Με πικρή διάθεση για γλυκό....

Οι δρόμοι του Νέου Ψυχικού είναι γεμάτοι αυτοκίνητα... Ο κόσμος μπερδεύεται με την λιακάδα και βγαίνει για βόλτες και για καφέδες από νωρίς... Και εγώ χρειάστηκε να κάνω ατελείωτους κύκλους γύρω- γύρω μέχρι να βρω να παρκάρω, αλλά ο σκοπός ήταν ιερός... Το Culpa στην οδό Σολωμού 1 , η καινούρια μου ανακάλυψη - ένα καταπληκτικό delicatesen με ποικιλία που κολάζει και τον εγκρατέστερο πελάτη, που δεν είμαι εγώ φυσικά - κάνει delivery μεν με τηλεφωνικές παραγγελίες αλλά προτιμώ να χαζεύω μόνη μου τα ράφια και να ανακαλύπτω λιχουδιές... Έτσι, επέστρεψα σπίτι με ένα κομμάτι από αυτό το υπέροχο ζυμωτό ψωμί που κρατάει μέρες το ίδιο νόστιμο και αφράτο, 200 γρ από το καλύτερο ροκφόρ της αγοράς -Carles λέγεται- ένα μπουκάλι γάλα Κουκάκη και μια μαρμελάδα φράουλα "Φυσικές Γεύσεις" με 85% περιεκτικότητα σε φρούτο που ήταν άλλωστε και η αφορμή για αυτή την πρωινή βόλτα για ψώνια.
Σήμερα ξύπνησα με μια λιγούρα για lemon tart. Ανακατεύω στο μίξερ 225 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις, 2 κουταλιές της σούπας ζάχαρη άχνη και 100 γρ βούτυρο κρύο κομμένο σε κομματάκια και όταν γίνουν σαν σωρός από ψίχουλα μέσα στο μπολ προσθέτω τον κρόκο ενός αυγού και 3 κουταλιές της σούπας νερό παγωμένο και ανακατεύω καλά μέχρι να έχω μια μπάλα ζύμης που δεν κολλάει στα χέρια. Την βάζω σε wrap και την αφήνω στο ψυγείο για 20 λεπτά που είναι όσα ακριβώς χρειάζομαι για να βράσω σε ένα κατσαρολάκι σε χαμηλή φωτιά 50 γρ ζάχαρη, τον χυμό και το ξύσμα ενός λεμονιού και 175 ml νερό. Τα ανακατεύω καλά και μόλις ζεσταθούν καλά ρίχνω μέσα μια πάστα που έχω ετοιμάσει ανακατεύοντας 25 γρ corn flour σε δυο κουταλιές της σούπας νερό. Ανακατεύω συνέχεια με το σύρμα μέχρι να γίνει μια πηχτουλή κρέμα και στην συνέχεια, απομακρύνω την κατσαρόλα από την φωτιά, προσθέτω δύο κρόκους αυγού και 30 γρ βούτυρο και συνεχίζω να ανακατεύω μέχρι να ενσωματωθούν τελείως σε μια απαλή κρέμα λεμονιού. Την αφήνω στην άκρη να κρυώσει, βγάζω την ζύμη από το ψυγείο, την χωρίζω σε 6 ίδια κομμάτια και τα απλώνω με το χέρι σε 6 βουτυρωμένες ατομικές φόρμες για τάρτα. Τρυπάω την ζύμη κοντά κοντά για να μην φουσκώσει και ψήνω σε προθερμασμένο φούρνο, στους 200 βαθμούς στο μεσαίο ράφι μέχρι να πάρουν οι τάρτες ένα όμορφο, χρυσό χρώμα.
Μέχρι να συμβεί αυτό χτυπάω τα τρία ασπράδια που έχω κρατήσει μαζί με μια πρέζα αλάτι σε σφιχτή μαρέγκα. Στην συνέχεια ρίχνω μέσα σταδιακά 120 γρ ζάχαρη και συνεχίζω να την χτυπάω μέχρι να γίνει η μαρέγκα λεία και γιαλιστερή.
Όταν κρυώσουν οι τάρτες, τις γεμίζω με κρέμα λεμονιού, βάζω στο κέντρο μια κουταλιά μαρμελάδα φράουλα και στρώνω από πάνω την μαρέγκα. Κανονικά θέλει κορνέ αυτή η δουλειά και μάλιστα με φαρδιά μύτη αλλά εγώ δεν είχα και την άπλωσα με το κουτάλι με αποτέλεσμα να μην βγει τόσο όμορφη αλλά δεν πειράζει γιατί η γεύση θα με αποζημιώσει. Ξαναβάζω τις τάρτες στον φούρνο για δέκα περίπου λεπτά, μέχρι να πάρει η μαρέγκα ένα χρυσαφένιο χρώμα χωρίς να τις βγάλω από τα φορμάκια τους. Τις αφήνω να κρυώσουν καλά, τις ξεφορμάρω και τις σερβίρω...
Πριν καν δοκιμάσω, βάζω στην άκρη μία για την Μαρία και άλλη μια για τον Μάνο να την φάει αύριο το βράδυ όταν θα επιστρέψει γιατί καλή η Φλωρεντία αλλά τίποτα δεν αξίζει όσο ένα home made γλυκό που σε περιμένει στο σπίτι, μαζί με μια αγκαλιά και ένα φιλί...
Έτσι κυλάει γλυκά και η ζωή που δυστυχώς είναι γεμάτη απογοητεύσεις και δυσάρεστες εκπλήξεις. Εγώ προσπαθώ από την μεριά μου να την ζω όσο πιο χαρούμενα και όσο πιο απλά μπορώ. Με τα χρόνια έχω μάθει να αφήνω τους ανθρώπους να εκφράζονται όπως νομίζουν. Πολύ συχνά κάνω πως δεν καταλαβαίνω, όχι γιατί δεν μπορώ ή γιατί δεν είμαι αρκετά έξυπνη αλλά γιατί στ' αλήθεια δεν με νοιάζει... Αποδέχομαι τις αδυναμίες των γύρω μου, όπως ελπίζω να αποδέχονται και εκείνοι τις δικές μου. Και δίνω ότι καλύτερο και περισσότερο μπορώ, γιατί έτσι είμαι φτιαγμένη... Προσπαθώ να καλώ φίλους στο σπίτι μου συχνά, να οργανώνω εξόδους και εκδρομές, να ακούω όταν κάποιος θέλει να μιλήσει, ναι δίνω συμβουλές από καρδιάς, μόνο όμως όταν μου τις ζητήσουν... Μου αρέσει να προσφέρω χώρο και χρόνο από την ζωή μου στους ανθρώπους που αγαπάω... Ακόμα και στους ανθρώπους που απλώς συμπαθώ.. Και αντιμετωπίζω την ζωή και τους γύρω μου με την καλύτερη των προθέσεων πάντα. Μέχρι να μου αποδείξουν πως δεν είναι έτσι τα πράγματα, και πιστέψτε με, επειδή ως άλλη Πολυάννα βλέπω πάντα το καλό μέσα στο κακό, είναι πολύ δύσκολο να με απογοητεύσει κάποιος πραγματικά.
Προχτές όμως μου συνέβη. Once again, που είναι όμως πολύ σπανιότερα από όσο θα μπορούσε να ελπίζει κάποιος που ανοίγει τις πόρτες του διάπλατα στην ζωή όπως εγώ.. Και ίσως αυτή να είναι και η απόδειξη πως τελικά το σύμπαν σε προστατεύει όταν η ενέργεια που δίνεις στους γύρω σου είναι καλή... Anyway, μια "φίλη" προχτές κατάφερε να με πείσει πως τελικά, δεν εκτίμησε ποτέ τον τρόπο με τον οποίο της συμπεριφέρθηκα.. Και έτσι, έβαλα ένα τεράστιο Χ... Και πήγα παρακάτω...Αλλά η αλήθεια να λέγεται, η διάθεση μου έστω και προσωρινά είχε χαλάσει... Και παρέμεινε χαλασμένη μέχρι και εχτές παρότι είδα NCIS Los Angeles μέχρι το ξημέρωμα - και κόλλησα τρελά γιατί είναι μια από τις καλύτερες σειρές που έχω δει μέχρι τώρα- και παρότι μετά κοιμήθηκα σαν πουλάκι (γύπας..:-))) ... Το πρωί η πικρή μου αίσθηση ήταν εκεί ...Και έτσι, για να την εξολοθρεύσω μια και καλή, είπα να το ρίξω στην ζαχαροπλαστική...
Γιατί τελικά τα υλικά της ευτυχίας - πέρα από έναν πυρήνα ανθρώπων που είναι πάντα εκεί και θα παραμείνουν σταθεροί σαν κυμματοθραύστες προστατεύοντας με από τις απογοητεύσεις και τις αναποδιές for ever - μπορούν να είναι τόσο, μα τόσο απλά... Λίγη ζάχαρη, λίγο αλεύρι, λίγο βούτυρο, μερικά αυγά.. Και αγάπη γι΄αυτό που κάνεις, και χαμόγελο, και ένα φιλί για επιβράβευση από τον πιο σημαντικό άνθρωπο του σύμπαντος μου.. Που μόλις έφαγε την πρώτη τάρτα και ετοιμάζεται για δεύτερη...:-)))

