Τεμπελιές...

Πρωινός καφές στο σπίτι, δεύτερη μέρα στην σειρά.. Εχτές έγραφα την στήλη μου στο FnL Guide - η ύλη ανανεώνεται κάθε Τετάρτη, μην το ξεχνάτε να μπαίνετε να ενημερώνεστε, ναι? - και μετά ασχολήθηκα λίγο με τα του σπιτιού που το έχω εγκαταλείψει είναι η αλήθεια τελευταία.. Δεν ξέρω γιατί, αλλά μόλις με πιάσει έστω και ελαφρά η άνοιξη, και τώρα με έχει πιάσει βαριά, δεν έχω όρεξη ούτε για μαγειρικές, ούτε για νοικοκυροσύνες, ούτε για τίποτα... Ιδανικά θα ήθελα να είχα μαζέψει ήδη τα μπαγκάζια μου και να είχα εγκατασταθεί στον νησί... Ή να ήμουν στο αεροδρόμιο και να τσεκάριζα το εισητήριο μου για κάπου εκτός.. Τέλος πάντων, αυτά εχτές... Γιατί σήμερα απλά με έπιασε τεμπελιά... Τεμπελιά για καφέ έξω με φίλες πράγμα ανήκουστο!!!! Και τεμπελιά μέσα για το οτιδήποτε, που κάνει το θέμα ακόμα πιο περιέργο γιατί έχω διάφορα πράγματα να κάνω αλλά δεν θέλω να κάνω τίποτα... 

Θα βγω βέβαια αναγκαστικά γιατί έχω δυο ζητήματα που δεν σηκώνουν αναβολή.. Να αγοράσω ντοματίνια από τον Κυριάκο και περιοδικά από το περίπτερο... Ντοματίνια γιατί με έχει πιάσει μια τεράστια λαχτάρα για σαλάτα το βράδυ - με ντάκο, και τριμμένη φέτα, και ρίγανη, και κάπαρη- και περιοδικά γιατί κάπως θα πρέπει να περάσω την ώρα μου από το απόγευμα και μετά, μια που βαριέμαι και να ακολουθήσω τον Μάνο στο βραδινό του πρόγραμμα... Θα προτιμήσω instead να δω το πρώτο επεισόδιο του καινούριου reality του Μποτρίνι στον Alpha.. Νομίζω πως ξέρω και κάποιον από τους παίκτες και αυτό θα το κάνει πιο ενδιαφέρον.. I will let you know γιατί αν οι πληροφορίες μου είναι σωστές, το αγόρι αξίζει κάθε ψήφο και κάθε βοήθεια, πιστέψτε με... :-)

Κατά τα άλλα είμαι πολύ χαρούμενη για το site, οι πρώτες γνώμες ήταν ενθουσιώδεις και η στήριξη της αγοράς επίσης απ΄ότι δείχνουν όλα, και νομίζω πως από τις 6 του μηνός που θα ανοίξουν και όλα τα gadgets για τα μέλη, μαζί με τα σχόλια, τα blogs, και το Facebook, θα έχει και χαβαλέ κανονικό... Οπότε περιμένω και εγώ μαζί με όλους για να αρχίσω να ... παίζω...

(Να, αυτή την είχα εύκαιρη και την ανεβάζω.. Motorcycle boots, my very favorites και σίγουρα all time classic.. )

Τέλος, ευχαριστώ για τα μέηλς με τις υποδείξεις για θέματα προς ανάπτυξη, αυτό με τα αγαπημένα ρούχα και αξεσουάρ μου άρεσε και το έχω ήδη ξεκινήσει αλλά πρέπει να κατεβάσω διάφορα πράγματα από το πατάρι για να τα φωτογραφήσω οπότε θα μου πάρει λίγο χρόνο... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

Master Chef...

Δεν μπορώ να μην σας ενημερώσω εγκαίρως... Σήμερα το βράδυ στο Master Chef κάνει guest εμφάνιση ο αγαπημένος μου... Επετειακό επεισόδιο κυριολεκτικά, ανήμερα της εθνικής μας εορτής.... Εμείς θα είμαστε από το μεσημέρι καλεσμένοι στην Μάρθα και τον Άλκη μαζί με κάποιους άλλους φίλους οπότε φαντάζομαι πως θα το πάμε σερί για να κάνουμε και τον ανάλογο χαβαλέ... Επίσης, οφείλω να ομολογήσω πως στο τρέηλερ μου φάνηκε κούκλος, όχι που είναι δικός μου δηλαδή αλλά το 'χει το θέμα εντελώς... Και ας χρειαζόταν κούρεμα όταν γυρίστηκε το συγκεκριμένο επεισόδιο ( αυτό το έγραψε ο Βαγγέλης στο SMS που ήρθε πριν από λίγο)... Αν και, την καλύτερη - και πιο εύστοχη- ατάκα την έστειλε όπως πάντα ο Ζ. (ο οποίος που το είδε το τρέηλερ μέσα στην μαύρη νύχτα απορώ πραγματικά)... "Γεμίζει την οθόνη λέμε!!!!" 

Ορίστε... Δεν ήθελε και πολύ για να μου φτιάξει το κέφι μου εντελώς... Φιλιά πολλά και να περάσετε όμορφα σήμερα που - οι περισσότεροι-  έχουμε αργία...

Λίγη τηλεόραση και λίγη πολιτική....

Χτες τα ξημερώματα με ξύπνησε η καταιγίδα... Έμεινα για ώρα ξύπνια ακούγοντας την απίστευτα δυνατή βροχή και τις αστραπές και ξανακοιμήθηκα αργότερα, όταν όλα είχαν ηρεμίσει... Σήμερα όλα έξω είναι βρεμμένα αλλά ο ήλιος λάμπει έστω και μέσα απο ένα θολό φιλέ υγρασίας.. Έμοιαζε με ανακουφιστικό ξέσπασμα το χτεσινό.. Σαν να είχε πολλά μαζεμένα ο ουρανός και κάποια στιγμή δεν άντεξε άλλο και άρχισε να ουρλιάζει... Μήπως αυτό που μας χρειάζεται τελικά είναι να ακολουθήσουμε το παράδειγμα του σύμπαντος και της φύσης?

Νωρίτερα, παρακολουθούσα την ομιλία του Γιωργάκη στην διακαναλική.. Βρίζοντας που έχανα το Νησί γιατί καθόλου δεν κατάλαβα γιατί έπρεπε να κατσικωθεί με το έτσι θέλω στις οθόνες μας αντί να πάει να μιλήσει στην κρατική τηλεόραση που την πληρώνουμε χωρίς να την παρακολουθούμε... Anyway, αυτά που άκουσα και δεν με έπεισαν ιδιαίτερα και με θύμωσαν... Δεν ήξερε, δεν είχε καταλάβει, δεν μπορούσε να φανταστεί... Ας ρώταγε λοιπόν.. Στο κάτω κάτω της γραφής, εκείνος λύσσαξε να αναλάβει την διακυβέρνηση της χώρας.. Δεν τον σηκώσαμε άρον άρον από το κρεβάτι του με το ζόρι και τον πετάξαμε στα βαθιά.. Αφήστε που τελικά έμεινα με την ίδια γνωστή απορία.. Τελικά, αυτό που κάνει έχει νόημα και θα έχει αποτέλεσμα κάποια στιγμή τώρα κοντά, ή απλά κάνει ότι καλύτερο μπορεί under the circumstances?

Άσχετο, αλλά και αρκετά σχετικό... Η Τρέμη ήταν τόσο πολύ ton sur ton με το ταγιέρ που είχε ρίγα στο ίδιο χρώμα με το μαλλί... Και πολύ ανωτάτου... Τουπεδάτη και τίγκα στο κόσμημα... Την είδα που την ρωτούσαν διάφορα πριν μπει στου Μαξίμου και ήταν σαν να είχε βαφτεί η Γιάννα ξανθιά μελί...

Σήμερα μια που θα μείνουμε σπίτι πάλι,  θα δω Λάκη παρόλο που τον έχω βαρεθεί πια.. Όπως και τους Αρβύλες... Είμαι περίεργη όμως να ακούσω την ανάλυση του επί του θέματος... Γενικά μιλώντας, το Master Chef μου φαίνεται πιο ενδιαφέρον - το Σάββατο μας έδειξαν και πως να ξεχωρίζουμε το καλοψημένο φιλέτο από το μέτριο ζουλώντας το- όπως και το Top Chef που ακόμα όμως δεν έχει βρει τον ρυθμό του... Μου αρέσει πολύ και το Just the Two of Us για τον Βλοντάκη που τελικά όπως αποδείχτηκε από την εμφάνιση του στην Φαίη και τον Γιώργο, πέρα από κούκλος - Θεός, είναι και έξυπνος, και μάγκας και αγαπάει και την γυναίκα του και το δηλώνει επισήμως πράγμα που το θεωρώ τεράστια ιστορία... Αντίθετα, βρίκσω τον Καπουτζίδη να επαναλαμβάνεται απίστευτα και αυτό με ανησυχεί.. Ελπίζω να μην πέσει στην παγίδα της μανιέρας γιατί θα είναι κρίμα...

