ξεσκαρταρίσματα.. Βέβαια, δεν ξέρω αν φταίει ο ωροσκόπος μου, ο απρόβλεπτος και τσουχτερός Σκορπιός, αλλά από ξεσκαρταρίσματα και τα προηγούμενα χρόνια μια χαρά τα πήγα, τόσο που αν συνεχίσει έτσι το σύστημα θα καταλήξω μόνη μου σαν την Κοκκινοσκουφίτσα στο δάσος αλλά τέλος πάντων.. Για να σοβαρευτούμε λίγο, είτε το λένε τα άστρα είτε όχι, μεγαλώνοντας μαθαίνουμε να ξεχωρίζουμε ποιοι άνθρωποι είναι για να μείνουν ή για να φύγουν στην ζωή μας με μεγαλύτερη ευκολία.. Και με πιο συνοπτικές διαδικασίες. Νομίζω επίσης πως μαθαίνουμε και να ξεπερνάμε θυμούς, απογοητεύσεις και απώλειες ευκολότερα, ίσως γιατί αισθανόμαστε τον χρόνο να λιγοστεύει οπότε αναγκαστικά δίνουμε σημασία στα αληθινά προβλήματα και σπαταλάμε την πολύτιμη ενέργεια μας για τα ουσιαστικά πράγματα της ζωής. 

Των οποίων η βάση παραμένει ίδια... Ότι κι αν δείχνει κάποιος στην επιφάνεια, όσο κι αν προσπαθεί να καλλιεργήσει ή να υποστηρίξει μια εικόνα, αν το μέσα δεν είναι σε αρμονία με το έξω, θα έρθει η ώρα που η αλήθεια θα φανερωθεί.. Γιατί δεν σε αλλάζουν δυστυχώς ούτε η επιτυχία, ούτε η μόρφωση, ούτε τα λεφτά, ούτε η καλή ζωή, ούτε καν η συναναστροφή με άλλους ανθρώπους.. Αν δεν δουλέψεις εσύ ο ίδιος το μέσα σου, αν δεν κάνεις ουσιαστικά βήματα προς την ωριμότητα, την αυτογνωσία, την ισορροπία και την αλήθεια κυρίως της ψυχής σου, κανένα ακριβό κουστουμάκι και καμιά περσόνα δεν θα μπορέσει να κρατήσει για πολύ κρυφό αυτό που κρύβεται απο κάτω... 

Και αν προσπαθούσα να βάλω σε μια κλίμακα αυτά που εγώ θεωρώ μεγαλύτερα μειονεκτήματα στον χαρακτήρα των ανθρώπων, νομίζω πως θα έβαζα τον μικροαστισμό και την επαρχιώτικη νοοτροπία πάνω ακόμα κι απ΄την κακία.. Γιατί τον κακό άνθρωπο τον αντιμετωπίζεις ευκολότερα απ΄ ότι τον κομπλεξικό, κουτοπόνηρο και μικρόνοο κακομοίρη που προχωράει στην ζωή του σπρώχνοντας, βάζοντας τρικλοποδιές, κρίνοντας, κακολογώντας, και κυρίως ανταγωνιζόμενος τους άλλους. Η κακομοιριά που είναι ριζωμένη μέσα του, απόρροια του τρόπου που μεγάλωσε  μέσα σε συντηρητικές οικογένειες και σε μικρές κοινωνίες που το μόνο για το οποίο νοιάζονται είναι "ο κόσμος" και πως θα αναριχηθούν από την γωνιά τους κάπου "ψηλότερα", είναι ένας λεκές που σπάνια καθαρίζει από μυαλά και από καρδιές.. 

Και δεν έχει σημασία αν η αφετηρία είναι μια ελληνική επαρχία ή μια γειτονιά στο Queens της Νέας Υόρκης... Δεν έχει καν σημασία που είναι το τέρμα.. Μια που τελικά, πέρα και πίσω από κοσμικά και δήθεν, από βραβεία και συνεντεύξεις, από παρεάκια και κλίκες και από λοιπά τάχα μου κοσμοπολίτικα και μοδάτα, οι όμοιοι πάντα θα αναγνωρίζονται μεταξύ τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο που οι μάσκες θα πέφτουν την πιο αμήχανη και αναπάντεχη στιγμή. Και αυτό είναι καλό φυσικά.. Και για εκείνους και για μας...Ετσι, για να γίνονται τα ξεσκαρταρίσματα ευκολότερα και για να μπορούν και τα αστέρια να κάνουν την δουλειά τους βρε αδερφέ... (Διπλής ανάγνωσης αυτό, μην σας πω και τριπλής...) Καληνύχτα..  

Καλή χρονιά!!!!

Πρώτο ποστ του 2014, μικρό και βιαστικό αλλά έτσι, για το καλό... Η χρονιά ξεκίνησε υπέροχα, στο σπίτι χαλαρά μετά από μια μέρα με βόλτες στο κέντρο της πόλης, με lunch στο Tudor Hall με θέα την Ακρόπολη, με ποτά και γέλια και φίλους καρδιάς στο 9 της Αργυρώς και με την αισιοδοξία να χτυπάει κόκκινο...

Κατά τις 9.30 επιστρέψαμε και κάναμε αυτό που μας αρέσει πιο πολύ.. Ανάψαμε τα φωτάκια του δέντρου και τα κεριά, χουζουρέψαμε στους καναπέδες, είδαμε ωραία ταινία, τσιμπήσαμε λιχουδιές και τσουγκρίσαμε ποτήρια με κόκκινο κρασί.. Εντελώς μεταξύ μας.. Η αλλαγή του χρόνο βρήκε τον Droopy πανικόβλητο από τα βεγγαλικά - ούτε στην Ανάσταση δεν είχε τόσα- και εμάς να ανταλάσσουμε ευχές με τους ανθρώπους της καρδιάς μας που ήταν αλλού...

Και σήμερα, στο επίσης αυστηρώς οικογενειακό τραπέζι, κόψαμε την πίτα και το φλουρί έπεσε σε μένα μετά από χρόνια πολλά... Σημάδι ελπίζω πως η χρονιά που μόλις ξεκίνησε θα είναι όσο συναρπαστική περιμένω.. 

Αυτά και λίγο πριν φύγω να πάω να συνταντήσω τις κολλητές μου για τον πρώτο καφέ του έτους, εύχομαι το 2014 να μας απογειώσει.. Ονειρευτείτε, παλέψτε για τις επιθυμίες σας, αγαπήστε δυνατά, ερωτευτείτε με πάθος, μοιραστείτε τα καλύτερα και τα χειρότερα σας με εκείνους που αγαπάτε και κανακέψτε το παιδί μέσα σας.. Είναι εκείνο που κρατάει το κερί της ελπίδας αναμμένο στην ψυχή μας.. Μην το ξεχνάτε ποτέ αυτό... Καλή χρονιά!!!!!