Κρύο και σούπα από μοσχάρι και λαχανικά...

Πρωινή λιακάδα με πολύ κρύο... Ο τέλειος χειμωνιάτικος καιρός για την Ελλάδα που η βροχή είναι σπαστική και παράταιρη... Και το τέλειο timing μια που ήρθαν οι καινούριες μου Ugg Boots και σε λίγο θα πάω να τις παραλάβω.. Ο Φεβρουάριος μπήκε όμορφα, ήρεμα και γελαστά - επιτέλους- και έχω τα κέφια μου.. Ετοιμάζω και ταξιδάκι βιαστικό μάλλον την επόμενη εβδομάδα, μερικές μέρες Λονδινάκι είναι ότι πρέπει γιατί έχω να πάω απο τον Σεπτέμβρη και μου έχει λείψει πολύ - και έχω και δουλειά να κάνω, πρέπει οπωσδήποτε να πάω στο Hamley's να κατασκευάσω το ολόδικο μου γουρούνι- πριγκίπισσα επειγόντως-  συν το ότι θέλω να δω την φιλενάδα μου και να την κάνω να χαμογελάσει  no matter what... Οπότε καθώς καταλαβαίνετε είμαι σε φάση hovercraft.. 

 (Στον χτεσινό, πρώτο πρωινό καφέ του μήνα στο σπίτι της Μαρίας, μας έκανε παρέα και ο Ζαχαρίας...)

Να φανταστείτε σήμερα πήρα την μεγάλη απόφαση να ασχοληθώ με το γραφείο μου.. Το απόγευμα το πρόγραμμα έχει οργάνωση και ταχτοποήση, να μπει το χάος σε τάξη και να ξαναγίνει το βασίλειο μου όπως πρέπει.. Ροζ και λαμπερό.. :-)

Στο μεταξύ πάω να κάνω κάτι δουλίτσες και να πιω και έναν καφέ με τον αγαπημένο μου και μια παλιά μας φίλη στο Adamo, και το βράδυ πρέπει να σκεφτώ να μαγειρέψω κάτι.. Και επί τη ευκαιρία, μια που έχω καιρό να ανεβασω συνταγή, έφτιαξα προχτές μια σούπα μαγική που είναι απολύτως ότι πρέπει για αυτές τις κρύες νύχτες.. Σας την δίνω μήπως σαν κάνει κλικ...

 (η προχτεσινή μου σουπίτσα ζεστή και yummy... Δεν έμεινε ούτε μπουκιά...)

Σούπα από μοσχάρι και λαχανικά.

Σε μια κατσαρόλα βάζω 1 1/2 κιλό μοσχάρι κιλότο κομμένο σε τρία μεγάλα κομμάτια και γεμίζω με νερό τόσο που να σκεπάζει το κρέας και να περισσεύουν και δυο δάχτυλα. Το αφήνω να βράσει και κάθε τόσο ξαφρίζω. Όταν σταματήσει να βγάζει αφρό ρίχνω στην κατσαρόλα ένα κρεμμύδι χαραγμένο στην βάση του και έναν κύβο βοδινού - ή δύο κουταλάκια Bovril-  και χαμηλώνω την φωτιά. Καθαρίζω τέσσερα καρότα, τέσσερα κολοκύθια, τέσσερις μικρές πατάτες και πλένω και μερικά κλωνάρια σέλινο. Όταν το κρέας είναι σχεδόν έτοιμο - δηλαδή μετά από κανένα  γεμάτο δίωρο και αφού προσέχω να προσθέτω κάθε τόσο βραστό νερό αν χρειάζεται για να διατηρηθεί αρκετό ζουμάκι, ρίχνω στην κατσαρόλα τα λαχανικά, τρεις τέσσερις κουταλιές της σούπας ντοματάκι ψιλοκκομμένο, αλάτι, πιπέρι, και δύο κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο... Μόλις βράσουν και τα λαχανικά - αλλά να κρατάνε λίγο μην είναι τελείως νιανιά- τα  βγαζω με μια τρυπητή κουτάλα μαζί με το κρέας και τα αφήνω στην άκρη. Συμπληρώνω αν χρειάζεται λίγο βραστό νερό ακόμα - ποτέ κρύο νερό στο μαγείρεμα για να μην διακόπτεται η διαδικασία του βρασίματος- και ρίχνω στην κατσαρόλα μια κούπα ζυμαρικό πεπονάκι. Το αφήνω να βράσει για κανένα δεκάλεπτο και όταν είναι και αυτό έτοιμο, χτυπάω ένα αυγολέμονο με δυο αυγά και δυο λεμόνια και το ρίχνω στην κατσαρόλα με την γνωστή διαδικασία και ανακατεύω καλά. Σερβίρω σε βαθιά πιάτα με κρέας και λαχνικά μέσα στην σούπα και μπολικο φρεσκοτριμμένο πιπέρι.. Καλή σας όρεξη και πολλά, πολλά φιλιά!

English pies και μια βόλτα, κάποτε, στο Notting Hill...

Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στην Beef and Ale raised pie που έφτιαξα προχτές... Κατ' αρχάς να σας πω ότι μου έφαγε όλο μου το απόγευμα.. Διάβαζα την συνταγή, έφτιαχνα, και από μέσα μου ήλπιζα ολόψυχα να τρώγεται τελικά γιατί αν δεν τρωγόταν θα κλωτσούσα τους πάντες από τα νεύρα μου... Γενικά το εγχείρημα ήταν δύσκολο από την αρχή.. Γιατί η συνταγή θέλει και pork lard για την ζύμη - διάβασα κάπου πως έτσι πετυχαίνουμε πιο crispy αποτέλεσμα- και το να βρεις λαρδί στην Αθήνα αν δεν εκτρέφεις τα δικά σου γουρούνια είναι σαν να ψάχνεις βελόνα στ' άχυρα.. Τελικά το θέμα το έλυσε ο φίλος μας ο Βαγγέλης που πηγαινοέρχεται Αθήνα - Λονδίνο δυο φορές τον μήνα λόγω δουλειάς και μου κουβάλησε δυο πακέτα λαρδί στην βαλίτσα του ελπίζοντας ολόψυχα φαντάζομαι να μην λιώσουν και του κάνουν τα κοστούμια του σκατά..

Μετά είχα το θέμα του σκεύους.. Οι εγγλέζικες πίτες πρέπει να είναι ψηλές και αφράτες και όχι χαμηλές και πλατιές όπως οι δικές μας.. Χρειαζόταν λοιπόν κάτι τύπου ατομικά πυρέξ για σουφλέ αλλά στο σιδερένιο τους.. Έψαξα, έψαξα αλλά δεν τα βρήκα και για να είμαι ειλικρινής δεν σκέφτηκα καν να ζητήσω από τον Π. ή την Doris να μου στείλουν γιατί όλα έχουν ένα όριο σ' αυτή την ζωή και το να βάλω  πολυάσχολους γιατρούς ανθρώπους να ψάχνουν στα είδη οικικακής χρήσης για pudding basins και μάλιστα σε συγκεκριμένες διαστάσεις φάνηκε υπερβολικό ακόμα και σε μένα.. Θα τα αγοράσω μόνη μου όταν ξαναπάω.. Όμως βρήκα στον Θανόπουλο ένα οβάλ αλουμινένιο ταψί μιας χρήσης που μια χαρά με βόλεψε οπότε είπα να την κάνω την απόπειρα και αντί να κάνω εξι μικρές να κάνω μια μεγάλη.. Η συνταγή λοιπόν είναι εξής:

Beef and Ale raised pies

Υλικά


2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο και λίγο ακόμα για το λάδωμα του σκεύους
2 κρεμύδια ξερά ψιλοκομμένα
3 σκελίδες σκόρδο ψιλικομμένες
800 γρ. κρέας βοδινό κομμένο σε μικρά κομματάκια
τρία κλαράκια φρέσκο θυμάρι ή ένα κουταλάκι της σούπας ξερό
1 φύλλο δάφνης
350 ml μαύρη μπύρα
250 ml ζωμό βοδινού
2 κουταλάκια του γλυκού εγγλέζικη μουστάρδα
3 κουταλιές της σούπας Worcestershire Sauce
150 γρ. τυρί Stilton τριμμένο στον χοντρό τρίφτη.
αλάτι - πιπέρι




Για την ζύμη:


80 γρ. βούτυρο κομμένο σε μικρούς κύβους
80 γρ. pork lard κομμένο σε μικρούς κύβους
150 ml νερό
450 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
πιπέρι
2 μεγάλα αυγά χτυπημένα + 1 για το άλλειμα


Εκτέλεση

Βράζουμε σε ένα κατσαρολάκι το νερό, το βούτυρο και το λαρδί μέχρι να ανακατυετούν πολύ καλά και να λιώσουν...

Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το αλεύρι κοσκινισμένο μαζί με το αλάτι, ανοίγουμε μια τρύπα στην μέση, ρίχνουμε τα δύο χτυπημένα αυγά, τα σκεπάζουμε με το αλέυρι και μετά προσθέτουμε το μείγμα των βουτύρων και ανακτατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα καλά μέχρι να δημιουργηθεί μια μαλακιά ζύμη. 

Ζυμώνουμε λίγο ακόμα  με το χέρι, την τυλίγουμε σε πλαστική μεμβράνη και την αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε μια βαθιά κατσαρόλα βάζουμε να κάψει το λάδι και τσιγαρίζουμε το κρεμύδι και το σκόρδο μέχρι να μαλακώσουν καλά, περίπου για δέκα λεπτά. Προσθέτουμε και το κρέας και το γυρνάμε διαρκώς μέχρι να ροδίσει παντού. Προσθέτουμε το θυμάρι, την δάφνη, την μπύρα και τον ζωμό, αλατοπιπερώνουμε, και στην συνέχεια προσθέτουμε την μουστάρδα και την Worcestershire sauce και ανακατεύουμε καλά. 

Τα αφήνουμε να πάρουν βράση, χαμηλώνουμε λίγο την φωτιά, σκεπάζουμε και τα αφήνουμε για μία ώρα και κάτι, μέχρι να γίνει το κρέας μαλακό. Αφαιρούμε την δάφνη και το θυμάρι, μεταφέρουμε το κρέας με την σάλτσα σε ένα μπολ και το αφήνουμε να κρυώσει τελείως.

