Ένα βροχερό Σάββατο πρωί...

Σάββατο πρωί και η άνοιξη την έχει κάνει για αλλού.. Μάλλον για Θεσσαλονίκη από ότι μου είπε η Στέλλα που την πήρα τηλέφωνο για να της ευχηθώ για τα γενέθλια της.. Βέβαια, άμα είναι να είναι η κολλητή μου ηλιόλουστο birthday girl χαλάλι της βροχής και της μαυρίλας που μας έχει ρημάξει από χτες... Απλά εγώ δεν σκοπεύω να ξεμυτήσω σήμερα, με αυτόν τον καιρό, ούτε μέχρι το περίπτερο.. Ήπια ωραία τον πρωινό μου καφέ με bars δημητριακών και περιοδικά σεμνά και ταπεινά - μια που χτες το βράδυ στο σπίτι του Άγγελου και της άλλης Στέλλας φάγαμε among others και ένα βουνό από ψωμάκια μπουκιές γεμιστά με ελιά- και τώρα, αφού έκανα λίγο την καλή νοικοκυρά  (έστρωσα τα κρεββάτια και έβαλα και ένα πλυντήριο δηλαδή μην φανταστείτε τίποτα θαύματα)  και αφού ασχολήθηκα και με την πόλη μου στο CityVille (η Φάρμα μας τελείωσε προσωρινά, βαρέθηκα την αγροτική ζωή), λέω να κάνω λίγο research στο internet...

 (Πρωινός καφές και ο Droopy φυσικά δεν μπορεί να μην πάρει το μεζεδάκι που του αναλογεί.. Ας είναι και bar δημητριακών...)

Έχω πάρει μεγάλες αποφάσεις για τους επόμενους μήνες, τώρα που το site είναι έτοιμο και μπαίνει σε μια σειρά άρα και ο Μάνος θα έχει τα δικά του και θα τρέχει όλη μέρα, είναι καιρός να ασχοληθώ λίγο με τον εαυτό μου... Το τι θα κάνω θα σας το πω εν καιρώ, ξέρω ακριβώς τι θέλω αλλά πρέπει να βρω τον τρόπο να το υλοποιήσω, όμως ήδη είμαι ενθουσιασμένη με την προοπτική όσο δεν παίρνει άλλο.. :-) 

Πίσω στα πιο καθημερινά, εχτές έγραψα επιτέλους το τελευταίο κεφάλαιο του βιβλίου μου!! Και επειδή σε όσους το είπα με ρώτησαν αν είναι το πρωταπριλιάτικο αστείο μου - ευχαριστώ πολύ βρε!- το ξαναλέω και σήμερα για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις και αμφιβολίες... Θέλει λίγο χτένισμα και μερικές διορθώσεις βέβαια αλλά είμαι πολύ ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα.. Και μένει φυσικά να δούμε αν την γνώμη μου θα την συμμεριστείτε και εσείς...:-)

Και έτσι, με μια καλημέρα βροχερή έξω αλλά μέσα χαμογελαστή και ηλιόλουστη, και ένα γλυκό φιλί, σας εύχομαι να περάσετε ένα χαλαρό, ευχάριστο και γελαστό σαββατοκύριακο.. Με ότι πρόγραμμα έχετε κέφι και με τους ανθρώπους που αγαπάτε γύρω σας.. Εγώ για το βράδυ έχω πολύ φιλόδοξα σχέδια.. Ταινία και σουβλάκια, σπίτι φυσικά...:-)))

Υ.Γ. Το βιντεάκι μου το έστειλαν κάποια στιγμή χτες το βράδυ και το βρήκα εξαιρετικό.. Και το ανεβάζω να το δείτε και εσείς γιατί παρόλο που δεν χρωστάω κανένα εμείς πουθενά και σε κανέναν, αγαπώ Onirama... :-)

Τεμπελιές...

Πρωινός καφές στο σπίτι, δεύτερη μέρα στην σειρά.. Εχτές έγραφα την στήλη μου στο FnL Guide - η ύλη ανανεώνεται κάθε Τετάρτη, μην το ξεχνάτε να μπαίνετε να ενημερώνεστε, ναι? - και μετά ασχολήθηκα λίγο με τα του σπιτιού που το έχω εγκαταλείψει είναι η αλήθεια τελευταία.. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μόλις με πιάσει έστω και ελαφρά η άνοιξη, και τώρα με έχει πιάσει βαριά, δεν έχω όρεξη ούτε για μαγειρικές, ούτε για νοικοκυροσύνες, ούτε για τίποτα... Ιδανικά θα ήθελα να είχα μαζέψει ήδη τα μπαγκάζια μου και να είχα εγκατασταθεί στον νησί... Ή να ήμουν στο αεροδρόμιο και να τσεκάριζα το εισητήριο μου για κάπου εκτός.. Τέλος πάντων, αυτά εχτές... Γιατί σήμερα απλά με έπιασε τεμπελιά... Τεμπελιά για καφέ έξω με φίλες πράγμα ανήκουστο!!!! Και τεμπελιά μέσα για το οτιδήποτε, που κάνει το θέμα ακόμα πιο περιέργο γιατί έχω διάφορα πράγματα να κάνω αλλά δεν θέλω να κάνω τίποτα... 

Θα βγω βέβαια αναγκαστικά γιατί έχω δυο ζητήματα που δεν σηκώνουν αναβολή.. Να αγοράσω ντοματίνια από τον Κυριάκο και περιοδικά από το περίπτερο... Ντοματίνια γιατί με έχει πιάσει μια τεράστια λαχτάρα για σαλάτα το βράδυ - με ντάκο, και τριμμένη φέτα, και ρίγανη, και κάπαρη- και περιοδικά γιατί κάπως θα πρέπει να περάσω την ώρα μου από το απόγευμα και μετά, μια που βαριέμαι και να ακολουθήσω τον Μάνο στο βραδινό του πρόγραμμα... Θα προτιμήσω instead να δω το πρώτο επεισόδιο του καινούριου reality του Μποτρίνι στον Alpha.. Νομίζω πως ξέρω και κάποιον από τους παίκτες και αυτό θα το κάνει πιο ενδιαφέρον.. I will let you know γιατί αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, το αγόρι αξίζει κάθε ψήφο και κάθε βοήθεια, πιστέψτε με... :-)

Κατά τα άλλα είμαι πολύ χαρούμενη για το site, οι πρώτες γνώμες ήταν ενθουσιώδεις και η στήριξη της αγοράς επίσης απ΄ότι δείχνουν όλα, και νομίζω πως από τις 6 του μηνός που θα ανοίξουν και όλα τα gadgets για τα μέλη, μαζί με τα σχόλια, τα blogs, και το Facebook, θα έχει και χαβαλέ κανονικό... Οπότε περιμένω και εγώ μαζί με όλους για να αρχίσω να ... παίζω...

(Να, αυτή την είχα εύκαιρη και την ανεβάζω.. Motorcycle boots, my very favorites και σίγουρα all time classic.. )

Τέλος, ευχαριστώ για τα μέηλς με τις υποδείξεις για θέματα προς ανάπτυξη, αυτό με τα αγαπημένα ρούχα και αξεσουάρ μου άρεσε και το έχω ήδη ξεκινήσει αλλά πρέπει να κατεβάσω διάφορα πράγματα από το πατάρι για να τα φωτογραφήσω οπότε θα μου πάρει λίγο χρόνο... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

Άνοιξη είναι...

Άνοιξη είναι που ξυπνάω το πρωί και όλα μου μοιάζουν ευκολότερα... Που τα μάτια μου - τα παλιά και τα καινούρια - μου χαμογελάνε μέσα από τον καθρέφτη μέσα στην σκανταλιά.. Που ψάχνω να βρω άλλα γυαλιά ηλίου και που βγάζω τα Starάκια μου από τα κουτιά τους... Και τις ζακέτες με τα χαρούμενα χρώματα από την ντουλάπα.. Και που μου με παίρνει τηλέφωνο ο Ζ. από το νησάκι και με ξεσηκώνει και η Έλζα ανεβάζει φωτογραφίες απο την παραλία μας άδεια με μερικές ξαπλώστρες μόνο...

Άνοιξη είναι τα μεσημέρια που συναντάμε φίλους, και γελάμε δυνατά, και αράζουμε στον ήλιο και τον ρουφάμε σαν διψασμένα σφουγγάρια.. Που νοσταλγώ το καλοκαίρι περισσότερο από ποτέ και ξέρω πως φτάνει ο καιρός που θα βουτήξω το κεφάλι μου στο κρυστάλλινο νερό στο Σωστάκι... Που τα βράδια που επιστρέφουμε στο σπίτι έχει αυτή την γλυκιά δροσιά και ο αέρας μυρίζει λουλούδια.. Και που το ηλοβασίλεμα είναι τόσο όμορφο που σταματάω το αυτοκίνητο και το φωτογραφίζω μέσα από το ανοιχτό τζάμι... 

Άνοιξη είναι υπέροχες ντοματοσαλάτες με πατάτες τηγανητές..  Μεσημέρια με κολλητούς σε ταβέρνες δίπλα στο κύμμα... Και φωτογραφίες που περιμένουν μέσα σε συρτάρια να τις ξανακοιτάξω και να θυμηθώ, και σημειώματα που ανακαλύπτω ξεχασμένα μέσα σε κουτιά που νόμιζα πως ήταν άδεια..  Η Λιάνα να στρώνει τραπέζια χαλαρά και ο αντιπροεδρούλης να ψήνει τα ωραιότερα λουκάνικα στο BBQ μαζί με πίτες διαίτης... Ο Droopy που λιάζεται απολαυστικά κάτω από το παράθυρο της κουζίνας... Η Μαρία που παρατηρεί τις κάμπιες και ο Μάνος που καπνίζει το πούρο του με το παράθυρο του αυτοκινήτου ανοιχτό.. Και εγώ που δεν  κρυώνω..