Τηλεοπτικά μιλώντας, ευτυχώς που υπάρχουν τα συνδρομητικά κανάλια και το internet και βλέπουμε ωραίες ξένες σειρές γιατί αλλιώς, αν είχαμε να διαλέξουμε μόνο ανάμεσα στα "περιστατικά" του Big brother, τους Αγρότες που είναι μόνοι και ψάχνουν, τα τούρκικα, τα καθημερινά τύπου Λάμψη και κάτι άλλα τσέτουλα των οποίων δεν ξέρω καν τους τίτλους, θα είχαμε κάψει και τα τελευταία εγκεφαλικά μας κύτταρα που έχουν παραμείνει ζωντανά.. Και μην αρχίσετε να μου λέτε να βλέπω λιγότερη τηλεόραση.. Διαβάζω επίσης πολύ, μαγειρεύω, πλέκω, ακούω μουσικές, βλέπω παραστάσεις, γράφω, πάω βόλτες.. Αλλά έρχεται και εκείνη η ρημαδο- ώρα που θέλω να καθίσω στον καναπέ μου και να χαζέψω κάτι... Και επειδή σιχαίνομαι τις εκπομπές που μαζεύονται δέκα πολιτικοί και δημοσσιογράφοι και σκούζουν όλη νυχτα στα παράθυρα, το μόνο που μου μένει είναι το ψυχαγωγικό πρόγραμμα...

Τέλος, να μοιραστώ μαζί σας και την απορία μου σε σχέση με τις δημοτικές εκλογές... Ποιος εγκέφαλος πιστεύει πως με το να λερώνει τους δρόμους και τις εισόδους των σπιτιών και των πολυκατοικιών ακατάπαυστα με φυλάδια, πείθει πως θα συμμαζέψει, θα νοικοκυρέψει και θα ενδιαφερθεί για την ζωή των δημοτών των οποίων ζητάει την ψήφο? Κάθε μέρα, ότι ώρα και να βγω από το σπίτι και όσες φορές, πρέπει να πηδήξω πάνω από στοίβες πεταμένη χαρτούρα των υποψηφίων της περιοχής μας... Την οποία τα μαζεύω από κάτω και όπως είναι, την πετάω στα σκουπίδια.. Μιλάμε για το τέλος της λογικής.. "Λερώνω τους δρόμους και τα σπίτια σας και σας παρακαλώ να με ψηφίσετε για να έρθω να  σας εφαρμόσω τον πολιτισμό και την αισθητική μου και επισήμως..." Έλεος!!! 

Υ.Γ. Για πρώτη φορά εδώ και πολλά χρόνια αντιλαμβάνομαι πως σε αυτές τις συγκεκριμένες εκλογές η αποχή μπορεί να μην είναι τελικά η ενδεδειγμένη πολιτική πράξη.. Και λέω να πάω να ψηφίσω.. Εναλλακτικά...:-)

Υ.Γ.2 Η εικονογράφηση  δεν είναι όσο άχετη με το περιεχόμενο του ποστ  φαίνεται εκ πρώτης όψεως... Τα αυγά είναι πολύ χρήσιμα σε πολλές περιστάσεις.. Από την μαγειρική μέχρι τις διαμαρτυρίες.. Και αν είναι να τα χρησιμοποιήσουμε, ας το κάνουμε με στυλ και άποψη... Καλημέρες και φιλιά... Και χρόνια πολλά στους Δημήτρηδες και τις Δήμητρες...

Τα παιδιά μας, και όλα τα υπόλοιπα...

Σήμερα ξύπνησα νωρίς, ο Άρις ξεκινάει πρώτη μέρα μαθήματα στην σχολή του και το έχω σαν γούρι να του δίνω ένα φιλί και μια αγκαλιά μεγάλη για καλή αρχή... Είναι από τα λίγα πράγματα που μπορώ να κάνω ακόμα σαν μανούλα τώρα που μεγάλωσε και η σχέση μας αλλάζει... Και δεν λέω, είναι υπέροχο που είμαστε φίλοι και που με εμπιστεύεται και που μου λέει τα δικά του, είναι υπέροχο που βγαίνουμε για καφέδες και ποτά καμιά φορά και καμαρώνω σαν γύφτικο σκεπάρνι, και που μας καταδέχεται και σε καμιά βραδινή έξοδο μια δυο φορές τον χρόνο ειδικά αν είναι στην Σπονδή ή το Matsuhisa που τα λατρεύει, αλλά η αλήθεια είναι πως μου έχει λείψει η εποχή που ήταν το λουκουμάκι μου, και αυτό το πρωινό φιλί της καλής αρχής είναι ότι πιο κοντά έχω σε εκείνα τα άλλα πρωινά που πέρασαν ανεπιστρεπτί και τον ετοίμαζα για το σχολείο... 

Σκεπτόμουν εχτές διαβάζοντας την απόφαση του Μικτού Ορκωτού Δικαστηρίου Άμφισσας για την δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου πριν από δύο χρόνια, ότι τα ισόβια είναι ένα closure μεν, αλλά μικρή και πικρή δικαίωση τόσο για το παιδάκι που έφυγε τόσο άδικα τόσο νωρίς, όσο και για την οικογένεια του που έμεινε πίσω.. Πως αξιολογείς την απώλεια ενός παιδιού? Ένα θάνατο που έρχεται να ανατρέψει την ισορροπία της φύσης που θέλει τους γονείς να φεύγουν πριν από τα παιδιά τους, και μια ζωή που συνεχίζεται γι΄ αυτούς που κάθε μέρα θα ξυπνάνε και θα κοιμούνται με την βεβαιότητα πως τίποτα δεν θα είναι το ίδιο ποτέ πια? Δεκαοκτώ χρόνια μετράνε τα ισόβια στην χώρα μας.. Ή ίσως και δεκατρία... Δεν ξέρω τι δικαιοσύνη είναι αυτή, δεν ξέρω βέβαια και αν μπορούσε να κάνει κάτι περισσότερο το συγκεκριμένο δικαστήριο.. Αυτό που ξέρω είναι πως σε καμιά γλώσσα στον κόσμο δεν υπαρχει λέξη που να περιγράφει τον γονιό που χάνει το παιδί του... Ο άντρας που χάνει την γυναίκα του είναι χήρος, η γυναίκα που χάνει τον άντρα της είναι χήρα, το παιδί που χάνει τον γονιό του είναι ορφανό... Το να χάνεις το παιδί σου όμως είναι τόσο αποτρόπαιο, τόσο σκληρό και τόσο έξω από κάθε λογική που δεν υπάρχει καν λέξη που να το εκφράζει... Και αυτό νομίζω πως είναι ένας apropriate επίλογος για μια πολύ πικρή στιγμή της σύγχρονης ιστορίας μας, και μια μικρή - και παντελώς άχρηστη ελπίζω- υπενθύμιση σε όλους εμάς που είμαστε γονείς, για το πόσο σημαντικά είναι τα παιδιά μας... Και αυτή η αγκαλιά και η καλημέρα που έχουμε την απίστευτη τύχη και ευτυχία να μπορούμε να τους λέμε το πρωί... 

Πίσω στα απλά και ευλογημένα καθημερινά μας, εχτές το βράδυ βλέποντας το Νησί στο Mega και ειδικά την τελευταία σκηνή εκεί στην βάρκα, συνειδητοποίησα πως όλα αυτά συνέβαιναν στην Ελλάδα μόνο πενήντα χρόνια πριν... Απίστευτο το πόσο διαφορετικά ήταν τα πράγματα, δεν είναι? Και βέβαια, προβλέπεται δάκρυ κορόμηλο κάθε Δευτέρα βράδυ άμα συνεχίσει έτσι το έργο - αχ βρε Αιμίλιε μεγάλη η χάρη σου- και ευτυχώς που αμέσως μετά έχει Master Chef ή Αρβύλες, να ξεχνιόμαστε ανάλογα με τα γούστα και τις προτιμήσεις μας και να πηγαίνουν τα φαρμάκια κάτω.. Εγώ εχτές προτίμησα τον Αντώνη και την παρέα του που τους είχα επιθυμήσει - θα το δω σήμερα το απόγευμα σε επανάληψη το Master Chef- και ελπίζω να ήταν το τρακ της πρώτης φοράς και να βρουν γρήγορα τους ρυθμούς τους γιατί ήταν κάπως αμήχανο το θέμα... Όπως και ο Θέμος αμέσως μετά άλλωστε... Τέλος πάντων, θα τα πούμε και τα τηλεοπτικά εκτενώς όταν έχουμε πληρέστερη εικόνα, οπότε προς το παρόν πάω να φτιάξω καφέ και να δω λίγο πρωινά πριν ξεκινήσω τις διάφορες δουλειές της μέρας..
Εχτές μαγείρεψα κιόλας, μια δικής μου έμπνευσης μακαρονάδα με κιμά και λουκάνικα και έχω leftovers για το μεσημέρι οπότε είναι ταχτοποιημένα τα αγόρια, και έτσι, η μέρα είναι δική μου.. Και θα την εκμεταλευτώ φυσικά, με τον καλύτερο τρόπο...  Που σημαίνει among others πως θα πάω Βαγγέλη για μποτέ... Καλημέρες και φιλιά...

