Κλικ....

Μεσημέρι, λιακάδα, αεράκι.. Το ασημένιο μαλλί φρεσκοφτιαγμένο, στην πολυθρόνα δίπλα στην βιβλιοθήκη μια σακούλα γεμάτη σαμπουάν, μαλακτικές, spray για τον ήλιο, όλα Shu Uemura - η πορτοκαλί σειρά, ο Βαγγέλης μου εξήγησε πως είναι ότι πρέπει για τα μαλλιά μου το καλοκαίρι- και ένα πλατύγυρο ψάθινο καπέλο δώρο από τον λατρεμένο μου φίλο που με κούρεψε κιόλας λιγάκι χωρίς καν να το το ζητήσω, για να είμαι έτοιμη να αντιμετωπίσω το νησάκι με απαλές μπούκλες, άλλη μια σακούλα με το φαγητό του Droopy - κροκέτες από λευκό ψάρι και πατάτα- και η ατζέντα με τα ραντεβού της επόμενης εβδομάδας τα έχει όλα, manicure - pedicure, κερί στην Σταυρούλα, και ένα τελευταίο λούσιμο πριν την αναχώρηση μας με το περίφημο μπλέ σαμπουάν, όσες θέλετε να γίνετε ασημένιες ρωτήστε στα κομμωτήρια σας και θα με θυμηθείτε...
Από το πρωί συζητούσα δυσάρεστα πράγματα, σκεφτόμουν δυσάρεστα πράγματα, σε ένα σερί μιζέριας που σέρνεται μέρες τώρα στην ζωή μου, ε! ήρθε μια στιγμή που είπα φτάνει και το εννοούσα.. Μιλούσα στο τηλέφωνο με την Γεωργία όταν έγινε αυτό, οδηγούσα στην Κηφισίας και της έλεγα όσα μου συνέβησαν εχτές, είχα δει και ένα ζευγάρι συγκλονιστικές σαγιονάρες με πολύχρωμα Swarofski και δεν τις πήρα γιατί μου φάνηκαν κάπως, και έτσι όπως άκουγα την φωνή μου και τα όσα έλεγα, είπα μόνη μου "όχι ρε πούστη μου" στον εαυτό μου και ένοιωσα τόσο φρικαρισμένη και τόσο έξω από όσα είμαι και όσα πιστεύω για τον εαυτό μου, την ζωή και τα όσα αξίζουν να μας απασχολούν πραγματικά, που μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου έγινε το κλικ.. Και το άκουσα τόσο καθαρά που δεν ξέρω μήπως το άκουσε και η φίλη μου...
Και από εκείνη την στιγμή η λιακάδα επανήλθε δριμύτερη, και όλα μπήκαν πάλι στον ρυθμό της εποχής.. Που είναι καλοκαίρι, μέσα και έξω, που τα καλύτερα είναι αυτά που θα έρθουν και που όλη η μιζέρια και η μαλακία του κόσμου δεν πρόκειται να βρουν τον δρόμο και να φτάσουν μέχρι την ξαπλώστρα μου, όσο και να προσπαθήσουν... Και πήγα Βαγγέλη λοιπόν και ανανεώθηκα, και τώρα είμαι στο σπίτι μου και ετοιμάζομαι να κάνω ένα κρύο ντουσάκι με Lemon Tart και να χουζουρέψω στα αγαπημένα μου δροσερά σεντόνια παρέα με το Κορίτσι στην Φωλιά της Σφίγγας που ακόμα να το τελείωσω γιατί που να μαζέψω το μυαλό μου τόσες μέρες, και ότι προλάβω από τα μεσημεριανά.. Και αργότερα θα γράψω την καινούρια μου στήλη - θα σας ενημερώσω για το που και το πότε εγκαίρως - και το βράδυ θα βγω με τον Μάνο και τον Στέλιο και θα κουτσομπολέψουμε, και θα γελάσουμε και θα περάσουμε υπέροχα, και αύριο θα ξυπνήσω το πρωί και θα πιω καφέ χαλαρά και μετά θα μαγειρέψω και μπορεί να φτιάξω και ένα γλυκό με φράουλες αν έχω κέφι, και το βράδυ θα πάω σινεμά να δω το Kings of Mykonos για να μπω λίγο στο κλίμα...
Και η ζωή συνεχίζεται, και οι αγάπες που είναι για να μείνουν μένουν και αυτές που είναι για να φύγουν φεύγουν και όλα γίνονται όταν πρέπει και όπως πρέπει, αρκεί να ακολουθούμε πάντα τον δρόμο και την πυξίδα της ψυχής μας.. Γιατί τότε, ακόμα και αν όλα πάνε στραβά και λάθος, εμείς ξέρουμε με την πιο απόλυτη βεβαιότητα πως έχουμε κάνει ότι καλύτερο μπορούσαμε.. Και έχουμε την άνεση και την πολυτέλεια να αντέχουμε και τα κέρδη και τις ζημιές με τον ίδιο ακριβώς τρόπο... Γιατί αυτό που οι άλλοι το χάνουν εμείς το κερδίζουμε και αυτό που χάνουμε εμείς θα το βρούμε στον δρόμο μας αργότερα, από αλλού... Είναι η καλή ενέργεια που επιστρέφει πάντα πίσω σε εκείνους που την μοιράζουν απλόχερα.. Όπως επιστέφει και η κακή ενέργεια, πίσω από εκεί που ήρθε...
Και έτσι, με ένα αργοπορημένο μεσημεριανό ποστ και με mood αισιόδοξο και κεφάτο, σας στέλνω ένα πλατύ χαμόγελο και όλη μου την αγάπη.. Και το ροζ που μου έλειψε πολύ, και ένα τραγουδάκι χαρούμενο για να μας κάνει παρέα το σαββατοκύριακο... Φιλιά πολλά και μην ξεχνιόμαστε.... Η ζωή είναι ωραία και είναι στο χέρι μας να το θυμόμαστε αυτό κάθε φορά που πάμε να χάσουμε την μπάλα... Υγεία να έχουμε, και εμείς και όσοι αγαπάμε, και όλα τα άλλα, βρίσκονται...

Αγάπη που πονάει...