Υ.Γ. Το ποστ στην αρχή ήταν πιο λεπτομερές και πιο περιεκτικό.. Όμως το ξανασκέφτηκα και αποφάσισα πως δεν αξίζει τον κόπο... Εγώ δεν ξεφωνίζω ανθρώπους από τα blogs ούτε καν υπαινικτικά.. Και γενικότερα, δεν ασχολούμαι με ανθρώπους που δεν αξίζουν περισσότερο από όσο χρειάζεται, που στην προκειμένη περίπτωση είναι καθόλου... Αυτά...

Ευτυχία είναι....

Να πέφτω το βράδυ να κοιμηθώ και να είμαστε όλοι στο σπίτι...

Βραδιές με φίλους καρδιάς, καλό φαγητό και κρασί και γέλια μέχρι το πρωί...

Η αγκαλιά του Άρι... Μπορώ να μείνω εκεί για πάντα? Και να λιώνω σαν φρέσκο βουτυράκι?

Να παίρνω βαθιά ανάσα και βουτάω το κεφάλι μου στο κρυστάλινο νερό του Άγιου Σώστη αρχές Μαϊου...

Να κάνει έξω κρύο και να είμαστε μέσα στο σπίτι, στα ζεστά, με αναμμένα κεριά, τζάκι, καναπέ και αγαπημένα εργάκια στο DVD...

Να στολίζω το σπίτι για τα Χριστούγεννα ξέροντας πως θα τα περάσω έχοντας γύρω μου όλους όσους αγαπάω..

Η αγκαλιά του Μάνου.. Το πιο απάνεμο λιμάνι της γης... Και το πιο αγαπημένο...

Η μουσούδα του Droopy κολημένη στο πρόσωπο μου όταν είμαι λυπημένη ή κακόκεφη....

Να ξαπλώνω σε δροσερά σεντόνια μετά από ένα πρωινό στον ήλιο και ένα απολαυστικό ντους με Laura Mercier Lemon Tart...

Να βυθίζω τα δόντια μου στα ολόφρεσκα macaron του Laduree, αυτά με το τριαντάφυλλο και την σαμπάνια...

Ο πρωινός καφές με την Μαρία.. Η βεβαιότητα πως υπάρχει ένας ακόμα άνθρωπος στην ζωή μου που με αγαπάει γι' αυτό που είμαι, ότι και αν είμαι...

Η μυρωδιά της νύχτας από το μπαλκόνι μου την άνοιξη, ανακατεμένη με το άρωμα της λεμονιάς που ανθίζει κάτω από το παράθυρο μου...
Η αγκαλιά της μαμάς μου... Ακόμα...
Τα ταξίδια με τον Μάνο... Να ανακαλύπτουμε μαζί καινούρια μέρη και μετά από τόσα χρόνια, να περνάμε ακόμα το ίδιο καλά...
Η αίσθηση του απαλού κασμιριού πάνω στο δέρμα μου όταν φοράω το αγαπημένο μου, αρχαίο, μπεζ πουλόβερ...
Η μυρωδιά του χαρτιού που φτάνει στα ρουθούνια μου κάθε φορά που ανοίγω ένα καινούριο βιβλίο...
Το ζεστό ζυμωτό ψωμί βουτυγμένο μέσα στον κρόκο ενός χωριάτικου τηγανητού αυγού.. Μια γεύση που κάθε φορά με γυρίζει πίσω στα παιδικά μου χρόνια...Πριν ξεκινήσουν να χαλάνε...
Οι παλιές φωτογραφίες... Που θυμάμαι ακριβώς πότε τραβήχτηκαν και με κάνουν ακόμα να χαμογελάω με νοσταλγία ανάμικτη με τρυφερότητα...
Να βυθίζω τα πόδια μου στην καυτή άμμο το καλοκαίρι στην παραλία.. Ο ήλιος και το ευχάριστο τράβηγμα που νοιώθω στο δέρμα μου όταν στεγνώνει επάνω του το αλάτι της θάλασσας...
Να χαζεύω το ηλιοβασίλεμα από βεράντες με θέα χωμένη μέσα σε λατρεμένες αγκαλιές...
Η ανακούφιση που νοιώθω κάθε φορά που βγαίνουν τα αποτελέσματα από τις εξετάσεις μας.. Και είναι καλά...
Η αυτογνωσία... Και η αίσθηση του μικρού θριάμβου που νιώθω κάθε φορά που κάνω ένα ακόμα βηματάκι προς την σωστή κατεύθυνση...
Ο Άρις... Μόνο να τον κοιτάζω... Φτάνει...

Ψάχνω, ψάχνεις, ψάχνει...

Έβλεπα λίγο πριν το "Αγρότης μόνος ψάχνει" και αναρωτιέμαι.. Πόσο απλεπισμένες πρέπει να είναι αυτές οι κοπέλες για να αποφασίσουν να πάνε να γίνουν βοσκοπούλες στο βουνό μπας και βρουν , όχι τον άντρα των ονείρων τους προφανώς - σιγά μην πέφτουν οι άνθρωποι ξεροί από έρωτα έτσι, με μια ματιά στην οθόνη της τηλεόρασης - αλλά κάποιον να τις αποκαταστήσει και ας είναι και στο μικρό σπίτι στο λιβάδι χωρίς τον John boy? Δεν το παρακολουθώ το reality τύπου, συνήθως τις Πέμπτες βλέπω CSI στην Nova και μετά κανένα DVD, αλλά κάτι από τα μεσημεριανά, κάτι από τις σκηνές προσεχώς, έχω πάρει μια ιδέα του σκηνικού που παίζει...
Και λέω τώρα... Καλά, η - ο θεός να την κάνει- μοντέλα προφανώς αφού φωτογραφήθηκε με το βυζί έξω, έκανε έναν δίσκο με δικά της έξοδα (ή του τότε σπόνσορα) και πήρε μέρος και σε κάποιο άλλο τηλε- παιχνίδι που μου διαφεύγει χωρίς να γίνει διάσημη σαν την Τζούλια, είπε να πάει να καθαρίσει κοτέτσια ντυμένη με χαμηλοκάβαλο τζην και μπλουζάκι με τον αφαλό έξω μήπως και εκεί, ανάμεσα στα πίτουρα και τις κότες, την ανακαλύψει κανένα ατζέντης με βουκολικά γούστα και κάνει την τύχη της. Μια άλλη είναι εκπαιδεύτρια αλόγων στις Πρέσπες και τέλος πάντων, υπάρχει ένας κοινός τόπος με τον αγρότη που διάλλεξε. Και αυτός με άλογα ασχολείται..
Αυτή η πιτσιρίκα όμως που από bar woman βρέθηκε να σαλαγάει τα πρόβατα στα βουνά και τα όρη με έναν νεαρό βοσκό διαστάσεων bonsai οο οποίος θεωρεί πως είναι και μεγάλο κελεπούρι, τι ακριβώς κάνει? Τι μπορεί να σε σπρώξει στα 20 κάτι σου και αντί να παλεύεις για τα όνειρα σου να σκέφτεσαι σοβαρά να συμβιβαστείς με το απόλυτο τίποτα- και μην βιαστείτε να με φάτε οι ανώνυμοι, δεν εννοώ τίποτα το παληκάρι που μια χαρά θα την έβρισκε την άκρη με μια κοπελιά με τις ίδιες καταβολές και τις ίδιες προσλαμβάνουσες, τίποτα εννοώ το να βρεις έναν ότι να 'ναι αρκεί να σε βγάλει από την δουλειά και τα δύσκολα και να σε έχει κυρά και αρχόντισα, έστω και της στάνης- και να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου ή έστω ένα μέρος της μακριά από όλα όσα ξέρεις και είναι "δικά" σου?
Και μην μου πείτε πως της συγκεκριμένης κοπελίτσας το όνειρο ήταν να γίνει τσελιγκοπούλα γιατί sorry, δεν θα το πιστέψω... Όχι γιατί είναι άσχημος επαγγελματικός προσανατολισμός, είμαι σχεδόν βέβαιη πως βόσκοντας πρόβατα είναι πολύ πιθανόν να μπορείς να βγάλεις περισσότερα λεφτά απ' ότι βγάζω εγώ τον τελευταίο χρόνο γράφοντας για τα life style περιοδικά, όμως, αν πιστεύεις πως το μέλλον σου είναι στα πρόβατα ξεκινάς μαθαίνοντας τουλάχιστον να παίζεις φλογέρα.. Και όχι να χτυπάς στο shaker cocktails... Ετσι tτουλάχιστον νομίζω εγώ... Βέβαια, ξανθιά είμαι, μπορεί να κάνω λάθος... Και κάπου εκεί στους αγρούς και τα λιβάδια της ελληνικής επαρχίας να κρύβονται μαζεμένοι όλοι οι χαμένοι πρίγκηπες των νεανικών μας ονείρων μεταμορφωμένοι άλλοι σε κτηνοτρόφους και άλλοι σε βοσκούς... Τι να πω, μακάρι... Αν όμως τα πράγματα είναι όπως τα έχω εγώ στο κακό, ξανθό μυαλό μου, τότε έρχεται η ώρα που στο επόμενο τηλεπαιχνίδι οι υποψήφιοι γαμπροί θα ζητούν εκτός από δείγμα οικιακής και οικοκυρικής γραφής από τις wanabe νύφες και καλές πίπες... Που προφανώς μπορεί να είναι ευκολότερες στην εκτέλεση από έναν αυθεντικό μουσακά με σπιτική μπεσαλμέλ και τηγανισμένες μελιτζάνες, τρέμω όμως την ώρα που θα χρειαστεί να τις παρακολουθήσουμε live στην τηλεόραση μας , στην prime time ζώνη μετά τις ειδήσεις των 8... Καληνύχτα μας...