UPDATE: Επειδή είχε πολλή επιτυχία στο Facebook, άντε να κάνω και εδώ λίγη διαφήμιση στον αγαπημένο μου φίλο και hair stylist... Το σωστό το κούρεμα τρεις μήνες μετά δείχνει ακόμα τέλειο... :-)))

Υ.Γ. Την φωτογραφία αυτή του Άρι την έχω ανεβάσει κι άλλες φορές αλλά είναι από τις λατρεμένες μου.. Όταν μιλάω ή σκέφτομαι το παιδί μου αυτή την εικόνα έχω στο μυαλό μου, ακόμα και σήμερα που κοντεύει να κλείσει τα δεκαεννιά.. Για μένα, θα είναι πάντα το λουκουμάκι μου...:-) Και το τραγουδάκι που ντύνει το σημερινό ποστ αφιερωμένο στα παιδιά επίσης... Διονύσης Σαββόπουλος και αγαπημένες μουσικές για πάντα...

Πάρτε το αλλιώς...

Χειμωνιάτικη Δευτέρα έξω από το παράθυρο μου, με βροχή και κρύο, ακριβώς έτσι όπως πρέπει για να μπαίνουμε στο σωστό mood... Το σαββατοκύριακο πέρασε ήρεμα και χαλαρά με τραπέζια και παρέες αγαπημένες αλλά και άφθονο χουζούρι στον καναπέ με τα κεριά αναμμένα και με DVD και Master Chef... Έχω κολλήσει απίστευτα με τις εκμπομπές μαγειρικής φέτος, ξεκίνησα με το αμερικάνικο Top Chef (και ανυπομονώ να αρχίσει και το ελληνικό οσονούπω να δω πως ακριβώς το προσάρμοσαν στα ελληνικά δεδομένα γιατί έχω ακούσει απίστευτα πράγματα από απολύτως έγκυρες πηγές) και βέβαια, έχω κατεβάσει και είμαι έτοιμη να ξεκινήσω να βλέπω την εκπομπή του λατρεμένου Anthony Bourdain, αφού τελειώσω το βιβλίο του... Ακριβώς όπως το έπαθα με την ταινία Julie and Julia πέρσυ, παρακολουθώντας όλους αυτούς τους απίστευτους chefs να δημιουργούν εξαιρετικά πιάτα μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μου δημιουργείται μια τεράστια διάθεση να μπω στην κουζίνα και να μαγειρέψω... Εμπνέομαι..:-) Και οκ, το Master Chef δεν είναι στο ίδιο επίπεδο, ούτε καν στην ίδια κατηγορία, το βλέπω όμως για άλλους λόγους... Κυρίως γιατί ξέρω καλά τον Λευτέρη (Λαζάρου) και τον συμπαθώ πολύ και μου αρέσει να τον βλέπω στο γυαλί, αλλά και γιατί ο αγαπημένος μου έχει κάνει ήδη το πρώτο του guest στην εκπομπή που θα προβληθεί κάποια στιγμή μέσα στο μήνα - όταν θα μείνουν 14 παίκτες- και έπονται και άλλα... Αφήστε που, και τα άλλα δύο αγόρια μια χαρά είναι... Μου αρέσει και ο χαριτωμένα αυστηρός Γιάννης Λουκάκος και ο πιο χύμα στο κύμα Δημήτρης Σκαρμούτσος... Με την κυρία Μανωλίδου έχω ένα θέμα , πρέπει να δει επειγόντως πως παρουσιάζει το Top Chef η θεά Padma Lakshmi αλλά δεν πειράζει... I can live with that... 

Κατά τα άλλα, καινούρια εβδομάδα σήμερα, ξεκινάει και το Νησί  στο Mega και ανυπομονώ να δω τον Αιμίλιο στην οθόνη μετά από καιρό, ξεκινάει και ο Θέμος, και οι Ράδιο Αρβύλα, γενικά θα παίξει πολλή τηλεόραση αυτές τις μέρες και μετά, θα κάνω και ένα ποστάκι τηλεοπτικό να γελάσουμε λίγο.. Δίνω απλά λίγο χρόνο στον Θείο - όσοι έχουν σχέση με τις εκδόσεις και τα περιοδικά ξέρουν τίνος παρατσούκλι είναι αυτό- μήπως πάρει λίγο τα πάνω του και θέλω να δω και αυτή την "Γενιά των 590 ευρώ" που έριξε την πιο αστεία και ταυτόχρονα σοβαρή ατάκα σε τρέηλερ της φετινής σαιζόν: "Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολύ μήνα μπροστά τους όταν τελειώνει ο μισθός τους" ή κάπως έτσι, και μεταξύ αστείου και σοβαρού λέγονται πάντα οι μεγαλύτερες αλήθειες... Η κρίση είναι εδώ,  οι δουλειές σπανίζουν στον τομέα μας όπως και σε πολλούς άλλους, το κάπνισμα μας το κόβουν σιγά σιγά, η διάθεση του κόσμου είναι κακή και τελικά, τα ωραιότερα μέρη για να μαζευτόμαστε φέτος, να το δείτε, θα είναι τα σπίτια μας... Εκεί που μπορούμε να φάμε τα καλύτερα φαγητά, να ανοίξουμε τα κρασιά που θέλουμε χωρίς να τα πληρώσουμε μια περιουσία, να φουντώσουμε τσιγάρα και πούρα μέχρι να ντουμανιάσει ο τόπος και κυρίως, να πούμε ότι θέλουμε και να γελάσουμε όσο έχουμε κέφι με φίλους και αγαπημένους χωρίς το άγχος πως κάποιοι μας βλέπουν και κουνάνε το κεφάλι υποτιμητικά γιατί δεν συμπάσχουμε με την γενική μαυρίλα... Desperate times need desperate measures λέει μια πολύ σοφή παροιμία και στους δύσκολους καιρούς που ζούμε, εγώ θα ακολουθήσω το ρητό που λέει πως η φτώχεια θέλει καλοπέραση... Και θα αντισταθώ στην μαυρίλα με όσο ροζ διαθέτω - και διαθέτω μπόλικο ευτυχώς- και έχω ήδη αρχίσει να παίρνω τα μέτρα μου για να περάσω όσο καλύτερα γίνεται τον φετεινό χειμώνα με τους ανθρώπους που αγαπάω... Κανόνισα ήδη το πρόγραμμα των Χριστουγέννων που θα τα περάσουμε οικογενειακά οι τρεις μας σε ένα μέρος που αγαπάμε πολύ, κάλεσα ήδη τους φίλους που θα είναι εδώ την παραμονή της Πρωτοχρονιάς να περάσουμε μαζί το βράδυ, αποφάσισα να οργανώνουμε τουλάχιστον ένα girl's night κάθε δεκαπέντε μέρες βρέξει χιονίσει, γράφω το βιβλίο μου πυρετωδώς, περνάω καλά στο σπίτι μου αλλά και έξω από αυτό, κάνω παρέα μόνο με ανθρώπους που μου δίνουν καλή ενέργεια και χαμόγελο, λέω στους ανθρώπους της ζωής μου και τους φίλους της καρδιάς μου πόσο πολύ τους αγαπάω όσο πιο συχνά μπορώ, και έκλεισα και κάποιους λογαριασμούς που έπρεπε να έχω κλείσει εδώ και καιρό αλλά το καθυστερούσα για δικούς μου, απολύτως χαζούς λόγους... Η ζωή είναι μικρή και ομορφη.. Και με κρίση ή χωρίς, οφείλουμε να  ζούμε όσο καλύτερα μπορούμε, κάθε της λεπτό... Γιατί κανείς δεν ξέρει τι του ξημερώνει αύριο και αν έμαθα κάτι τις τελευταίες μέρες, αν το ξαναθυμήθηκα μάλλον, είναι πως όταν έρχεται η ώρα των απολογισμών πρέπει να μπορούμε να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και να πούμε με σιγουριά πως κάναμε πάντα ότι καλύτερο μπορούσαμε.. Και πως απολαύσαμε κάθε στιγμή της διαδρομής μας, με τον πιο απόλυτο και ανακουφιστικό τρόπο... Τα υπόλοιπα, αυτά που μας χαλάνε τα κέφια μας, και που μας μαυρίζουν την χαρά μας, και που μας  δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που ήδη έχουμε, αν περνάει από το χέρι μας, πρέπει να τα στέλνουμε εκεί που τους πρέπει.. Μακριά από μας... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