Σήμερα ήθελα να σας γράψω ένα ποστάκι χαρούμενο και ευχάριστο για την Carrie και το Sex and the City... Όμως δεν έχω κέφι και διάθεση για αστεία, η λιακάδα μου, μέσα και έξω, έχει πάρει ρεπό.. Προσωρινά φυσικά, αλλά αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως η σημερινή μέρα ξημέρωσε δυσάρεστη και μελαγχολική... Αναρωτιέμαι γιατί οι άνθρωποι που αγαπάμε πολύ και εμπιστευόμαστε τελείως έχουν την τάση να μας πληγώνουν και να μας πονάνε στις πιο ακατάλληλες στιγμές... Γιατί γίνονται εγωιστές και δεν σκέφτονται το αντίκτυπο των όσων λένε και των όσων κάνουν.. Γιατί δεν μπαίνουν ποτέ στην θέση μας να ακούσουν με τα δικά μας αυτιά αυτό που ακούμε και να δουν με τα δικά μας μάτια αυτό που βλέπουμε... Να νοιώσουν με την δική μας καρδιά αυτό που νοιώθουμε...
Θα ήθελα να μην επηρεάζομαι τόσο πολύ από όσα μου συμβαίνουν.. Και η αλήθεια είναι πως αναγκάστηκα από πολύ μικρή να αναπτύξω τεχνικές και δεξιότητες για να ξεπερνάω την δυσάρεστη πραγματικότητα και να καταφεύγω στην Πολυάννα και το παιχνίδι της χαράς, την δυσκολία που κρύβει πάντα δώρο, για να αντέχω και να προχωράω.. Και πως στην διαδρομή έμαθα να γίνομαι σκληρή και να αφήνω πίσω τους ανθρώπους που με πληγώνουν και με πονάνε, με δύσκολες επιλογές και με πείσμα και με πίστη στον εαυτό μου και στις δυνατότητες μου και σε αυτά που αξίζω να έχω στην ζωή μου.. Και ξέρω πια πως αν χρειαστεί, αν πιεστώ πολύ και αν πληγωθώ πολύ μπορώ να το ξανακάνω...
Όμως δεν θέλω.. Δεν θέλω, και θυμώνω που οι συνθήκες μπορεί και να με αναγκάσουν... Και παλεύω καιρό τώρα να κρατήσω ισορροπίες, και να είμαι εκεί, και να ακούω, και να λέω την γνώμη μου αντικειμενικά χωρίς να κρίνω, και να αφήνω χώρο και χρόνο, και να ξεχνάω πράγματα που με πληγώνουν και πως όταν θα έρθει η ώρα θα είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή και ποτέ η πρώτη.. Και όλα αυτά τα κάνω συνειδητά.. Για την αγάπη που είναι βαθιά και αληθινή και πως αλλιώς μπορεί να είναι άλλωστε η πργαγματική αγάπη?
Και όμως, σήμερα, πάλι, για μια ακόμα φορά, αναγκάζομαι να σκεφτώ την προοπτική του να αφήσω πίσω μου έναν άνθρωπο που αγαπάω πολύ, πάρα πολύ, τελείως, αλλά που έχω κουραστεί να τον αφήνω να με πληγώνει.. Μπορεί να είναι και για καλό σκέφτομαι.. Μπορεί αν δεν του αφήσω άλλες εναλλακτικές να αναγκαστεί να δει την πραγματικότητα και να κάνει αυτό που πρέπει να κάνει.. Ότι είναι καλό για εκείνον και όχι για μένα... Και από την άλλη ξέρω πως θα είναι ένας δύσκολος αποχωρισμός... Και πως δεν θέλω να τον ζήσω αν δεν αναγκαστώ, αν δεν νοιώσω κολλημένη στον τοίχο μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο.. Που νοιώθω δηλαδή, έτσι ακριβώς, καιρό τώρα... Και είναι και αυτό το ατελείωτο πήγαινε- έλα, αυτές οι αποφάσεις που ανατρέπονται ξανά και ξανά και όλα όσα συμβαίνουν διαρκώς και δεν προλαβαίνω να τα ακολουθήσω, δεκάδες μικρά πράγματα που γίνονται βουνά και ποτάμια κάθε φορά και με παρασύρουν στο διάβα τους και εγώ προσπαθώ απλά να μην πνιγώ...
Έχω κουραστεί.. Και ξέρω πια πως η αγάπη είναι το πιο όμορφο και το πιο δύσκολο πράγμα του κόσμου.. Και πως οι άνθρωποι που μας την προσφέρουν, οι άνθρωποι που είναι πολύτιμοι για την ζωή και την ψυχή μας αξίζουν κάθε θυσία και κάθε μάχη, κερδισμένη ή χαμένη... Όμως καμιά φορά κοιτάζω προς τα πίσω, όλα αυτά τα χρόνια που πέρασαν, όλες αυτές τις δυσκολίες, όλα αυτά τα δάκρυα, την απόρριψη, τα προβλήματα, και τις χαρές φυσικά, και τα γέλια και την ευτυχία, και αναρωτιέμαι πότε θα καταφερω να ηρεμίσω.. Να ξέρω τι έχω και πως, και αυτό που έχω και για το οποίο έχω παλέψει τόσο σκληρά, αυτό που έχω σήμερα, εδώ και τώρα, να είναι πια, επιτέλους, δικό μου.. Να είναι εδώ, σταθερό και ήρεμο, να με στηρίζει και να το στηρίζω και εγώ και να είναι η αγάπη όπως θα έπρεπε να είναι.. Χαρά, και γέλιο, και αγκαλιά και στήριγμα... Αντί για μάχη και χτυπήματα κάτω από την μέση... Κουράστηκα να πολεμάω, αλήθεια σας το λέω.. Μια μάχη που δεν θα την κερδίσω μάλλον ποτέ.. Γιατί θα είμαι πάντα η δεύτερη επιλογή και η ζωή θα φροντίζει συχνά πυκνά να μου το θυμίζει, με τον δύσκολο τρόπο... Και ξέρετε ποιο είναι το αστείο? Πως δεν με πειράζει που είμαι η δεύτερη επιλογή... Πως έχω συμβιβαστεί μ΄αυτό από καιρό και έχω καταφέρει να το χωρέσω στο μυαλό και την καρδιά μου... Με το πήγαινε έλα δεν έχω καταφέρει να συμβιβαστώ.. Και με τις διαρκείς ανατροπές και με όλα όσα κάνουν αυτή την αγάπη ακόμα πιο δύσκολη από όσο είναι από μόνη της..

Υ.Γ. Ότι έγραψα δεν αφορά ούτε τον Άρι, ούτε τον Μάνο.. Ευτυχώς, η δική τους αγάπη είναι από αυτές που και στα εύκολα και στα δύσκολα δεν με πλήγωσε ποτέ... Υπάρχει όμως κι άλλη μια αγάπη στην ζωή μου, το ίδιο βαθιά και το ίδιο μεγάλη, που καταφέρνει συχνά πυκνά να με κάνει κουρέλι... Και που παρόλα αυτά, ξέρω καλά πως την χρειάζομαι το ίδιο πολύ.. Δυστυχώς ή ευτυχώς... Και πως ακόμα και αν χρειαστεί να την αφήσω πίσω, η σκέψη της θα με πληγώνει πάντα.. Το ίδιο καλά και εύκολα όσο και η παρουσία της...

Πως να κρυφτείς απ' τα παιδιά...