Άνοιξη είναι που μαζευόμαστε κάθε Πέμπτη για girl's στο Ivy.. Από το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ, και μιλάμε για Μαρίες και Λουκίες και γελάμε απίστευτα.. Που ετοιμάζουμε ταξίδια και εκδρομές.. Που έρχεται Πάσχα και θα φτιάξω μαγειρίτσα Λαγκαδινή για τους φίλους της καρδιάς μου... Που έχω διάθεση για βόλτες, που μου κόβεται η όρεξη, που ακούω τραγούδια και χαμογελάω σαν τον χάχα... Και που το μυαλό μου τρέχει με χίλια, μίλια μακριά... 

Άνοιξη είναι παγωμένος Freddocino, τσιγάρα Καρέλια χρυσή κασετίνα, απογεύματα με την αντηλιά να με χτυπάει και να μισοκλείνω τα μάτια, βιβλία που μένουν ώρες ανοιχτά  στην ίδια σελίδα γιατί το μυαλό αρνείται να συγκεντρωθεί, και κουβέντες ατελείωτες επί παντός επιστητού.. Τα πεντικιούρ με χρώματα πάντα σκούρα, και τα εσπευσμένα ραντεβού για κεριά και για μποτέ κάθε είδους... Και τα κοτονένια πουλοβεράκια στους ώμους , και τα μηνύματα στο κινητό που τα κρατάς γιατί τα διαβάζεις ξανά και ξανά και δεν τα χορταίνεις..

Άνοιξη είναι που ξαφνικά το φως αλλάζει.. Μαζί και η ώρα.. Που νυχτώνει γλυκά και που σε λίγο θα καπνίζουμε ελεύθερα σε αυλές γεμάτες δέντρα και λουλούδια.. Που αγαπιόμαστε πολύ, που είμαστε ακόμα εδώ, και περάσαμε επιτυχώς έναν ακόμα δύσκολο χειμώνα... Που ο απολογισμός τελικά βγαίνει σωστός και ας με δυσκόλεψαν οι πράξεις... Και που η Πολυάννα μέσα μου δεν σταμάταει να μου λέει γελώντας "είδες που στα 'λεγα εγώ? Στο τέλος νικάει πάντα η αγάπη..."

Υ.Γ. Οι φωτογραφίες είναι στιγμιότυπα από ένα υπέροχο τριήμερο που μόλις πέρασε.. Και το τραγουδάκι είναι από εκείνα που τα ακούω και ανοίγει η ψυχή μου, γιατί μου φέρνουν στο μυαλό εικόνες από στιγμές που έχουν περάσει αλλά δεν έχουν ξεχαστεί.. Ούτε και πρόκειται...

Ultimate test...

Είμαι σίγουρη πως όσοι με ξέρετε καλά γελάτε ήδη με τον τίτλο, είναι κορυφαίο σλογκανάκι μαζί με το "do I care?" και το "it does not exist", αλλά ταίριαζε σούπερ με το κόνσεπτ του ποστ και τι να κάνω, να μην το βάλω? Άλλωστε αυτή την έννοια έχουν οι πετυχημένες ατάκες, να τις λέει κάποιος και να τις κολλάνε οι υπόλοιποι και να μεταφέρονται τα σλογκανάκια από παρέα σε παρέα και να κάνουν τον γύρο της πόλης.. Έτσι δεν είναι φανταστικοί μου αναγνώστες για να θυμηθούμε κάτι παλιότερο και ελληνικό?

Πίσω στο θέμα, θεωρώ την μέρα που πέρασε σύντομο διαφημιστικό διάλλειμα στο ανοιξιάτικο και αισιόδοξο mood μου και έτσι την προσπερνάω και συνεχίζω ακάθεκτη να χαμογελάω, παρόλη την μαυρίλα και την μουντάδα που απ΄ότι είπε η ΕΜΥ θα κρατήσει ως καιρικό φαινόμενο τουλάχιστον μέχρι και αύριο.. Που εγώ έχω να πάω θέατρο με τον κολλητούλη μου και μετά για πατάτες τηγανητές μια που η διανόηση θέλει και αυτή την ειδική της διατροφή.. Ταυτόχρονα κάνω προγράμματα για την 25η Μαρτίου που έρχεται οσονούπω - η εθνική εορτή θέλει επίσης την ειδική της διατροφή και δη μπακαλιάρο σκορδαλιά όπως γνωρίζετε ίσως, που εγώ τον σιχαίνομαι  (το μόνο μπακαλιαροειδές που τρώω είναι το black cod στο Matsuhisa) αλλά εννοείται πως θα φροντίσω για την χαρά των φίλων μου- και ετοιμάζω και τη ύλη που πρέπει να παραδώσω για το site του αγαπημένου μου.. Έχω ήδη φτιάξει το βιογραφικό μου και έχω διαλέξει και φωτογραφία και αύριο, με καλύτερο κέφι και μεγαλύτερη έμπνευση - θα βοηθήσει αν δεν πατήσω κανέναν με το αυτοκίνητο μάλλον- θα γράψω και το πρώτο κομμάτι της στήλης μου που θα έχει τίτλο Food, Leisure and the City.. 

Και τώρα, θα σας αφήσω και θα πάω να κοιμηθώ γιατί είμαι πτώμα.. Πέρασα ένα μεγάλο μέρος του απογεύματος μου κλαίγοντας, πονάει το χέρι μου και γενικά είμαι σαν να με έχει πατήσει τρένο.. Και παρόλα αυτά, έχω τεράστια ανάγκη πριν κουκουλωθώ με το πάπλωμα μου, ακουμπήσω το κεφάλι μου στο αρωματισμένο με Molton Brown pillow spray μαξιλάρι μου και αφήσω τα όνειρα μου να με ταξιδέψουν σε μέρη με λιακάδα , να σας πω καληνύχτα και καλημέρα  με κάτι ευχάριστο.. Και χαζό και ανώδυνο όπως συμφωνήσαμε αλλά αυτό είναι τελικά το μεγαλύτερο μου challenge.. Να καταπολεμήσω αυτή την μαυρίλα που με καθηλώνει και με γεμίζει φόβο, και τις τάσεις φυγής μου που γίνονται όλο και μεγαλύτερες,  και να συνεχίσω να χαμογελάω, no matter what.. Γιατί αν όλα μέσα στο μυαλό μας είναι, αυτό είναι όπως λέει και ο τίτλος, το ultimate test... Και σκοπεύω να το περάσω με flying colors...

Φιλιά πολλά σε όλους...

Υ.Γ. Σύντομα θα σας διηγηθώ και τις περιπέτειες μου στην χώρα του S & Μ και του bondage... Και θα έχει πλάκα, σας το υπόσχομαι.. 

Υ.Γ. 2 Η φωτογραφία είναι δανεισμένη από το blog της Ιωάννας και είναι bittersweet.. Ασορτί με την πραγματική διάθεση μου... 

Υ.Γ.3 Έχω αφήσει τα σχόλια από τα δύο προηγούμενα ποστ αναπάντητα αλλά θα επανέλθω αύριο με τον πρωινό μου καφέ... ΧΧΧ

Λαμπερά και ανώδυνα... (Updated)

Ας ξαναγυρίσουμε στα λαμπερά και τα ανώδυνα λοιπόν.. Είμαι καλή και σ΄αυτά και στην τελική, αν είναι να με βρίζουν ας με βρίζουν για την επιφάνεια μου που είναι και μεγάλη.. :-) Και όχι για την ψυχούλα μου γιατί εκεί πονάει και δεν μου αρέσει…

Η εβδομάδα πέρασε γρήγορα.. Αστραπή.. Φταίει εννοείται που δεν βάλαμε κώλο μέσα, δεν ξέρω πως τα καταφέραμε και κάθε βράδυ είχαμε κάτι να κάνουμε.. Το highlight ήταν η χτεσινή βραδιά στο  La Terrasse του Πεντελικού που προσφάτως έγινε ιταλικό με live μουσική και αμφίβολα αποτελέσματα… Εμείς περάσαμε σούπερ φυσικά γιατί ήταν η παρέα ωραία – και κάνει και ρίμα, κάτι έχω πάθει με τις ρίμες τελευταία- αλλά ούτε το φαγητό ήταν της προκοπής ούτε το περιβάλλον που είχε μια allure από decadence… 

Σήμερα πάλι ανακάλυψα έντρομη πως ξέχασα τα γενέθλια της μαμάς μου.. Που ήταν χτες αλλά το μυαλό μου είναι τόσο αλλού που δεν μπορώ να το μαζέψω με τίποτα.. Μου κράτησε λίγο μούτρα και είχε δίκιο φυσικά -αν είναι ποτέ δυνατόν να ξεχάσω τα γενέθλια της, δεν μου έχει ξανασυμβεί στην ζωή μου ποτέ - αλλά το κατάλαβε νομίζω πως έσκασα και της πέρασε γρήγορα.. Παρόλα αυτά, νοιώθω τεράστια γαϊδούρα.. Και είμαι κιόλας..

 (Οι φωτογραφίες από το χτεσινό βράδυ... Οι δύο Κατερίνες, η Λένα, η Μαίρη, η Μάρθα - που αρνήθηκε να φωτογραφηθεί- και εγώ, σε μεγάλα κέφια, στο Sea Satin μέχρι νωρίς το πρωί...Δεν είχαμε τον Γιάννη μαζί μας οπότε το αποτέλεσμα είναι μέτριο αλλά περάσαμε σούπερ! Και σε κάποιοες δεν λειτούργησε και το φλας αλλά τέτοια ώρα, τέτοια λόγια...)