Λαδώνουμε καλά το σκεύος για την πίτα και στα πλάγια, ανοίγουμε τα 2/3 της ζύμης σε φύλο και το υπόλοιπο το ξανατυλίγουμε σε μεμβράνη και το βάζουμε πίσω στο ψυγείο. Στρώνουμε καλά την ζύμη στο σκεύος  και στα πλάγια, φροντίζοντας να φτάσει μέχρι το χείλος γύρω- γύρω. Βάζουμε το σκεύος στο ψυγείο τουλάχιστον για 40 λεπτά για να σφίξει η ζύμη.

Στην συνέχεια, ρίχνουμε το κρέας μέσα στο σκεύος, πασπαλίζουμε με το Stilton, απλώνουμε την υπόλοιπη ζύμη σε φύλο, σκεπάζουμε την πίτα και κλείνουμε τις άκρες βρέχοντας τα δάχτυλα μας με λίγο νερό για να κολλήσουν τα δύο φύλλα μεταξύ τους.. Ανοίγουμε μια τρύπα στην μέση για να φεύγει ο ατμός, αν θέλουμε κάνουμε και κανένα σχεδιάκι με την ζύμη που θα μας έχει περισσέψει για το παραδοσιακότερο του πράγματος, αλείφουμε με το χτυπημένο αυγό και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στο κάτω ράφι στους 180 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά, μέχρι να πάρει η πίτα χρυσαφέρνιο χρώμα.  Πέντε λεπτά πριν την βγάλουμε, την ακουπάμε κατ' ευθείαν κάτω στον φούρνο για να ψηθεί καλά και η βάση της αλλά προσέχουμε μην αρπάξει.. Την βγάζουμε από τον φούρνο, την αφήνουμε για πέντε λεπτά να ανασάνει, την ξεφορμάρουμε προσεκτικά και την σερβίρουμε ζεστή.

 (Από ένα σημείο και μετά όπως ίσως προσέξατε, η ώρα πέρασε και εγώ βαρέθηκα να τραβάω φωτογραφίες - είχα και τα νεύρα μου πια και ήθελα να κλωτσήσω όλον τον κόσμο- αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν αυτό... Ουάου, έτσι? )

Και πήρα και τα θερμά συγχαρητήρια του αγαπημένου μου,  και δεν έμεινε ούτε μπουκιά, και φυσικά, θα την ξανακάνω με την πρώτη ευκαιρία.. 

Και εδώ να σας πω και μια αστεία ιστορία. Όταν πρωτογνώρισα τον Π., σε ένα από τα ταξίδια μου στο Λονδίνο με πήγε ένα πρωί  σε ένα απίστευτο μαγαζί στο Notting Hill - λεγόταν Gail's Bakery αν δεν κάνω λάθος- που ήταν ο παράδεισος της λιχουδιάς.. Τι muffins, τι σφολιάτες, τι τάρτες... Ότι μπορεί να βάλει ο νους του λαίμαργου ανθρώπου.. Και βέβαια, παρόλο που εκ πρώτης όψεως έκανε πιο προς το γαλλικό, είχε στην βιτρίνα και διάφορες english pies... Εγώ μέχρι τότε δεν είχε τύχει να δοκιμάσω παραδοσιακή εγγλέζικη πίτα αλλα ήθελα πάρα πολύ γιατί λατρεύω τις ζύμες.. Οπότε καθώς καταλαβαίνετε, με το που τις είδα στα ράφια ενθουσιάστηκα.. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν, με ρωτάει ο Π. τι θέλω, και εγώ που δεν τον ήξερα και πολύ καλά τότε αποφασίζω να κάνω την ευγενική και του λέω να διαλέξει εκείνος.. Και γυρίζει ο γλυκούλης με έναν δίσκο τίγκα στις νοστιμιές, αλλά traditional english pie πουθενά... Μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα... Αλλά τι  να κάνω που  ντρεπόμουνα να φανώ τόσο γουρούνα και να του πω  του ξένου ανθρώπου ότι θέλω και πίτα στο καπάκι μετά από όλα αυτά?  Έκανα λοιπόν την καρδιά μου πέτρα,  έφαγα αυτά που είχε διαλέξει (που ήταν όλα very yummy βέβαια, μην νομίζετε πως  μου κακόπεσαν) και φεύγοντας πήρα και μια κάρτα  του μαγαζιού μαζί μου.. Και την επόμενη μέρα πρωί- πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι κυριολεκτικά, άφησα την Doris σύξυλη στο σπίτι, πήρα ταξί από το Islington και πήγα τρέχοντας πίσω, φόρτωσα όσες πίτες βρήκα (μαζί και μια σιχαμένη με νεφρά, χάλια) και  μετά είχαμε να τρώμε για όλη μου την παραμονή εκεί... Και από τότε, ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε...:-)

Καλημέρα σας και πολλά, πολλά φιλιά.. Παρασκευή σήμερα, το σαββατοκύριακο είναι προ των πυλών και τα χριστούγεννα όλο και πλησιάζουν.. Γρήγορα περνάει ο καιρός... 

Ένα ήσυχο βράδυ Παρασκευής ...

Έξω έχει σκοτεινιάσει και φυσάει.. Και κάνει και λίγο κρύο.. Οκ, δεν είμαστε στην ελβετική ριβιέρα δυστυχώς για να το έχει στρώσει και να έχει μείον κάτι, αλλά από το τίποτα μια χαρά μου κάνει κι αυτό.... Τις τελευταίες μέρες με το σπίτι στολισμένο, δεν έχω καμια διάθεση να βγω, αλήθεια σας λέω.. Ανάβω τα κεριά μου, μαγειρεύω νοστιμιές και τα βράδια αράζω στον καναπέ κουκουλωμένη με την κουβερτούλα μου και χαζεύω τηλεόραση και τα φωτάκια του δέντρου εναλλάξ και είμαι τόσο χαλαρή, ήρεμη, γεμάτη και happy που δεν θέλω να αλλάξω το παραμικρό σε αυτή την υπέροχη ρουτίνα... Ειδικά κάτι φορές που ο Άρις δεν έχει να βγει και κάθεται μαζί μας, νοιώθω σαν να μου έχει χαριστεί ο κόσμος όλος.. Κρυφοκοιτάζω τους άντρες της ζωής μου, τον Μάνο αραχτό στον διπλανό καναπέ, τον Άρι στην πολυθρόνα του και τον Droopy να κοιμάται μακαρίως στο μαξιλάρι του δίπλα στο δέντρο σαν δωράκι, και η ψυχή μου φουσκώνει κυριολεκτικά από ευτυχία...

 (Update: Το φαγάκι μου έτοιμο και φωτογραφημένο με την καινούρια κάμερα του I-Phone μου..)

Έτσι και σήμερα, αφού κατάφερα να επιστρέψω πριν από λίγο φορτωμένη ως συνήθως σαν την μουλάρα με ψώνια από τον Θανόπουλο και το Prive - και αφού ήπια φυσικά και έναν καφέ με την μαμά μου και την Ελένη- χαζολογάω για λίγο στο Facebook και τα blogs και μετά θα ξεκινήσω να μαγειρεύω.. Το μενού σήμερα έχει Shepherd's Pie , λατρεμένο comford food που έχω πολύ, πολύ καιρό να το μαγειρέψω και το πεθύμησα, κόκκινο κρασί σε ποτήρια Riedel, και χαζολόγημα στην τηλεόραση μέχρι να νυστάξω και να πάω να προσγειωθώ στο κρεβατάκι μου - και το αρωματισμένο με Molton Brown Air of Dreams pillow spray μου- με πλονζόν... Αυτό θα συμβεί φυσικά αφού δω και το Master Chef που σήμερα προβλέπεται να έχει πολύ γέλιο και όσοι είδατε το χτεσινό επεισόδιο θα ξέρετε γιατί...

Και μια που μιλάμε για cocooning, πρέπει να σας πω ότι είμαι πολύ περήφανη για την κουβερτούλα μου που μου πήρε κάτι παραπάνω από δύο μήνες να την τελειώσω αλλά έχει γίνει τόσο απαλή και αφράτη, σαν συννεφάκι, που βελτιώνει σε απίστευτο βαθμό το χουζούρι μου στον καναπέ... Μάλιστα, επειδή συνήθισα να πλέκω τα απογεύματα και τώρα μου λείπει, ετοιμάζομαι να πάω να διαλέξω τα πιο αφράτα pure cashmir κουβάρια που θα βρω σε γκρί ή μπλε χρώμα και να φτιάξω στον Μάνο το πιο φιν φον κασκόλ ever...

Τέλος, σήμερα το πρωί είχα και μια πολύ, πολύ ευχάριστη έκπληξη.. Η Χρύσα από την Θεσσαλονίκη, διαδικτυακή φίλη με απίστευτο γούστο, μου έστειλε αυτό το υπέροχο γούρι!! Όπως βλέπετε είναι τέλειο και τα έχει όλα.. Ροζ χρώμα, καρδούλα, κορώνα, το αρχικό μου και όλα αυτά τα φιν φον πραγματάκια που το κάνουν πραγματικά μοναδικό... Και είναι και το πρώτο που πήρα για φέτος και ελπίζω να είναι και το τυχερότερο... Χρύσα σ' ευχαριστώ πολύ πολύ και από εδώ.. Είσαι θεά!!!

Αυτά τα ολίγα για σήμερα - better late than never- και σας αφήνω για να πάω να καταπιαστώ με τα οικοκυρικά μου.. Φιλιά πολλά και καληνύχτες.. Να περάσετε ένα υπέροχο βράδυ Παρασκευής...

Κυριακή στο σπίτι και κοτόπουλο με σως ροκφόρ...

Ξυπνάω νωρίς και αλλάζω τα ρολόγια του σπιτιού.. Μια ώρα νωρίτερα, πράγμα που σημαίνει πως ο χειμώνας μπήκε για τα καλά και θα νυχτώνει από τις 7.. Μου αρέσει.. Φέρνει πιο κοντά τα Χριστούγεννα.. Φτιάχνω καφέ , μασουλάω μπισκοτάκια - έγιναν πραγματικά υπέροχα- και απολαμβάνω ένα μισάωρο ησυχίας πριν ξυπνήσουν ο Μάνος με τον Άρι.. Έξω έχει λιακάδα και κρύο και την ώρα που απλώνω τα ρούχα στην πίσω βεράντα το λυκόσκυλο της αυλής τεντώνεται χουζούρικα και μου κουνάει την ουρά..