Το χτεσινό επεισόδιο του Χριστόφορου άγγιξε ένα θέμα δύσκολο.. Δύσκολο να το βλέπεις, δύσκολο να το σκέφτεσαι και ακόμα πιο δύσκολο να ξέρεις πως υπαρχει.. Πως είναι αληθινό και πως υπάρχουν χιλιάδες παιδάκια εκεί έξω, συνήθως όχι τόσο ομορφα όσο αυτό του 4, που περιμένουν να βρεθεί ένα σπίτι να τα χωρέσει και μια καρδιά να τα αγαπήσει.. Όταν ήταν ο Άρις μικρός συνηθίζαμε τα Χριστούγεννα να αγοράζουμε δώρα και να τα πηγαίνουμε στα παιδιά ενός ορφανοτροφείου στον Χολαργό. Ήθελα να ξέρει πως η πραγματικότητα και η ζωή έχουν δυό όψεις, και πως τίποτα δεν είναι δεδομένο και εύκολο.. Ούτε αυτονόητο όπως ήταν τότε στο παιδικό του μυαλό οι έννοιες της οικογένειας, της αγάπης και της ευτυχίας.. Και τα θυμάμαι πολύ καλά ακόμα, και ας έχουν περάσει πολλά χρόνια πια, τα βλέμματα εκείνων των λιγότερο τυχερών παιδιών.. Που είχαν μέσα τους ανάμεικτα την προσμονή και την παραδοχή, την λύπη και τον φόβο, την ελπίδα και την απογοήτευση.. Σκοτεινά ματάκια στα οποία ακόμα δεν μπορώ να αντισταθώ.. Ούτε καν όταν τα βλέπω σε πρόσωπα ενηλίκων...
Τα χρόνια πέρασαν και οι επισκέψεις μας στο ορφανοτροφείο αραίωσαν και μετά σταμάτησαν τελείως.. Ο Άρις είχε την τύχη και την ατυχία μαζί να συναναστραφεί σε διάφορες περιστάσεις της ζωής μας παιδιά λιγότερο προνομιούχα από εκείνον και αυτό τον έκανε να μπορεί να κάνει παρέα με την ίδια άνεση με παιδιά πάρα πολύ πλούσια και πάρα πολύ φτωχά.. Και να κάνει τις επιλογές του με βάση την ψυχή και όχι την εικόνα.. Και τον θαυμάζω γι' αυτό, και τον αγαπάω ακόμα περισσότερο ...
Πίσω στα άλλα παιδιά, τα τυχερά και τα λιγότερο τυχερά, με τρομάζει ο τρόπος με τον οποίο τα αντιμετωπίζουν συχνά οι μεγάλοι.. Ξέρω ανθρώπους που παλεύουν με νύχια και με δόντια για ένα παιδί.. Με εξωσωματικές, με θεραπείες, με τάματα, με τις δαιδαλώδεις διαδικασίες της υιοθεσίας στην Ελλάδα, με τα κοινωνικά ταμπού για τις μονογονεϊκές οικογένειες και τις ανύπαντρες μητέρες που υπάρχουν ακόμα, ειδικά στην επαρχία.. Και την ίδια ώρα ξέρω ανθρώπους που τους δίνεται το δώρο ενός παιδιού και το σκέφτονται, ή ακόμα χειρότερα το απορρίπτουν, ανθρώπους που αποφασίζουν να σκοτώσουν τα παιδιά τους πριν γεννηθούν, άλλους που τα εγκαταλείπουν μέσα σε κάδους σκουπιδιών και έξω από πόρτες, και άλλους που τα κρατάνε και τα βασανίζουν, κυριολεκτικά και μεταφορικά.. Και όσο και αν δέχομαι και σέβομαι το δικαίωμα της επιλογής στον καθένα, και όσο και αν καταλαβαίνω πως αν πρόκειται να φέρεις στον κόσμο ένα παιδί και μετά να το ταλαιπωρήσεις είναι καλύτερα να μην το κάνεις καθόλου, βαθιά μέσα μου αναρωτιέμαι πάντα τι μπορεί να είναι σημαντικότερο στην ζωή κάποιου από ένα παιδί.. Ποια καριέρα, ποιος εγωισμός, ποιες προτεραιότητες...
Δεν ξέρω και προφανώς δεν θα μάθω.. Σε μια συζήτηση πάνω στο θέμα πριν από λίγο καιρό έγινα πολύ σκληρή με έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ.. Ομως είπα την γνώμη μου μέσα από την καρδιά μου και δεν μετανοιώνω γι΄αυτό... Ίσως γιατί θυμάμαι πάντα το ίδιο έντονα την στιγμή που πήρα στην αγκαλιά μου τον Άρι, 19 χρόνια πριν, σαν να μην πέρασε μια ώρα.. Ήταν μικρούλης σαν γατάκι, τυλιγμένος με μια πετσέτα, με μουσκεμένα σκούρα μαλλάκια και τα πιο όμορφα, σουφρωμένα χειλάκια του κόσμου.. Μου τον έδωσαν να τον κρατήσω, τον κοίταξα και ένοιωσα την καρδιά μου να βουλιάζει... Και η ζωή μου δεν υπήρξε ποτέ η ίδια ξανά.. Και αυτό το βούλιαγμα, αυτό το απίστευτο συναίσθημα που γεμίζει την ψυχή μου και την κάνει να φουσκώνει από ευτυχία και περηφάνεια, το νοιώθω ξανά και ξανά, κάθε μέρα, κάθε φορά που κοιτάζω το παιδί μου στα χρόνια που πέρασαν.. Που δεν ήταν πάντα εύκολα, που χρειάστηκε πολλές φορές να αλλάξω την πορεία και τις προτεραιότητες μου, που έμαθα να παίρνω όλες τις σοβαρές μου αποφάσεις πρώτα για εκείνον και μετά για μένα, που πόνεσα πολύ, και που έκλαψα πολύ, και που φοβήθηκα πολύ, και που αγχώθηκα πολύ... Αλλά που τίποτα απολύτως, τίποτα όμως, δεν άλλαξε το γεγονός πως αυτό το παιδί είναι ότι καλύτερο έχω κάνει ποτέ στην ζωή μου... Και έτσι δεν μπορώ να καταλάβω τους ανθρώπους που επιλέγουν αν και μπορούν, να μην ζήσουν αυτή την απίστευτη εμπειρία.. Να μην νοιώσουν αυτά τα μαγικά συναισθήματα.. Να μην αρπάξουν την ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, πιο ώριμοι, πιο αληθινοί και πιο ουσιαστικοί, μέσα από τα παιδιά τους..