Πίσω στα προγράμματα του weekend, σήμερα είναι τα εγκαίνια της έκθεσης ζωγραφικής της Στέλλας, της κολλητής μου από την Θεσσαλονίκη.. Και φυσικά θα είμαι εκεί να την καμαρώσω και να την εμψυχώσω.. Μαζί και η Μάρθα που την αγαπάει όσο και εγώ και σιγά μην έλειπε από τις χαρές της συμπατριώτισσας της.. Μετά θα πάμε κορίτσια σε μαγαζί αγαπημένο να το κάψουμε.. Και μαζεύεται απαρτία και πολύ τον κάνω κέφι τον χαβαλέ.. Γενικά οι φίλες μου είναι ξεσηκωμένες όσο και εγώ.. Και έτοιμες για ξενύχτια, για βόλτες, για ταξίδια και για αλητείες.. Με την καλύτερη των εννοιών, για να μην παρεξηγούμαστε…

Το Σάββατο το μεσημέρι έχω lunch με παρέα επίσης αγαπημένη που δεν θα την πω όμως γιατί το blog παρακολουθείται και δεν γουστάρω καθόλου τους κακοπροαίρετους και τους κομπλεξικούς που μιζεριάζουν την ζωή των κολλητών μου, και το βράδυ με ξεσήκωσε η Σοφία και λέω να πάω και εγώ να ρίξω μια ματιά στο Torture Garden που έρχεται και φέτος στην Αθήνα, αυτή την φορά στο Second Skin στου Ψυρρή.. Δεν ξέρω τι γίνεται εδώ και αν θα έχει καμιά σχέση με αυτό που είχα παρακολουθήσει χρόνια πριν στο Παρίσι – εκεί υπήρχαν και rooms δίπλα όπου γινόταν ο κακός χαμός και θα μου κάνει τεράστια εντύπωση αν συμβεί το ίδιο και σε τα μας- αλλά νομίζω πως έτσι κι αλλιώς, θα είναι quite interesting.. Μου έλεγε η φιλενάδα μου χτες το βράδυ πως σε μια έρευνα που έκανε το Marie Claire η Ελλάδα βγήκε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη στο shoe fetish.. Και έχω ένα ζευγάρι 16ποντα Lanvin πολύ kinky τα οποία αν καταφέρω να τα περπατήσω μέχρι εκεί, καθόλου δεν θα με χάλαγε να βρεθεί κάποιος να τα… προσκυνήσει… :-)

( Φωτογραφία από την καινούρια σειρά killer heels 2011 του Lanvin..)

Τέλος την Κυριακή το μεσημέρι ετοιμάζουμε κάθοδο ομαδική για lunch στο Burger Joint και μετά θα πιω καφέ με κολλητούλα αγαπημένη και εντελώς ακριβοθώρητη που ίσα που θα την προλάβω ανάμεσα σε δυο ταξίδια.. Και το βράδυ, αν αντέξω, έχω και κάτι άλλο να κάνω αλλά δεν θα το πω.. Υπάρχουν μερικά πράγματα που καλό είναι να τα κρατάμε για τον εαυτό μας, έτσι για να μην μας γλωσσοτρώνε γενικώς και ειδικώς.. :-)

Και με αυτά τα απολύτως επιφανειακά και άνευ σημασίας, σας εύχομαι να περάσετε ένα υπέροχο σαββατοκύριακο.. Έξω η πρωινή συννεφιά αντικαταστάθηκε από λιακάδα υπέροχη και ζέστη, και ελπίζω να το πάει έτσι σερί.. Άνοιξη λέμε… Μέσα και έξω..:-)

Υ.Γ. Το τραγουδάκι το λατρεύω απολύτως αλλά αυτό που δεν υπάρχει και αξίζει να το δείτε είναι το video clip.. Η Ελένη Ράντου που τραγουδάει με την φωνή του Γιώργου Μαργαρίτη είναι όλα τα λεφτά.. Και ψάχνω εναγωνίως να βρω την ταινία… 

Cupcakes, ο παράδεισος και το ξεχασμένο ρολόι...

Πρωινός καφές στο Hampton's στην Κηφισιά με την Λένα και και την Μιλένα.. Που κάνουν και ρίμα.. Καθόμαστε έξω στην λιακάδα και είναι άνοιξη, κανονικά.. Παραγγέλνουμε καφέδες και cupcakes και όλα έχουν σούπερ γεύση αλλά λάθος χρώμα... Έχω μια θεωρία για το icing των cupcakes, πρέπει να είναι σε παλ χρώματα, ροζ, γαλάζιο, πράσινο, λιλά, κίτρινο, you got the point.. Αυτά τα βεραμάν και τα πράσινα, και ένα άλλο μωβ φερετρί που φέρανε της Λένας μου φάνηκαν απαίσια.. Τα φάγαμε βέβαια, εννοείται αυτό, αλλά ότι το χρώμα ήταν λάθος δεν το συζητώ... Τέλος πάντων το θέμα είναι ότι περάσαμε σούπερ και γελάσαμε πολύ.. Και πως τα κέφια μου είναι καλά σε βαθμό ανησυχητικό, κάτι σαν να έχω πέσει μέσα στον κουβά με την χάχα αλλά δεν πειράζει.. Αυτή η άνοιξη φταίει για όλα, και η λιακάδα που με βάζει σε mood je m' en fous.. 

(Απολύτως λάθος χρώμα αλλά ευτυχώς σωστή γεύση...)

Τώρα που μιλάω - όπως συνήθως άλλωστε- για φαγητό, να μοιραστώ μαζί σας και την τελευταία μου ανακάλυψη.. Ο παράδεισος υπάρχει! Βέβαια ο παράδεισος για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό.. Για άλλους έχει λόφους με πιλάφι και ουρί που χορεύουν belly dance, για άλλους αγγελάκια με πουπουλένια φτερά και για άλλους την γη της Επαγγελίας.. Για μένα έχει burger και pizza.. Και πατάτες τηγανητές φυσικά.. (και αυγό εννοείται, αλλά αυτό μπορεί να είναι πάνω στο burger.. Ή πάνω στην pizza..) Σκεφτείτε λοιπόν τον ενθουσιασμό που με κατέλαβε όταν διάβασα πως άνοιξε στην Γλυφάδα ένα καινούριο μαγαζί που σερβίρει και τα δύο!!! Και βέβαια, σιγά μην περίμενα και πολύ.. Παρασκευή το διάβασα στο Αθηνόραμα - να κάνω και λίγη διαφήμιση μια που είμαι ανώτερος άνθρωπος και μια που επίσης δεν έχει ανέβει ακόμα το site του αγαπημένου μου για να ενημερωνόμαστε από εκεί- εχτές το βράδυ άφησα τα σχέδια μου για μαγείρεμα tacos στην άκρη και τους ξεσήκωσα.. Τους άντρες μου εννοώ και έτσι, 9 η ώρα το βράδυ είμασταν στο Burger Joint... Που είναι πολύ απλό σαν μαγαζί μια που κάνει και delivery αλλά εδώ τελειώνουν τα "μειονεκτήματα" και αρχίζουν οι χαρές.. Ο ιδιοκτήτης και chef είναι ο Γιώργος Παπακώστας - της οικογενείας Casa di Pasta και Cubanita - ο οποίος μετά από 8 χρόνια παραμονής στην Νέα Υόρκη και σπουδές στο διάσημο French Culinary Institute of New York ήρθε στην Αθήνα και συνειδητοποίησε την πραγματικότητα.. Πως τα burgers δηλαδή εδώ καμιά σχέση δεν έχουν με τα αμερικάνικα...  Και ανέλαβε, καλά να΄ναι το αγόρι, να γεμίσει το κενό..
Εμείς δοκιμάσαμε τον μισό κατάλογο και ότι πήραμε ήταν εξαιρετικό.  Caesar's salad, mozzarella sticks, jalapeno peppers πανέ με γέμιση τυρί Philadelphia και μια σούπερ pizza margarita με τραγανή, λεπτή ζύμη και ολόκληρα φυλλαράκια βασιλικού, του ονείρου. Και μετά ήρθαν τα burgers.. Φτιαγμένα από κιμά Aberdeen Angus με ψωμάκια που τα φτιάχνει ο ίδιος ο Γιώργος - τα πιο ωραία ban breads που έχω δοκιμάσει στην Ελλάδα- και πατάτες τηγανητές φρέσκιες, λεπτές και απολύτως χειροποίητες και της ώρας που έρχονται σερβιρισμένες σε τεράστιες μερίδες με σάλτσα από αληθινό cheddar και bacon!! Το δικό μου burger ήταν Mexican, πικάντικο - κανονικά καυτερό όπως πρέπει όχι αηδίες- με μια καταπληκτική σάλτσα, πιπεριές jalapeno και guacamole, ενώ ο Άρις και ο Μάνος πήραν  Texas με sauce BBQ που ήταν ίσως η καλύτερη που έχουν φάει.. Τελειώσαμε ημιθανείς με ένα αυθεντικό αμερικάνικο baked cheese cake με φράουλα και πληρώσαμε 56 ευρώ γιατί μας κέρασαν τα ποτά.. Που σημαίνει πως θα είχαμε πληρώσει κανονικά μέχρι 70. Και φάγαμε τα πάντα εκτός από τον Γιώργο που όπως είπε γελώντας ο αγαπημένος μου ήταν τυχερός που γλύτωσε μια που και όμορφος είναι, και μαγειρεύει του θανάτου, και είναι και μέσα στο αγαπημένο μου ηλικιακό target group... :-)  Να πάτε τρέχοντας, αυτό σας λέω μόνο.. Εμείς ήδη οργανώνουμε κάθοδο την Κυριακή το μεσημέρι με παρέα μεγάλη και λαίμαργη.. 
(Burger Joint, Φοίβης 17, Πλατεία Νυμφών Γλυφάδα, ακριβώς στην πλάτη του Liberty, μέσα στο εμπορικό κέντρο. Τηλέφωνο δεν γράφω γιατί δεν κάνουν κρατήσεις.)

( Αυτά θυμήθηκα και πρόλαβα να φωτογραφίσω η γουρούνα.. Ένα δαγκωμένο burger και τον - δικό μου- λόφο από πατάτες τηγανητές...)