Το πρωινό περνάει χαλαρά με μουσική, χουζούρι στον καναπέ και στοίβες κυριακάτικων εφημερίδων που προνοήσαμε να πάρουμε χτες το βράδυ επιστρέφοντας από την Fuga..

Το καινούριο εστιατόριο του Μεγάρου Μουσικής είναι λιτό αλλά πολύ όμορφο και έχει σχετικά απλή ιταλική κουζίνα που μου άρεσε πολύ.. Έφαγα χειροποιήτα λαζάνια με μοσχάρι ραγού για πρώτο, sirloin με πατάτες με δεντρολίβανο για κυρίως και στο τέλος, έκλεψα δυο κουταλιές από την panacotta με καφέ της Μάρθας.. Περάσαμε πολύ όμορφα και χαζέψαμε και την υπέροχη θέα της φωτισμένης Βασιλίσσης Σοφίας από ψηλά... 

Η ώρα περνάει και αποφασίζω να μαγειρέψω για μεσημεροαπόγευμα... Κοτόπουλο με σάλτσα ροκφόρ και πατάτες τηγανητές.. Θα τηγανίσω μετά από πολύ καιρό, το αποφεύγω κυρίως γιατί μετά μυρίζει το σπίτι και μου χαλάει την ambience μου αλλά αύριο έχουμε Όλγα οπότε θα αερίζει όλη μέρα και είναι ιδανική ευκαιρία.. Βγάζω στον πάγκο τα υλικά μου, κοτόπουλο στήθος, ελαιόλαδο, λευκό κρασί, αλάτι, πιπέρι herbes de Provence, κύβους σκόρδου, κρέμα γάλακτος και ροκφόρ, και ξεκινάω.. 

Πλένω καλά το κοτόπουλο, το στεγνώνω με χαρτί κουζίνας και το τρίβω με μπόλικο πιπέρι.

Σε ένα μεγάλο τηγάνι βάζω δύο κουταλιές της σούπας λάδι να ζεσταθούν. Προσέχω πολύ το λάδι γιατί είναι λιπαρά και το ροκφόρ και η κρέμα και δεν θέλω να γίνει το φαγητό μου πιο βαρύ απ΄ότι πρέπει... Όταν κάψει, βάζω το κοτόπουλο και το ροδίζω γύρω γύρω για περίπου οκτώ λεπτά. Σβύνω με 3/4 του ποτηριού κρασί, προσθέτω δυο κύβους σκόρδο τριμμένους με το χέρι, ένα κουταλάκι του γλυκού herbes, ελάχιστο αλάτι και 1 1/12 φλιτζάνι κρέμα , χαμηλώνω την φωτιά και αφήνω το κοτόπουλο να βράσει για περίπου 20 λεπτά γυρίζοντας το κάθε τόσο για να ψηθεί ομοιόμορφα.. 

Όταν είναι έτοιμο, το βγάζω από το τηγάνι και ρίχνω μέσα  το ροκφόρ (ένα μικρό πακέτο Societe) κομμένο σε μικρά κομμάτια με το χέρι...

Ανακατεύω καλά μέχρι να γίνει μια ενιαία, πηχτή σάλτσα, ξαναρίχνω μέσα το κοτόπουλο, το γυρίζω μια δυο φορές και σερβίρω..  Εμένα το συγκεκριμένο φαγητό μου αρέσει με πατάτες τηγανητές αλλά ο Άλκης εχτές μου είπε πως θα ταιριάζει περισσότερο με ρύζι.. Δεν ξέρω γιατί το ρύζι δεν είναι από τις αγαπημένες μου γαρνιτούρες αλλά μπορείτε αν θέλετε να το δοκιμάσετε...

Τώρα η κουζίνα μου είναι πάλι καθαρή και ταχτοποιημένη, ο Droopy λιάζεται στο χαλάκι, ο Μάνος έχει πάει για ύπνο και ο Άρις για δουλειά.. Και εγώ, αφού χαζέψω λίγο ακόμα στα blogs και το Facebook θα πάω να συνεχίσω το βιβλίο μου μέχρι τις 6 που έχει την επανάληψη του Top Chef μια που τα Σάββατα δεν είμαστε ποτέ στο σπίτι για να το παρακολουθήσουμε στην ώρα του.. Και αργότερα έχει Just the two of Us οπότε θα χαζέψω - και θα ψηφίσω- τον αγαπημένο μου  φωτογενή - και όχι μόνο- πολίστα... Μέρα cocooning κανονικά η σημερινή και πολύ μου αρέσει.. Αυτές οι χαλαρές Κυριακές μετά από μέρες ξενυχτιού και διασκέδασης είναι που φέρνουν πάλι την ισορροπία... Και τις απολαμβάνω όσο τίποτα.. Καλή υπόλοιπη Κυριακή λοιπόν και πολλά, πολλά φιλιά...

Υ.Γ. Ξαφνικά έγινε πολύ μαγειρικό το blog το ξέρω, αλλά είναι που περνάω την οικοκυρική μου φάση... Θα με ανεχτείτε για λίγο ελπίζω, άλλωστε έχω και άλλου είδους ερεθίσματα αυτόν τον καιρό και μάλιστα πάρα μα πάρα πολύ έντονα, απλά τα επεξεργάζομαι προς το παρόν και όταν έρθει η ώρα, θα ανεβάσω τα ανάλογα posts - σας το υπόσχομαι - και μάλιστα με εντελώς - αλλά εντελώς όμως -  άλλο περιεχόμενο...:-)

Ένα ήσυχο σαββατοκύριακο και διπλοφουρνιστά μπισκοτάκια βουτύρου....

Το τριήμερο της 28ης Οκτωβρίου που ήταν όμως τετραήμερο, κύλησε μέχρι τώρα πολύ όμορφα και πολύ διαφορετικά απ΄ότι το είχαμε σχεδιάσει στο μυαλό μας... Και είχε απ' όλα τελικά.. Και τραπέζια σε σπίτια φίλων με απίστευτο γέλιο και "ελαφρύ" φαγητό - η Μάρθα μας έφτιαξε τυρόπιτα και μοσχαράκι στιφάδο-, και τηλεοπτικές εμφανίσεις, και βραδιές παρεϊστικες και χαλαρές με την καλύτερη pizza των βορείων προαστίων στην Παλιά Αγορά, και ξενύχτι απίστευτο μέχρι τα χαράματα, και μπουζούκια, και έχουμε ακόμα δυο ολόκληρες μέρες μπροστά μας... :-) Που εγώ προσωπικά ελπίζω να καταφέρουμε να τις περάσουμε ήσυχα και απλά (γιατί είμαι και σε μια ηλικία που το ξενύχτι αυτού του είδους μπορεί να με ξεκάνει)  με χουζούρι στον καναπέ, νόστιμα φαγάκια, DVD και ύπνο άφθονο που αυτή την στιγμή μου λείπει απίστευτα... Πράγμα που σημαίνει πως φιλοδοξώ να αράξω ατελείωτες ώρες εντός και επί τα αυτά - έχω και ένα καινούριο παιχνιδάκι στον υπολογιστή μου που πολύ μου αρέσει- να δω τηλεόραση, να διαβάσω το βιβλίο μου, και φυσικά να μαγειρέψω...

Εχτές μάλιστα το απόγευμα, έφτιαξα για πρώτη φορά μπισκότα shortbread από μια καταπληκτική συνταγή που ανακάλυψα σε ένα μαγειρικό site που μου έστειλε η φιλενάδα μου η Τζίτζι, και έτσι, ο σημερινός πρωινός καφές μας είχε χειροποίητη λιχουδιά να τον συνοδεύει... Δεν είχα ξαναδοκιμάσει να φτιάξω μπισκότα και τα συγκεκριμένα ήταν πάρα πολύ εύκολα και κυρίως, με υλικά που βρίσκονται πάντα στο σπίτι οπότε λέω να σας δώσω την συνταγή...Βέβαια, είναι πολύ απλά στην όψη γιατί τα κόβουμε με το μαχαίρι και όχι με κουπάτ αλλά τώρα που έμαθα πως γίνονται, την επόμενη φορά θα φέρω την συνταγή πιο στα μέτρα μου.. Anyway, τα πράγματα έχουν ως εξής:

Διπλοφουρνιστά μπισκότα shortbread.

Υλικά.

1 1/2 στικ βούτυρο ανάλατο, λιωμένο και ακόμα ζεστό

5 κουταλιές της σούπας ζάχαρη κρυσταλλική

1 κουταλάκι του γλυκού vanilla extract

1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι

1 1/2 cup αλέυρι για όλες τις χρήσεις

Ζάχαρη κρυσταλλική για πασπάλισμα.

Μια φόρμα με αφαιρούμενο πάτο με διάμετρο περίπου 24 cm.

Αν θέλετε να φτιάξετε περισσότερα μπισκότα διπλασιάζετε τα υλικά...

(Έχω ξεχάσει το αλάτι.. Στην φωτογραφία εννοώ γιατί στην ζύμη το έβαλα...)


Εκτέλεση.

Βουτυρώνουμε την φόρμα. Σε ένα μεσαίο μπολ ανακατεύουμε το λιωμένο βούτυρο με το αλάτι, την βανίλια και την ζάχαρη. Προσθέτουμε το αλεύρι και ανακατεύουμε με το χέρι μέχρι να έχουμε μια ομοιόμορφη ζύμη. Την απλώνουμε πιέζοντας την με το χέρι στην φόρμα και την αφήνουμε να σταθεί εκτός ψυγείου για τουλάχιστον 2 ώρες. 

Προθερμαίνουμε τον φούρνο στον αέρα στους 150 βαθμούς και τοποθετούμε την σχάρα στο τελευταίο κάτω ράφι. Ψήνουμε την ζύμη για 45 λεπτά. Την βγάζουμε από τον φούρνο χωρίς να τον σβύσουμε, πασπαλίζουμε με ζάχαρη και την αφήνουμε να κρυώσει για 10 λεπτά. Ξεφορμάρουμε και με ένα πολύ κοφτερό μαχαίρι την κόβουμε προσεκτικά για να μην σπάσει σε μακρόστενα κομμάτια. Στώνουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί, βάζουμε επάνω τα μπισκότα και τα ξαναψήνουμε για άλλα 10 λεπτά.. 