Happy Birthday Baby!!!!

Τι baby δηλαδή, πάνε αυτά που ήξερα, να τα ξεχάσω... Σήμερα έχει τα γενέθλια του ο πιο αγαπημένος μου άντρας στον κόσμο, ή μάλλον ο πιο αγαπημένος μου άνθρωπος σε αυτόν τον γαλαξία... Και στους υπόλοιπους φυσικά... Ο Άρις κλείνει σήμερα τα 18 και εγώ θυμάμαι την πρώτη φορά που τον αντίκρυσα, την πρώτη φορά που τον έσφιξα στην αγκαλιά μου τυλιγμένο με μια πετσέτα μερικά δευτερόλεπτα αφού είχε πάρει την πρώτη του βαθιά ανάσα σε αυτή τη γη και σας ορκίζομαι, είμαι σίγουρη πως κάποιος πάτησε το γαμημένο το κουμπί και ο καιρός πέρασε στο fast forward...

(Λατρεμένη φωτογραφία...)

Σαν γάργαρο νεράκι κύλησε ο χρόνος και παρόλο που έχω απομνημονεύσει με μαθηματική ακρίβεια την κάθε λεπτομέρεια και το κάθε δευτερόλεπτο της ζωής του δεν μπορώ να καταλάβω τι έγινε και από εκεί που τον κρατούσα στην αγκαλιά μου και τον χάζευα, το πιο όμορφο μωρό του πλανήτη, του γαλαξία, του σύμπαντος, σήμερα ετοιμάζεται να ξεκινήσει μαθήματα οδήγησης, σπουδάζει, ερωτεύεται, σκέφτεται σε κάνα χρόνο να νοικιάσει δικό του σπίτι, και μετά να φύγει Λονδίνο για master και to make a long story short, να ανοίξει τα φτερά του και να πετάξει όσο πιο ψηλά και όσο πιο μακριά μπορεί...
Και μένα με πιάνει ίλιγγος και σκοτοδίνη... Ανάμικτα με περηφάνεια και με λατρεία... Βλέπετε, όσο προετοιμασμένοι και αν είμαστε για αυτή την στιγμή, που ξέρουμε πως θα έρθει και που πρέπει να έρθει γιατί αυτή είναι η φυσική ροή των πραγμάτων, δεν αλλάζει το ότι όταν έρθει πια η ώρα αντιλαμβανόμαστε πως ο καιρός περνάει πιο γρήγορα από όσο θέλαμε... Πιο γρήγορα από όσο φανταζόμασταν... Και δεν γυρίζει πίσω...
Έτσι, σήμερα που το μωρό μου γίνεται και επισήμως ένας ενήλικας, ένας νέος άντρας που ετοιμάζεται να κατακτήσει τις δικές του κορυφές, η ευχή μου δεν μπορεί να είναι άλλη από το να τα καταφέρει... Να κάνει τα όνειρα του πραγματικότητα, να αδράξει την ζωή και την μέρα, να φτάσει ότι και όπου επιθυμεί, να έχει γύρω του ανθρώπους που θα τον αγαπάνε και θα τους αγαπάει και αυτός, και να είναι πάντα γερός, τυχερός και ευτυχισμένος...
Χρόνια πολλά μωρό μου... Αυτή η ευχή δεν θα αλλάξει ποτέ... Βλέπεις για μένα, όσα χρόνια και αν περάσουν, θα είσαι πάντα το λουκουμάκι μου... Και το καλύτερο πράγμα που συνέβη ποτέ στην ζωή μου... Σ' ευχαριστώ και σ' αγαπώ... Τελείως....

Φαγητό στο Λονδίνο....

Ναι, το ξέρω πως σας υποσχέθηκα shopping post πρώτα αλλά τι να κάνω που σήμερα η κουζίνα μοσχοβολάει καραμελωμένα λεμόνια γιατί το βράδυ έχω gourmet dinner για αγαπημένους φίλους και το Δεσποινάριον γράφει μέσα στο μεσημέρι για πίτσες? Με έπιασε μια λιγούρα μέχρι ζαλάδας την καημένη την νοικοκυρά οπότε, κάνω προσωρινό skip τα ψώνια και πάω κατευθείαν στο ψητό... Και ομιλώ καταρχάς κυριολεκτικά για ψητό μια που ένα από τα μεσημεριανά μας γεύματα ήταν στο Rules, το παλαιότερο εστιατόριο του Λονδίνου (μια που άνοιξε το 1798 όπως βλέπετε στην φωτογραφία του καταλόγου) και το οποίο ειδικεύεται στην αγγλική παραδοσιακή κουζίνα...

Εκεί, δοκίμασα το ωραίοτερο roast beef που έχω φάει ποτέ στην ζωή μου συνοδευμένο από όλα τα παραδοσιακά side dishes όπως Yorkshire pudding, Dauphinoise Potatoes και ... beef ζού οπως μου είπε ο χαριτωμένος σερβιτόρος που μου έφερε το πιάτο στο τραπέζι... Για κάποια δευτερόλεπτα τον κοίταζα άναυδη προσπαθόντας να καταλάβω τι ακριβώς μπορεί να ήταν αυτό το "ζού" μια που ο ζωωολογικός κήπος μου φαινόταν μάλλον ανακόλουθος με το πιάτο σαν έννοια, όταν όμως ακούμπησε το μπολάκι δίπλα στο πιάτο μου το μυστήριο λύθηκε αυτοστιγμί... Ήταν Beef Juis, δηλαδή ζωμός κρέατος, δηλαδή gravy... Τώρα γιατί το juis έπρεπε να είναι στα γαλλικά με βρετανική προφορά δεν το κατάλαβα αλλά who cares really?
Το θέμα είναι πως το πιάτο μου ήταν υπέροχο και είχε και οδηγίες χρήσης, ή μάλλον, βρώσης... Έπρεπε να κόψω στην μέση την Yorkshire pudding, να βάλω μέσα κομματάκια κρέας, να βάλω από πάνω πατάτες, να τα περιχύσω όλα αυτά με τον ζωμό και μετά.... Γιαμ, γιαμ, γιαμ... Μετά έπεσα σε νιρβάνα...

(Οκ, ξέρω ότι δεν φαίνεται και τόσο yummy σε αυτή την φωτογραφία αλλά trust me, μιλάμε για πανδαισία γεύσης..)