Είναι δύσκολη ιστορία να είσαι γονιός.. Εννοείται αυτό.. Και είναι πολύ πιο εύκολο να ζεις για τον εαυτό σου, και για την στιγμή, και για τα όσα πάνε και όσα έρθουν... Και να χτίζεις εικόνες, και καριέρες και σχέσεις μοναχικές... Όμως είναι μια μάχη που κερδίζεται.. Με όπλο την υπομονή, την επιμονή και κυρίως, την αγάπη..Το πρώτο πράγμα που μας είπε ο Γιάννης όταν κάναμε τα σεμινάρια για γονείς ήταν πως όσο σκληρά κι αν προσπαθήσουμε, δεν θα καταφέρουμε ποτέ να γίνουμε οι τέλειοι γονείς.. Γιατί δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς.. Και πως θα έρθει η ώρα που και τα δικά μας παιδιά θα μας κατηγορήσουν για τα τραύματα που τους δημιουργήσαμε.. Είναι η αλυσσίδα της ζωής αυτή και δεν αλλάζει... Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι όταν έρθει εκείνη η ώρα να τα κοιτάξουμε στα μάτια και να τους πούμε μέσα από την καρδιά μας πως κάναμε κάθε φορά ότι καλύτερο μπορούσαμε.. Και να είναι αλήθεια αυτό.. Και να θυμόμαστε πως η αγάπη, όταν υπάρχει και είναι αληθινή τα διορθώνει όλα...
Στα χρόνια που πέρασαν τα θυμήθηκα πολλές φορές αυτά τα λόγια.. Και φρόντισα όποτε έκανα λάθος να ζητάω συγγνώμη, και προσπάθησα να μεγαλώσω τον Άρι όπως θα ήθελα να έχουν μεγαλώσει οι γονείς μου εμένα.. Και αν πετύχαμε κάτι, είναι πως σήμερα, στα 19 του το παιδί μας ξέρει με την πιο απόλυτη βεβαιότητα του κόσμου πως και για μένα και για τον πατέρα του ήταν και είναι πάντα η πρώτη προτεραιότητα.. Και πως τον αγαπάμε πολύ , πάρα πολύ, τελείως, γιατί δεν υπήρξε μέρα που να μην του το είπαμε, και πως δεν υπήρξε μια μέρα της ζωής μας που να μην νοιώσαμε τυχεροί και ευλογημένοι που ήρθε και μας άλλαξε το σύμπαν μας.. Και είμαι σίγουρη πως τον Οκτώβριο που θα καθίσει και εκείνος με την σειρά του στις πολυθρόνες του Γιάννη για τα δικά του μαθήματα αυτογνωσίας, θα έχει να παλέψει με τα λάθη που κάναμε και να λύσει τα προβλήματα που του δημιουργήσαμε αλλά τουλάχιστον δεν θα αναρωτιέται αυτό που θα αναρωτιούνται οι περισσότεροι "συμμαθητές" του.. Αν οι γονείς του τον αγαπήσαν ποτέ πραγματικά..
Γιατί να ξέρετε, που το ξέρετε φαντάζομαι, πως όλοι αυτό αναζητάμε στην ζωή.. Αυτό είναι το Άγιο Δισκοπότηρο μας... Η αγάπη και το αίσθημα πως ανήκουμε, και πως για κάποιον εκεί έξω είμαστε η πρώτη προτεραιότητα.. Πως κάποιος μας αγαπάει γι΄αυτό που είμαστε.. Με τις ατέλειες μας, με τα προβλήματα μας, με τους φόβους, με τις ανασφάλειες και με τους δράκους στο παραμύθι μας...
Και έτσι, εμένα, θα με στοιχειώνουν πάντα τα σκοτεινά ματάκια των παιδιών που δεν υπήρξαν τόσο τυχερά όσο το δικό μου.. Ματάκια που τα συναντάω στα φανάρια να καθαρίζουν τζάμια, στα μαγαζιά που διασκεδάζουμε τα βράδια να πουλάνε λουλούδια, στις γωνιές των δρόμων να προσφέρουν φτηνά χαρτομάντηλα, αναπτήρες και πλαστικά παιχνίδια.. Και πίσω από τους ψηλούς τοίχους των ιδρυμάτων φυσικά και ας μην τα βλέπουμε.. Και μέσα στα αναμορφωτήρια και τις φυλακές ανηλίκων.. Και μέσα σε δυσλειτουργικές οικογένειες.. Που δεν είναι βέβαια πάντα οι λιγότερο προνομιούχες.. Πριν απο μερικά χρόνια σε ένα θερινό σινέμα στην Φιλοθέη, ακριβώς μπορστά μας, καθόταν μια πολύ γνωστή, πλούσια και κοσμική κυρία με το παιδάκι της.. Που ήταν γύρω στα δέκα και με το χέρι στον γύψο μέχρι τον ώμο.. Σε όλη την διάρκεια του έργου η κυρία μιλούσε - χαμηλόφωνα είναι η αλήθεια - στο κινητό.. Κάποια στιγμή δρόσισε και το παιδάκι θέλησε να φορέσει την ζακέτα του.. Παιδεύτηκε για κανένα πεντάλεπτο με το χέρι στον γύψο και φυσικά δεν τα κατάφερε.. Και η μαμά του δεν έκανε τον κόπο να κλείσει το τηλέφωνο και να το βοηθήσει.. Το έκανα εγώ και το βλέμμα του δεν διάφερε σε τίποτα από εκείνο των παιδιών των φαναριών, σας το ορκίζομαι.. Η μοναξιά, και η απώλεια, και η πίκρα, και η προσμονή για ένα καλύτερο μέλλον και για την αγάπη που άργησε αλλά μπορεί και να έρθει τελικά, κρύβονται κάτω από κάθε είδους περιτύλιγμα.. Λαμπερό ή ταπεινό.. Και είναι πάντα τα μάτια που λένε την αλήθεια της ψυχής και όχι τα ρούχα ή τα πράγματα.. Και χτες το βράδυ, αυτό το ξανθό παιδάκι που νόμιζε πως είναι δεινόσαυρος και έβλεπε τον Χριστόφορο να φεύγει πίσω από τα κάγκελα της πύλης του Κέντρου Βρεφών Μητέρα, μου έφερε στο μυαλό πράγματα και εποχές που θέλω να ξεχάσω.. Αλλά δεν μπορώ.. Και με έκανε να σκεφτώ πως μπορεί και η μυθοπλασία καμιά φορά να γίνει όχημα για να σκεφτούμε, και να προβληματιστούμε, ακόμα και να κλάψουμε.. Και εγώ προσωπικά, εχτές το βράδυ, έρριξα μαύρο δάκρυ..
Καλημέρα, καλό μήνα και πολλά, πολλά φιλιά... Το καλοκαίρι είναι και επισήμως πια εδώ..