Τα αφήνουμε να κρυώσουν καλά πάνω σε σχάρα. Διατηρούνται σε αεροστεγές δοχείο για πολύ καιρό, παρόλο που δεν νομίζω πως θα σας μείνουν για περισσότερες από δυο-  τρεις μέρες τόσο νόστιμα που γίνονται...

Περιττό να σας πω ότι όσο θα τα φτιάχνετε το σπίτι θα μοσχοβολάει απίστευτα και πως αυτά τα συγκεκριμένα μπισκοτάκια ταιριάζουν υπέροχα με τον καφέ ή το τσάι σας... Εγώ πάντως, τώρα που έκανα την αρχή θα δοκιμάσω να φτιάξω και sable ,και στις γιορτές θα γεμίσω όμορφα σακουλάκια με χριστουγεννιάτικα μπισκότα για τους φίλους μου.. Αυτά για σήμερα, να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο και θα τα πούμε την Δευτέρα.. Φιλιά πολλά..

Καταιγίδα και comfort food...

(Ο παράδρομος της Κηφισίας τραβηγμένος σήμερα το πρωί από το παράθυρο του αυτοκινήτου μου....)

Από χτες το βράδυ βρέχει ασταμάτητα... Σήμερα το πρωί ξεκίνησα με μισή καρδιά να κάνω κάποιες δουλειές που δεν χωρούσαν αναβολή και ταλαιπωρήθηκα απίστευτα... Χάος στους δρόμους - οδηγοί κρεμασμένοι από το τιμόνι του αυτοκινήτου τους που σέρνονταν λες και θα άνοιγε από στιγμή σε στιγμή η πόρτα και θα έπεφταν απ΄έξω και άλλοι που έτρεχαν σαν δαιμονισμένοι λούζοντας με λασπόνερα τους πεζούς - χάος στις τράπεζες - στην Εθνική η ουρά έφτανε έξω από την πόρτα και στην Alpha είχε πρόβλημα το on-line- χάος στο σούπερ μάρκετ με νοικοκυρές που γέμιζαν τα καρότσια τους με τρόφιμα λες και περιμένουμε καινούρια κατοχή... Όταν τελικά κατάφερα να επιστρέψω σπίτι, βρεμμένη μέχρι το κόκκαλο αλλά τουλάχιστον in one piece υποσχέθηκα στον εαυτό μου πως την υπόλοιπη μέρα θα την περνούσα στεγνή και χαλαρή χαζεύοντας τον κατακλυσμό από το παράθυρο...

Έχει και Νησί σήμερα, μην το ξεχνάμε, έχει και Αρβύλες, και Master Chef, τι καλύτερο πρόγρμαμμα για μια ήρεμη βραδιά στο σπίτι? Λίγο πριν ετοίμασα και ένα από τα αγαπημένα μου comfort foods... Ανακατεύω δύο ειδών κιμμά, μοσχαρίσιο και χοιρινό, περίπου ένα κιλό σύνολο, προσθέτω ένα κρεμμύδι ψιλοκομμένο, αλάτι, πιπέρι, δύο αυγά, λίγο λάδι, λίγο ξύδι, μια κουταλιά της σούπας μουστάρδα, ρίγανη και σκορδόσκονη και αφήνω το μείγμα στο ψυγείο για μισή ώρα.. Μετά το πλάθω σε ωραία, στρουμπουλά μπιφτέκια που τα βάζω σε ένα ταψί με ελάχιστο λάδι, πατάτες κομμένες κυδωνάτες που τις αλατοπιπερώνω καλά, ρίχνω από πάνω ρίγανη, σκορδόσκονη, ελάχιστο βούτυρο (οκ, το ξέρω πως δεν είναι υγειινό αλλά κάνει τις πατάτες λουκουμένιες) και λίγο νερό, σκεπάζω με αλουμινόχαρτο και ψήνω το φαγητό μου στους 200 βαθμούς για μια ώρα.. Μετά βγάζω το αλουμινόχαρτο, αναποδογυρίζω προσεκτικά τα μπιφτέκια και τα αφήνω να ψηθούν για τουλάχιστον μια ώρα ακόμα, μέχρι να ροδοκοκκινήσουν και οι πατάτες να γίνουν τραγανές.. Όταν είναι σχεδόν έτοιμα κόβω κομμάτια από εξαιρετικής ποιόητας κασέρι και τα ρίχνω πάνω στις πατάτες μέχρι να λιώσει το τυρί... Είναι το τέλειο diner για μπροστά στην τηλεόραση και ο Μάνος θα βρει σίγουρα ένα καλό κόκκινο κρασί στην κάβα του για να το συνοδέψουμε..  

(Κερί με άρωμα σύκο, γαλλικά τριαντάφυλλα, μπισκότα κανέλας και φλυτζανάκι φιν φον που περιμένει να γεμίσει με τσάι...)

Στο μεταξύ τα αναμμένα μου κεριά κάνουν το σπίτι να μοσχοβολάει και η κουβερτούλα μου προχωράει ολοταχώς σε πλήρη συγχρονισμό με τον καιρό που όσο πάει και χαλάει, αφήστε που το πλέξιμο ταιριάζει απόλυτα με τα βροχερά απογεύματα και τα επεισόδια του Πουαρώ που βλέπουμε στο DVD... Κάτι τέτοιες μέρες, που έξω βρέχει και εμείς είμαστε όλοι στο σπίτι, νομίζω πως είναι η επιτομή της ευτυχίας... Χαζεύω τον Άρι που μιλάει μέσω Skype με τον κολλητό του που σπουδάζει στην Αγγλία και γελάνε σαν χαζά, τον Droopy που κοιμάται κουλουριασμένος στο μαξιλάρι του και τον Μάνο που καπνίζει το πούρο του βλέποντας ειδήσεις και νοιώθω την καρδιά μου να γεμίζει... Είμαι happy, happy, happy... "Της σιγουριάς τα υλικά είναι λόγια γλυκά σε κασσέτες γραμμένα" τραγουδούσε κάποτε η Άλκηστις, όμως νομίζω πως είναι και αυτή η αίσθηση του ότι αγαπάς και σ΄αγαπάνε και έτσι, όλα, μα όλα, είναι καλά... 

Και τελικά, όπως έλεγα κάποια στιγμή σε μια φίλη το πρωί, όλα μέσα στο μυαλό μας είναι.. Και μέσα στην καρδιά μας φυσικά.. Και τους ανθρώπους της ζωής μου - εκείνους που βοηθάνε με την παρουσία τους να κρατάω το μυαλό και την καρδιά μου γεμάτα, και να είμαι καλά, χαρούμενη και ευτυχισμένη - θέλω πάντα να τους ευχαριστώ και να τους λέω πόσο πολύ τους αγαπάω και πόσο πολύτιμοι είναι για μένα... Δεν θα μπω σε παραπάνω λεπτομέρειες... Εκείνοι ξέρουν όλα τα πως.. Και τα γιατί... 

Υ.Γ. Αφιερωμένο στην Χαρά που μου άφησε ένα σχόλιο... Ξέρω πάρα πολύ καλά πως είναι να περιμένεις να ξαναγίνει η ζωή σου νορμάλ για να χαρείς τις απλές στιγμές που όταν τις χάνεις ανακαλύπτεις πως είναι οι σημαντικότερες στην ζωή.. Υπήρξε μια εποχή και στην δική μου ζωή που έμεινα μακριά από όσα  και όσους αγαπούσα, και που μετρούσα τις ώρες κυριολεκτικά για να ξαναβρεθώ μαζί τους... Και που ο χρόνος κυλούσε βασανιστικά αργά.. Θυμάμαι πως κοίταζα τα φωτισμένα παράθυρα άνγωστων σπιτιών και προσπαθούσα να μαντέψω τις ιστορίες των ενοίκων τους.. Και πως τα φωτάκια ενός χριστουγεννιάτικου δέντρου μερικά μέτρα απέναντι από το δικό μου παράθυρο έγιναν το καταφύγιο μου, ο νοερός μου παράδεισος για τα πιο δύσκολα χριστούγεννα της ζωής μου... Δεν θέλω να παραστήσω το κοριτσάκι με τα σπίρτα.. Θέλω μόνο να σου πω ότι όλα περνάνε και μας αφήνουν πιο δυνατούς και πιο ώριμους.. Και κυρίως, πιο ευγνώμονες για όσα μας δίνει η ζωή... Καληνύχτα...

Moody καιρός και golden muffins...

Ο καιρός έξω είναι παράξενος, το πρωί είχε ήλιο, πριν από λίγο έβρεχε και τώρα έχει αρχίσει πάλι να ανοίγει σιγά σιγά... Και εγώ είμαι σε παράξενο mood, όχι κακό αλλά κάπως μελαγχολικό μια που σαν γνήσιο παιδί του ήλιου, η αρχή του φθινοπώρου πάντα με αποδιοργανώνει κάπως... Παρόλα αυτά βέβαια, πήγα πρωί πρωί στον Βαγγέλη για μαλλί και στην Τέτα για mani- pedi και αυτή η πρωινή beaute με ανέβασε αρκετά.. 

 (Το αγαπημένο μου βερνίκι για φέτος τον χειμώνα. Μαύρο, "liquid vinyl" της Orly.)

Γενικά, είμαι σε φάση πιο "ενδοσκοπική" αυτόν τον καιρό... Διαβάζω πολύ (το Κουζίνα Εμπιστευτικό του Anthony Bourdain από χτες), γράφω το βιβλίο μου πυρετωδώς, βλέπω εκπομπές μαγειρικής στην τηλεόραση και εμπνέομαι, (έχω πάθει τεράστιο κόλλημα με το Top Chef κάθε μέρα στις 3 στον ΣΚΑΙ) μαγειρεύω ξανά, πλέκω την κουβέρτα μου η οποία προχωράει με φόρα και ασχολούμαι πολύ με το σπίτι... Οργανώνω τραπέζια για παρέες αγαπημένων φίλων  -ήδη τους μισούς τους είχα καλεσμένους την προηγούμενη εβδομάδα και τους άλλους μισούς θα τους έχω την επόμενη- ταχτοποιώ ντουλάπες και συρτάρια (με αρωματικά sachets και όλα τα σχετικά αξεσουάρ), ψωνίζω υλικά για την κουζίνα μου (χτες μόλις εφοδιάστηκα με μια απίστευτη κανέλλα από το Μεξικό και σε λίγο θα φτιάξω τα "Χρυσά Muffins της Gesine" που είναι από τις αγαπημένες μας λιχουδιές για το πρωινό και των οποίων φυσικά θα σας δώσω και την συνταγή), αρχειοθετώ τις συνταγές μου και ανακαλύπτω ξεχασμένους θησαυρούς μέσα σε κούτες στα πατάρια, όπως μια τεράστια μαύρη "shopping bag" της  Chanel που είχα ξεχασμένη εδώ και κάποια χρόνια και την ξαναερωτεύτηκα τρελά..