Τέλος, το ευτράπελο της μέρας ήταν που ο καημένος ο Μάνος αναγκάστηκε μια που είχε δουλειές στο κέντρο να πάει να πάρει ένα ρολόι που είχα ξεχάσει για service έξι χρόνια τώρα.. Μου τηλεφώνησαν οι άνθρωποι πριν μερικές μέρες να μου το θυμίσουν μια που βαρέθηκαν προφανώς να περιμένουν - ή μάλλον μια που έκαναν προφανώς κάποια απογραφή- και πολύ θα ήθελα να είμαι από μια μεριά να παρακολουθώ το ύφος του καλού μου όταν έδωσε την απόδειξη - την οποία ναι, την είχα κρατημένη και την βρήκα κιόλας- για να παραλάβει το ρολόι... Και το ύφος των ανθρώπων που θα τον λυπήθηκαν ολόψυχα φαντάζομαι για την γυναίκα του που τα έχει ελαφρώς χαμένα.. Πάντως, πολύ χάρηκα που το πήρα πίσω πλάκα πλάκα.. Και θα το φορέσω και για λίγο παρόλο που δεν φοράω καθόλου ρολόγια, εξ ου και τα ξεχνάω εντελώς, για να του κάνω λίγο pampering του καημένου που πέρασε τόσα χρόνια μοναξιάς και απόρριψης χωμένο σε ένα ξένο, σκοτεινό συρτάρι.. 

(Το απολωλός ρολόι...)

Στο μεταξύ η ώρα πέρασε και εγώ πρέπει να πάω να μαγειρέψω.. Να κουρέψω τα αμπέλια μου μάλλον πρώτα μια που δεν θα κάνω και τίποτα που να απαιτεί ειδικές γαστρονομικές δυνατότητες..  Τα tacos που δεν έφτιαξα χτες δηλαδή.. Καλό βράδυ και πολλά πολλά φιλιά..

Λιακάδα, εικόνες και στιγμές...

Από χτες έξω έχει άνοιξη.. Λιακάδα απίστευτη, ζέστη, τα πρώτα ζακετάκια έχουν ήδη ξεμυτίσει από τις ντουλάπες και είναι έτοιμα για να βγουν βόλτα μαζί μας.. Πίνω τον πρωινό μου καφέ στην Κηφισιά με την μαμά μου και χαζεύω τους περαστικούς.. Μαμάδες με καροτσάκια, γελαστές πιτσιρίκες, βιαστικοί επιχειρηματίες με χαρτοφύλακες και το ακουστικό του κινητού ριζωμένο στο αυτί.. Ο λαχειοπώλης που σταματάει στο τραπέζι μας είναι συμπαθέστατος, μου έρχεται έμπνευση και αγοράζω ένα τρίδυμο στο Λαϊκό.. Λήγει στο 71 που είναι ο τυχερός μου αριθμός ανάποδα... 

Στον Θανόπουλο διαλέγω μήλα, μπανάνες και τα υλικά για να φτιάξω το βράδυ tacos... Επιστρέφω στο σπίτι και ο Droopy με περιμένει στην πόρτα με ουρές και κοιλιές.. Ο Άρις τον έπλυνε επιτέλους χτες και είναι αφράτος και κάτασπρος σαν αρνάκι.. Και του αρέσει να είναι καθαρός.. Έχει περισσότερα χάδια και την άδεια να κοιμάται στα κρεβάτια μας  όταν δεν λιάζεται κάτω από το παράθυρο της κουζίνας.. 

Το κινητό μου χτυπάει απο το πρωί αδιάκοπα.. Τόσο που η μαμά μου απείλησε να το ρίξει μέσα στο ποτήρι με το νερό.. Η συνέχεια της μέρας έχει πρόγραμμα βαρύ και παράξενο αλλά ενώ θα έπρεπε να είμαι αγχωμένη και moody είμαι μια χαρά.. Ανοίγω το μέηλ μου απαντάω στα επείγοντα, αυτό που περιμένω δεν έχει έρθει ακόμα και αμφιβάλλω και αν θα έρθει τελικά, είπαμε, παράξενες μέρες και η επικοινωνία έχει θέματα σε κάθε επίπεδο αλλά δεν πειράζει... Κάποια πράγματα προχωράνε σφαίρα, για κάποια έχω κουραστεί να προσπαθώ, και κάποια τα παλεύω ακόμα..  Γενικά, έχω επιθυμήσει εποχές και σχέσεις που όλα κυλούσαν εύκολα σαν από μόνα τους.. Μερικές μέρες πριν, στο Ivy, είχαμε αυτή την κουβέντα με μια φίλη.. Πόση προσπάθεια αξίζει και αντέχει η κάθε σχέση και πότε πρέπει να σταματήσεις να παλεύεις και απλά να αφεθείς να σε πάει η ζωή εκεί που θέλει εκείνη? Δεν καταλήξαμε σε κάποιο συμπέρασμα, προφανώς η κάθε σχέση έχει τα δικά της όρια, τους δικούς της κώδικες και τα δικά της προβλήματα, όμως στην πραγματικότητα η χαρά είναι στην απλότητα.. Και στην ευκολία που συνεννοείσαι με ανθρώπους χωρίς να χρειάζεται να λες και να εξηγείς πολλά, χωρίς να αναγκάζεσαι να ζητάς συνέχεια αυτά που θεωρείς αυτονόητα, και χωρίς να βγαίνεις μονίμως από τον δρόμο σου για να κρατάς τον άλλο ευχαριστημένο..   

Την Τετάρτη, αν κρατήσει ο καιρός λέω να πάω εκδρομή.. Μια βόλτα ολοήμερη μέχρι την Επίδαυρο με ουζάκια δίπλα στην θάλασσα και παρέα αγαπημένη... Ανοίγει ο καιρός και μαζευόμαστε... Έτσι δουλεύει το σύστημα στην Μεσόγειο, είναι το ταμπεραμέντο μας τέτοιο.. Η συννεφιά και το κρύο μας αποδιοργανώνουν και μας χώνουν μέσα στα σπίτια μας και τους μικρόκοσμους μας.. Και με την πρώτη λιακάδα βγαίνουμε σαν τα σαλιγγάρια και απλωνόμαστε σε καφέ, σε ταβέρνες και σε πλατείες σαν τις σταφίδες.. Κόντρα στην κρίση, ο ήλιος είναι δωρεάν.. Και η άνοιξη επίσης...

Η ώρα περνάει και πρέπει να φύγω.. Έχω να κάνω μια κουβέντα δυσάρεστη, και να υποδυθώ έναν ρόλο που δεν μου αρέσει και δεν μου ταιριάζει αλλά τον παίζω πια με τεράστια άνεση.. Ειδικά τώρα που ετοιμάζομαι να αποχωρήσω από την σκηνή με μια θεαματική υπόλκιση.. Αν κάποιους μήνες πριν μου έλεγε κάποιος τι θα συνέβαινε στην ζωή μου στην συνέχεια και τι θα χρειαζόταν να κάνω, πόσα βήματα πίσω και μάλιστα προς μια κατεύθυνση με την οποία πίστευα πως είχα ξεμπερδέψει οριστικά, θα τον περνούσα για τρελό... Και όμως.. Η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια.. Και είναι στο χέρι μας όταν χρειάζεται να μπορούμε να ανασυνταχτούμε και να παίξουμε και εμείς... Και τελικά, η αλήθεια είναι πως μπορούμε να υποδυθούμε πολλούς ρόλους, και να κάνουμε πολλές υποκλίσεις αρκεί να μην ξεχνάμε ποτέ πως η αλήθεια μας δεν αλλάζει.. Απλά μένει κρυμένη κάπου στο βάθος και περιμένει υπομονετικά να έρθει η ώρα να ξαναβγει στην επιφάνεια και να επιστρέψουμε πίσω, εκεί που θέλουμε, που έχουμε διαλέξει και παλέψει, σαν να μην πέρασε μια μέρα...

Καλημέρα, καλή εβδομάδα και πολλά, πολλά φιλιά...

Νύχτες στην Αθήνα...

Η ζωή μας επανέρχεται στους κανονικούς της ρυθμούς, είναι γεγονός.. Ειδικά από πλευράς ξενυχτιού μια που δυο μέρες στην σειρά γυρίζω σπίτι ξημερώματα.. Προχτές στις 4 και χτες στις 5... Βέβαια, οι μήνες που πέρασαν με cocooning και ενδοσκόπηση έχουν αφήσει τα σημάδια τους και έτσι το επόμενο πρωί ξυπνάω κουρέλι με κεφάλι βαρύ και σήκωτο, σήμερα δε, με πονάει και ο λαιμός μου μια που χτες μέσα στο νταβαντούρι αναγκαζόμασταν να φωνάζουμε για να ακουστούμε μεταξύ μας, αλλά σιγά μην παραπονεθώ.. Απλά ακύρωσα το σημερινό βραδινό πρόγραμμα - τρίτο ξενύχτι στο καπάκι δεν το αντέχω η μεσήλιξ- και θα αράξω σπίτι να ασχοληθώ λίγο με τα αγροτικά μου.. Και θα δω σειρές, και θα διαβάσω περιοδικά, και θα μαγειρέψω ίσως.. Σίγουρα πάντως θα κοιμηθώ ατελείωτα..

Κατά τα άλλα η κρίση είναι πράγματι εδώ, Παρασκευή βράδυ οι δρόμοι ήταν ψιλοάδειοι και τα μαγαζιά πεσμένα στο Γκάζι, ευτυχώς το λατρεμένο Dirty Ginger καλά κρατεί και μπορεί να μην γινόταν πατημός όπως παλιά αλλά ήταν απολύτως γεμάτο και το σουβλάκι του παραμένει το καλύτερο της πόλης μακράν.. Προσθέστε και την μουσική που σε ξεσηκώνει να φας γρήγορα και μετά να σηκωθείς να χορέψεις, και θα καταλάβετε γιατί εχτές χοροπηδούσαμε όλη νύχτα σαν τα κατσίκια... Είχαμε και σούπερ φωτογράφο μαζί που απαθανάτισε καρέ καρέ την βραδιά... Είναι απίστευτο τι φωτογραφίες τράβηξε χρησιμοποιώντας το κινητό του - όχι τέλειες ίσως γιατί πως να ποζάρεις σωστά όταν έχεις πιει θάλασσες και κουνιέσαι σαν ελατήριο γιατί θέλεις να ξανασηκωθείς και να συνεχίσεις να χορεύεις ? -  αλλά άμα είναι τόσο ταλαντούχος ο άνθρωπος μπορεί να κάνει θαύματα  ακόμα και με αυτά τα κουτάκια μιας χρήσεως που κυκλοφορούν στα περίπτερα φαντάζομαι... Θα ανεβάσω μερικές και θα καταλάβετε τι εννοώ.. 