Λιακάδα και στο τέλος, νικάει πάντα η ζωή...

Δευτέρα σήμερα και σε δέκα μέρες θα είμαι εκεί που θέλω, όπως θέλω, με τους ανθρώπους που θέλω... Και μετράω αντίστροφα.. Και είμαι χαρούμενη, λιακάδα μέσα- έξω, και κανείς, κανείς όμως , δεν δικαιούται να μου χαλάει την ζαχαρένια μου.. Κυρίως γιατί την έχω κερδίσει με την αξία μου και χίλιους κόπους σε μια περίοδο της ζωή μου και της ζωής μας πολύ δύσκολη, γεμάτη συνεχείς ανατροπές και ανακατατάξεις, και μιζέρια, και προβλήματα, και κρίσεις... Και επίσης γιατί εκείνοι που θα μπορούσαν και θα είχαν ίσως και το δικαίωμα να μου την χαλάσουν κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να μην το κάνουν - και αυτή είναι η πραγματική αγάπη, την άλλη με τα πείσματα που αλλιώς δεν έχει νοστιμάδα την ακούω βερεσέ και να με συγχωρείτε- και αυτό κάνει τις συγκρίσεις ακόμα πιο αδυσώπητες...
Δευτέρα σήμερα λοιπόν και στο ξεκίνημα της εβδομάδας έχω ανάγκη από λιακάδα και χαμόγελα.. Και από πράγματα και ανθρώπους που με κάνουν να αισθάνομαι, και να είμαι ευτυχισμένη... Την αγκαλιά του Άρι που είναι η καλύτερη του σύμπαντος, και την δεύτερη καλύτερη επίσης, και αυτή την θέλω πολύ και την χρειάζομαι, το συνωμωτικό χαμόγελο του Μάνου , τον καφέ με την μαμά μου, τις κουβέντες με την Μαρία, τα σχέδια για διακοπές με την Γεωργία, την θετική ενέργεια των φίλων μου που με θυμούνται ακόμα και όταν πνίγονται από υποχρεώσεις.... Σταγόνες ευτυχίας μέσα στο σύμπαν μου, που το κρατάνε λαμπερό και φωτεινό και αισιόδοξο.. Γιατί στο τέλος, νικάει πάντα η ζωή.. Και μαζί της και η αγάπη.. Να το θυμάστε αυτό παρακαλώ.. Είναι σίγουρο και καρατσεκαρισμένο...
Και τώρα σας αφήνω με ένα τραγουδάκι χαρούμενο και με μια καλημέρα γελαστή και πάω να ξεκινήσω τις δουλειές μου.. Έχω όλα τα κλασσικά νοικοκυρικά σήμερα, σούπερ μάρκετ, και καθαριστήριο και τα σχετικά, το απόγευμα έχω ένα meeting επαγγελματικό και το βράδυ έχει Χριστόφορο και Αρβύλες... Και μετά, μια ακόμα μέρα θα έχει περάσει, μια όμορφη μέρα, και θα έχουν μείνει εννιά..:-) Φιλιά!!!

Σαββατοκύριακο και σοκολάτα...

Έξω έχει λιακάδα και ζέστη... Και μέσα το ίδιο έχει... Ετοιμάζω καφέ και περιμένω την μαμά μου να με πάρει τηλέφωνο. Της έχω υποσχεθεί βόλτα για shopping...
Εχτές το βράδυ πέρασα όμορφα... Το Base Grill στο Μπουρνάζι είναι το καινούριο it place to be, γεμάτο πάντα με τον πιο απίστευτο κόσμο που μπορείτε να φανταστείτε, και αν αυτό δεν είναι ένα από τα αποτελέσματα της κρίσης, τι να πω... Πάντως φάγαμε σαν γουρουνάκια - αν πάτε δοκιμάστε τα τηγανητά αυγά, έρχονται πάνω σε ένα στρώμα από λεπτές πατάτες τηγανητές και πριν τα σερβίρουν τα σπάνε και τα απλώνουν και το αποτέλεσμα είναι θεϊκό... Τόσο που δεν πρόλαβα καν να τα φωτογραφήσω για να τα δείτε... Εξαφανίστηκαν μέσα σε δευτερόλεπτα σαν μαγική εικόνα.. (Βρήκα όμως φωτογραφια στο Pandespani και την "έκλεψα" γιατί αξίζει να τα δείτε...) Και τα κρέατα για τα οποία φημίζεται το μαγαζί είναι όντως πολύ καλά, και οι μερίδες τεράστιες, εγώ πάντα φέρνω πίσω goody bag για τον Droopy που χτες έκανε Πάσχα κανονικό με φιλέτο και χοιρινά μπριζολάκια...
Τα δε ασημένια μου μαλλιά τραβούσαν όλη την προσοχή, αλήθεια σας το λέω.. Δυο διαφορετικές κοπέλες σηκώθηκαν και ήρθαν να με ρωτήσουν που τα έχω φτιάξει... Βαγγέλη σου έρχεται πελατεία και ακόμα δεν έχουμε φτάσει στο ιδανικό αποτέλεσμα...
Κατά τα άλλα, σήμερα το πρόγραμμα έχει άραγμα στο σπίτι το βράδυ, έχω επιθυμήσει τον καναπέ μου μια που κάπως το έχω καταφέρει και είμαι κάθε βράδυ έξω αυτόν τον καιρό.. Έχω στο ψυγείο υπέροχες βοδινές μπριζόλες και ένα chutney ντομάτας με chilly και lime που ανακάλυψα σε ένα καινούριο delicatessen που άνοιξε στην Κηφισιά απέναντι από την Μπομπονιέρα, θα ανοίξω και ένα παγωμένο Whispering Angels, είναι και η κατάψυξη γεμάτη παγωτά Ben & Jerry, θα δώ και ένα σωρό εργάκια που με περιμένουν στο PVR και θα περάσω σούπερ.. Α ναι, αυτή είναι στ΄αλήθεια η μεγάλη ζωή... Αφήστε που έχω φτάσει και στο βιβλίο που διαβάζω - το Κορίτσι στην Φωλιά της Σφίγγας, το τρίτο και τελευταίο βιβλίο της διάσημης τριλογίας του Στίγκ Λάρσον- σε απίστευτα καίριο σημείο και πρέπει να παλουκωθώ να το τελειώσω...
Τέλος, να σας ομολογήσω πως αυτή την περίοδο με έχει πιάσει μια απίστευτη μανία με την σοκολάτα.. Εγώ που την σιχαινόμουνα, και που λάτρευα τα γλυκά με κρέμα και μόνο, τρώω απίστευτες ποσότητες σοκολάτας πια.. Προχτές στο Αθήρι, δοκίμασα το ωραιότερο προφιτερόλ της πόλης με σου γεμάτα με creme patisserie και σολοκάτα Vahlrona από πάνω.. Ε, έφαγα δύο το γουρούνι... Και χτες πέρασα από το Αριστοκρατικό και αγόρασα ένα κουτί σοκολατάκια, αυτά τα απλά που μοιάζουν με τις παλιές δεκάρες, από πικρή σοκολάτα και τα έχω στο ψυγείο και κάθε που περνάω, και περνάω συχνά, τρώω και μερικά... Είμαι καλά γιατρέ μου ή μου συμβαίνει κάτι πολύ άσχημο? Και μαζί με τα brioche μήπως το πακέτο μου μπορεί να έχει και κανένα treat από το μαγαζί με τα αυγά? Λέω εγώ τώρα....:-)

Αυτά για σήμερα, να περάσουμε ένα υπέροχο, χαλαρό και γελαστό σαββατοκύριακο και τα λέμε την Δευτέρα... Σήμερα δεν έχει τραγουδάκι αλλά λατρεμένη σκηνή από ελληνική ταινία και οι φωτογραφίες ότι πρόλαβα.. Πατάτες τηγανητές στο Base Grill και το απίστευτο προφιτερόλ στο Αθήρι.. Συγχωρείστε μου την ποιότητα αλλά είναι τραβηγμένες με το I- phone...Βράδυ... Φιλιά πολλά σε όλους...

UPDATE: Τελικά το βραδινό μου πρόγραμμα cocooning αναβάλεται για αύριο που θα το πιάσω σερί ολοήμερο, μόνο για εφημερίδες σκοπεύω να βγω το πρωί, άντε και για κανένα σοκολατένιο γλυκάκι από την Νανά Γιώτη που είναι δίπλα.. Σήμερα το βράδυ θα φάω gourmet η μαύρη.. Πολύ gourmet όμως λέμε.. Τελείως.. Και θα κουβεντιάσω κιόλας τρώγοντας πράγμα που κάνει το project ακόμα πιο δύσκολο αλλά άμα έχεις λιακάδα στην ψυχή, όλα τα καταφέρνεις...:-)

Σχέδια και όνειρα..