UPDATE: Πριν λίγο διάβασα το ωροσκόπιο μου στο Stardome and I quote:

"Αυτή την εποχή αισθάνεσαι μια παράξενη αποστασιοποίηση στα όρια της αναισθησίας. Δεν πάει νάναι ο Κρόνος στον Ζυγό και ο Πλούτωνας στο ζώδιό σου. Με ενεργοποιημένο τον 11ο ηλιακό σου οίκο σου μπορείς να κοιτάξεις τον καθρέφτη και να πεις: «Μάντεψε αγαπημένε μου! Δε δίνω δεκάρα για όσους με ταλαιπωρούν και δε θα πεθάνω αν κάτι πάει στραβά. Αφού το ξέρω ότι στο τέλος θα γελάσω και πάλι τελευταίος». Αυτό είναι υγεία."

Η φωτογραφία είναι από το βροχερό, αλλά πάντα υπέροχο Παρίσι έτσι για να ξεκινήσουμε την εβδομάδα μας με ένα ταξίδι, έστω και του μυαλού.. Και το τραγουδάκι ασορτί...:-)

Dancing with the Greek Idol...

Αυτές τις μέρες είδα among others και μπόλικη τηλεόραση... Και έτσι, αφού ομολογήσω χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος ότι πιστεύω ακράδαντα πως το Ράδιο Αρβύλα είναι επίσημα η καλύτερη εκπομπή για φέτος - όποιος είδε χτες φαντάζομαι πως συμφωνεί ότι το 2 στα 2 του Κανάκη για τον Άρη ήταν η κορυφαία ατάκα της σεζόν - (και αφήνω απ΄έξω εννοείται τον Χριστόφορο γιατί ο Χριστόφορος δεν είναι σήριαλ, είναι ιδέα) λέω να αδράξω την ευκαιρία για να μοιραστώ μαζί σας τις παρατηρήσεις μου για τα δύο talent show μας... Το Greek Idol και το Dancing with the Stars...

Να ομολογήσω κατ΄αρχάς πως το Dancing το παρακολουθώ κανονικά τις Κυριακές ενώ το Greek Idol επειδή είναι Δευτέρα όχι.. Το είδα εχτές ολόκληρο, και έχω χαζέψει και αρκετά στα μεσημεριανά όμως... Το πρόβλημα και στα δύο είναι κοινό πιστεύω.. Οι ξινοί άνθρωποι.. Μόνο που στο Idol οι ξινοί είναι στην επιτροπή ενώ στο Dancing είναι στους παίκτες... Αυτή η Θεοδωράκη ας πούμε που αν έχω καταλάβει καλά κάνει καριέρα με βάση το ότι είναι ανιψιά του Μίκη, τι χάλι Θεέ μου.. Και αχτένιστη, και σαν να έχει καταπιεί λεμόνι, και ελλείψεις διάφορες στην προσωπική της ζωή πρέπει να έχει μάλλον, αν πιάσατε το κομψό υπονοούμενο... Το ίδιο και ο άλλος, ο τελευταίος, που δεν θυμάμαι πως τον λένε, που χτες ήταν ντυμένος με κοστούμι με σιρίτι και είχε το θράσος να σχολιάζει τα ρούχα των διαγωνιζόμενων... (Που βέβαια, οι στυλίστες του show πρέπει όχι απλά να απολυθούν αλλά να πετροβοληθούν στο Σύνταγμα.. Μα τι τους φορούσαν χτες αυτών των έρμων των παικτών? Ειδικά ένα σακάκι από πλαστικό τύπου φίδι λαμέ, το έβλεπα στον ύπνο μου να θέλει να με φάει... ) Πως θα έφτανε η ώρα να παραδεχτώ πως ο θείος - αυτό είναι το παρατσούκλι του Κωστώ στην πιάτσα- θα ήταν ο πιο συμπαθητικός από τους τέσσερις, ούτε που το φανταζόμουν.. Αλλά είναι, να μην το πω? Μιλάει σαν κανονικός άνθρωπος, σχολιάζει σαν κανονικός άνθρωπος και χαζεύει σαν κανονικός άνθρωπος.. Εχτές, την ώρα που τραγουδούσε η θέα Ειρήνη Δούκα των C-Real κόντεψε να πέσει από την καρέκλα του έτσι που στριφογύριζε για να την βλέπει απ΄όλες τις δυνατές γωνίες... Για τον τέταρτο κριτή που δεν θυμάμαι επίσης το όνομα του, δεν έχω παρατηρήσεις.. Καλούλης μου φάνηκε ή εν πάση περιπτώσει δεν με ενόχλησε σε κάτι.. Όσο για την Ρούλα, δεν τρελαίνομαι και νομίζω πως θα έπρεπε να είχε παραμείνει πίσω από τις κάμερες αλλά το πόσο έμπειρη είναι σε αυτό που κάνει φάνηκε από τον τρόπο που κατέβασε από την σκηνή τον φίλο του Ντούρου.. Ευγενικά αλλά αποφασιστικά ενώ ο θείος ήταν έτοιμος να ανέβει και απλά να τον πλακώσει σε συνδυασμό κλωτσιάς - φάπας...

Στο Dancing τώρα, το πρόβλημα είναι ένα αλλά τέρας.. Και ονομάζεται Ευγενία Μανωλίδου.. Η μπουμπούκα που νομίζει ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω της, που είναι ανταγωνιστική σαν παλαιστής του Sumo και γλυκούλα μέχρι ξερατού κάνει τα πάντα για να μας εξολοθρεύσει.. Τραγουδάει τα στρουμφάκια, ακκίζεται σαν μπεμπέκα, δικαιολογείται σαν χαζοχαρούμενο, γλύφει την επιτροπή σαν σπασικλάκι και απειλεί σαν τον άντρα της.. Και χορεύει σαν πριονοκορδέλα όπως είδαμε, αφού καβάλησε τον παρτενέρ της σαν να ανέβαινε σε βέσπα και πήγε να τον αφήσει δυο φορές ανάπηρο τον αναξιοπαθούντα χορευτή... Και θυμώνει όταν οι άλλοι παίρνουν καλύτερους βαθμούς και είμαι σίγουρη πως όταν δεν την βλέπουν τα σπάει όλα με λύσσα και καρφώνει καρφίτσες σε κούκλες βουντού... Επίσης μου την σπάει λίγο και ο Αλέξης Κωστάλας γιατί χρειάζεται επειγόντως λεύκανση δοντιών - μπορεί να ρωτήσει την Γκαλένα που έχει αλλάξει όλη της την οδοντοστοιχία με μια καινούρια δυο νούμερα μεγαλύτερη και τέσσερες αποχρώσεις πιο άσπρη από το κανονικό- και γιατί αυτός ο πληθυντικός της ευγενείας και του μπαλέτου μου καρφώνει τον εγκέφαλο... Αντιθέτως, αγαπάω Λάτσιο που βάζει δεκάρια και φλερτάρει με την Ζέτα, λέτε όντως να έχουμε το καινούριο ειδύλλιο της χρονιάς? και ο Φωκάς έχει αυτό το χαριτωμένο της φούρλας που του δίνει extra bonus..
Επίσης το Dancing έχει πλεονέκτημα παικτών.. Απέναντι στην Βαλάντω, τον Χρήστο και τον άλλον με το κοκοράκι στο μαλλί, έχει τον Μιχάλη Ζαμπίδη που είναι απίστευτο αγόρι - καρτούν τελικά, και γουστάρω με τρέλα, την Έρρικα που είναι κουκλάρα και μαγκάκι και χαβαλές τεράστιος και φυσικά τον Σταμάτη Γαρδέλη που έχει κάνει come back που δεν το πιστεύει ούτε ο ίδιος.. Και που χορεύει εξαιρετικό quick step, και ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να χορεύεις εξαιρετικό quick step στα πενήντα σου? Kudos λοιπόν στον Σταμάτη και double Kudos στο Dancing... Και μήπως να οργανωθούμε να βγάλουμε με κάποιον τρόπο εκτός την ξινήθρα μπας και ευχαριστηθούμε το υπόλοιπο? Για σκεφτείτε το και ρίξτε ιδέες παρακαλώ...