Εκεί που γινόταν πατημός κανονικός, ήταν στο Sea Satin όπου καταλήξαμε τελικά.. Το μαγαζί ήταν τίγκα και μπορεί ο μέσος όρος ηλικίας να έχει πέσει δραματικά - περιτοιχιζόμασταν από παιδάκια μέχρι τα late 20s- αλλά εμένα ειδικά καθόλου δεν με χάλασε το concept... Μην σας πω ότι ανακάλυψα το καινούριο μου late στέκι... :-) Είδαμε και τον Μιμάκο μας μετά από καιρό και είπαμε νέα, ακούσαμε και άφθονο R & B (Ρέμο - Βίσση) και περάσαμε σούπερ.. Το προηγούμενο βράδυ επίσης, το Matsuhisa ήταν ψιλογεμάτο παρόλο που για χειμώνα η Βουλιαγμένη πέφτει λίγο μακριά.. Μου έκανε εντύπωση δε, πως μετά από κάποια ώρα ο κόσμος μεταφέρθηκε ομαδικώς από την σάλα στο μπαρ.. Δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να μάθουμε να βγαίνουμε χωρίς να καπνίζουμε και έτσι θα καταλήγουμε μονίμως στα μέρη που μπορούμε να συνδυάσουμε το φαγητό ή το ποτό μας με ένα τσιγάρο... Και ευτυχώς που ανοίγει ο καιρός και σύντομα θα ανοίξουν βεράντες και κήποι γιατί με αυτή την λογική οι επολογές μας λιγοστεύουν και πάνε..

 ( Η Λένα...)

 (Η Κατερίνα και ο Μάνος...)

 (Φωτογραφίες τραβηγμένες μέσα στην νύχτα, μετά από πολλά ποτά, με ένα κινητό.. Οκ, νομίζω πως under the circumstances ο φίλος μας έκανε θαύματα...)

Πίσω στα σημερινά, μόλις συνειδητοποίησα πως χτες ξέχασα να βάλω να γράφονται οι Real Housewives of Athens...  Τόσος ντόρος που έχει γίνει με το συγκεκριμένο reality ήθελα πολύ να ρίξω μια ματιά για να έχω άποψη αλλά ... Είπαμε, γεράματα και ου γαρ έρχεται μόνον... Διαβάστε πάντως δυο ενδιαφέρουσες απόψεις επί του θέματος από δυο αγαπημένες φίλες, την Δέσποινα και την Κατερίνα, νομίζω πως και τα κείμενα και τα σχόλια λένε πολλά.. Ευτυχώς θυμήθηκα τουλάχιστον προχτές να γράψω το The Good Wife, έχω κατεβάσει και τα τελευταία επεισόδια των  NCIS Los Angeles, Hawaii Five -0 και White Collar οπότε έχω φουλ πράμα για χάζεμα στον καναπέ το βράδυ.. Με την συνοδεία πίτσας νομίζω..:-)

Και αύριο το μεσημέρι θα πάμε κλασσικά με Μάρθα, Άλκη στο Ivy για late lunch και άραγμα, θα ξεσηκώσω και τον Στέλιο να μας ακολουθήσει και ελπίζω να δελεάσω και τον Άρι για να συμπληρωθεί η χαρά μου... Και έτσι, ένα ακόμα σαββατοκύριακο θα έχει περάσει χαλαρά και όμορφα αλλά ας μην προτρέχω.. Ακόμα είναι νωρίς και οι μέρες σηκώνουν ανατροπές και αλλαγές σχεδίων... Οπότε σας εύχομαι να περάσετε όμορφα, να γελάσετε όσο περισσότερο μπορείτε και να χαρείτε τις στιγμές με τους ανθρώπους που αγαπάτε.. Αυτή είναι η συναταγή βάσης που άμα πετύχει, όλα τα υπόλοιπα μπορούν - και πρέπει- να είναι παιζόμενα... Φιλιά πολλά...

Υ.Γ. Θα το γράψω γιατί θα σκάσω.. Τα καινούρια μάτια - ή μάλλον το καινούριο βλέμμα όπως μου είπε να λέω η Μίνα- έχουν απίστευτο σουξέ.. Και το λέω γιατί πραγματικά μου κάνει τεράστια εντύπωση... Μέχρι που σηκώθηκε ένας εντελώς άσχετος κύριος  προχτές και ήρθε και μου μίλησε.. Σας μεταφέρω τον διάλογο για να γελάσετε, παρόλο που η Λιάνα μου είπε πως φέρθηκα σαν χαζό.. "Με συγχωρείτε, μην με παρεξηγήσετε, αλλά έχετε τα ωραιότερα μάτια που έχω δει.." μου είπε ευγενέστατα είναι η αλήθεια.. " Ευχαριστώ πολύ... Είναι ψεύτικα.." απάντησα εγώ και τον απογοήτευσα μάλλον λίγο γιατί έμεινε άναυδος αλλά τι να κάνω, να πω ψέμματα ? Πάντως μάλλον έχει δίκιο ο Π. που λέει πως η εικόνα είναι πολύ σημαντικό πράγμα για τους ανθρώπους.. Παρόλο που εγώ δεν υποστηρίζω ιδιαίτερα την δική μου - μην σας πω ότι συχνά την αποδομώ κι όλας γιατί μου αρέσει να ξαφνιάζω και να ξαφνιάζομαι - δεν μπορώ να μην παρατηρήσω πως τελικά, έχει την δύναμη της... Και πως καμιά φορά έχει πλάκα να παίζεις λίγο με όλα αυτά... Τέλος, το καλύτερο σχόλιο για τα μάτια μου το πήρα σε γραπτό μήνυμα και μάλιστα από την Πάτρα αλλά δεν θα το μεταφέρω εδώ για λόγους... σήμανσης του blog... :-)))))) Φιλάκια ξανά...

Κέφια σε απόχρωση dusty rose...

Καινούριο ποστάκι γιατί σήμερα έχω κέφια παρόλο που οι (δήθεν) ανώνυμοι βάζουν από νωρίς τα δυνατά τους για να μου τα χαλάσουν... Το πρωί μου ξεκίνησε με μπωτέ.. Κούρεμα στον Βαγγέλη και τα bangs είναι γεγονός όπως γεγονός είναι ότι ο Π. είχε δίκιο, μου πάνε πολύ. "Κουκλάκι σε έκανα" ήταν η ατάκα του Βαγγέλη όταν τελείωσε και μαζί μου έδωσε ένα φιλί γεμάτο περηφάνεια. Ο φίλος μου μ΄αγαπάει και το ξέρω και γι΄αυτό επιμένει να με κουρεύει ακόμα και όταν εγώ αντιστέκομαι σθεναρά.. Γιατί ξέρει τι μου πάει και πως να το κάνει πραγματικότητα.. Επίσης όταν λίγο πριν τα 50 σου και ειδικά στα δικά μου κυβικά σε αποκαλούν κουκλάκι ξέρεις πως πρέπει απλά να αφεθείς και να απολαύσεις την στιγμή.. Πόσο μάλλον που εδώ και χρόνια ο αγαπημένος μου hair stylist αρνείται κατηγορηματικά να μου χρεώσει το κούρεμα οπότε το κομπλιμέντο είναι τζάμπα, άρα από καρδιάς.. :-)

(Το καινούριο μου κούρεμα.. Οκ, η φωτογραφία δεν είναι και η καλύτερη, έχω ύφος δαρμένου σκύλου, αλλά θα την αντικαταστήσω κάποια στιγμή με μια πιο προσεγμένη...)

 

( Smoky eyes and dusty rose lipstick it is....:-) Ανέβασα την πιο σοβαρή για να φανεί το μακιγιάζ.. Που ήταν επιτυχημένο δεν λέω, αλλά δεν είναι "εγώ" και δεν νομίζω να το ξανακάνω τώρα κοντά.. Αισθάνομαι πιο άνετα στο πιο φυσικό look, τι να πω? Anyway, το είδατε και αυτό...:-) )

Λίγο αργότερα πίνω καφέ με την μαμά μου στο Common Secret. Φεύγοντας παίρνω μαζί ένα σακουλάκι με μπισκότα βανίλιας, φτιάχνουν απίστευτα πράγματα εκεί - θυμάστε το gingerbread house των Χριστουγέννων?- και τα πουλάνε και χωρίς να πρέπει να καθίσετε υποχρεωτικά για καφέ.. Επιστρέφω την μαμά στο σπίτι της, κάνω μια στάση στο φαρμακείο για τις μυστικές κρέμες που μας σύστησε η Λιάνα και γυρίζω σπίτι... Τραβάω μια βιαστική φωτογραφία για το Facebook, και υπόσχομαι να βγάλω μια πιο περιποιημένη το βράδυ πριν βγω.. Smoky eyes και dusty rose lips είναι η συμβουλή του Π. και φυσικά θα την ακολουθήσω.. Ψαχουλέυω στα καλλυντικά μου, είναι απίστευτο πόσα έχω για άνθρωπος που δεν βάφεται κανονικά ποτέ... Τα smoky eyes δεν είναι πρόβλημα, η ομώνυμη παλέτα της Chanel μια χαρά θα την κάνει την δουλειά, αλλά το dusty rose με προβληματίζει.. Τελικά ανακαλύπτω ένα κραγιόν της Stila που είναι τέλειο.. Εγώ για να είμαι ειλικρινής σκόπευα να κάνω ακριβώς το αντίθετο, να αφήσω τα -πλατινένια (λέμε τώρα) - μάτια ουδέτερα και να ποντάρω σε ένα σκούρο κραγιόν, αλλά ότι πει ο ειδικός, αυτό θα γίνει...