Λένε πως όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός ξεκαρδίζεται αλλά μπορούμε να ζήσουμε χωρίς σχέδια? Χωρίς πράγματα να περιμένουμε, χωρίς όνειρα και χωρίς προσδοκίες? Μπα.. Εγώ τουλάχιστον, αν δεν έχω κάτι να ονειρεύομαι, κάπου όμορφα να κάνω focus, δεν αντέχω ούτε ώρα.. Δεν περνάει ο καιρός.. Νοιώθω μετέωρη, στάσιμη, gloomy και όλα αυτά τα χάλια πράγματα που καμιά σχέση δεν έχουν με την εσωτερική μου λιακάδα που ήρθε και εγκαταστάθηκε για τα καλά και δεν σκοπεύει να το κουνήσει ρούπι, δεν πάει να καίγεται το σύμπαν γύρω μου... Σαν να θαμπώνω και να συρρικνώνομαι ένα πράμα, και δεν το θέλω καθόλου αυτό, καλοκαίρι που έρχεται...

Και έτσι, ονειρεύομαι και κάνω σχέδια.. Και μέσα στους επόμενους μήνες θέλω :

Να αποκτήσω το τέλειο μαύρισμα.. Αυτό το γλυκό σοκολατί που χαρίζει μόνο το Roucou της St. Barth.

Να αγοράσω τουλάχιστον τρία ζευγάρια σαγιονάρες...

Να αδυνατίσω τρώγοντας...

Να γράψω δέκα κεφάλαια του βιβλίου μου...

Να τελειώσω ένα project που ακόμα δεν έχω καλό- αρχίσει... Και να σκίσει..

Να τελειοποιήσω τα λαδερά μου.. Είναι εποχή λαδερών τώρα και πρέπει να είμαι έτοιμη για τραπεζώματα με το σωστό μενού...

Να πάω πολλά θερινά σινεμά... Με παγωμένες μπύρες και με το κάπνισμα να επιτρέπεται...

Να φεύγω κάθε τριήμερο.. Για αλλού...

Να μαγειρέψω τουλάχιστον μια φορά στον φούρνο του Ζαννή.. Που σημαίνει να καταφέρω να διαβάσω επιτέλους τον τόμο με τις οδηγίες χρήσεως...

Να μακρύνουν τα μαλλιά μου και να ανοίξουν πολύ...

Να βρω το τέλειο καφτάνι.. Ξέρω πως είναι κάπου εκεί έξω, απλά δεν έχουμε ακόμα συναντηθεί...

Να διαβάσω πολλά βιβλία... Στην ξαπλώστρα μου...

Να γελάσω πολύ, να χορέψω πολύ και να μοιραστώ υπέροχες στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάω..

Να κάνουμε τουλάχιστον ένα girl's trip...

Να αγοράσω ένα φλόγιστρο.. Και μετά να το χρησιμοποιήσω..

Να πηγαίνω δυο φορές την εβδομάδα για μπάνιο στον Αστέρα όσο θα είμαι Αθήνα..

Να πάω στα Βατράχια...

Να κολυμπήσω τουλάχιστον μια φορά βράδυ στον Άγιο Σώστη... Με φεγγαράδα...Και να μην είμαι μόνη μου...

Να δω πολλά ηλιοβασιλέματα χωμένη σε αγαπημένες αγκαλιές...

Να φτιάξω την βεράντα μου, και τα λουλούδια μου να ζήσουν για παραπάνω από μια σεζόν...

Να πάω βραδινή βόλτα στην παραλιακή με μηχανή...

Να ακούσω το Αχ Κορίτσι μου στο σωστό μέρος...

Να κάνω ένα ακόμα tattoo..

Να περάσω μερικές έστω μέρες διακοπών με τον Άρι...

Να κάνω δυο ταξίδια στο εξωτερικό, το ένα μακρινό...

Να ανακαλύψω που έχω χώσει την αγαπημένη μου καλοκαιρινή τσάντα και δεν την βρίσκω..
Και το βραχιολάκι για τον αστράγαλο μου..

Να βρω τα τέλεια μαγιό και τα ακόμη πιο τέλεια καπέλα παραλίας.. Και θυμάμαι να τα φοράω.. (τα καπέλα..)

Να κάνω δυο μαθήματα με τον Γιάννη πριν φύγει...

Να ξυπνάω το πρωί ευτυχισμένη και να κοιμάμαι το βράδυ χαμογελαστή...

Να συνεχίσει η ζωή να με εκπλήσσει.. Ευχάριστα..

Να αγαπιόμαστε και να αντέχουμε...

Να περάσω το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών μου με τους φίλους της καρδιάς μου...

Να κρατήσει η λιακάδα μέσα και έξω...

Να θυμάμαι να ζητάω συγγνώμη όταν πρέπει και να προσπαθώ να είμαι καλύτερος άνθρωπος..

Να κάνω όσο περισσότερα από τα σχέδια μου μπορώ πραγματικότητα...:-)

Και τώρα που τελείωσα την λίστα μου, σας αφήνω με ένα γλυκό φιλί γιατί το πρόγραμμα έχει Βαγγέλη... Το τέλειο ξανθό είναι προ των πυλών.. Και το τέλειο φρύδι επίσης... Και φυσικά, έχουμε και τραγουδάκι αγαπημένο...

Λιακάδα...