Ήταν και το περιβάλον απίθανο, όλο ξύλο γύρω- γύρω, με δερμάτινους καναπέδες και φωτογραφίες πελατών από την Queen Mother (ξέρετε, εκείνον τον φοβερό γιάγιο που πέθανε πριν από δυο τρία χρόνια σε ηλικία κοντά στα 100 και κυκλοφορούσε μέχρι τελευταία στιγμή με μπαστούνια, βοηθούς που την ψιλοέσπρωχναν και φοβερά καπέλα) μέχρι πιο πρόσφατα celebrities τύπου Guy Richie, Tamara Melon κλπ...



Φυσικά ο κατάλογος ήταν γεμάτος με διάφορες very tempting λιχουδιές όπως fish pie (που την πήρε η Luciana και ήταν σούπερ και την φωτογράφισα βεβαίως, βεβαίως) αλλά και roast young phaesant που πήρε ο Δημήτρης και θα την δείτε παρακάτω μαζί με το νυχάκι στο ποδαράκι της...:-)
(Fish pie)


(Και το πουλερικό με το νυχοποδαράκι..)

Δυστυχώς, ενώ ήθελα οπωσδήποτε να δοκιμάσω και γλυκό - για Sticky Toffee & Date Pudding
with Butterscotch το έβλεπα το θέμα - αμέσως μετά είχαμε κανονίσει το περίφημο afternoon tea στο Lanesborough και δεν άντεχα, θα έσκαγα κανονικά... Οπότε το άφησα για την επόμενη φορά μια που στο Rules θα ξαναπάω οπωσδήποτε!!!

Το δεύτερο εστιατόριο στο οποίο έπαθα την πλάκα μου ήταν το Scott's... Εγώ για να είμαι ειλικρινής δεν το ήξερα, το πρωτοείδα σε ένα αφιέρωμα που του έκανε το περιοδικό Tatler που κυκλοφορεί, αλλά σκέφτηκα πως για να του βάζει τρείς (όχι διαφημιστικές) σελίδες στο επαιτιακό τεύχος για τα 300 χρόνια κυκλοφορίας του κάτι θα λέει, και έτσι είπα να κλείσουμε τραπέζι για να το δούμε...



Στο μεταξύ, το είπα και στον αγαπημένο μου φίλο τον Βαγγέλη (Χατζή) που μόλις είχε επιστρέψει από Λονδίνο και άστραψε το μάτι του.. Γιατί είχαν πάει με την Aurora οι δυό τους για lunch και είχαν περάσει σούπερ οπότε, ακολούθησα την συμβουλή του και μας έκλεισα δυο θέσεις στο μπαρ (στρωμένο με απίθανο πράσινο όνυχα και ατομικές λάμπες) για lunch που είναι πολύ καλύτερα από ότι σε τραπέζί, πρώτον γιατί είσαι μέσα στην μέση του θέματος, μέ σούπερ θέα σε όλους και σε όλα και δεύτερον είσαι στρατηγικά τοποθετημένος μπροστά ακριβώς στην τεράστια μαρμάρινη προθήκη με τα φρέσκα όστρακα και μπορείς να παραγγέλνεις λιχουδιές ατάκα και επιτόπου...

(Το stand με τα θαλασσινά)

Εμείς φάγαμε τα νοστιμότερα scallops που έχουμε δοκιμάσει ποτέ, και μετά μοιραστήκαμε μια Dover sol menier (την μεγαλύτερη που έχω δει ever) και ένα rib eye... Μιλάμε για φαγητό απίστευτο, συνδυασμένο με σούπερ σέρβις, σούπερ περιβάλλον... Όλα σούπερ...








Αν πάτε πάντως, στο τέλος αφήστε μια μικρή γωνιά για την lemon pavlova.. Ήταν τόσο ανάλαφρη, αέρινη και αφράτη και συγχρόνως τόσο νόστιμη που ήθελα να κρατήσει για πάντα...:-)))





Βέβαια, είχαμε μια ακόμα γαστρονομική εμπειρία και μάλιστα δύο αστεριών Michelin αλλά αυτή προτιμώ να την ξεχάσω για πάντα... Οκ, δεν είμαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να κρίνω εστιατόρια υψηλής γαστρονομίας αλλά μπορώ να σας πω με βεβαιότητα πως προσωπικά προτιμώ να φάω όχι στο Rules ή στο Scott's αλλά στο τελευτίο μαγαζάκι της γωνίας που πουλάει burgers παρά να ξαναπάω στο συγκεκριμμένο εστιατόριο... Όπου έφαγα μια κουταλιά ριζότο και ένα κομματάκι τραγανή πέτσα από αρνί μεγάλη σαν το μικρό μου δάχτυλο και αυτό ήταν, όλο το βράδυ... Για να καταλάβετε, η Σπονδή έχει δέκα φορές καλύτερο φαγητό, και είναι γνωστό πως στα είκοσι πιο αγαπημένα μου εστιατόρια στην Αθήνα η Σπονδή βγαίνει τριακοστή πρώτη...:-)
Anyway, ένα βράδυ ήταν και πέρασε... Ευτυχώς η παρέα ήταν σούπερ, μας είχε κανονίσει και η Doris νωρίτερα εισητήρια για το θέατρο και είδαμε το Breakfast at Tiffany's και σιγά μην άφηνα τον κύριο Marcus Wearing να μου χαλάσει το κέφι.. Όχι αγάπη μου... Κάτι μαγείρους σαν εσένα, εμείς στην Ελλάδα τους στέλνουμε να ψήνουνε κοψίδια στην Βάρη, στα Βλάχικα... Άμα πια! Υψηλή γαστρονομία my ass!!!!!
Τέλος πάντων, ας μην τα σκέφτομαι και συγχίζομαι και έχω και υψηλή πίεση η γριά γυναίκα... Το δικό μου συμπέρασμα ασχέτως αστεριών και γαστρονομίας είναι πως στο Λονδίνο αξίζει να επισκεπτόμαστε τα πιο παραδοσιακά και κλασσικά εστιατόρια, δηλαδή αυτά ακριβώς που μας λείπουν από την Αθήνα.. Γιατί, πήγαμε και στο Umu και φάγαμε εξαιρετικά, ίσως το καλύτερο nigiri που έχω φάει ποτέ, αλλά να σας πω κάτι? Σούπερ japanese (ή έστω, όχι τόσο super αλλά λίγο λιγότερο) έχουμε και εδώ.. Υπάρχει το λατρεμένο Matsuhisa, υπάρχει το Central, άνοιξε προχτές και το Coo του Ζαννή.. Δεν μας λείπει το sushi, δόξα τον θεό της fusion και της γιαπωνέζικης γαστρονομίας... Scott's και Rules όμως, ούτε έχουμε ούτε θα αποκτήσουμε φοβάμαι.. Οπότε... Εκεί είναι το "ζου"....:-))) Φιλιά πολλά σε όλους και καλό υπόλοιπο σαββατοκύριακο...

Rules

35 Maiden Lane, Covent Garden, London WC2E 7LB,
Τηλ. 0040 207 836 5314

και

Scott's
20 Mount Street
London
W1K 2HE
Reservations: 0040 20 7495 7309

Υ.Γ. Ξαναδιάβασα το κείμενο και μέτρησα καμιά σαρανταριά "σούπερ"... Επαναλαμβάνομαι αλλά δεν αλλάζω λέξη... Αφού ήταν όλα τόσο μα τόσο... Super!!!!!!!:-)))

Τσάι στο Λονδίνο....

(Το βροχερό Λονδίνο από το παράθυρο του δωματίου μας)...