Στο μεταξύ το σπίτι μυρίζει ομελέτα μια που ο Άρις γύρισε από την σχολή και αποφάσισε να μαγειρέψει.. Τι να κάνει το παιδάκι μια που η μάνα του αντί να του φτιάξει κάτι να φάει ασχολείται με κραγιόν και σκιές? Βέβαια, η ομελέτα είναι η σπεσιαλιτέ του και την φτιάχνει τέλεια. Εγώ μονίμως την χαλάω, δεν έχω μάθει πως να την γυρίζω σωστά και κάποια στιγμή θα τον παραφυλάξω να μάθω το μυστικό.. :-) Έχει πλάκα πάντως, ο Άρις μαγειρεύει και ο Droopy στα πόδια του περιμένει σαν άγαλμα μήπως πέσει κάτω καμιά μπουκιά να την αρπάξει στον αέρα.. 

(Η τέλεια ομελέτα του Άρι...)


Μέχρι να τελειώσω το ποστ χτυπάει το κινητό μου και είναι η Ελένη.. Εχτές το βράδυ έφτιαξε Shepherd's Pie με την συνταγή που της έστειλα και με πήρε να μου πει πως έγινε σούπερ.. Χαίρομαι πολύ γιατί είναι από τα αγαπημένα μου φαγητά και πραγματικά γίνεται εύκολα και γρήγορα.. Και μου αρέσει να μοιράζομαι συνταγές που βγάζουν ασπροπρόσωπους όσους τις δοκιμάζουν.. Τώρα διαβάζω ένα καινούριο υπέροχο βιβλίο, το India Cookbook.. Το είδα τα Χριστούγεννα στο σπίτι του Στέλιου, κάποιος του το είχε κάνει δώρο, ζήλεψα και το παράγγειλα από το Amazon... Ήρθε μερικές μέρες αργότερα, 1.5 κιλό βιλίο (κυριολεκτικά, είναι τόμος ολόκληρος), συσκευασμένο μέσα σε μια υπέροχη πάνινη τσάντα και έχει μέσα ιστορίες, φωτογραφίες και συνταγές εκπληκτικές... Σύντομα θα δοκιμάσω μια που η ινδική είναι από τις αγαπημένες μου κουζίνες και θα σας ενημερώσω για τα αποτελέσματα..  

(India Cookbook.. Εκδόσεις Phaidon.)

Και τώρα σας αφήνω γιατί έχω τις γνωστές αγροτικές μου εργασίες.. Έχω σπείρει αμπέλια σε συνεργασία με την Μαρία και πάω να ποτίσω και να θερίσω.. Και το βράδυ έχουμε girl's night για sushi και κουτσομπολιό σε μαγαζί λατρεμένο και μετά ποτάκια στο Villa και ανυπομονώ... Οπότε σας φιλώ γλυκά, σας εύχομαι να περάσετε μια υπέροχη, υπόλοιπη μέρα και τα λέμε soon.. How soon δεν ξέρω, δεν σας κρύβω πως με ξενερώνει απίστευτα όλη αυτή η συσωρευμένη κακία που δέχομαι τελευταία - δυσοιωνίζομαι που λέει και μια γνωστή μου- και σκέφτομαι ολοένα και συχνότερα να αραιώσω λίγο τις αναρτήσεις μέχρι να τους περάσει.. Ή να μου περάσει εμένα...  Από την άλλη βέβαια υπάρχει πάντα και το διαβολάκι μέσα μου που λέει "σιγά μην τους κάνεις το χατήρι ρε χαζό" και δεν ξέρω ποιος θα επικρατήσει τελικά.. Πάντως η αλήθεια είναι πως όταν κάτι που το κάνεις για να περνάς καλά εσύ και εκείνοι που το διαβάζουν γίνεται τελικά όχημα για να λύσει ο κάθε πικραμένος τα προβλήματα και τα κόμπλεξ του πάνω στο κεφάλι σου, κάπως χαλάει η συνταγή.. Οπότε, θα δούμε...

Χιόνια, βόλτες και ένα περιπετειώδες τρίημερο...

Έξω χιονίζει.. Όσο περνάει η ώρα οι νιφάδες πυκνώνουν και αν συνεχίσει έτσι νομίζω πως αύριο θα ξυπνήσουμε σε λευκό τοπίο... Μέσα στο όνειρο δηλαδή γιατί έχω τρελή διάθεση να φτιάξω έναν χιονάνθρωπο πολύ φιν φον που λέει και η φιλενάδα μου... Και μέχρι την Πέμπτη που έχουμε girl's night και πρέπει να βγω από το σπίτι - και το πρωί έχω ραντεβού για κούρεμα μια που είπα να πάω βόλτα με τις φίλες μου σενιαρισμένη- μακάρι να χιονίζει όλη μέρα να χαρούμε λίγο χειμώνα κανονικό... Μέχρι την Πέμπτη όμως γιατί μετά έχουμε σχέδια και προγράμματα για το weekend... 

(Η φωτογραφία είναι τραβηγμένη με το κινητό και αυτό που βλέπετε δεν είναι βροχή αλλά χιόνι...)

Μιλώντας για weekend, το τριήμερο πέρασε σούπερ.. Από πλευράς γέλιου και παρέας δηλαδή γιατί από γαστρονομικής απόψεως πάθαμε μεγάλη πανωλεθρία... Δύο στις δύο αποτυχίες στην σειρά είναι πολλές ακόμα και για μας που λόγω δουλειάς - του Μάνου- έχουμε μάθει στα παλτά και τα φοράμε με άνεση χαρακτηριστική.. Ομως αυτό το καινούριο μας χόμπι, να πηγαίνουμε σε εναλλακτικά - φτηνά εστιατόρια σε μέρη απίθανα για να συμπληρώσουμε έναν οδηγό που είναι στα σκαριά, θα μας καταστρέψει να το θυμηθείτε...  Γιατί τελικά το όλο concept - δηλαδή το φτηνό εναλλακτικό- είναι urban legend.. Στην πραγματικότητα σημαίνει πως θα βρεθείτε σε ένα παράπηγμα με μουσαμάδες γύρω γύρω, στριμωγμένοι σε στριμόκωλα τραπέζια συχνά χωρίς decent ποτήρια κρασιού, θα δοκιμάσετε τις δημιουργίες ενός σεφ που δεν διαθέτει το απαραίτητο ταλέντο που θα τον οδηγούσε στην κουζίνα ενός κανονικού εστιατορίου, η μουσική υπόκρουση μπορεί να σας οδηγήσει στον νευρικό κλονισμό,  και στο τέλος θα πληρώσετε και έναν λογαριασμό που δεν θα είναι καθόλου φτηνός σε σχέση με τις αηδίες που θα έχετε φάει, με την βενζίνη που θα έχετε κάψει κάνοντας βόλτες για να βρείτε το μέρος, και με την γενικότερη ταλαιπωρία που θα έχετε τραβήξει... Ευχτυχώς που την Κυριακη το μεσημέρι η Μάρθα μας μάζεψε στο σπίτι της και μας τάισε μια μυθιστορηματική μακαρονάδα με κιμά και ήρθαμε στα ίσα μας γιατί αλλιώς θα την είχαμε βγάλει με delivery και βρώμικα σε καντίνες...

(Η ωραιότερη φωτογραφία του τριημέρου.. Ζωζώ - καβουροπόδαρο σημειώσατε 1...)

Βέβαια, η ταλαιπωρία συνήθως είναι αντιστρόφως ανάλογη με τον χαβαλέ που κάνουμε.. Όσο μεγαλύτερη είναι, τόσο περισσότερη μαλακία μας πιάνει και οι κουβέντες καταλήγουν με μαθηματική ακρίβεια σε γέλια τρελά... Έτσι, σε αυτό το επίπεδο περάσαμε τέλεια.. Ειδικά εχτές που λόγω Καθαράς Δευτέρας βρεθήκαμε στις Τζιτζιφιές για - και καλά- πειραγμένους ψαρομεζέδες, η συζήτηση ξεστράτισε τελείως και τα θέματα - το αυγό και το αυγοτάραχο, τα τσίπουρα και οι τσιπούρες , η κλασσική πια λεύκανση και άλλα πολλά που δεν τα θυμάμαι πια γιατί γερνάω η καημένη- άφησαν τους διπλανούς άφωνους για παραπάνω από μια φορές.. Και μας έμεινε και μια σειρά από πραγματικά φρικτές φωτογραφίες  (έχουμε βγει όλοι τέρατα) για να θυμόμαστε την μέρα και να... ξεκαρδιζόμαστε...  

(Καβουροπόδαρα, μύδια και λοιπά σαρακοστιανά...)

Κατά τα άλλα σήμερα τρέχαμε όλη μέρα με τον Μάνο για δουλειές σε μια Αθήνα άδεια από κίνηση ευτυχώς, αλλά το μεσημέρι με αποζημίωσε για την ταλαιπωρία μου με ένα lunch στο Gaspar.. Ήρθε και ο Άρις μαζί μας και πέρασα όπως καταλαβαίνετε τέλεια, δεν έχω καλύτερο από το να βγαίνω με τα αγόρια μου, και τώρα γυρίσαμε σπίτι και αφού τελειώσω με το ποστ και απλώσω και κάτι τελευταία ρούχα, θα ασχοληθώ με τα χαζά και αγαπημένα μου.. Την Φάρμα μου, τα βιβλία και τα περιοδικά μου και μια που είμαι σε εξαιρετικό mood θα τους φτιάξω και φακές με bacon να φάνε για βράδυ που θέλουνε...Και μετά θα κουκουλωθώ με την κουβερτούλα μου στον καναπέ, θα ανάψω και τα κεριά μου και θα δούμε ταινία.. Μαύρο Κύκνο ή Inception, δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι... 