 ( Τα χτεσινά golden muffins φωτογραφημένα φρέσκα, μόλις βγήκαν από τον φούρνο..)

Είναι εποχή που έχω κέφι για χουζούρι γενικότερα, εχτές το βράδυ ας πούμε, αντί να βγούμε πάλι, μαγείρεψα μια καινούρια συνταγή από το Delicious με λαζάνια σε φύλλο, τέσσερα τυριά και λουκάνικα chorizo που έγιναν πραγματικά απίθανα και τα συνοδέψαμε με κόκκινο κρασί και "Το κορίτσι με το Τατουάζ" στην τηλεόραση.. 

 (Τα χτεσινά μου λαζάνια που ήταν συγκλονιστικά και που την συνταγή τους θα την ανεβάσω σύντομα..)

Ακόμα και για αύριο, που είναι η γιορτή μου, δεν έχω κανονίσει κάτι ιδιαίτερο... Μπορεί να βγούμε με τους κολλητούς μας, όσους είναι εδώ δηλαδή γιατί οι περισσότεροι λείπουν αυτή την εβδομάδα, μπορεί να πάμε απλά κανένα σινεμαδάκι οι δυο μας με τον Μάνο ή μπορεί να μην κάνουμε και τίποτα απολύτως... Δεν έχω κανένα κέφι για σχέδια, για πάρτι και για πολυκοσμία... Οι προσκλήσεις για εγκαίνια και events στοιβάζονται στο τραπεζάκι της εισόδου, ευτυχώς είναι και ο Μάνος σε mood cocooning και έτσι δεν έχουμε γκρίνιες, και κάποια στιγμή την Δευτέρα η Όλγα θα τις πετάξει στα σκουπίδια όπως έκανε και με αυτές της προηγούμενης εβδομάδας... Ο δε πιο χαρούμενος απ' όλους με όλη αυτή την ιστορία  είναι φυσικά ο Droopy που απολαμβάνει την παρέα μας ξαπλωμένος αναπαυτικά είτε στο κρεβάτι του στο καθιστικό τα βράδια, είτε στο χαλί του γραφείου μου τα μεσημέρια και τα απογεύματα... 

(O Droopy στην αγαπημένη του θέση και στάση...)

Βλέπετε, με τον Άρι να είναι μονίμως εκτός σπιτιού, είτε σε φίλους του, είτε στην σχολή,είτε στην δουλειά, ο καημένος κόντευε να πέσει σε βαθιά μελαγχολία... Οπότε τώρα είναι ένα χαρούμενο και γελαστό σκυλί... :-)

Αυτά για σήμερα, πάω να ξεκινήσω να ετοιμάζω τα κεκάκια μου όμως πριν από αυτό να σας δώσω την συνταγή την οποία τώρα που το σκέφτομαι μπορεί και να σας την έχω ξαναδώσει αλλά δεν πειράζει... Δοκιμάστε τα με τον πρωινό σας καφέ και θα ενθουσιαστείτε... Φιλιά  πολλά και καλό σαββατοκύριακο...

Τα “χρυσά” μάφιν της Gesine

από το βιβλίο Confections of a Closet Master Baker της Gesine Bullock-Prado

ΥΛΙΚΑ για 24 μάφιν

• 225γρ βούτυρο αγελάδος, σε θερμοκρασία δωματίου
• 400γρ ζάχαρη
• 400γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις
• 1 κ.σ. μπέικιν πάουντερ
• 1 κ.γ. τριμμένο μοσχοκάρυδο
• 1 κ.γ. αλάτι
• 5 αβγά μεγάλα, σε θερμοκρασία δωματίου
• 300μλ ξινόγαλα (ή γάλα με χυμό από μισό λεμόνι)
• 1 κ.γ. εκχύλισμα βανίλιας

για το βούτηγμα

• 100γρ βούτυρο αγελάδος, λιωμένο
• 200γρ ζάχαρη
• 1 κ.γ. κανέλα

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

1. Μία ώρα πριν ξεκινήσετε το κέικ αφήστε έξω το βούτυρο και τα αβγά.
2. Προθερμάνετε το φούρνο στους 160 oC. Προετοιμάστε τις φόρμες για τα μάφιν με τα ειδικά χαρτάκια.
3. Σε ένα μπολ ανακατέψτε το αλεύρι με το μπέικιν, το αλάτι και το μοσχοκάρυδο χρησιμοποιώντας ένα σύρμα.
4. Ρίξτε το εκχύλισμα βανίλιας στο ξινόγαλα.
5. Χτυπήστε το βούτυρο και τη ζάχαρη με το  μίξερ μέχρι να αφρατέψουν πολύ, από 5-10 λεπτά ανάλογα με το πόσο κρύο είναι το βούτυρό σας. Σταματάτε κατά διαστήματα το μίξερ για να καθαρίστε τις άκρες του κάδου από το μίγμα.
6. Ρίξτε ένα ένα τα αβγά, χτυπώντας καλά μετά από κάθε προσθήκη, ώστε να ενσωματώνονται καλά στο μίγμα.
7. Προσθέστε εναλλάξ το αλεύρι και το ξινόγαλα στο μίγμα χτυπώντας μόνο τόσο ώστε να μην υπάχρουν ίχνη αλευριού ή υγρού.
8. Ρίξτε περίπου δύο κουταλιές της σούπας μίγμα σε κάθε θήκη μάφιν και ψήστε για 20-25 λεπτά.
9. Ενώ ψήνονται ανακατέψτε σε ένα μπολ τη ζάχαρη και την κανέλα και σε ένα άλλο βάλτε το λιωμένο βούτυρο.
10. Μόλις βγουν τα μάφιν από το φούρνο βουτήξτε τα πρώτα στο λιωμένο βούτυρο και έπειτα στην κανελοζάχαρη.
11. Απολαύστε τα ζεστά ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Η χτεσινή βραδιά και οι συνταγές της...

 (Τα υπέροχα λουλούδια που μου έφερε ο Στέλιος..)

Η χτεσινή βραδιά πέρασε υπέροχα και όπως σας υποσχέθηκα, σήμερα το ποστ είναι μαγειρικό.. Και οι δύο συνταγές που θα σας δώσω είναι τσεκαρισμένες, τις έχω κάνει τόσες φορές που μπορώ να τις "εκτελέσω" πια με κλειστά μάτια, και γίνονται σούπερ νόστιμες... Ειδικά τα σουτζουκάκια, μπορείτε να τα πολλαπλασιάσετε επί όσο θέλετε.. Εγώ εχτές έφτιαξα 57 για εννιά άτομα και περίσεψαν... μερικά... Πάμε λοιπόν..

Τάρτα με camembert και ντοματίνια.

Γενικά, το μυστικό στις τάρτες, αλμυρές ή γλυκές είναι η ζύμη...Εγώ μέχρι τώρα μια που δεν βρίσκω έτοιμη την φτιάχνω μόνη μου πράγμα απολύτως απλό... Για την συγκεκριμένη θα χρειαστείτε 200 γρ βούτυρο ανάλατο παγωμένο και κομμένο σε κομματάκια, 450 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις, δύο κρόκους αυγού, επτά με οκτώ κουταλιές της σούπας νερό παγωμένο και ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι, για μια μεγάλη τάρτα ή για 8 ατομικές... Βάζετε όλα τα υλικά στο μίξερ, τα χτυπάτε μέχρι να ανακατευτούν τελείως και να γίνουν μια μαλακή μάζα που θα ξεκολάει εύκολα από τον αναδευτήρα (αν χρειαστεί προσθέστε κι άλλο παγωμένο νερό μέχρι να φτάσετε στο αποτέλεσμα που θέλετε) τυλίγετε την ζύμη σε μεμβράνη και την βάζετε στο ψυγείο για μισή ώρα.. Στην συνέχεια περνάτε τον πάγκο εργασίας σας με ένα υγρό βετέξ, στρώνετε επάνω δύο φύλλα μεμβράνη το ένα διπλα στο άλλο και πάνω εκεί απλώνετε την ζύμη με τον πλάστη στο πλάτος που θέλετε για την ταρτιέρα σας.. Είναι φοβερή πατέντα αυτή με την μεμβράνη γιατί δεν κολλάει η ζύμη στον πάγκο, ούτε χαλάει και όσο λεπτή και αν γίνει την σηκώνετε μαζί με την μεμβράνη, την αναποδογυρίζετε στην ταρτιέρα και είστε έτοιμες...

Στην συνέχεια τρυπάτε με ένα πηρούνι γύρω γύρω για να μην φουσκώσει στο ψήσιμο και ψήνετε για περίπου 20 λπετά μέχρι να έχετε ένα χρυσαφένιο κέλυφος. Το αφήνετε να κρυώσει και το γεμίζετε με τα υλικά που θέλετε... Επι του προκειμένου, αλείψετε το εσωτερικό με μουστάρδα dijon, ρίξτε από πάνω περίπου 250 γρ. τριμμένη γραβιέρα Κρήτης, αλάτι και φρεσκοτριμένο πιπέρι και στην συνέχεια να απογεμίσετε με ένα μείγμα από 2 πακέτα τυρί Camembert, χωρίς την φλούδα του κομμένο σε μικρούς κύβους, 250 gr. ντοματάκια φρέσκα κομμένα στην μέση και ξεσποριασμένα, τέσσερις κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, λίγη σκορδόσκονη, και από μια κουταλιά του γλυκού βασιλικό, μαϊντανό, θυμάρι και δεντρολίβανο όλα καλά ανακατεμένα μεταξύ τους και ει δυνατόν φρέσκα... Ψήνετε στο κάτω ράφι, σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα μέχρι να ροδίσει ...

 (Η  (δεύτερη) τάρτα ψημένη και μισοφαγωμένη μια που θυμήθηκα τελευταία στιγμή να τραβήξω την φωτογραφία..)