Καλημέρα, φιλιά και καλή εβδομάδα να έχουμε, που θα έχουμε μια που ξεκινάει με μια μέρα λιγότερη... Και με υποψία λιακάδας... Yeahhhhh!!!!

Στο σημερινό videάκι φυσικά πρωταγωνιστεί η Ευγενία... Και από το 1:10 και μετά, ξεκινάνε τα όργανα...:-)))

Διακόπτουμε για Eurovision....

Διακόπτω εκτάκτως την ρομαντική, ερωτική και ανοιξιάτικη ροή του blog πρώτον γιατί βαρέθηκα την μαυρίλα και θέλω να επιστρέψω επειγόντως στο γνώριμo και αγαπημένο ροζ μου και δεύτερον γιατί είδα χτες το απόγευμα το video με το τραγούδι που επιλέξαμε για την Eurovision και μου ‘ρθε ντουβρουτζάς!! Καλά, είμαστε καθόλου με τα καλά μας?

Κατ’ αρχάς μέχρι να ξεκινήσει η εικόνα να κινείται νόμιζα πως έβλεπα σε επανάληψη τον Μιχάλη Ρακιντζή με τους ρομποτανθρώπους και το S.A.G.A.P.O… Μετά άρχισαν να χοροπηδάνε όλοι μαζί και να σκούζουν «Ωπα» και αντελήφθην ότι είναι ανανεωμένο το concept.. Και καλά.. Τα αγόρια με τα μαύρα να τα καταλάβω, μάλλον πάμε για να πιάσουμε το gay κοινό της Ευρώπης.. Γιατί αν αυτούς τους μάζεψαν για να πιάσουν τις γυναίκες, σας έχω νέα.. Το six pack από μόνο του δεν κάνει δουλειά, ειδικά δε αν το συνδυάσεις με φωτόλυση και φουφούλες που ανεμίζουν.. Δεν πάνε να φωνάζουν, δεν πάνε να χτυπιούνται.. Με τόση σκιά στο μάτι και τέτοια mise en plie που πας κουκλίτσα μου στον φούρνο με την κερένια μύτη?

Βέβαια, τουλάχιστον αυτοί πηδάνε.. Γιατί ο Αλκαίος, που κατά τα άλλα τον θεωρώ μια χαρά τραγουδιστή για να εξηγούμαστε, έχασε μεν τα κιλά με χίλια ζόρια – του έχει μείνει βέβαια αυτή η εμφανής θλίψη για την χαμένη λιχουδιά στο μάτι, την βλέπεις- αλλά το πόδι το σηκώνει μετά βίας… Αφού είσαι για άλλες δουλειές αγόρι μου εσύ, για άλλες πίστες.. Τι τα θες τα ακροβατικά? Εδώ δεν τα κατάφερε κοτζάμ Sakis που πηδάει δυο φορές γύρω από τον εαυτό του, σκίζει το πουκάμισο και λιποθυμάει ο μισός γυναικείος ευρωπαϊκός πληθυσμός, όλος ο gay και βάζει ιδέες και σε μερικούς straight που δεν είναι και τόσο κατασταλαγμένοι.. Και θα κερδίσεις εσύ με το ένα δύο τρία πόδι, ένα δύο τρία χέρι?
Η Παπαρίζου για να την πάρει την πρωτιά αναγκάστηκε η γυναίκα να χορέψει τον Πυρίχειο με δώδεκα πόντους τακούνι και το βρακί στο χέρι... Και είχε και ενάμισυ μέτρο πόδι και τον πωπό στον σβέρκο που λέει και μια φίλη αγαπημένη.. Εσένα τι σε κάνει να πιστεύεις πως θα σε προτιμήσουν με το project "η ζωή μου μια βόλτα"?

Αυτά για το οπτικό κομμάτι του θέματος.. Γιατί το μουσικό απλά δεν ακούγεται.. Δεν ξέρω ποιος ιθύνων νους εκεί στην ΝΕΤ αποφάσισε πως η εικόνα που θέλουμε να βγάλουμε για την Ελλάδα στην Ευρώπη πρέπει να ακροβατεί κάπου ανάμεσα στο λαϊκό-ποπ και τα τσάμικα με μια δόση από λεβεντογέννα Κρήτη αλλά νομίζω πως τελικά ήρθε η ώρα να μας αποκαλύψουν ευθαρσώς ποιοι είναι οι άνθρωποι που παίρνουν αυτές τις αποφάσεις? Πως ονομάζονται? Που ζουν? Που διασκεδάζουν? Που ντύνονται? Τι τρώνε? Τι μουσική ακούνε?

Και το κυριότερο? Ψηφίζουν στις ίδιες εκλογές με ‘μας? Και αν ναι, τι τσιγάρα καπνίζουν? Άδεια ή μήπως γεμάτα?

Τέλος, επειδή το άκουσα κι’ αυτό, τι σημαίνει που το ώπα το ξέρουν όλοι στην Ευρώπη? Και το μαλάκας το γνωρίζουν επίσης, όπως έλεγε το μεσημέρι στο ραδιόφωνο ο Κωστόπουλος -φανταστείτε στ τι mood έχω περιέλθει που συμφωνώ με τον Κωστόπουλο- αλλά δεν το κάναμε τραγούδι να το στείλουμε για διεθνή καριέρα.. Αν και με αυτά που είδαν τα ματάκια μου εχτές, κακώς, γιατί δυο θεσούλες παραπάνω θα τις χτύπαγε στεγνά..

Και αν κατά τύχη δεν είχατε την χαρά να απολαύσετε την φετινή μας συμμετοχή, τσακώστε και το βιντεάκι να μην μείνετε ανενημέρωτοι.. Φιλιά και καλημέρες…




Υ.Γ. Το σκέφτηκα πολύ και το αποφάσισα.. Λατρεύω την άνοιξη και τα λυπητερά τραγούδια, και τους πονεμένους εραστές και όλα αυτά τα υπέροχα που σας συγκινούν και ανεβάζουν τα σχόλια και τις αναγνωσιμότητες στο blog αλλά ο πλανήτης Ευούλα πρέπει να παραμείνει γελαστός, ξένοιαστος και επειτδευμένα αφελής.. Διαφορετικά θα μαραζώσω και θα αλλάξω ψυχολογία και χρώμα και δεν το θέλουμε αυτό.. Εγώ δηλαδή δεν το θέλω καθόλου και γι' αυτό έκλεισα και ένα ραντεβού για φουλ ρεκτιφιέ την Τετάρτη στον Βαγγέλη να ξανάρθω στα ίσα μου...Όχι τίποτα άλλο δηλαδή αλλά στο τέλος θα με κοιτάζω στον καθρέφτη και θα βλέπω αντί για μένα την Μαρίζα Κωχ...:-))

Το καυτό βίντεο της Τζούλιας μέρος δεύτερο...

Ε ναι λοιπόν, το είδα το βίντεο της Τζούλιας... Δεν έδωσα 20 ευρώ η τσιγκούνα για να φτιάξει η κοπέλα την προίκα της, είχε βρωμίσει βλέπετε το net από χτες με links για να το κατεβάσουμε από παντού οπότε στάθηκα απλά πιστή στην τεχνολογία και πάτησα το download...