Σήμερα είναι μια από αυτές τις μέρες που ξεκίνησαν με λιακάδα.. Εσωτερική κυρίως αλλά βοηθάει και η εξωτερική... Όπως βοήθησε και το ότι ήταν και η χτεσινή νύχτα από εκείνες που μοιάζουν σαν το σύμπαν να συνωμωτεί για να σου θυμίσει πως η ζωή είναι ωραία. .. Πολύ ωραία όμως... Και πως όταν έχει τα κέφια της μπορεί να σου κλείσει το μάτι και να σε βάλει σε δευτερόλεπτα σε καινούρια τροχιά.. Μην σας πω σε καινούριο γαλαξία...:-)
Και ναι, το ξέρω πως έτσι κι αλλιώς όλα μέσα στο μυαλό μας είναι, το ξέρω τόσο καλά που μπορώ να γράψω βιβλίο επ' αυτού, τι βιβλίο, σύγγραμα ολόκληρο, όμως και αυτό το δόλιο το μυαλό καμιά φορά χρειάζεται εξωτερικά ερεθίσματα για να ξεκολλήσει... Και όταν το σύμπαν έχει κέφια λοιπόν, και μας βλέπει να αρνούμαστε να επικοινωνήσουμε με το περιβάλλον γύρω μας για καιρό και βλέπει τα ερεθίσματα να περνάνε και να μην ακουμπάνε, αποφασίζει να στείλει το βαρύ πυροβολικό και το ερέθισμα να είναι τόσο εντυπωσιακό που να μην μπορούμε παρά να το πάρουμε χαμπάρι... Και άμα το πάρουμε χαμπάρι, the rest is history...
Και έτσι σήμερα είναι μια μέρα με λιακάδα... Που ξεκίνησε με πρωινό καφέ στην Παλιά Αγορά και μια ατελείωτη κουβέντα περί ερεθισμάτων και των αποτελεσμάτων τους στην ζωή του ανθρώπου με την Μαρία, σιγά μην έτρεχα αλλού ειδικά σήμερα, και παρόλο που θα συνεχιστεί με μπαράζ ηλεκτρολόγων και υδραυλικών - χάλασε η κεραία που εγκαταστήσαμε πριν από έναν μήνα και το ζεστό νερό στην βρύση της μπανιέρας τρέχει αλά Μύκονος της δεκαετίας του 60, δηλαδή πρώτα βγαίνει λίγος σφυριχτός αέρας και μετά μερικές σταγόνες νερό- σιγά μην μασήσω εγώ και χαλάσω το κέφι μου...
Λιακάδα λέμε, και ονειρεύομαι ήδη αμμουδιές, και θάλασσες και παγωμένα ποτά και τραγούδια, και μυρωδιά αντηλιακού σε μαυρισμένα σώματα, και χαμόγελα γλυκά και λαμπερά, και αγκαλιές, και ηλιοβασιλέματα, και πεταλούδες στο στομάχι... Γιατί και ο έρωτας, και αυτός μέσα στο μυαλό μας δεν είναι τελικά? Εκεί γεννιέται και εκεί πεθαίνει, και μια που μίλησα για πεταλούδες στο στομάχι, σας το ορκίζομαι, πως κάθε φορά που βλέπω από το παράθυρο του αεροπλάνου ή από το κατάστρωμα του πλοίου το νησάκι μου να πλησιάζει, νοιώθω τις ίδιες πεταλούδες, χρόνια τώρα, σαν να είναι η πρώτη φορά... Γιατί υπάρχουν έρωτες που έρχονται, και έρωτες που φεύγουν.. Αλλά υπάρχουν και έρωτες που κρατούν για πάντα και λιακάδες που είναι μέσα στο μυαλό μας... Δικές μας, να τις κάνουμε ότι θέλουμε...
Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

Το τραγουδάκι είναι της λιακάδας και των χρωμάτων... Των C Real ξανά, που μόνο και μόνο για την Ειρήνη, μπορώ να τους ακούω και να τους βλέπω non stop...

Ότι αξίζει...

Φεύγω βιαστικά γιατί έχω μια δύσκολη μέρα μπροστά μου αλλά σας αφήνω ένα τραγούδι που πραγματικα, μιλάει στην ψυχή μου... Ότι αξίζει, από τους C-Real, αφιερωμένο εξαιρετικά...:-)
Υπέροχο τραγούδι και μεγάλη αλήθεια... Φιλιά πολλά και καλημέρες....

Dancing with the Greek Idol...

Αυτές τις μέρες είδα among others και μπόλικη τηλεόραση... Και έτσι, αφού ομολογήσω χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος ότι πιστεύω ακράδαντα πως το Ράδιο Αρβύλα είναι επίσημα η καλύτερη εκπομπή για φέτος - όποιος είδε χτες φαντάζομαι πως συμφωνεί ότι το 2 στα 2 του Κανάκη για τον Άρη ήταν η κορυφαία ατάκα της σεζόν - (και αφήνω απ΄έξω εννοείται τον Χριστόφορο γιατί ο Χριστόφορος δεν είναι σήριαλ, είναι ιδέα) λέω να αδράξω την ευκαιρία για να μοιραστώ μαζί σας τις παρατηρήσεις μου για τα δύο talent show μας... Το Greek Idol και το Dancing with the Stars...

Να ομολογήσω κατ΄αρχάς πως το Dancing το παρακολουθώ κανονικά τις Κυριακές ενώ το Greek Idol επειδή είναι Δευτέρα όχι.. Το είδα εχτές ολόκληρο, και έχω χαζέψει και αρκετά στα μεσημεριανά όμως... Το πρόβλημα και στα δύο είναι κοινό πιστεύω.. Οι ξινοί άνθρωποι.. Μόνο που στο Idol οι ξινοί είναι στην επιτροπή ενώ στο Dancing είναι στους παίκτες... Αυτή η Θεοδωράκη ας πούμε που αν έχω καταλάβει καλά κάνει καριέρα με βάση το ότι είναι ανιψιά του Μίκη, τι χάλι Θεέ μου.. Και αχτένιστη, και σαν να έχει καταπιεί λεμόνι, και ελλείψεις διάφορες στην προσωπική της ζωή πρέπει να έχει μάλλον, αν πιάσατε το κομψό υπονοούμενο... Το ίδιο και ο άλλος, ο τελευταίος, που δεν θυμάμαι πως τον λένε, που χτες ήταν ντυμένος με κοστούμι με σιρίτι και είχε το θράσος να σχολιάζει τα ρούχα των διαγωνιζόμενων... (Που βέβαια, οι στυλίστες του show πρέπει όχι απλά να απολυθούν αλλά να πετροβοληθούν στο Σύνταγμα.. Μα τι τους φορούσαν χτες αυτών των έρμων των παικτών? Ειδικά ένα σακάκι από πλαστικό τύπου φίδι λαμέ, το έβλεπα στον ύπνο μου να θέλει να με φάει... ) Πως θα έφτανε η ώρα να παραδεχτώ πως ο θείος - αυτό είναι το παρατσούκλι του Κωστώ στην πιάτσα- θα ήταν ο πιο συμπαθητικός από τους τέσσερις, ούτε που το φανταζόμουν.. Αλλά είναι, να μην το πω? Μιλάει σαν κανονικός άνθρωπος, σχολιάζει σαν κανονικός άνθρωπος και χαζεύει σαν κανονικός άνθρωπος.. Εχτές, την ώρα που τραγουδούσε η θέα Ειρήνη Δούκα των C-Real κόντεψε να πέσει από την καρέκλα του έτσι που στριφογύριζε για να την βλέπει απ΄όλες τις δυνατές γωνίες... Για τον τέταρτο κριτή που δεν θυμάμαι επίσης το όνομα του, δεν έχω παρατηρήσεις.. Καλούλης μου φάνηκε ή εν πάση περιπτώσει δεν με ενόχλησε σε κάτι.. Όσο για την Ρούλα, δεν τρελαίνομαι και νομίζω πως θα έπρεπε να είχε παραμείνει πίσω από τις κάμερες αλλά το πόσο έμπειρη είναι σε αυτό που κάνει φάνηκε από τον τρόπο που κατέβασε από την σκηνή τον φίλο του Ντούρου.. Ευγενικά αλλά αποφασιστικά ενώ ο θείος ήταν έτοιμος να ανέβει και απλά να τον πλακώσει σε συνδυασμό κλωτσιάς - φάπας...