Σουτζουκάκια πολίτικα.

Η βασική συνταγή είναι για έξι άτομα. Χρειάζεστε 1/2 κιλό κιμά μοσχαρίσιο και 1/2 κιλό κιμά αρνίσιο, 2 φέτες ψωμί μόνο την ψύχα βρεμμένες και καλά στυμένες, μια ώριμη ντομάτα τριμμένη στον τρίφτη, τους κρόκους από δύο αυγά, ένα κρεμμύδι μέτριο ψιλοκομμένο, ένα ποτηράκι γλυκό κρασί Samos Doux, αλάτι, πιπέρι, ένα κουταλάκι του γλυκού κύμινο, ένα κουταλάκι του γλυκού ξύδι και λίγο σκόρδο σε σκόνη. Ανακατεύετε όλα τα υλικά σε ένα βαθύ μπωλ, τα κάνετε μια ομοιόμορφη ζύμη και την αφήνετε τουλάχιστον για μια ώρα στο ψυγείο. Στην συνέχεια πλάθετε τα σουτζουκάκια και τα ψήνετε στον φούρνο, στους 180 βαθμούς στον αέρα μέχρι να ροδοκοκκινίσουν. Τα βάζετε στην άκρη και ετοιμάζετε την σάλτσα. 

Θα χρειαστείτε δύο κονσέρβες ντοματάκια Santos, και το αντίστοιχο νερό, αλάτι, πιπέρι, δύο κανέλες, δύο κουταλάκια του γλυκού κύμινο, μία κουταλιά της σούπας ξύδι, δύο ποτήρια γλυκό κρασί Samos Doux, ένα κουταλάκι του γλυκού ρίγανη, λίγη σκορδόσκονη και προαιρετικά δυό καυτερές πιπερίτσες. (Εγώ βάζω πάντα πιπερίτσες στα φαγητά μου γιατί μου αρέσει η γεύση που τους δίνουν που είναι ελαφρά spicy χωρίς να είναι καυτερή, εχτές όμως ο Άλκης δάγκωσε την μία παρόλο που τους είχα προειδοποιήσει όλους για την ύπαρξη τους μέσα στην σάλτσα, και κόντεψε να πεθάνει.. Οπότε, κάντε ότι νομίζετε). Ανακατεύετε καλά τα υλικά και αφήνετε την σάλτσα να βράσει μέχρι να δέσει. Όταν είναι σχεδόν έτοιμη, ρίχνετε μέσα τα σουτζουκάκια και τα αφήνετε να βράσουν όλα μαζί για άλλο ένα μισάωρο κουνώντας συχνά την κατσαρόλα για να μην κολλήσουν και προσέχοντας να προσθέσετε κι άλλο νερό αν χρειαστεί... 

Εγώ τα σουτζουκάκια μου τα σερβίρω πάντα με πουρέ του οποίου όμως δεν μπορώ να σας δώσω την συνταγή ακριβώς γιατι τον κάνω με το μάτι.. Το concept είναι το εξής.. Βράζουμε όσες πατάτες θέλουμε σε νερό με αλάτι, τις σουρώνουμε , τις ρίχνουμε πίσω στην κατσαρόλα με το μάτι αναμένο, τις ανακατεύουμε για να εξατμιστούν όλα τους τα νερά, τις πατάμε με το press puree, και στην συνέχεια προσθέτουμε μπόλικο βούτυρο, αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο. Ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε γάλα φρέσκο λίγο λίγο μέχρι να φτάσει στην πυκνότητα που θέλουμε ο πουρές, και όταν είναι έτοιμος τον περνάμε λίγο με  το εργαλείο εκείνο που μοιάζει με μπαστούνι- μίξερ και δεν ξέρω καν πως το λένε... Αυτά..

Θα διανθίσω τις συνταγές και με φωτογραφίες που τράβηξα χτες και ελπίζω να τις χαρείτε... Το μυστικό πάντως για ένα επιτυχημένο τραπέζι πέρα από τις συνταγές είναι το κέφι με το οποίο θα το οργανώσετε..

Χρειάζεται όμορφο table setting, φρέσκα λουλούδια, μουσικούλα στο back ground, αναμένα κεριά, άφθονος πάγος για τις σαμπανιέρες και τα ποτά before and after, καλό κρασί, σωστή σύνθεση παρέας και το πιο λαμπερό σας χαμόγελο. Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

Στην κουζίνα ολοταχώς....

Πρωινός καφές με ρέγουλα... Αν σας πω τι έχω πάθει θα γελάτε, obviously ο κόσμος έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα αλλά τι να κάνω και εγώ που πίνω τον αγαπημένο μου καφέ με το σταγονόμετρο μέχρι νεωτέρας? Βλέπετε, έχω ένα κόλλημα, τον Alta Rica της Nescafe, είναι ο μόνος καφές που μου αρέσει στην πραγματικότητα και συγχωρείστε τα ταπεινά μου γούστα, και εδώ και δυο μήνες περίπου έχει εξαφανιστεί από τα ράφια των Super Markets με αποτέλεσμα να τελειώνει το στοκ μου και να μην ξέρω τι να κάνω.. Έχω γυρίσει Βασιλόπουλους, Θανόπουλους, Βερόπουλους, Μαρινόπουλους, όλους τους - όπουλους τέλος πάντων, μέρα παρά μέρα που με χάνεις που με βρίσκεις σαν την γοργόνα την αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου ρωτάω τους υπευθύνους "μήπως φέρατε Alta Rica?" αλλά μπα.... Μέχρι μέσον στην Nestle Ελβετίας έβαλα, αλλά ακόμα φως δεν έχω δει... Και το τελευταίο μου βάζο έχει μείνει σχεδόν άδειο, είναι ζήτημα αν μπορώ να φτιάξω δυο καφέδες ακόμα, και φυσικά τους φυλάω για εξαιρετικές περιστάσεις... Και έτσι προτιμώ τα πρωινά να πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας έξω, στην Παλιά Αγορά, το Ivy ή το Patron μέχρι να δω τι θα κάνω...
Πράγμα που με αποσυντονίζει μια που, αφού κάθε μέρα είμαι έξω από το πρωί αδυνατώ να συμμαζευτώ και να βάλω το σπίτι μου σε μια τάξη.... Εχτές ας πούμε που μου ήρθε μια έμπνευση να μαγειρέψω το βράδυ το αγαπημένο μας TV food για να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Dancing with the Stars όπως του άρμοζε, ιδέαν δεν είχα πραγματικά για το τι είχα μέσα στην κατάψυξη και τα ντουλάπια της κουζίνας... Βέβαια, το σύμπαν για μια ακόμα φορά μου χαμογέλασε, και είχα τα πάντα, όμως όταν άνοιξα το ντουλάπι με τα τρόφιμα κόντεψε να μου έρθει ο ουρανός στο κεφάλι κυριολεκτικά... Και πρέπει να καθίσω μια μέρα να κάνω μια εκκαθάριση, να συμμαζέψω λίγο, γιατί είναι ντροπή η κουζίνα μου εξωτερικά να δείχνει κουκλίτσα και από μέσα να κρύβει το τέρας της Αποκαλύψεως....
Βέβαια, τέρας ή όχι, μια χαρά φάγαμε για βράδυ και θα σας δώσω και την συνταγή που είναι εύκολη και σούπερ νόστιμη για φαγητό που τρώγεται κυρίως με το χέρι... Και είχα προνοήσει να αγοράσω και παγωτά Ben & Jerry -σοκολάτα με macademia- και την χειροκροτήσαμε την Έρρικα με όλα τα κομφόρ και πολύ το ευχαριστηθήκαμε...
Τελικά η μαγειρική είναι μεγάλη ιστορία και απορώ πραγματικά με τις γυναίκες που δεν ασχολούνται... Μου φαίνονται τόσο τρομακτικά πασέ αυτές οι κυριούλες που ασχολούνται και καλά μόνο με την καριέρα τους και θεωρούν σχεδόν ντροπή να μάθουν να φτιάχνουν τρία φαγάκια της ανθρωπιάς για την οικογένεια τους , όταν έχουν βέβαια γιατί νομίζω πως οι περισσότερες ή δεν έχουν οικογένειες ή αυτές που έχουν είναι στα πρόθυρα της διάλυσης... Είχαμε μια τέτοια στην παρέα τις προάλλες, ανορεκτική, ξανθιά, ξινή και με εμμονή στην υγιεινή διατροφή, και με έναν κακομοίρη μαζί της που όταν είδε τις τηγανητές πατάτες άστραψε το μάτι του, η οποία όλο το βράδυ μας έπρηξε στην θεωρία.. Πως την κουζίνα στο σπίτι την έχουν διακοσμητική, πως ψήνουν μόνο σολομούς στην τοστιέρα - άκου σολομό στη τοστιέρα, να ξεράσω τώρα ή μετά?- πως θεωρεί χάσιμο χρόνου να ασχολείται με πράγματα για τα οποία αν κάποιος θέλει μπορεί να έχει προσωπικό να του τα ετοιμάζει, και πως όλη της η χαρά είναι να αγοράζει ρούχα στα οποία δεν θα χωρούσε αν έτρωγε κανονικό φαγητό κάθε μέρα (αλήθεια είναι αυτό by the way για να της δώσω και λίγο δίκιο)... Την κοιτάζαμε όλοι άναυδοι, και αυτή και τον άλλο τον μαύρο που έπεσε στο φαί σαν την ακρίδα, και στην επιστροφή σκεφτόμουν πόσοι δυστυχισμένοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω... Που ζουν με μια εικόνα στο μυαλό τους που θεωρούν υποχρέωση τους να την υπηρετούν με κάθε κόστος, και είναι λάθος εικόνα, γιατί σήμερα, στην εποχή που ζούμε, μια γυναίκα μπορεί να κάνει και καριέρα και να είναι και λεπτή, και να ξέρει να φτιάξει και δυο μακαρονάδες ή ένα φαγάκι απλό - δεν σας λέω να ανοίγει φύλλο για πίττες ή να ετοιμάζει μουσακάδες στο φτερό- χωρίς να της πέφτει το image στο πάτωμα...
Γιατί στην τελική, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά αλλά και πιο απλό πράγμα ταυτόχρονα, από το να ετοιμάζεις κάτι νόστιμο με αγάπη και ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που αγαπάς και να μαζεύεστε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι το βράδυ, μετά από την δουλειά και να τα λέτε, και να γελάτε και να περνάτε όμορφα... Και υπάρχουν πράγματα που γίνονται εύκολα και γρήγορα και χωρίς να χρειαστεί να χαλάσετε ούτε το άψογο μανικιούρ σας και η πιο σικ μου φιλενάδα, που είναι και λεπτή και σούπερ trendy, και επιτυχημένη σύντροφος και μαμά και δούλευε και σκληρά μέχρι πριν μερικά χρόνια, ναι για σένα λέω Λιάνα μου, είναι και μια από τις καλύτερες μαγείρισσες και οικοδέσποινες που ξέρω... Που σημαίνει πως μάλλον είναι και πιο έξυπνη από την ξινή που λέγαμε και πολύ πιο ικανή.. Και μπορεί να κάνει πολλά πράγματα μαζί το ίδιο καλά και όχι μόνο ένα...
Και αφού τα είπα όλα αυτά και ξένοιασα, πάρτε τώρα και την συνταγή για το TV food το καταπληκτικό που όπως θα διαπιστώσετε, δεν χρειάζεται να είσαι και πυρηνικός επιστήμων για να την πετύχεις....