Επέστρεψα εχτές το απόγευμα και έχω ακόμα μέσα μου αυτή την αίσθηση του cosy που σου προκαλέι η βρετανική αισθητική αν σου αρέσει πραγματικά, και εγώ είμαι huge, huge όμως, φαν!!!!Η πόλη μας υποδέχτηκε με αυτόν το αρκετά σπάνιο αλλά τόσο τυπικό χλωμό, εγγλέζικο ήλιο, μας έκανε και δυο μέρες με βροχούλα για να μην μείνουμε με το παράπονο - αλλά βροχούλα από αυτή την απαλή που δεν σε ενοχλεί στην βόλτα όχι σαν και εδώ που ανοίγουν οι κρουνοί τελευταία και είναι σαν να σε καταβρέχει από ψηλά κάποιος με το λάστιχο στο φουλ- και μας αποχαιρέτησε με μια λιακάδα εκτυφλωτική, περισσότερο ελληνική παρά αγγλική, την τελευταία για φέτος όπως προέβλεψε ο ευγενέστατος ταξιτζής που μας μετέφερε από το ξενοδοχείο μας στο Heathrow...
Θυμόμουν απολύτως πόσο μου αρέσει το Λονδίνο, παρόλο που είχα αρκετά χρόνια να πάω, όμως τελικά κάθε φορά είναι σαν την πρώτη φορά για μένα... Με ενθουσιάζουν τα πάντα.. Η πόλη είναι πανέμορφη, γεμάτη ζωή και νέους ανθρώπους που δείχνουν να διασκεδάζουν πραγματικά - εμείς πέσαμε και στο Halloween και είδαμε μια ολόκληρη παρέλαση από μασκαρμένους νεαρούς με πατίνια και skates στην οποία ο γιος μου θα έδινε την ψυχή του για να συμμετάσχει- τα πεζοδρόμια είναι μεγάλα και σε εμπνέουν να βολτάρεις όσο τραβάει η ψυχή σου ή όσο αντέχεις, τα μέσα μαζικής συγκοινωνίας είναι πενακάθαρα και οι ταξιτζήδες αληθινοί gentlemen, για να μην συζητήσουμε για τα ίδια τα ταξί που μπορεί να είναι τα ακριβότερα στην Ευρώπη αλλά σε κάνουν να αισθάνεσαι τουλάχιστον λόρδος για όλη την διάρκεια της διαδρομής...
Τα μαγαζιά είχαν ήδη ξεκινήσει να στολίζουν βιτρίνες για τα χριστούγεννα - στο Selfridges μας έδωσαν και γιορτινές σακούλες ενώ το κομμάτι με τα αναμνηστικά του Harrods είναι τίγκα στα Christmas Bears (το φετινό ονομάζεται Maxwell αν δεν κάνω λάθος)- το πάρκο ήταν σκεπασμένο με ένα παχύ στρώμα από πορτοκαλί φύλλα ακριβώς όπως πρέπει να είναι τα πάρκα τέτοια εποχή, και γενικά για να μην σας τα πολυλογώ όλα ήταν υπέροχα και θα ήθελα πάρα, μα πάρα πολύ να είχα άλλες τόσες ,και άλλες τόσες, και άλλες τόσες μέρες στην διάθεση μου... Και ίσως και μερικές ακόμα..:-)

(Πετώντας μέσα στο ηλιοβασίλεμα)..

Βέβαια, η αλήθεια να λέγεται, εχτές στο αεροπλάνο, πετώντας μέσα στο ηλιοβασίλεμα, σκεφτόμουν πόσο τυχεροί είμαστε που πάντα επιστρέφουμε εκεί που για μας είναι το ωραιότερο μέρος στον κόσμο, στο σπίτι μας, στο παιδί μας, στο σκυλί μας και στους ανθρώπους που αγαπάμε... Έτσι, το συναίσθημα δεν είναι ποτέ λύπη, είναι πάντα χαρά όσο όμορφα και αν έχουν περάσει οι μέρες εκεί που είμαστε... Αφήστε που τελικά, όλα αυτά τα χρόνια κάτι έχω μεταφέρει και εγώ σαν αίσθηση στο σπίτι μου από την αγαπημένη μου πρωτεύουσα... Το συνειδητοποίησα χτες βράδυ όταν κουκουλώθηκα με το πουπουλένιο μου, αφράτο πάπλωμα, πριν βυθιστώ σε έναν απολαυστικό ύπνο... Η ατμόσφαιρα του σπιτιού μας είναι αρκετά British... Ίσως όχι τόσο όσο της φίλης μου της Λιάνας, αλλά το παλεύουμε μια χαρά... Και με την επιρροή του τωρινού μας ταξιδιού... Ποιος με πιάνει...
Πίσω στο Λονδίνο τώρα, κάναμε τόσα πράγματα που προφανώς ένα ποστ δεν είναι αρκετό για να σας τα περιγράψω... Αφήστε που με είχε πιάσει τέτοια υπερδιέγερση και τέτοιος ενθουσιασμός που ξυπνούσα αχάραγα κάθε μέρα - δεν έκανα καν τον κόπο να αλλάξω το ρολόι μου σε ώρα Αγγλίας- και κοιμόμουν όσο αργότερα μου επέτρεπαν οι - εκπληκτικές τελικά- αντοχές μου... Ίσως γι' αυτό ο καημένος ο Μάνος κοιμόταν εχτές σε όλη την διαδρομή της επιστροφής στο αεροπλάνο, στον καναπέ το βράδυ την ώρα που βλέπαμε castle και ξερός λίγο αργότερα, τόσο που ούτε πλευρό δεν άλλαξε στο κρεββάτι... Τον ξέκανα τον άνθρωπο μου...:-)
Αρκεί να σας πω ότι μέσα σε όλα τα άλλα, πρόφτασα να γυρίσω και το στρώμα του κρεβατιού που ήταν amazing!!!! για να δω τι μάρκα είναι (ήταν Hypnos) και τώρα ετοιμάζομαι να στείλω mail στον διευθυντή του ξενοδοχείου για να μου πει τον τύπο (μια που ως ξανθιά αυτό δεν σκέφτηκα να το σημειώσω) για να μπω στο site να δω πόσο κάνει και αν δεν κοστίζει κανένα εξωφρενικό ποσό να μας το κάνω δώρο για τα Χριστούγεννα... Αν πάλι κοστίζει μια περιουσία θα κάνω οικονομίες... Για όσα χρόνια χρειαστεί...:-)
Τέλος πάντων, για να μην σας τα πρήξω με την μια με τις ταξιδιωτικές μου εμπειρίες, θα σας αφήσω για σήμερα με την πιο αγαπημένη μου ίσως στιγμή του ταξιδιού... Το afternoon tea στο ξενοδοχείο Lanesborough, όπου έπαθα στην κυριολεξία την πλάκα μου!!! Μιλάμε για το απόλυτο British thing to do... Χρειάζεται βέβαια κράτηση από πριν - εμείς το σκεφτήκαμε τελευταία στιγμή και αν δεν ήταν ο εξυπηρετικότητατος concierge του ξενοδοχείου μας ο οποίος όπως μας είπε "he had to pull some strings "αλλά τελικά κατάφερε να μας βρει τραπέζι και μάλιστα για έξι άτομα, θα είχαμε μείνει με την όρεξη- αλλά αξίζει και τον κόπο και τα λεφτά... Με 40 λίρες το άτομο (το φτηνό, γιατί έχει και champagne tea με παραπάνω) έρχεται στο τραπέζι το ειδικό τσάι με τα ροδοπέταλα που είναι το signature του ξενοδοχείου σε βαριά ασημένια τσαγέρα με όλα τα συμπαραμαρτούντα.. Διαφόρων ειδών σαντουιτσάκια ( και με αγγούρι φυσικά a la Miss Marple) , scones με lemon curd και μαρμελάδα φράουλα από τα οποία θα μπορούσα να φάω εύκολα μια ντουζίνα, κεκάκια, γλυκάκια, cinnamon breads, κρέμες... Μιλάμε για την απόλυτη πανδαισία και από περιβάλον δεν σας λέω τίποτα!! Όλο αυτό δε, συμβαίνει σε μια απίθανη σάλα με γυάλινη οροφή και σούπερ διακόσμηση, με τραπέζια με λινά, μακριά τραπεζομάντηλα, με σερβιτόρους με λευκά γάντια, με ασημένια μαχαιροπήρουνα, και πορσελάνες και κρύσταλλα... Όλο το σετ, φουλ... Αν πάτε, μην το χάσετε... Αφήστε που μιλάμε για πλήρες γεύμα... Είναι η καλύτερη ιδέα για μετά τα ψώνια... Να ξεποδαριαστείτε και να ξεπαραδιαστείτε και μετά να πάτε εκεί και να σας κάνουν το απόλυτο pampering... Και αν καπνίζετε, ακριβώς από κάτω, έχει το Garden Room που είναι έξω μεν αλλά κλεισμένο από παντού με τέντες και σόμπες και δερμάτινους καναπέδες, και όπου μπορείτε να καπνίσετε το πούρο ή το τσιγάρο σας και να πιείτε το ποτό σας (έχει φοβερή συλλογή από vintage ports αλλά και από κανονικά ποτά) και μετά να πάτε κατευθείαν για ύπνο ευτυχείς... Δεν είναι καθόλου κακό πρόγραμμα, έτσι?

(Το Tea Room του Lanesborough...)



(Τα γλυκάκια και τα σαντουιτσάκια)...



(Και το Garden Room, ναι, αυτό που βλέπετε είναι "έξω")....