(Το τόσο κρύο θέλει και τα κατάλληλα αξεσουάρ...)

Πριν σας αποχαιρετήσω με ένα φιλί, η Λιάνα μου θύμισε πως σήμερα είναι η γιορτή της γυναίκας.. Δεν αγαπώ τις γιορτές, υπάρχουν πράγματα που πρέπει να το γιορτάζουμε κάθε μέρα όπως είναι ο έρωτας και η ύπαρξη μας αλλά η αλήθεια είναι πως το να είσαι γυναίκα, και σήμερα και παλιότερα είναι ένα δύσκολο task από μόνο του.. Και πως όταν καταφέρνουμε να ισορροπούμε τις επιθυμίες μας με τις υποχρεώσεις μας και στο τέλος της μέρας να κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και να μας κλείνουμε συνομωτικά το μάτι, έχουμε κάθε λόγο να νοιώθουμε ευτυχείς και περήφανες που είμαστε.. εμείς.. :-) Καλό, ζεστό και χουχουλιάρικο απόγευμα...  

Στην τελική ευθεία...

Χαλαρό πρωινό στο σπίτι.. Ένας χλωμός ήλιος μου σκάει που και που κανένα χαμόγελο έξω από το παράθυρο της κουζίνας όσο ετοιμάζω δεύτερη κούπα καφέ... Απο την ώρα που ξύπνησα περιφέρομαι από τα blogs στην Φάρμα και πίσω με μια στάση στο Cityville για το οποίο όμως κάποια στιγμή - όταν δεν θα θέλω να σπάσω την οθόνη του υπολογιστή μου κάθε φορά που το σκέφτομαι- θα ανεβάσω ειδικό ποστ εξαιρετικά αφιερωμένο στην Λιάνα.. Που είναι η μέντορας μου στα παιχνίδια του Facebook και στην οποία χρωστάω τα τελευταία κολλήματα μου με ότι συνεπάγεται αυτό...:-) Anyway..

Από χτες σαν κάτι μοιάζει να έχει αρχίσει να αλλάζει στο σκηνικό της ζωής μου... Πολύ αμυδρά, σχεδόν ανεπαίσθητα αλλά είναι εκεί πια, το ξέρω και το νοιώθω.. Και μοιάζει πολύ με αυτόν τον χλωμό σημερινό ήλιο, δεν είναι ακριβώς λιακάδα εκτυφλωτική - καμία σχέση- αλλά δεν είναι και η καταιγίδα και εκείνος ο βαρύς ουρανός που νόμιζες πως θα πέσει να σε πλακώσει... Η μόνη διαφορά είναι πως δεν αφήνομαι να χαρώ πραγματικά, μόνο και μόνο γιατί έχω τον φόβο πως κάτι μπορεί να στραβώσει πάλι και έχω κουραστεί να μου πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι.. Οπότε απλά παρατηρώ και αφουγγράζομαι.. Και ελπίζω... Και παρόλο που ξέρω πως πάλι οι κολλητοί μου και ο Μάνος θα μου πουν πως κάνω μαλακία που γράφω θετικά πράγματα που μας αφορούν δημοσίως - έχει τρομάξει το μάτι τους πια από την γρουσουζιά και την γλωσσοφαγιά που μας περιτιγυρίζει- εγώ θα κάνω αυτό που νοιώθω όπως πάντα.. Θα μοιραστώ τις σκέψεις μου μαζί σας, και θα τις αφήσω να ταξιδέψουν στον ωκεανό του διαδικτύου γιατί ενώ το ξέρω πως μέσα από αυτό το blog έχω ακούσει σχόλια απίστευτα και έχω εισπράξει κατηγορίες και ζήλιες ανευ λόγου και αιτίας, at the end of the day το aftermath παραμένει θετικό.. Η καλή και θετική ενέργεια και η αγάπη που μου δίνετε υπερνικά την όποια κακοήθεια.. Και στην τελική, αν κάτι με πόνεσε φέτος και μάλιστα πολύ δεν ήταν τα ανώνυμα δυσάρεστα σχόλια  εδώ μέσα αλλά οι άνθρωποι που με πρόδωσαν στην ζωή μου την κανονική..

Και έτσι η σημερινή μέρα είναι χαλαρή και ανάλαφρη... Και αργότερα θα πάω στο Ivy για καφέ με τα κορίτσια, από εκείνους τους καφέδες που κρατάνε εξάωρα και καταλήγουν σε βαριά ποτά και άφθονα γέλια, και το βράδυ θα κουκλουριαστώ ξανά στον καναπέ μου, θα ανάψω τα κεριά μου, θα κουκουλωθώ με την κουβερτούλα μου και θα δω παρέα με τον Μάνο τα αγαπημένα μου σήριαλ.. Και θα αρχίσω να προετοιμάζομαι ψυχολογικά για το ότι ίσως ήρθε πια ο καιρός να αρχίσω να ζω πάλι όπως παλιά.. Που μου είναι αρκετά δύσκολο όμως και όλο και περισσότερο καταλαβαίνω πια την Μαρία που μου το έλεγε εδώ και καιρό.. Ότι όταν θα ανακαλύψεις πως όλα όσα θέλεις και χρειάζεσαι, και όσα αντέχεις ίσως, τα έχεις μια χαρά μέσα στους τοίχους του σπιτιού σου, θα είναι όλο και δυσκολότερο να βρεθούν πράγματα που να αξίζουν τον κόπο τόσο ώστε να σε ξεσηκώσουν για να βγεις..

Έχει δίκιο... Ίσως όχι σε ότι έχει να κάνει με το έξω μια που εγώ θα έχω πάντα ανάγκη να κάνω κάθε τόσο τα πράγματα που μου αρέσουν με τους ανθρώπους που έχω διαλέξει  πριν ξαναγυρίσω τρέχοντας να χωθώ στην φωλιά μου για να μαζέψω δυνάμεις,  όμως αυτή η περίοδος ενδοσκόπησης και απολογισμών σε συνδυασμό με τις αλλαγές στην δουλειά του Μάνου και την ζωή μας γενικότερα - αυτό το νέο ξεκίνημα που είναι μπορστά μας πια και έχει έρθει η ώρα να το περπατήσουμε - μου έδωσαν την ευκαιρία να δω πιο ξεκάθαρα από ποτέ τι είναι αυτό που θέλω στην πραγματικότητα.. Τι έχει ανάγκη η ψυχή μου.. Και παρόλο που λες και μου το κάνει επίτηδες  το σύμπαν και γίνεται όλο και πιο δύσκολο να καταφέρω να βάλω τα όσα χρειάζομαι, ονειρεύομαι, ελπίζω και αναζητώ σε μια τάξη  (όπως γίνεται και στα παιχνίδια όσο ανεβαίνεις επίπεδο τόσο αυξάνεται και ο βαθμός της δυσκολίας) εννοείται πως θα αρπάξω την ευκαιρία και θα υποκλιθώ στην πρόκληση με χαρά.. Είμαι γερή παίκτης και αγαπώ τα δύσκολα.. Ίσως γιατί ακόμα και όταν όλα στην ζωή μου έμοιαζαν λαμπερά, εύκολα και ευχάριστα, δεν ήταν ποτέ ακριβώς έτσι τα πράγματα.. 

Από αύριο ξεκινάει το τριμήμερο της Καθαράς Δευτέρας.. Πολλοί φίλοι θα κατέβουν στο νησάκι και δεν σας κρύβω πως θα ήθελα να πάω να τους βρω τρέχοντας.. Ο Μάνος όμως πρέπει να είναι εδώ οπότε εννοείται πως θα μείνω και εγώ μαζί του.. Δεν πειράζει βέβαια γιατί έχουμε οργανώσει και εμείς προγράματα σούπερ με τους υπόλοιπους εναπομείνατες.. Άλλωστε φέτος έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως θα το χορτάσω το λατρεμένο μου νησί το καλοκαίρι.. Και η φιλενάδα μου η Ρόη προνόησε ήδη για να μου οργανώσει το τέλειο setting... Και έτσι, αν πάνε όλα καλά και καταφέρω να συνδυάσω τα χειμωνιάτικα μας σχέδια με ένα καλοκαίρι σαν να μην πέρασε μια μέρα στο μέρος που η καρδιά μου αγαπάει απ΄ όλα πιο πολύ, θα έχω άλλη μια έμπρακτη απόδειξη γι΄αυτό που η ψυχή μου ξέρει με βεβαιότητα ήδη.. Πως όλα στην ζωή συμβαίνουν για κάποιον λόγο.. Ακόμα και τα δυσάρεστα... Εξαιρείται το μόνο γεγονός που αν ποτέ συμβεί - κούφια ή ώρα- στην ζωή ενός ανθρώπου μετά δεν υπάρχει λέξη σε καμιά γλώσσα στον κόσμο για να τον περιγράψει... 

Καλημέρα, πολλά φιλιά και κυρίως, πολλά χαμόγελα.. Ανοιξιάτικα..:-) 


Υ.Γ. Η εικονογράφηση μπορεί να σας φανεί λίγο άσχετη αλλά είναι δουλειές του Άρι για την σχολή.. Και για μένα, είναι λιακάδα τεράστια από μόνες τους..

Gastronomy and friends...