Από τεχνικής απόψεως η δουλειά είναι επαγγελματική, με σταθερή κάμερα που την χειρίζεται τρίτος άνθρωπος και με σκηνοθετικές οδηγίες του τύπου "σήκωσε λίγο το μαλλί", "τούρλωσε λίγο τον πωπό" και τα τοιαύτα... Εκτός από την Τζούλια πρωταγωνισούν δυό μπουκάλια σαμπάνια, ένα ζευγάρι γόβες λεοπάρ και ένα ακέφαλο σώμα, δηλάδή ένας παρτενέρ του οποίου έχουμε την δυνατότητα να απολαύσουμε όλα τα υπόλοιπα- διόλου ευκαταφρόνητα η αλήθεια να λέγεται- προσόντα πλην του προσώπου του.
Για όσους δήλωσαν ότι πρόκειται για σκληρό πορνό, θα πω μόνο πως μάλλον έχουν καιρό να παρακολουθήσουν τσόντες για ενηλίκους και όχι για μαθητές του λυκείου (πόσο μάλλον να συμμετέχουν σε παρόμοιες δραστηριότητες) αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος οπότε προχωράω στο δια ταύτα..
Το οποίο είναι πως η Τζούλια αποφάσισε να μας τα δείξει όλα, και πως εμείς τα είδαμε βέβαια, για να καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα.. Κανείς δεν θα ανακαλύψει πια την Αμερική στα θέματα του σεξ... Όλοι τα ίδια κάνουμε, ακριβώς, και τελικά δεν έχει και τόση σημασία το αν είμαστε ψηλές ή κοντές, αδύνατες ή χοντρές, μελαχρινές ή ξανθές, με την ίδια ακριβώς λογική που δεν έχει καμιά σημασία το πως είναι και οι παρτενέρ μας.. Διάσημοι και άσημοι, ευφάνταστοι ή τετριμένοι, ευλύγιστοι ή λουμπαγκοπιασμένοι, τελικά απ' ότι δείχνουν όλα, ξεκινάμε μπουκωμένοι και καταλήγουμε στο κλασσικό "πάρτα" if you got the point... Και οι ενδιάμεσες στάσεις μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρουσες αλλά τελικά, είναι απλά μια ακόμα διαδρομή...
Όσο για την Τζούλια, που κατά δήλωση της είναι ένα παιδί, ένα έχω να πω... Πως κάτι τέτοια παιδιά ο Θεός να τα φυλάει.. Όχι από την ζωή που είναι μια ζούγκλα, ούτε από του κόσμου την ψευτιά... Αλλά από τα μυαλά που κουβαλάνε στο κεφάλι τους... Με μεγάλο ερωτηματικό αυτό...
Τέλος, πολύς ντόρος για το τίποτα έγινε, για μια ακόμα φορά... Γιατί όταν η Τζούλια βγει κάτω από τα παπλώματα και ξεπεράσει την "ντροπή" της - μετρώντας φαντάζομαι τα μηδενικά που μαζεύτηκαν από το άθροισμα τόσων 20 άρικων- το μόνο που θα θυμόμαστε όταν την βλέπουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα να ξεκατινιάζεται με τους τέως γκόμενους της ή στις πίστες με το βρακί στο χέρι να εκτελεί δια ριπών οπλοπολυβόλου διάφορα άσματα, θα είναι πως δυστυχώς ή ευτυχώς, ακόμα και γονατιστή και μπουκωμένη, ήταν μια καλονή... Που οι περισσότεροι δεν θα την ήθελαν φαντάζομαι δίπλα τους να τους συνοδεύει και να τους αντιπροσωπεύει, μια χαρά θα έμπαιναν όμως στην σειρά για να πρωταγωνιστήσουν σε ένα από τα επόμενα home videos της.. Οπότε... Σιλάνς....:-)

Το καυτό βίντεο της Τζούλιας και εγώ...:-)

Σορρυ που άργησα αλλά απο το πρωί έχω συγκλονιστεί και παραμένω συγκλονισμένη μέχρι τώρα... Κυκλοφόρησε στα περίπτερα το video της Τζούλιας λέμε!!! Με 20 ευρώπουλα μόλις -τζάμπα πράμα, πέρα κόσμε πάρε- μπορείτε να δείτε την "μια ταινία, που δεν γνωρίζω πως διέρρευσε, με πολύ ιδιαίτερες και προσωπικές στιγμές της πιο πολυσυζητημένης γυναίκας των τελευταίων χρόνων. Είναι (λένε αυτοί που το έχουν δει) σαν το βίντεο της Πάμελα Άντερσον, που -όταν κυκλοφόρησε- είχε συγκλονίσει τον κόσμο." Δεν το λέω εγώ φυσικά αυτό, το λέει το BasketBlog από το οποίο αντέγραψα την είδηση, άλλωστε ποια είμαι εγώ που θα κρίνω πως και γιατί επιλέγει η Τζούλια να μας δείξει on camera πως το τρίβει το πιπέρι και όχι μόνο...:-)
Καταλαβαίνετε όμως ελπίζω πως με αυτά και με αυτά, που μυαλό για blogging σήμερα... Φταίει και το γεγονός βέβαια πως άργησα να ξυπνήσω το πρωί και έφυγα τρέχοντας, και πως τώρα που γύρισα πρέπει να ξαναφύγω γιατί έχω ραντεβού για μαλλί και νύχι που αν με βλέπατε πως γυρνούσα στο Λονδίνο την τελευταία μέρα με κοκκαλάκι θα φρίτατε, αλλά θα επιστρέψω το απόγευμα με περισσότερες πληροφορίες και θα το ξαναπιάσω το θέμα... Και θα απαντήσω και στα σχόλια που τα ζήτησα η γαϊδάρα, και τα πήρα, και θα με περάσετε για βλαμμένη τελικά... (Οκ, ξέρω, μερικοί με θεωρείτε ήδη βλαμμένη, μην αρχίσουμε τις διευκρινίσεις...)
Οπότε τρέχω να προλάβω γιατί έχω και girl's το βράδυ και μάλιστα σε πολύ grand μέρος, και τα λέμε μετά... Φιλιά!!!

Υ.Γ. Έχω βάλει την Χριστίνα να γράφεται στο Nova... Θα σας ενημερώσω για τα πάντα, don't worry...:-)))

UPDATE: Λοιπόν... Επέστρεψα σενιαρισμένη και απαστράπτουσα (που πλύθηκε το μαλλί και έδειξε το χρώμα εννοώ) , είδα και λίγο τα γραμμένα και έχω να σας ενημερώσω για τα εξής: Σύμφωνα με τον κύριο Μένιο Φουρθιώτη που είναι ο εξ απορρήτων της Τζούλιας, το καημένο το κορίτσι (η Τζούλια ντε) δεν είχε ιδέα πως θα κυκλοφορούσε το video αυτό μέχρι χτες το βράδυ που τους ενημέρωσε η δημοσιογράφος της Espresso που έκανε το ρεπορτάζ που κοσμεί σήμερα την πρώτη σελίδα της εφημερίδας... (Τώρα πως εγώ την θυμάμαι - την Τζούλια όχι την δημοσιογράφο- πριν από καμια δεκαπενταριά μέρες στο Super Star αν δεν κάνω λάθος, να ανακοινώνει πως θα κυκλοφορήσει μόνη της το καυτό της video, στα περίπτερα δεν ξέρω, μάλλον έχω και κληρονομικό χάρισμα το οποίο και θα πρέπει να εκμεταλλευτώ κάποια στιγμή αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.) Τέλος πάντων, ο κύριος Μένιος μόλις έμαθε τα νέα έτρεξε στην Ομόνοια και στήθηκε σε μια ουρά χιλιομέτρων όπως είπε για να αγοράσει το DVD - τώρα πότε είχε προλάβει να δημιουργηθεί η ουρά χιλομέτρων αφού η εφημερίδα δεν είχε κυκλοφορήσει δεν το γνωρίζω, μάλλον έχει πολύς κόσμος κληρονομικό χάρισμα τελικά- και όταν το πήρε πια και το έδειξε στην Τζούλια, το εξώφυλλο γιατί το video αρνήθηκε λέει να το δει το κορίτσι, λογικό αν θέλετε την γνώμη μου αφού ήξερε προφανώς τι είχε μέσα, κρύφτηκε λέει κάτω από τα παπλώματα κλαίγοντας, η Τζούλια όχι ο κύριος Μένιος, και έκτοτε αρνείται κατηγορηματικά να βγει διότι έχει ξεφτιλιστεί στην κοινωνία λέει, και είναι και μικρό παιδί..Ναι, ναι, όλα αυτά η Τζούλια και όχι ο κύριος Μένιος...
Στο μεταξύ βέβαια, πάντα κάτω από τα παπλώματα φαντάζομαι, έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες νόμιμες ενέργειες εναντίον της εταιρίας που έβγαλε το DVD στα περίπτερα και περιμένει να δει τι θα γίνει... Το οποίο DVD βέβαια έχει λέει ήδη εξαντληθεί - γύρισε όλα τα περίπτερα του Περιστερίου άνθρωπος της παραγωγής είπε η Βάσια Λόη για να καταφέρει να βρει ένα από τα τελευταία αντίτυπα- αλλά το τι σόι νομικές ενέργειες είναι αυτές που δεν περιλαμβάνουν ασφαλιστικά μέτρα για να αποσυρθεί το DVD από τα περίπτερα και παρέμβαση εισαγγελέα δεν μας εξηγησε ο κύριος Μένιος γιατί μόλις έπεσε η ερώτηση στο τραπέζι χάθηκε το σήμα από το κινητό του- μιράκολο!- και τον χάσαμε...
Επίσης, αυτό που δεν εξήγησε ήταν πως στο καλό σε ένα video που απεικονίζει τις προσωπικές στιγμές μεταξύ δύο ατόμων την κάμερα την κρατάει τρίτο πρόσωπο, αλλά εδώ που φτάσαμε μπορεί και αυτό να είναι λογικό, όσο λογικό είναι και το να έχεις εκπρόπσωπο τύπου τον κύριο Μένιο με το σήμα που χάνεται στα πιο καίρια σημεία...
Επίσης να σημειώσω πως ασχέτως με όλα αυτά, ο Γιωργάκης έχει άστρο στα μεσημεριανά γιατί κάθε που χάνεται ο κόσμος από τις ανακοινώσεις μέτρων και τον γενικό χαμό της κρίσης, βρίσκεται μια ξανθιά και τον ξελασπώνει για λίγο... Πριν από ένα μήνα καθάρισε για λίγο η Ελένη με το διαζύγιο της, τώρα έχει την Τζούλια και τον κύριο Μένιο να κουνάνε τα νερά, αύριο έχει ο Θεός, μπορεί να αποφασίσει η κυρία Μέρκελ να μας δείξει πως το φουσκώνουν το κέικ στας Γερμανίας... Λέμε τώρα...
Πάντως από ενημέρωση σας έχω σένιους, δεν φαντάζομαι να έχετε παράπονο, και για να έχω και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης, τηλεφώνησα και στον περιπτερά μου ο οποίος μου είπε να μην ανησυχώ... Στο Νέο Ψυχικό δεν σημειώθηκε καμία ουρά μέχρι στιγμής.. Πέντε κομματάκια έχει στο μαγαζί ο δικός μου και αν έχω όρεξη μου δίνει και ένα bonus επειδή είμαι καλή πελάτισσα (αγοράζω πολλα ξένα περιοδικά) να ρίξω μια ματιά να ανοίξουν τα μάτια μου... Θα το σκεφτώ γιατί φοβάμαι την σύγκριση... Αλλά πάλι, όλα στην ζωή μια ιδέα είναι....:-)))
Αυτά για σήμερα και αύριο, ως άλλος εξολοθρευτής, I will be back... Και αν είστε καλά παιδιά, πολύ καλά όμως, μπορεί να έχω προλάβει να πάω και στο περίπτερο...:-))