Κοτοπουλάκια παναρισμένα με nachos και chilli...

Υλικά για τέσσερα άτομα..

Δύο πακέτα κοτόπουλο στήθος.
4 κουταλάκια του γλυκού chilli καυτερό
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο σε σκόνη
2 αυγά
2 πακέτα nachos απλά

Κόβετε το κοτόπουλο σε λωρίδες με πάχος περίπου δύο δάχτυλα.
Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αυγά με τα δυο κουταλάκια chilli.
Στο multi τρίβετε τα nachos, το κύμινο, το υπόλοιπο chilli και λίγο αλάτι...

Στρώνετε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί, βουτάτε τα κοτοπουλάκια πρώτα στο μείγμα του αυγού και μετά στα θρυμματισμένα nachos και τα τοποθετείτε στο ταψί.

Πατάτες ψητές.

Υλικά για τέσσερα άτομα.

6 μέτριες πατάτες καλά πλυμένες με την φλούδα τους.
4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
1 κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο τριμμένο

Στρώνετε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Κόβετε τις πατάτες κάθετα στα τέσσερα και μετά στα δύο. Ανακατεύετε σε ένα μπολ το λάδι με τα μυρωδικά, βουτάτε μέσα τις πατάτες και τις απλώνετε στο ταψί.

Ανάβετε τον φούρνο στον αέρα στους 160 βαθμούς, βάζετε μέσα και τα δύο ταψιά και τα αφήνετε να ψηθούν περίπου μία ώρα.. Στο μισάωρο αλλάζετε θέση στα ταψιά.

Μαγιονέζα με lime και κόλιανδρο.

Ένα φλιτζάνι μαγιονέζα light.
Δύο κουταλιές της σούπας φρέσκο χυμό lime και το ξύσμα του.
Μια κουταλιά της σούπας φρέσκο κόλιανδρο ψιλοκομμένο ή αν δεν έχετε, ένα κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο σε σκόνη..

Ανακατεύετε όλα τα υλικά μέσα σε ένα μπολ καλά και αφήνετε την μαγιονέζα στο ψυγείο σκεπασμένη μέχρι την ώρα του σερβιρίσματος...

Όταν είναι όλα έτοιμα, σερβίρετε το κοτόπουλο και τις πατάτες στο πιάτο και στην μέση βάζετε μαγιονέζα σε ένα μπολάκι...
Το συγκεκριμένο φαγητό είναι αρκετά πικάντικο οπότε, αν δεν σας αρέσουν τα καυτερά, μπορείτε να μειώσετε το chilli στο μισό…
Επίσης, σημειώστε παρακαλώ πως το μόνο λάδι που χρησιμοποιούμε είναι αυτό για τις πατάτες, δεν βάζουμε παρά ελάχιστο αλάτι, πως η μαγιονέζα είναι light, και πως παρόλο που τα κοτοπουλάκια είναι πανέ γίνονται στον φούρνο.. Μιλάμε για το απαύγασμα της υγιεινής διατροφής σε ότι με αφορά...:-)

Αυτά για σήμερα και πάω να πιω τον καφέ μου ευχαριστημένη… Να έχουμε μια υπέροχη, γελαστή και χαλαρή εβδομάδα… Φιλιά…

UPDATE: Να απαντήσω από εδώ στον αγαπημένο μου Man About Town που έθεσε το θέμα αλλά και σε όσους από εσάς το σκεφτήκατε και δεν το αναφέρατε... Μπορεί η κριτική μου σε πρόσωπα και πράγματα καμιά φορά να είναι λίγο πιο υπερβολική από όσο χρειάζεται, όμως εξυπηρετεί συνήθως την θεατρικότητα του κειμένου... Και φυσικά, αντικατοπτρίζει στην βάση της απολύτως την άποψη μου, για την οποία διατηρώ αναφαίρετο το δικαίωμα μου να την εκφράζω, εδώ αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, κυρίως επειδή, γράφοντας επωνύμως, δίνω το ίδιο ακριβώς δικαίωμα σε διάφορο κόσμο που με ξέρει ή δεν με ξέρει να με κρίνει...

Στην φωτογραφία το πιάτο σερβιρισμένο και βιντεάκι μαγειρικό για να κάνει ασορτί....

Καινούρια μέρα και golden egg muffins...

Κατεβάζω το χτεσινό ποστ, σήμερα ξημέρωσε μια καινούρια μέρα και το χτεσινό βράδυ θέλω απλά να το ξεχάσω... Ξύπνησα βέβαια αχάραγα, η αδρεναλίνη μέσα μου δεν ήρθε ποτέ στα ίσα της και ακόμα είμαι στην τσίτα αλλά θα το εκμεταλλευτώ δημιουργικά το θέμα και ως γνήσια Πολυάννα θα κρατήσω το καλό κομμάτι της ιστορίας- τα τηλέφωνα που χτύπησαν μέσα στην νύχτα από ανθρώπους που μας αγαπάνε αληθινά και νοιάζονται, την Μάρθα και τον Άλκη που έτρεξαν μαζί μας σαν να ήταν για το δικό τους παιδί, τα μηνύματα που θα κατέβουν μαζί με το ποστ αλλά που με έκαναν να νοιώσω για μια ακόμα φορά πως το blogging όταν το διαχειρίζεσαι σωστά είναι μεγάλη ιστορία και σε φέρνει κοντά με ανθρώπους που μπορεί αλλιώς η ζωή τους να μην διασταυρωνόταν με την δική σου, την ανακουφιστική αίσθηση τελικά πως στα δύκολα δεν είμαι ποτέ μόνη- και το υπόλοιπο θα το πετάξω στο καλάθι του μυαλού μου με αυτά που είναι για να ξεχαστούν...
Και έτσι, φτιάχνω τον πρώτο καφέ της μέρας και δοκιμάζω ένα από τα golden egg muffins που έφτιαξα χτές με την συνταγή που ανάβασε πριν από μερικές μέρες η Foodjunkie και θα την βρείτε εδώ. (Και αν θέλετε, υπάρχει και videoδ εδώ.) Έγιναν πολύ νόστιμα και ο συνδυασμός του μοσχοκάρυδου με την βανίλια, την ζάχαρη και την κανέλα στο στόμα είναι πραγματικά comforting... Έξω ο ήλιος προσπαθεί να βγει και να μας χαμογελάσει, ελπίζω να τα καταφέρει, μέσα είμαστε καλά - και ακόμα πιο δεμένοι μεταξύ μας, με τον τρόπο με τον οποίο σε δένουν οι κοινές δυσκολίες που ξεπεράστηκαν ξανά, για ακόμα μια φορά- και η μέρα είναι ακόμα στην αρχή της... Είμαι κουρασμένη, μέσα και έξω μου, όμως είμαι καλά.. Είμαστε καλά.. Και μπορώ να πάρω μια βαθιά ανάσα και να συνεχίσω να χτίζω σαν εργατικό μυρμιγκάκι το ροζ μου σύμπαν, ζεστό, γελαστό και very, very private, σχεδιασμένο εργονομικά για να φιλοξενεί αποκλειστικά και μόνο όσους και όσα έχω ανάγκη για να μπορώ να νοιώθω γεμάτη και ευτυχισμένη... Τους ανθρώπους της ζωής μου, τον Άρι, τον Μάνο, την μαμά μου και την Μαρία, τους φίλους της καρδιάς μου - ξέρουν εκείνοι ποιοι είναι-, τις μικρές πολυτέλειες που με κάνουν να νοιώθω πριγκίπισσα και κάποια new entries που αλλάζουν τις ισορροπίες μου με τρόπο εποικοδομητικό και ενδιαφέροντα και που τα ακολουθώ μαγεμένη και ας μην έχω καταλάβει ακόμα απολύτως που θα με πάνε...:-)
Αυτά για σήμερα.. Καλημέρα και να έχουμε ένα όμορφο, χαλαρό και κυρίως ήρεμο σαββατοκύριακο...



Υ.Γ. Στην φωτογραφία, τι άλλο? Φρεσκοψημμένα goledn egg muffins... Και ένα βιντεάκι γελαστό που ταιράζει απολύτως , μια που έμαθα πως τα ανεβάζουν... Φιλιά πολλά...

Φυσικά ροζ...