Στο Dancing τώρα, το πρόβλημα είναι ένα αλλά τέρας.. Και ονομάζεται Ευγενία Μανωλίδου.. Η μπουμπούκα που νομίζει ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της, που είναι ανταγωνιστική σαν παλαιστής του Sumo και γλυκούλα μέχρι ξερατού κάνει τα πάντα για να μας εξολοθρεύσει.. Τραγουδάει τα στρουμφάκια, ακκίζεται σαν μπεμπέκα, δικαιολογείται σαν χαζοχαρούμενο, γλύφει την επιτροπή σαν σπασικλάκι και απειλεί σαν τον άντρα της.. Και χορεύει σαν πριονοκορδέλα όπως είδαμε, αφού καβάλησε τον παρτενέρ της σαν να ανέβαινε σε βέσπα και πήγε να τον αφήσει δυο φορές ανάπηρο τον αναξιοπαθούντα χορευτή... Και θυμώνει όταν οι άλλοι παίρνουν καλύτερους βαθμούς και είμαι σίγουρη πως όταν δεν την βλέπουν τα σπάει όλα με λύσσα και καρφώνει καρφίτσες σε κούκλες βουντού... Επίσης μου την σπάει λίγο και ο Αλέξης Κωστάλας γιατί χρειάζεται επειγόντως λεύκανση δοντιών - μπορεί να ρωτήσει την Γκαλένα που έχει αλλάξει όλη της την οδοντοστοιχία με μια καινούρια δυο νούμερα μεγαλύτερη και τέσσερες αποχρώσεις πιο άσπρη από το κανονικό- και γιατί αυτός ο πληθυντικός της ευγενείας και του μπαλέτου μου καρφώνει τον εγκέφαλο... Αντιθέτως, αγαπάω Λάτσιο που βάζει δεκάρια και φλερτάρει με την Ζέτα, λέτε όντως να έχουμε το καινούριο ειδύλλιο της χρονιάς? και ο Φωκάς έχει αυτό το χαριτωμένο της φούρλας που του δίνει extra bonus..
Επίσης το Dancing έχει πλεονέκτημα παικτών.. Απέναντι στην Βαλάντω, τον Χρήστο και τον άλλον με το κοκοράκι στο μαλλί, έχει τον Μιχάλη Ζαμπίδη που είναι απίστευτο αγόρι - καρτούν τελικά, και γουστάρω με τρέλα, την Έρρικα που είναι κουκλάρα και μαγκάκι και χαβαλές τεράστιος και φυσικά τον Σταμάτη Γαρδέλη που έχει κάνει come back που δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος.. Και που χορεύει εξαιρετικό quick step, και ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να χορεύεις εξαιρετικό quick step στα πενήντα σου? Kudos λοιπόν στον Σταμάτη και double Kudos στο Dancing... Και μήπως να οργανωθούμε να βγάλουμε με κάποιον τρόπο εκτός την ξινήθρα μπας και ευχαριστηθούμε το υπόλοιπο? Για σκεφτείτε το και ρίξτε ιδέες παρακαλώ...

Καλημέρα, φιλιά και καλή εβδομάδα να έχουμε, που θα έχουμε μια που ξεκινάει με μια μέρα λιγότερη... Και με υποψία λιακάδας... Yeahhhhh!!!!

Στο σημερινό videάκι φυσικά πρωταγωνιστεί η Ευγενία... Και από το 1:10 και μετά, ξεκινάνε τα όργανα...:-)))

Κυριακή....

Λιακάδα, τραπέζια στρωμένα στην βεράντα, λουλούδια πολύχρωμα και πρασινάδες σε πήλινες γλάστρες, γέλια, άνθρωποι της καρδιάς μου...

Κρασί ροζέ παγωμένο, μια ομπρέλα να κάνει σκιά, μυρωδιές φαγητού, παγάκια να κουδουνίζουν στα ποτήρια, κουβέντες ατελείωτες, ματιές ζεστές και φωτεινές...
Μια γάτα λιάζεται σε ένα περβάζι, μουσική χαλαρή σαν την διάθεση μας, ο ήλιος καίει το πρόσωπο μου, η ψυχή μου είναι ανάλαφρη, η ζωή μπαίνει πάλι στις πραγματικές της διαστάσεις...
Σαλάτες με ντομάτες που είναι της εποχής και όλα τα λαχανικά που αγαπάμε, ψωμί ζεστό με τραγανή κόρα, νερό με φυσαλίδες, ποτήρια κρυστάλλινα που κουδουνίζουν στα τσουγκρίσματα, ο ήχος από τα μαχαιροπήρουνα κάνει σεγκόντο στον ήχο της διάσπαρτης ευτυχίας...
Ρουφάω απολαυστικά τον καπνό του τσιγάρου μου , γέρνω λίγο πίσω και παρατηρώ τους ανθρώπους της ζωής μου.. Που ξεπερνούν τα προβλήματα τους με στυλ και άποψη, που ανοίγουν τα σπίτια τους και τις καρδιές τους διάπλατες για να μας χωρέσουν, που γελάνε και το γέλιο φτάνει μέχρι τα μάτια τους, που κουβεντιάζουν, ερωτεύονται, τσακώνονται, πληγώνονται, πέφτουν και ξανασηκώνονται, και είναι πάντα εδώ.. Μάχιμοι, δυνατοί, παρόντες...
Τις αγαπάω αυτές τις χαλαρές Κυριακές στα σπίτια των φίλων.. Που κρατάνε μέχρι το βράδυ και που στον γυρισμό πάντα οδηγώ με ένα χαμόγελο μέχρι το σπίτι.. Και με τις μπαταρίες της ψυχής μου γεμάτες ξανά, στο φουλ...
Στις βεράντες του σπιτιού μου στο νησί, με θέα την θάλασσα που λατρεύω, έχω διοργανώσει και εγώ δεκάδες τέτοιες μαζώξεις.. Με τα ίδια γέλια, τα ίδια πρόσωπα, την ίδια ζεστασιά, το ίδιο νοιάξιμο.. Με τις ίδιες μυρωδιές, τις ίδιες γεύσεις, τους ίδιους ήχους... Χρόνια τώρα, ο κύκλος της αγάπης παραμένει σταθερός.. Και είναι αυτή η ένέργεια που μου φέρνει πίσω το σύμπαν τώρα, που τόσο την έχω ανάγκη και την αποζητάω... Και που την νοιώθω να τρέχει μέσα μου σαν γάργαρο, δροσερό νεράκι πάνω σε χώμα ξερό...
Κυριακή μεσημέρι και η πόρτα του κήπου ανοίγει για να υποδεχτεί κάθε τόσο και μια καινούρια άφιξη.. Σε λίγο θα ήμαστε όλοι εδώ, εκεί, παντού... Θα είμαστε μαζί και θα γελάσουμε και θα περάσουμε όμορφα και θα βγάλουμε κοροϊδευτικά την γλώσσα σε κάθε είδους κρίση... Και σ΄αυτούς που λείπουν και μας λείπουν θα χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία και θα "χτυπήσουμε" τις πόρτες των κινητών τους και θα μοιραστούμε την ευτυχία μας μαζί τους για να τους θυμίσουμε πως μπορεί να είναι μακριά αλλά είναι πάντα εδώ.. Στην καλύτερη και πιο ασφαλή θέση.. Μέσα στην καρδιά μας.. Και όλα, μα όλα, θα είναι όπως πρέπει...:-)