Άντε πάλι με την Ελένη....

Λοιπόν... Βαρέθηκα να ακούω αναλύσεις του περιβόητου διαζυγίου όπου σταθώ και όπου βρεθώ... Και στην τηλεόραση, και στα καφέ, και στα blogs, του δικού μου συμπεριλαμβανομένου... Πόσο λυπημένη ήταν η Ελένη, γιατί φοράει ακόμα την βέρα της, γιατί πήγαν μαζί με τον κύριο Λάτσιο στους δικηγόρους, αν έχουν υπογράψει προγαμιαίο συμφωνητικό... Μέχρι η φουρνάρισα εχτές, όταν μου τύλιγε το ψωμί μου με ρώτησε πολύ σοβαρά αν "εγώ που είμαι δημοσιογράφος έχω μάθει τι τύπος είναι αυτός για τον οποίο η Ελένη χάλασε το σπίτι της..." Έλεος πια... Που αν όντως υπαρχει κάποιος άνθρωπος για τον οποίο χώρισε η Ελένη, ούτε ψύλλος στον κόρφο του δεν θα ήθελα να είμαι... Γιατί φαντάζομαι πως είναι άλλο πράγμα να φλερτάρεις, ή και να πηδάς ακόμα, την βασσίλισα της πρωινής ζώνης - έστω και την έκπτωτη- και άλλο πράγμα να γίνεις ο επίσημος σύντορφος της και η πιθανή πέτρα του σκανδάλου και να σε κυνηγάνε ο ρεπόρτερ Τσίλι και η Κατερίνα του Star νυχθημερόν... Εκεί να δείτε για πότε τελειώνει ο έρωτας...
Anyway, ένα είναι βέβαιο πια.. Πως τις κινήσεις marketing και δημοσίων σχέσεων - βλέπε δελτία τύπου και χειρισμό σοβαρής δημοσιότητας (σε ποσότητα εννοώ) καλό είναι να τις αναθέτουν σε αληθινούς επαγγελματίες... Γιατί είναι άλλο να καλείς τα κανάλια να σε δούν να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις τα παιδιά σου, να αράζεις πρώτη ομπρέλα στην Ψαρού και να κάνεις shopping στην Κηφισιά και άλλο να θεωρείς πως όταν έρθει η ώρα να χωρίσεις αρκεί μια ανακοίνωση για να κάνουν όλοι τουμεπκί ψιλοκομμένο... Και φυσικά, είναι επίσης βέβαιο πως όποια και να είναι η εξέλιξη αυτής της ιστορίας - που διάφορα σχόλια "κύκλων" του ζευγαριού του τύπου "αφήστε τα παιδιά γιατί μπορεί να τα ξαναβρούν" μας βάζουν σε διάφορες σκέψεις για το πως και το γιατί αυτής της ιστορίας- η εικόνα της ωραίας Ελένης δεν θα είναι ποτέ η ίδια.. Όχι γιατί αποφάσισε να χωρίσει (αν χωρίσει) φυσικά... Αλλά γιατί πουλούσε τόσον καιρό τόσο καλά κάτι που προφανώς δεν ήταν αληθινό που δύσκολα το κοινό της θα την ξαναπιστέψει... Έβλεπα χτες αποσπάσματα από μια συνέντευξη που είχε δώσει στον Νίκο Χατζηνικολάου πριν από δύο περίπου χρόνια.. Όπου κοιτάζοντας την κάμερα κατάματα, όπως πάντα, έλεγε για πολλοστή φορά το πόσο πολύ αγαπούσε τον άντρα και τα παιδιά της, το πόσο ήταν και θα έμεναν για πάντα το κέντρο του σύμπαντος της, το ότι αν ποτέ χρειαζόταν να διαλλέξει ανάμεσα στην δουλειά και την οικογένεια της η επιλογή ήταν απλή και δεδομένη και πως αν ποτέ ερωτευόταν σιγά μην χώριζε... Θα έφευγε μακριά, τρέχοντας... Έτσι έλεγε τότε... Και τα έλεγε τόσο, μα τόσο ωραία που την πίστευαν όλοι... Κρίμα που κανείς δεν της μίλησε για το παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο....
Και αν μέσα σε όλα αυτά βάλουμε και τα σοβαρά αδειάσματα του θέματος από δημοσιογράφους άλλου βελινεκούς όπως η Έλλη Στάη και η Πόπη Διαμαντάκου και οι ειρωνίες τύπου "ένα σπίτι καίγεται" που τραγουδούσαν χτες με νόημα στην εκπομπή τους ο ι Χαριτάτος - Καραμέρος, νομίζω πως είναι εύκολο να πάρουμε μια ιδεά του τι μέλλει γενέσθαι όταν ξεφουσκώσει λίγο το θέμα και επανέλθουν οι (τηλεοπτικές και πραγματικές) ισορροπίες... Κρίμα πράγματι ... Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη μαγκιά είναι να ξέρει κανείς πότε πρέπει να φύγει, με το κεφάλι ψηλά.... Και όχι το να έχει μάθει απταίστως να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες...
Καλημέρα και φιλιά πολλά... Πάω στο Golden Hall για καφέ με την μαμά μου και μετά το πρόγραμμα έχει άλλο καφέ, απογευματινό, με λατρεμένη φιλενάδα... Λέτε να σπάσουν τα νεύρα μου?:-))))

Υ.Γ. Τελικά πάντως, από 'δω μας έχουν από ΄κει μας έχουν, όλο με τα του διαζυγίου ασχολούμαστε... Οπότε, μια ακόμα φωτογραφία του (τέως?) ζεύγους είναι ότι πρέπει για την περίσταση...

Για μια ωραία Ελένη και μια ακόμα πιο ωραία καριέρα...