Απόγευμα Κυριακής.. Έξω κάνει κρύο.. Κανονικά.. Εχτές το βράδυ βγαίνοντας από τον Τηλέμαχο στην Κηφισιά γύρω στις 2 τα ξημερώματα έριχνε ένα ψιλό χιονόνερο που σχημάτιζε μια διάφανη παγωμένη κρούστα πάνω στα παρκαρισμένα αυτοκίνητα.. Πέρασα όμορφα αυτές τις μέρες.. Και παράξενα μαζί.. Είχαν γέλια πολλά και κουβέντες εξομολογητικές πάνω από αχνιστές κούπες καφέ ή γύρω από τραπέζια, είχαν εκπλήξεις ευχάριστες, είχαν όμως και θυμό πολύ, και τσακωμούς και πίκρα.. Παρόλα αυτά όμως, το aftermath πάλι κάπως τα κατάφερε και είναι θετικό.. Είναι η Πολυάννα σε συνδυασμό με τον σύμπαν που έχει τα δικά του σχέδια μάλλον, και όταν εμείς προσπαθούμε να εφαρμόσουμε τα δικά μας ξεκαρδίζεται.. Τέλος πάντων.. 

Πϊσω στην χτεσινή βραδιά, ο Τηλέμαχος δεν είναι από τα μαγαζιά για τα οποία πετάω την σκούφια μου - πολυ κρέας στεγνό, χωρίς σαλτσούλες που κάνουν το φαγάκι πάντα πιο νόστιμο- όμως ο Γιώργος μας εντυπωσίασε τελικά με ένα πολύ νόστιμο ταρτάρ και με μια πειραγμένη "μαγειρίτσα" πηχτή και σερβιρισμένη πάνω σε ψημένες φέτες ψωμιού που ήταν so very yummy που τα εξαφάνισα και τα δύο με συνοπτικές διαδικασίες...

(To λατρεμένο Ivy πιο παρείστικο και cozy από ποτέ όπως το φαντάστηκε και το έκανε πραγματικότητα (ο επίσης λατρεμένος) Στέλιος Πενταρβάνης...)

Λίγες ώρες πριν, το μεσημέρι στο Ivy μαζί με τον Στέλιο, ξεκινήσαμε τις βότκες από νωρίς και δοκιμάσαμε τα καινούρια πιάτα δια χειρός Χρύσανθου Καραμολέγκου - ορίστε σας λέω και τις νέες "καυτές" συνεργασίες της πόλης πριν ακόμα ανακοινωθούν επισήμως- που ήταν απλά μαγικά.. Ο Χρύσανθος είναι ο πιο ταλαντούχος έλληνας chef και δεν το λέω επειδή είναι και φίλος μου.. Καταφέρνει να παίρνει τα πιο ταπεινά υλικά και να τα μετατρέπει σε αριστουργήματα.. Έτσι, ένα κομμάτι χαλούμι ήρθε ψημένο μέσα σε κόκκινο κρασί με τραγανές πιτούλες και ένα απίστευτο πέστο, τα ραβιόλια γεμισμένα με παρμεζάνα και προσούτο είχαν από πάνω ένα λάδι από δεντρολίβανο που τα απογείωνε και το ριζότο  επίσης με προσούτο και παρμεζάνα συν ένα touch ρόκας ήταν το καλύτερο που έχω φάει τον τελευταίο καιρό.. Δεν χρειάζεαι να είναι κανείς μάντης για να καταλάβει πως σε λίγο καιρό το αγαπημένο μου στέκι θα είναι ένα από τα πιο hot spots της πόλης για καλό φαγητό σε νορμάλ τιμές...

(H Fuga...)

 Βάλτε τώρα σε όλα αυτά και την Παρασκευή βράδυ  που πήγαμε στην Fuga, το ιταλικό εστιατόριο του Μεγάρου Μουσικής, και θα δείτε πως τρεις μέρες έτρωγα σαν γουρουνάκι (αλλά δεν μετάνοιωσα ούτε μια μπουκιά).. Θέλω καιρό τώρα να γράψω για την Fuga.. Θεωρητικά εμένα δεν έπρεπε καθόλου να μου αρέσει εκεί.. Πολύ κουλτουριάρικο το περιβάλλον και ο ιδιοκτήτης έχει και την Σπονδή.. Do the math και θα καταλάβετε πως το ότι τρελάινομαι να πηγαίνω - τρελαίνομαι πραγματικά όμως και με την πρώτη ευκαιρία πάω τρέχοντας-  κάτι πάει να πει... Δεν είναι μόνο που από τις τεράστιες τζαμαρίες η φωτισμένη Βασιλίσης Σοφίας σε κάνει να χαζεύεις όλη την ώρα σαν μπροστά σε έναν ζωντανό πίνακα, είναι και το φαγητό που είναι σούπερ νόστιμο και ταυτόχρονα σου κλείνει το μάτι πονηρά.. Η καρμπονάρα ας πούμε έρχεται με ένα ολόκληρο ποσέ αυγό επάνω που το σπας και το ανακατεύεις εκείνη την ώρα μόνος σου, και το αρνάκι που είναι τέλεια ψημένο πάντα, ροζ, συνοδεύεται από έναν πουρέ μελιτζάνας αέρινο και τραγανές πατατούλες του ονείρου.. Πλην όμως υπάρχει ο κανονικός πουρές πατάτας που είναι το highlight του μαγαζιού και το must συνοδευτικό για όλα τα πιάτα.. Ο ιταλός chef με το υπέροχο όνομα Πανταλέων! έχει δουλέψει χρόνια στην μπριγάδα του Joel Robuchon.... Και φυσικά ο πουρές δεν μπορεί να είναι στο επίπεδο του δασκάλου - που φτιάχνει απλά τον κορυφαίο πουρέ της γης- αλλά η συνταγή είναι η ίδια και σας διαβεβαιώ πως είναι από τους καλύτερους της Ευρώπης.. 

(Φωτογραφία του αυθεντικού διάσημου πουρέ του monsieur Robuchon..)

Ο Μάνος μας εξηγούσε την διαφορά, ο κύριος Robuchon χρησιμοποιεί για τον δικό του πουρέ ειδικό βούτυρο που φτιάχνεται αποκλειστικά και μόνο για εκείνον, εδική ποικιλία πατάτας που αγοράζει μόνο αυτός  (σε αναλογία 50-50 αυτά τα δύο) και φυσικά, τις διάσημες στους gourmet οπαδούς του σίτες τις οποίες παραγγέλνει σε ειδικό ράφτη!!!! Πράγμα που αποδεικνύει περίτρανα πως τίποτα στην ζωή δεν είναι τυχαίο.. Ούτε φυσικά πως στην Fuga υπάρχει και η τέλεια πανακότα με σορμπέ από καφέ on top για μένα που δεν αγαπώ τις σοκολάτες, παρά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις που έχουν να κάνουν μάλλον περισσότερο με την libido μου όπως θα έλεγε ο τρομερός γιατρός... 

Τέλος πάντων, στην Fuga δεν φάγαμε μόνο εννοείται, πιάσαμε και τις γνωστές κουβέντες μας και ξεσηκώσαμε όπως πάντα το μαγαζί με τα γέλια μας.. Η Doris που γέλασε μέχρι δακρύων τελικά, μου ορκίστηκε πως στο Λονδίνο η παρέα μας θα έκανε θραύση... Σαν δροσερό νεράκι στην έρημο θα μας έβλεπαν οι στεγνοί και σοβαροί βρετανοί που κατά βάθος όμως πεθαίνουν για λίγο χαβαλέ γι΄αυτό και το Momos ή το Elyse έχουν γράψει την δική του ιστορία στις εγγλέζικες νύχτες... Μάλιστα είχα και λίγο άγχος δεν σας το κρύβω γιατί στο διπλανό μας τραπέζι καθόταν η κυρία Νόνικα Γαληνέα με μια φίλη της και δεν θέλω να σας πω τι άκουσαν τα αυτιά τους.. Όμως σιγά μην μασάει η Νόνικα με την ζωή που έχει ζήσει από τέτοια.. Γι΄αυτό και όταν σηκώθηκε να φύγει μου έριξε μια χαμογελαστή- συνωμωτική ματιά, είμαι σίγουρη.. Νομίζω πως τελικά την διασκέδασε την κοβέντα μας όσο και εμείς.. 

 (Η πανακότα με το sorbet καφέ..)

Και για να κλείσω την περιγραφή ενός τριημέρου αφιερωμένου στην γαστρονομία - among others- θα σας πω ότι σήμερα έφτιαξα την καταπληκτική μου σούπα από μοσχάρι και λαχανικά.. Που έγινε σούπερ, χρησιμοποίησα και τα τελευταία δύο βιολογικά λεμόνια που μου είχαν μείνει και μοσχοβόλησε η κουζίνα.. Και ταίριαξε και ωραία με τον παγωμένο καιρό και με την διάθεση για cocooning που με τραβάει σαν μαγνήτης προς το κρεββάτι μου και το αφράτο παπλωματάκι μου για ένα απογευματινό χουζούρι με εφημερίδες, περιοδικά και την τηλεόραση να χαζοπαίζει στο background.. Και το βράδυ η Nova έχει το Ραντεβού στον Αέρα με τον George Clooney και μετά αν αντέξω λέω να δω και την τελετή των Oscar live.. 

(Η υπέροχη σουπίτσα μου...)

Υ.Γ. Φωτογραφίες δεν τράβηξα, είπα να μην κάνω πάλι τον γιαπωνέζο οπότε θα χρησιμοποιήσω ότι είχα και ότι βρω για να εικονογραφήσω το ποστ.. Και βέβαια, για να δείτε πως κανείς δεν με αφήνει να αγιάσω - κανείς όμως- εκεί που υπολόγιζα να ανεβάσω το ποστ και να πάω να κουκουλωθώ με ενημέρωσε ο Μάνος ότι βγήκε στην Φάρμα καινούριο αεροπλάνο ψεκαστικό - instant grow και πάω να το αγοράσω επειγόντως και να θερίσω όλα τα σπαρτά και τα orchards μου.. Αντίο ύπνε καλημέρα αγροτική ζωή.. Μόνο το να κλείσω μια εθνική οδό καίγοντας λάστιχα στα μπλόκα μου έχει μείνει για να μεταμορφωθώ στη τέλεια αγρότισσα... Καλό απόγευμα, καλή υπόλοιπη Κυριακή και πολλά, πολλά φιλιά...