Αυτά για σήμερα και το επόμενο ποστ θα είναι αφιερωμένο στο shopping... Και το επόμενο στο φαγητό... Έτσι, για να σας κρατήσω λίγο σε αναμονή... Στο μεταξύ, φιλιά πολλά και - αν κρατήσει ο καιρός που εύχομαι να κρατήσει- καλό μας χειμώνα!!!!


THE LANESBOROUGH

Hyde Park Corner
London, SW1X 7TA
United Kingdom
Telephone: +44 (0)20 7259 5599

Bon Voyage, alors....

Τα πράγματα μου είναι προσεκτικά τακτοποιημένα μέσα στην ροζ βαλίτσα μου... Όχι πολλά, προτιμώ να είμαι light traveler και να κρατώ χώρο για να φέρω πίσω μερικά ακόμα πραγματάκια από το ταξίδι μου...Σε μερικές ώρες, πολύ λίγες για την ακρίβεια, το ταξίδι ξεκινά... Σας φιλώ γλυκά, wish me good time και ξορκίστε παρακαλώ το κακό μάτι που καραδοκεί... Το έχω πολύ ανάγκη να περάσω υπέροχα αυτές τις μέρες.. Για τους δικούς μου λόγους, αυτό το συγκεκριμένο ταξίδι είναι το τέλος μιας εποχής και η αρχή μια άλλης...Έτσι το έχω στο μυαλό μου... Να σηματοδοτεί ένα καινούριο ξεκίνημα... Wish me the best λοιπόν, και μόλις επιστρέψω, υπόσχομαι ζεστή και φρέσκια αναταπόκριση με πολλές, πολλές φωτογραφίες και διευθύνσεις... Φιλιά!!!!

Το μετέωρο βήμα του πελαργού...

Η ζωή μου τις τελευταίες μέρες θυμίζει πολύ ταινία. Με την κακή έννοια..:-) Πότε νοιώθω εγκλωβισμένη μέσα σε ένα από αυτά τα αργόσυρτα πλάνα του Αγγελόπουλου που δεν λένε να τελειώσουν, μετέωρη ανάμεσα σε εποχές, διαθέσεις, σχέδια και πράγματα, και πότε μοιάζει σαν να ζω την Μέρα της Μαρμότας και να κάνω ξανά και ξανά και ξανά τα ίδια και τα ίδια χωρίς καμιά προοπτική αλλάγής... Οκ, προαφανώς τα παραλέω γιατί μιλάω για την τελευταία εβδομάδα- άντε δέκα μέρες- όμως περνάνε τόσο αργά και τόσο βασανιστικά που έχω λαλήσει... Ο Άρις έχει πια την σχολή και τους φίλους του και είναι όλη μέρα εκτός σπιτιού - τελευταία έχει αρχίσεις να περνάει και βράδια στο σπίτι της φιλενάδας του- , ο Μάνος κλείνει τεύχος και βαράει τρελά ξενύχτια, και εγώ ξαφνικά πρωταγωνιστώ στο Home alone μαζί με τον Droopy που αρνείται πεισματικά να μου πιάσει λίγο την κουβέντα να ξαλεγράρουμε και προτιμάει να κοιμάται με τις ώρες αραχτός στο μαξιλάρι αγελάδα, δίπλα στο καλοριφέρ που δεν έχει ανάψει ακόμα με αποτέλεσμα να κυκλοφορώ τα βράδια μέσα στο σπίτι ντυμένη σαν κρεμμύδι...
Θέλω να περάσουν οι μέρες, αυτό είναι το μυστικό... Να έρθει η Παρασκευή να φύγουμε για δεν θα σας πω που μια που έχω αρχίσει να το φοβάμαι ειλικρινά το κακό, γκαντέμικο μάτι του διαδικτύου αλλά σας υπόσχομαι πλήρες ρεπορτάζ όταν επιστρέψουμε... Δεν είναι τόσο το μέρος άλλωστε όσο η προοπτική του ταξιδιού... Η αλλαγή περιβάλοντος, οι μέρες και οι ώρες που θα περάσουμε μαζί με τον Μάνο και θα είναι όλες δικές μας, οι φίλοι που θα δούμε που μας έχουν λείψει, οι βόλτες... Όλα αυτά μαζί... Και όσο πλησιάζουν οι μέρες, τόσο πιο δύσκολα περνάνε οι ώρες... Θέλω να τις σπρώξω να πάνε παρακάτω αλλά αυτές... Μπα.... Εκεί!!!
Και έτσι ζω την μέρα της Μαρμότας που σας έλεγα... Το πρωί λίγο συμμάζεμα του σπιτιού και Super Market, καθαριστήριο και όλα τα σχετικά - που ευτυχώς σπάνε συχνά πυκνά με έναν καφέ στο Golden Hall με την Μαρία- το μεσημέρι λίγο χάζεμα στο net και λίγο γράψιμμο, το απόγευμα άραγμα στον καναπέ με διάβασμα και DVDs , το βράδυ μαγείρεμα ή delivery ανάλογα με τα κέφια και σειρές στην τηλεόραση (που τις λατρεύω οπότε μην αρχίσετε να μου λέτε για τα κακά της τηλεόρασης και την αποξένωση γιατί δεν θα ιδρωσει το αυτί μου) και μετά ύπνος βαθύς και απονήρευτος...:-)

Βέβαια, όλα αυτά τα διανθίζω με τις δικές μου μικρές απολάυσεις, έναν αρωματικό καφέ και δυο φιν φον μπισκοτάκια διαίτης το απόγευμα, αρωματικά κεριά αναμμένα όλη μέρα τώρα που δεν έχουμε τζάκι (σας συνιστώ ανεπιφύλακτα την συλλεκτική σειρά MyMemo που θα βρείτε στο www. Mymemo.com και ειδικά το Lost in Mykonos με άρωμα ούζου και φρέσκιας μέντας) αφράτα βελουτέ φορμάκια με ασορτί καλτσάκια για μέσα στο σπίτι, συνταγές μαγειρικής της Nigela Lawson που ετοιμάζονται σε χρόνο μηδέν και κάνουν το σπίτι να μοσχοβολά υπέροχα ακόμα και όταν μαγειρεύω μόνο για μένα , και φυσικά το pillow spray της Molton Brown για όνειρα γλυκά και χαλαρά.... Πράγματα που βοηθάνε, προφανώς, αλλά δεν κάνουν θαύματα...
Επίσης έχω και ένα ακόμα νέο να μοιραστώ μαζί σας, μια καινούρια στήλη που θα ξεκινήσω από το τεύχος Δεκεμβρίου στο ΕΥ ΖΗΝ και που θα έχει αρκετές ομοιότητες με αυτό εδώ το blog αλλά έχουμε χρόνο γι΄αυτά όταν επιστρέψω... Προς το παρόν, je veux voller maintenant που λέει και η διαφήμιση της Aegean... I want to fly now παρακαλώ... NOW λέμε....:-)

Βροχή και σήμερα...