Έδωσε παραγγελιά για ροζ ο Man about Town και ροζ θα λάβει, γιατί έτσι θα δουλεύει στο εξής το μαγαζάκι.. Θέλετε ροζ, ροζ.. Θέλετε γκομενικά, γκομενικά, θέλετε συνταγές, συνταγές..(Να και το link για την πρασσοκρεατόπιτα φίλη) .. Θέλετε ιατρικές συμβουλές? Έχουμε συνεργάτες που θα σας εξυπηρετήσουν άμεσα..Και τηλεόραση βλέπουμε, και βιβλία διαβάζουμε (αλλά δεν γράφουμε προς το παρόν), και βόλτες πάμε, και ταξίδια, και έχω και τον φίλο μου τον Άλκη που ονειρεύεται να στήσουμε την μεγαλύτερη μπίζνα στην πόλη ever.. Σχολή για πίπες... Δεν θα διδάδκουμε εμείς, μην πέσετε να με φάτε, εμείς θα έχουμε το managment.. Και γι' αυτό καθυστερεί το κατά τα άλλα τέλεια σχεδιασμένο project, γιατί έχουμε ένα θέμα με το διδακτικό προσωπικό.. Αλλά θα το λύσουμε φαντάζομαι..:-))
Είμαι σε happy mood σήμερα μετά από μια μέρα που κύλησε σαν σκωτσέζικο ντους.. Μια στην ζέστη και πολλές στο κρύο... Ξύπνησα όμως γελαστή και για όλα φταίει ένα τραγουδάκι με γατούλες που είχε κολλήσει σαν τσίχλα στο κεφάλι μου, τις άκουγα όλη νύχτα στον ύπνο μου να νιαουρίζουν χαριτωμένα...
Σήμερα λοιπόν το πρόγραμμα έχει στις 12 κτηνίατρο γιατί θα κάνουμε στον καημένο τον σκυλάκο μας την επέμβαση στα αυτιά του για να σταματήσει πια να ξύνεται σαν δαιμονισμένος και μετά έχει κλασσικά πράγματα.. Super market, καθαριστήριο (ανακάλυψα πως έχω ξεχάσει να πάρω κάτι ρούχα καμιά δεακριά μέρες τώρα όταν ο Μάνος έψαχνε βρίζοντας το πρωί ματαίως ένα παντελόνι του), περίπτερο για περιοδικά γιατί σήμερα βγαίνουν το Hallo και το OΚ, φαρμακείο... Τέτοια πράγματα.. Και το βράδυ μάλλον θα μαγειρέψω κάτι και θα αράξουμε σπίτι γιατί από αύριο θα είναι εδώ η Doris και θα έχουμε φουλ πρόγραμμα...
Τι άλλα? Ούτε ξέρω, γιατί αυτόν τον καιρό είναι αδύνατον να μαζέψω το μυαλό μου.. Φταίει η άνοιξη που μπορεί να μας παίζει ακόμα το κρυφτούλι αλλά έρχεται, το ξέρω.. Και με ξεσηκώνει... Τρέχει το μυαλό μου σε λιακάδες, σε καφεδάκια έξω με φιλενάδες και κουτσομπολιό, σε εκδρομές, στο Λονδίνο ξανά που αφορμή ψάχνω για να φύγω τρέχοντας, και θα την βρω φαντάζομαι... Και σε έρωτες θα σας έλεγα, αλλά στην θεωρητική τους πάντα μορφή... Άλλωστε λογικό δεν είναι? Την άνοιξη δεν ερωτεύονται τα γαϊδούρια? :-))) Α! Το σημαντικότερο της ημέρας είναι η άφιξη πριν από λίγο του καινούριου μου παιχνιδιού που λέγεται Murder Mystery και παίζεται από ολόκληρες παρέες αλλά γι' αυτό θα σας μιλήσω αναλυτικά άλλη φορά γιατί θέλω να το επεξεργαστώ με την ησυχία μου πρώτα...
Αυτά για σήμερα και τώρα πάω να κάνω ένα ντουσάκι με το αγαπημένο μου Lemon Tart της Laura Mercier, να πασαλειφτώ μετά με την ασορτί κρεμούλα, να φορέσω την πιο παλιά και ταλαιπωρημένη φόρμα μου για να μην έχω έννοια αν θα την λερώσω με τον Droopy, να ξυπνήσω τον Άρι που είναι ο επίσημος βοηθός μου σε αυτές τις περιπτώσεις και να φύγουμε... Καλή μας μέρα λοιπόν, και ας είναι και συννεφιασμένη και να περάσουμε όλοι υπέροχα, και εδώ και αλλού... Ναι? Φιλιά!!!

Όχι άλλα video, μόνο τάρτες....

Νομίζω πως μετά από δύο ολόκληρα posts αφιερωμένα στην Τζούλια και τις περιπέτειες της η ισορροπία απαιτεί σήμερα το μενού να έχει συνταγή για comfort food , λιχουδιές και λατρεμένους φίλους... Πάμε λοιπόν...Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια μανία με τις τάρτες... Μου αρέσουν γιατί έχω μάθει να τις ανοίγω σωστά έτσι ώστε να γίνονται λεπτές και τραγανές, γιατί γίνονται πάρα πολύ νόστιμες και γιατί τρώγονται εύκολα, σαν πίτσα μπροστά στην τηλεόραση αλλά είναι πιο gourmet όπως και να το κάνουμε... Προχτές λοιπόν δοκίμασα μια καινούρια συνταγή με τέσσερα τυριά και ντοματάκια και έγινε υπέροχη... Και πολύ εύκολη...


(Η ταρτούλα μου σερβιρισμένη και λαχταριστή)..


Η βασική συνταγή για την βάση της τάρτας είναι η ίδια. Στο μίξερ ανακατεύουμε 225 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, αλάτι, 100 γρ. βούτυρο (όχι μαργαρίνη) από το ψυγείο κομμένο σε κομματάκια, τον κρόκο ενός αυγού και 4-5 κουταλιές παγωμένο νερό. Τυλίγουμε την ζύμη σε ένα κομμάτι wrap, την βάζουμε στο ψυγείο για μισή ώρα και στην συνέχεια κάνουμε την φοβερή, σωτήρια πατέντα.. Απλώνουμε δυο μεγάλα κομμάτια μεμβράνη τον πάγκο της κουζίνας που τον έχουμε περάσει πριν με το wetex για να είναι υγρός, ανοίγουμε πάνω εκεί την ζύμη με τον πλάστη όσο πιο λεπτή μπορούμε ανάλογα με το μέγεθος της ταρτιέρας μας, την παίρνουμε όπως είναι μαζί με την μεμβράνη, την αναποδογυρίζουμε πάνω στην ταρτιέρα, την ταχτοποιούμε, βγάζουμε την μεμβράνη, τρυπάμε την τάρτα με το πηρούνι παντού για να μην φουσκώσει και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς, στο μεσαίο ράφι μέχρι να ροδίσει. Μέχρι να κρυώσει ετοιμάζουμε την γέμιση για την οποία θέλουμε:
3 αυγά χωριστά τα ασπράδια από τους κρόκους, 125 γρ. μασκαρπόνε, 90 γρ. ώριμο κεφαλοτύρι κομμένο σε κύβους, 90 γρ. brie κομμένο σε κύβους, 150 γρ. κρέμα γάλακτος με χαμηλά λιπαρά, 1 κουταλάκι του γλυκού Worcestershire sauce, 1 σκελίδα σκόρδο πολτοποιημένη, 1/4 του κουταλιού του γλυκού μουστάρδα σε σκόνη, 1/4 του κουταλιού του γλυκού μοσχοκάρυδο τριμμένο, αλάτι- πιπέρι, 2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό φρέσκο ψιλοκομμένο και 100 γρ. παρμεζάνα τριμμένη. Και δώδεκα ντοματίνα φρέσκα.
Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγγα και στην συνέχεια στο multi ή στο blender χτυπάμε το μασκαρπόνε, το brie, την κρέμα γάλακτος, τους κρόκους, το αλάτι, το πιπέρι, την Worcestershire sauce, την μουστάρδα, το μοσχοκάρυδο και το κεφαλοτύρι μέχρι να γίνουν ένας πολτός.. Τον ρίχνουμε μέσα στην μαρέγκα, προσθέτουμε και τον μαϊντανό και ανακατεύουμε απαλά μέχρι να ενσωματωθούν . Γεμίζουμε την τάρτα, πασπαλίζουμε με την παρμεζάνα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς, στην κάτω σχάρα για 25 περίπου λεπτά, μέχρι να πάρει ένα ωραίο, χρυσαφένιο χρώμα.
Στο μεταξύ, κόβουμε τα ντοματίνια στην μέση, τα βάζουμε σε ένα μικρό πυρέξ με λίγο λάδι, αλάτι και ρίγανη και τα ψήνουμε, μαζί με την τάρτα... Όταν είναι όλα έτοιμα, γαρνίρουμε την τάρτα με τα ντοματίνια και την σερβίρουμε ζεστή...
Εμείς την φάγαμε οι τρεις μας μέσα σε ένα βράδυ.. Ούτε ψίχουλο δεν έμεινε.. Και σκέφτομαι πως θα είναι και ένα πολύ νόστιμο πρώτο πιάτο σε κάποια από τα προσεχή τραπέζια μου...


(Το σούπερ κέικ πριν του επιτεθούμε οικογενειακώς... Τώρα έχει μείνει το 1/4 από αυτό που βλέπετε...)


Και σήμερα, για να μείνω στις λιχουδιές που λέγαμε, πίνω τον καφέ μου με ένα μεγάλο κομμάτι από το υπέροχο κέικ σοκολάτας που μου έφερε προχτές η φίλη μου η Λιάνα από την Ηπειρώτισσα (θυμάστε που σας είχα γράψει γι΄αυτό στο ποστ της Καθαράς Δευτέρας? Ε... Η φιλενάδα μου με θυμήθηκε και μου το έφερε προχτές στο girl's που κάναμε στο Matsuhisa γιατί έτσι μου κάνουν οι φίλοι μου.. Με κακομαθαίνουν τρελλά, όσο τρελλά τους αγαπώ κι ακόμα πιο πολύ!!!) και ετοιμάζομαι να την κάνω σιγά σιγά.. Θα ανέβω Κηφισιά να κάνω κάτι δουλειές και να πιω και έναν καφέ με μια άλλη φίλη μου.. Και το Σάββατο θα είναι εδώ και η κολλητούλα μου που λείπει στα ξένα, μου έκανε την καλύτερη έκπληξη η γλυκιά μου, οπότε ποιος με πιάνει!!! Γενικά, τις επόμενες εβδομάδες έρχονται οι φίλοι μου απ' έξω, ο καθένας με την σειρά του, και είμαι τόσο, μα τόσο χαρούμενη που θα τους έχω εδώ... Και έρχονται και χώρια, κάθε εβδομάδα και από ένας, οπότε θα τους ευχαριστηθώ με την ησυχία μου...:-))))) Μόνο το Δεσποινάκι λείπει από αυτή την σειρά αλλά που θα πάει, θα περάσει ο καιρός και θα πιάσουμε και εμείς σειρά στο πρόγραμμα της...
Αυτά για σήμερα, σας φιλώ όλους γλυκά και τα λέμε αύριο... Καλημέρα!!!!