Έξω βρέχει καρέκλες... Από χτες το βράδυ που επιστρέφαμε από το Patron, ευτυχώς που είχα ακούσει την ΕΜΥ και είχα προνοήσει να φορέσω μπότες και να παραχώσω στην τσάντα μου την σπαστή μου ομπρέλα, οπότε δεν έγινα παπί... Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω... Φταίει η εποχή που δεν αλλάζει, μου την σπάει αυτό το καλοκαίρι διαρκείας που μας κατσικώθηκε και δεν λέει να τελειώσει, ελπίζω αυτή η κακοκαιρία να έρθει για να μείνει, να φέρει μαζί της το κρύο, και τον χειμώνα τον κανονικό, αυτόν με τα πουλόβερ, και τις μπότες και τα σκουφιά, και το χουχούλιασμα στους καναπέδες με κουβερτούλες τηλεόρασης και στα κρεβάτια κάτω από πουπουλένια παλώματα και μέσα σε ζεστές αγκαλιές... Με αυτά και με αυτά περνάνε οι μέρες, γίνονται πράγματα - που λέει και η Βάνα Μπάρμπα- και εγώ όλο λέω να ανεβάσω ένα ποστάκι και όλο κάπου ξεχνιέμαι και να τα αποτελέσματα...
Θέλω να ξαναλλάξω τον τίτλο του blog... Άσχετο, αλλά τελικά το μαγειρικό του πράγματος δεν μου ταιριάζει όσο νόμιζα ή ήλπιζα, και ας είδα χτες το July and Julia που μου γέννησε μια τεράστια λαχτάρα να χωθώ στην κουζίνα και να αρχίσω να δημιουργώ... Αφήστε που νομίζω πως ακόμα και το σύμπαν μου λέει με διάφορους τρόπους πως η κουζίνα μπορεί να είναι μεν το καταφύγιο και το βασίλειο μου αλλά δεν μπορεί να γίνει ο κύριος μου προσανατολισμός... Μου στέλνει σημάδια σας λέω!!! Κατ' αρχάς μου ξαναχάλασε το μίξερ... Το καλό, το super, το Kitchenaid το λαχανί, αυτό που υποτίθεται πως πηγαίνει από μητέρα σε κόρη... Ε, το δικό μου πηγαίνει από το σπίτι μου στο service και πίσω... Επίσης μου ανέβηκε η πίεση... 17 με 12 μου βρήκανε μερικές μέρες πριν και μετά από ένα ενδελεχές check up που αποκάλυψε πως μάλλον είχα πάντα υψηλή πίεση αλλά δεν το είχα καταλάβει ( ξανθιά κανονική αλλά επίσης και βόδι υγείας μια που όλα τα άλλα ήταν more than good για τα κιλά και τον τρόπο διατροφής μου και δεν σας κρύβω πως φοβήθηκα κάποια στιγμή πως θα μου βρουν τα πάντα ανεβασμένα, χολιστερίνες, τριγλυκερίδια και όλα αθτά τα δυσοίωνα και ανησυχιτικά) ο γιατρός μου έδωσε χάπια που θα τα παίρνω for the rest of my life και μια λίστα με τροφές που πρέπει να μειώσω στην κορυφή της οποίας βρίσκονται το γάλα, τα αυγά και το βούτυρο, τα υλικά παρασκευής των cupcakes δηλαδή... Η φίλη μου η Μαρία - και ο Χοϊμές φυσικά- θα είχαν πολλά να πουν γι' αυτό το συμβάν αλλά δεν πειράζει... Έτσι είναι η ζωή... Μια παράξενη διαδρομή που ο καθένας κόβει και ράβει στα μέτρα του...
Βέβαια, σαν γνήσια Πολυάννα και σαν αυθεντικό δεκάχρονο κρυμμένο στο σώμα μια σχεδόν πενηντάρας ( με υψηλή πίεση και πρεσβυωπία ασορτί) αποφάσισα με συνοπτικές διαδικασίες πως σιγά μη κάτσω να σκάσω και έπνιξα τον σύντομο πόνο μου σε μια δίαιτα με sushi που είναι και chic και υγιεινό αλλά το κυριότερο είναι από τα φαγητά που λατρεύω με πάθος ειδικά όταν τα τρώω στο Matsuhisa και στο Central, και σε ένα ασταμάτητο shopping που μου απέφερε ένα ζευγάρι Ugg boots στο χρώμα της άμμου, ένα ζευγάρι μαύρες σατέν γόβες Louboutin, ένα λεοπάρ παλτό (faux), ένα αεροπορικό εισητήριο για girl's trip στην Ελβετία για την αρχή του επόμενου χρόνου, μερικά ακόμα ρουχαλάκια για την γκαρνταρόμπα μου, ένα μπλοκάκι με μαγνήτη για το ψυγείο μου και ένα tag για την βαλίτσα μου μια που το προηγούμενο μου το έκλεψαν στην πτήση Αθήνα- Χανιά... Τα δύο τελευταία τα αγόρασα από το Breast Cancer site που σας το θυμίζω γιατί έχει και υπέροχα χριστουγεννιάτικα στολίδια τώρα που έρχονται οι γιορτές και ένα ποσοστό από τα χρήματα που ξοδεύετε εκεί πάει για την έρευνα για τον καρκίνο του μαστού και για δωρεάν mammograms για γυναίκες από χώρες του τρίτου κόσμου που δεν έχουν τις δικές μας ευκολίες και δυνατότητες. Παρεμπιπτόντως, τι είδους άνθρωποι κλέβουν χαριτωμένα tags αποσκευών? Πρέπει να είναι ειδική κατηγορία και ευτυχώς που η βαλίτσα μου είναι ροζ και φαίνεται από μακριά γιατί αλλιώς πως θα την ξεχώριζα πως είναι η δική μου? Ε?
Κατά τα άλλα, η ζωή συνεχίζεται... Και παρόλο που περνάω μια από τις καλύτερες περιόδους μου, ψυχολογικά τουλάχιστον γιατί επαγγελματικά δεν βλέπω να βρίσκω άκρη με αυτή την γαμημένη κρίση που πλήττει τα ΜΜΕ από πέρσι και δεν λέει να τελειώσει, εξακολουθώ να νοιώθω έναν ενδόμυχο φόβο πως η πολλή χαρά, η πολλή ηρεμία και γιατί όχι, η πολλή ευτυχία μπορεί και να προκαλέσουν το σύμπαν και να μου βγουν ξινά... Δεν είναι άδικο αυτό? Που κάπου, κάπως, κάποτε, κάποιος μας ρίζωσε στο μυαλό αυτή την σιχαμένη πεποίθηση πως η ευτυχία είναι κλεμμένες στιγμές που μπορεί να χαθούν μέσα σε δευτερόλεπτα με την παρέμβαση μιας ανώτερης δύναμης που μας παραφυλά για να μας την σπάσει μόλις μας δει να ξεθαρρεύουμε και να γελάμε λίγο παραπάνω, εξ' ου και το "σε καλό να μας βγει" που λέμε συχνά πυκνά (χτυπώντας επίσης ξύλο ή φτύνοντας τον κόρφο μας) όταν του δίνουμε να καταλάβει σε fun λίγο πιο πολύ από το κανονικό που προφανώς είναι το καθόλου? Και όμως, εγώ, ακόμα πιο βαθιά μέσα μου ξέρω πως την αξίζω αυτή την ευτυχία... Την έχω δουλέψει, την έχω παλέψει και την έχω πληρώσει... Με λάθη, με πάθη, με δυσκολίες και με πολλά δάκρυα... Μου το θυμίζω όσο συχνότερα μπορώ και πολύ συχνά αυτό με κάνει να αναπνέω βαθιά... Με ανακούφιση...
Τέλος πάντων... Να μην σας τα ζαλίζω τώρα... Να σας καληνυχτίσω απλά, να σας ευχηθώ η εβδομάδα που ξεκινά αύριο να είναι καλή και τυχερή, να σας ζητήσω συγγνώμη για τα σχόλια σας στα οποία δεν απάντησα στα δύο προηγούμενα ποστς αλλά από εδώ και εμπρός θα είμαι πολύ επιμελής και θα το δείτε, και να αλλάξω για μια ακόμη φορά τον τίτλο τούτου εδώ του blog με έναν άλλο, γνωστό και αγαπημένο κρατώντας κλασσικά και το ροζ χρώμα που λατρεύω και που με χαρακτηρίζει πιστεύω αν όχι σε όλες, στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής μου... Φιλιά πολλά και τα λέμε σύντομα.. Αλήθεια...:-)

Υ.Γ. Επειδή άρχισαν πάλι να μου την πέφτουν οι γνωστοί ανώνυμοι να ξαναπώ για μια ακόμα φορά πως εγώ αυτό το παιχνιδάκι δεν το παίζω άλλο... Δεν ανεβάζω ηλίθια σχόλια και εννοείται πως δεν απαντώ... Οπότε, μην χαλάτε τζάμπα την φαιά σας ουσία γράφοντας σεντόνια που καταλήγουν απευθείας στον κάλαθο των αχρήστων... Και επίσης, άμα δεν σας αρέσει, μην διαβάζετε... Είναι τόσο απλό....

Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι μαγειρική αλλά όχι δική μου... Ταιριάζει όμως απόλυτα με τον καιρό, τι καλύτερο από μια απολαυστική ζεστή σουπίτσα τέτοιες μέρες? Enjoy λοιπόν...

Υ.Γ.3 Βέβαια, μου έμεινε αυτό το mycakes στην ηλετρονική μου διεύθυνση... Ξέρει κανείς αν μπορώ να το αλλάξω χωρίς να χρειαστεί να ανοίξω καινούριο blog? Αλλιώς θα το αφήσω όπως έχει, εννοείται...:)

Υ.Γ. 4 Μέσα στα υστερόγραφα είμαι σήμερα αλλά πρέπει να ευχαριστήσω την αγαπημένη μου Melissoula για το υπέροχο background αλλά και να καλοσωρίσω και την επίσης αγαπημένη Doris που όπως και εγώ επέστρεψε στα μέρη τα παλιά...

Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις...

...Λένε οι Κινέζοι που ξέρουν από αυτά, οπότε εγώ θα σας πήξω στην πολυλογία σήμερα μια που από το πρόσφατο ταξίδια μας στην Κρήτη, και συγκεκριμένα στα Χανιά και το Ρέθυμνο, κουβάλησα όχι μία αλλά πολλές φωτογραφίες... Την περίμενα πως και πως αυτήν την εκδρομή, μια που δεν είχα πάει ποτέ στην Κρήτη - η Ελούντα δεν πιάνεται γιατί είναι άλλο πράγμα- κυρίως γιατί λατρεύω την κρητική κουζίνα και η γαστρονμική αυτή βόλτα μου φαινόταν σούπερ ενδιαφέρουσα... Και φυσικά, είχα δίκιο... Περάσαμε υπέροχα, φάγαμε σαν λαίμαργα γουρουνάκια και από σήμερα πέφτουμε στα διαιτιτικά και τα άνοστα μια που σε δέκα μέρες έχουμε ραντεβού με τον Δρακουμέλ - βλέπε μικροβιολόγο- για τις ετήσιες μας εξετάσεις αίματος και αν δεν κάνουμε λίγο κράτει μέχρι τότε, με τόση στάκα που φάγαμε βλέπω τις χοληστερίνες μας να εκτινάσονται όχι στα κόκκινα αλλά στα φούξια φωσφωριζέ...:-)
Τέλος πάντων, πίσω στην Κρήτη, η βόλτα μας ξεκίνησε από τα Χανιά όπου μείναμε στο Casa Delfino στο Παλιό Λιμάνι, ένα αναπαλαιωμένο αρχοντικό με εσωτερική αυλή που έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο με λίγα δωμάτια.. Συμπαθητικό ήταν, αλλά δεν τρελάθηκα να πω την αλήθεια... Αντιθέτως, ενθουσιάστηκα με το φαγητό τόσο στον Μύλο του Κερατά στον Πλατανιά όσο και στον Λεβέντη στον Άνω Σταλό. Μιλάμε για κορυφαία δείγματα κρητικής κουζίνας και φιλοξενίας, με φαγητό που σε κάνει να μην θέλεις να σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν φας και τα μαχαιροπήρουνα.
Όσο είμασταν στα Χανιά πήγαμε και στην Μηλιά, που είναι η πρώτη αγροτουριστική μονάδα στην Ελλάδα.. Αντιγράφω από το site : " Χτισμένη στην πλαγιά ενός βουνού, σε χώρο 1200 στρεμμάτων, η ΜΗΛΙΑ είναι περιτριγυρισμένη από πολύ μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων όπως καστανιές, πλατάνια, βελανιδιές, κουμαριές και χαρουπιές. Τα σπίτια είναι φτιαγμένα πάνω στα ερείπια παλιών αγροτικών σπιτιών, διακοσμημένα με παλιά έπιπλα. Ο οικισμός διαθέτει περιορισμένο ηλεκτρισμό. Εδώ, θα γευτείτε σπιτικές απολαύσεις από βιολογικά προϊόντα που παράγονται στο κτήμα και σερβίρονται στο πολύ φιλόξενο βιολογικό εστιατόριο. Ανάλογα με την εποχή, μπορείτε να συμμετέχετε σε παραδοσιακές ασχολίες όπως πάτημα σταφυλιών, παραγωγή τσικουδιάς, μάζεμα ελιάς, τυροκομία. Οργανώνονται επίσης μαθήματα παραδοσιακής μαγειρικής και δοκιμή κρασιών. " Έτσι είναι, ακριβώς όπως τα λένε και το καταπληκτικότερο όλων είναι πως εμείς επιβιώσαμε αυτής της εμπειρίας και ζούμε σήμερα να σας το διηγηθούμε... Βλέπετε, αυτό που δεν λέει στο site- και που είναι προφανώς εξαιρετικό για πολύ κόσμο, η Μαρία ας πούμε θα πέταγε την σκούφια της για μια τέτοια εμπειρία, αλλά όχι για μας- είναι πως αφού φτάσεις στην Μηλιά μετά από μια κακοτράχαλη διαδρομή σε στενούς φιδωτούς χωματόδρομους στην διάρκεια της οποίας αναρωτιέσαι αν θα αφήσεις το σασί του - ευτυχώς νοικιασμένου- αυτοκινήτου σου επιτόπου, το αφήνεις στο parking και παίρνεις την υπόλοιπη διαδρομή με το πόδι... Η οποία διαδρομή είναι όντως μαγική μια που περνάει μέσα από το δάσος, και από πηγές, και ρυάκια και λοιπά χαριτώμενα, πλην όμως είναι κατηφορική στο πήγαινε, πράγμα που σημαίνει πως γίνεται ανηφορική στο έλα, θέμα που αν είσαι άνθρωπος χοντρός και φαγωμένος σαν και εμάς (μια που για φαγητό πήγαμε και εκεί) το σιχτιράς τα μάλλα στην συνέχεια... Βέβαια, με μια επιμονή και με μια αντοχή που έχει εκπλήξει και 'μας τους ίδιους φέτος, και φάγαμε και επιστρέψαμε περπατώντας και όχι σε φορείο...
Και πήγαμε και στο Ρέθυμνο στην συνέχεια... Όπου μείναμε σε ένα εξαιρετικό μέρος που λέγεται Αυλή και είναι και ξενοδοχείο με σουίτες, και εστιατόριο, και έχει και μαγαζί με παραδοσιακά προϊόντα, και μπαράκι, και οινοθήκη φοβερή... Το setting του χώρου δεν παίζεται, σας έχω φωτογραφίες και από τον κήπο και από τα δωμάτια και θα καταλάβετε απολύτως τι εννοώ... Το φαγητό ήταν λίγο πιο δημιουργικό απ' οτι είχα διάθεση να δοκιμάσω όποτε, την κριτική του την αφήνω στους ειδικούς... Εκεί που πάθαμε όμως την πλάκα μας στο Ρέθυμνο ήταν όταν επισκεφτήκαμε τον Αλέκο στους Αρμένους... Το παραδοσιακό καφενείο στην πλατεία του χωριού έχει ανακαινιστεί πλήρως με έναν απίστετυτα προσεγμένο και γεμάτο χαριτωμένες λεπτομέρειες τρόπο που συνδιάζει το ελληνικό με το british style μαγικά, και το φαγητό.... Απλά το καλύτερο που φάγαμε φέτος στην Κρήτη... Ανα σας φέρει ο δρόμος προς τα ' κει μην το χάσετε με τίποτα... Μιλάμε για το απόλυτο....
Για το τέλος, κρατάω την στάκα... Που είναι ο αφρός από το γάλα και το βούτυρο, νόστιμη σαν αμαρτία και με θερμίδες ων ουκ έστι αριθμός και με την οποία μαγειρεύουν στην κρήτη δίαφοες λιχουδιές με προσωπικό μου best τα αυγά τηγανητά και τις πατάτες, επίσης τηγανητές... Αν δοκιμάσετε κάτι από τα δύο και δεν πάθετε την πλάκα σας, τι να πω... Μάλλον είσαστε καλύτεροι άνθρωποι από μένα... Εγώ πάντως, ονειρεύομαι από τώρα την επόμενη φορά που θα βουτύξω το ψωμί μου μέσα στον κρόκο ενός αυγού περιχυμένου με στάκα και βογγάω....Με την καλή έννοια, προς το παρόν.... Καλημέρα, καλή εβδομάδα και πολλά φιλιά σε όλους...:-))

Πάμε λοιπόν.... Το Παλιό Λιμάνι στα Χανιά....

Η αυλή της Casa Delfino...



Το γευστικό καλοσώρισμα στον Μύλο του Κερατά...


Εκδρομή στην Μηλιά....








Η Αυλή, μέσα και έξω... Εμείς μείναμε στην Λευκή Σουίτα αλλά είχε και άλλα χρώματα...:-)














Ο Αλέκος , εσωτερικό , σούπερ μαγειρευτά και παραλλαγή σφακιανής πίτας με μέλι, κυδώνια και καρύδια...

Και last but not least..... Αυγά τηγανητά με στάκα.. Όπως διακρίνετε, πρώτα έφαγα και μετά φωτογράφισα... Και θεωρώ θαύμα και δείγμα απόλυτης αφοσίωσης στο blogging ότι το θυμήθηκα και δεν σας παρουσιάζω ένα λευκό πιάτο, που ήταν ακριβώς αυτό που απόμεινε ....:-)