Εννοείται πως ως γνήσια φαν των μεσημεριανών εκπομπών και των (αχνο)κίτρινων εντύπων, δεν μπορώ να μην ασχοληθώ με την είδηση του διαζυγίου της Ελένης Μενεγάκη και του Γιάννη Λάτσιου.. Που δεν έπεσε ακριβώς σαν βόμβα όπως δήλωναν οι τίτλοι των blogs και τα κρόουλς των δελτίων ειδήσεων εχτές, μια που καιρό ψυθιριζόταν στα δημοσιογραφικά γραφεία πως κάτι σαπίζει στο βασίλειο της ωραίας Ελένης... Και πως κάποιο τρίτο πρόσωπο έκανε τα θεμέλια του να τρίξουν...
Δεν ξέρω τι έγινε τελικά και τι οδήγησε ένα λαμπερό και ευτυχισμένο - όπως έδειχνε μέχρι πρότινος- ζευγάρι να πάρει την απόφαση να χωρίσει, και μάλιστα να ανακοινώσει το γεγονός με δελτίο τύπου, αλλά αυτό θα φανεί τους επόμενους μήνες... Ποιος περνάει την κρίση της μέσης ηλικίας δηλαδή και αποφάσισε να τινάξει στον αέρα μια οικογένεια με τρία μικρά παιδιά για έναν έρωτα, έστω και μεγάλο...
Εγώ που τους έβλεπα πάντως χρόνια τώρα στο νησί, γελαστούς και απλούς με τα παιδάκια τους - οκ, όσο απλοί μπορούν να είναι άνθρωποι που ζουν μια άλλη ζωή από την δική μας, αλλά μπορούν παρόλα αυτά να είναι πολύ αν θέλουν- δεν σας κρύβω ότι στενοχωρήθηκα, γιατί η εικόνα που έβγαζαν - πως μπορεί δηλαδή δυο άνθρωποι να είναι καλά μαζί και ευτυχισμένοι και "κανονικοί" μέσα σε όλη αυτή την παράνοια της δημοσιότητας που τους ακολουθούσε- μου άρεσε πολύ.. Την έβρισκα αισιόδοξη και ανακουφιστική...
Προφανώς δεν ήταν έτσι τα πράγματα τελικά, και η όλη ιστορία είναι η απόδειξη του ότι πάντα θα τσιμπάμε ως κοινό, ακόμα και οι πιο μέσα από μας στο όλο κόλπο, με τις όμορφες, γιαλιστερές εικόνες ευτυχίας που μας προσφέρουν άφθονες τα glossy περιοδικά και οι διαφημίσεις... Τα όμορφα ζευγάρια, τα ροδαλά μωρά και τα αφράτα, χαριτωμένα ζωάκια θα πουλάνε για πάντα.. Τρελλά..
Και στην συγκεκριμένη ιστορία, αυτό που έχει σημασία, σημειολογικά, είναι πως σε μια χώρα που ταλανίζεται από χίλια προβλήματα, που βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας και στις παρυφές του παραλογισμού, ένα διαζύγιο έφτασε για να μας βγάλει για λίγο από την δική μας μιζέρια και να μας χώσει, λαθρεπιβάτες, peeping Toms , και ωτακουστές στην πάντα λαμπερή μιζέρια κάποιων άλλων...
Περιοδικά βγαίνουν σήμερα με έκτακτες εκδόσεις, η τηλεόραση θα έχει θέμα για καιρό, εμένα κουτί μου ήρθε όλο αυτό σε ένα σαββατοκύριακο cocooning και ο Γιωργάκης πρέπει να της στήσει τον αδριάντα της Ελενίτσας γιατί του έδωσε μια ανάσα που πολύ του ήταν χρήσιμη...
Ο κόσμος βουτάει στο παντεσπάνι της δυστυχίας των πλουσίων και των λαμπερών με φόρα και τα νούμερα της Δευτέρας (όπως και των πολλών ημερών που θα ακολουθήσουν) θα φέρουν την βασίλισσα πίσω στον θρόνο της μετά βαϊων και κλάδων... Και επειδή εγώ θα παραμείνω για πάντα μια αθεράπευτη φαν των happy ends, θα ελπίζω πως όλο αυτό είναι ένα έξυπνο μαρκετίστικο κόλπο και πως το ζευγάρι ως άλλοι Λιζ και Ρίτσαρντ θα ξανασμίξουν αργότερα για να δώσουν μια καινούρια ευκαιρία στον γάμο τους και μια ακόμη πιο καινούρια ευκαιρία σε μια ξανθιά καριέρα που είναι μάλλον νωρίς να τελειώσει άδοξα...

Πρωινός καφές, ένα χαλασμένο ψυγείο και η Τζούλια...

Έξω ο καιρός μοιάζει να είναι έτοιμος να μας πέσει στο κεφάλι - ναι, φυσικά και διάβαζα Asterix όταν ήμουν μικρή και μάλιστα κατευθείαν από τα Γαλλικά- και ο πρώτος καφές της ημέρας σήμερα είναι capuccino με γεύση pain d' epices και αφράτη κρέμα μια που το aeroccino ήρθε μαζί μου από την Ελβετία προσεκτικά τυλγιμένο μέσα σε κασκόλ και σκουφιά και από χτες παιδεύομαι να καταλάβω πως λειτουργεί...
Η πρώτη απόπειρα χτες το απόγευμα κατέλληξε σε παταγώδη αποτυχία αλλά η βοήθεια ήταν μόνο ένα τηλεφώνημα μακριά... Η αγαπημένη μου φιλενάδα που είναι, among others, ειδική και στον καπουτσίνο, μου εξήγησε την διαδικασία και έτσι σήμερα το πρωί η κρέμα έγινε σούπερ... Και ο καφές επίσης...
Και τώρα τον πίνω απολαυστικά, χωρίς συνοδευτικές λιχουδιές όμως, μια που οι τέσσερις μέρες στην ελβετική Ριβιέρα πρέπει να μου φόρτωσαν τουλάχιστον τρία κιλά που τώρα είναι ώρα να φύγουν από εκεί που ήρθαν -και ίσως και να πάρουν μερικά ακόμα μαζί τους, καθόλου κακό δεν θα ήταν αυτό- και σχεδιάζω ήδη το επόμενο ταξίδι μου... Στο μεταξύ βέβαια, οι δουλειές εδώ τρέχουν... Από στιγμή σε στιγμή θα χτυπήσει το κουδούνι και θα εμφανιστεί ο κύριος μάστορας για το ψυγείο η πόρτα του οποίου εξακολουθεί να ανοίγει από μόνη της, και μόλις τελειώσει έχω να πάω στην τράπεζα, στο καθαριστήριο, στο σούπερ μάρκετ και στον Βαγγέλη γιατί το μαλλί μου μοιάζει πια σαν να το έχει γλύψει αγελάδα... Και μετά πρέπει να επιστρεψω στο σπίτι, να μαγειρέψω κάτι για τον Άρι και να τελειώσω ένα κομμάτι για το περιοδικό που είναι τρελλά καθυστερημένο.... Ούφ! Τα γράφω μόνο και με πιάνει κάτι... Πόσο μάλλον που πρέπει να τα κάνω κιόλας...:-)
Anyway, όλα θα γίνουν τελικά... Και αργά το μεσημέρι που όλα θα είναι τελειωμένα, θα απολαύσω την αγαπημένη μου ρουτίνα... Θα κουκουλωθώ με το αφράτο μου πάπλωμα, θα διαβάσω την εφημερίδα και τα περιοδικά μου και θα χαζέψω στα μεσημεριανά την συνέχεια του σήριαλ Τζούλια - Ψωμόπουλος... Το ξέρω πως είμαι ταπεινών ενστίκτων άνθρωπος αλλά αυτά τα ξεκατινιάσματα τα λατρεύω.. Κυρίως γιατί είναι οι καλύτερες κωμωδίες που παρακολουθούμε στην τηλεόραση μακράν.. Κανένας σεναριογράφος, ούτε στο Hollywood ούτε πουθενά, δεν μπορεί να εμπνευστεί αυτή την πλοκή και αυτούς τους διαλόγους... "Είναι μια κατάρα που τρέχει πίσω από το βρακί μου..." είπε προχτές η ξανθιά καμμένη καλονή για τον τέως αγαπημένο της, "και θέλω να με αφήσει ήσυχη πια..." "Είσαι πολύ όμορφη για να βγω από την ζωή σου έτσι απλά " απάντησε live το τέως αμόρε - αυτό που επαγγέλεται γκόμενος "διασήμων" κυριών αν δεν κάνω λάθος - (όπου απλά είναι το να μηνύει την τέως καλή του καθημερινά εδώ και μια εβδομάδα για να την προστατεύσει όπως δηλώνει) και το οποίο απ' ότι μάθαμε το ψάχνει η στρατονομία γιατί είναι και αυπότακτο εδώ και κάτι μέρες... Απορώ, εκεί στο Πεντάγωνο δεν βλέπουν Λαμπίρη? Να πάνε να τον μαζέψουν από το στούντιο, να τον κουρέψουν και να τον στείλουν πακέτο στα σύνορα, ή στην Σούδα, να ησυχάσουμε?
Βέβαια, πέρα από γέλια, η ισοτρία αυτή είναι deja vu... Έτσι τραβάγανε στα κανάλια και στα μεσημεριανά πριν απο κάτι μήνες εκείνη την έρημη την Θώδη και την τρέλαναν, έτσι την βλέπω και την Τζούλια - που έχει κάψει obviously φλάτζες εδώ και καιρό- να καταλήγει όπου να 'ναι σε κανένα Σινούρη για διακοπές διαρκείας.. Θα μου πείτε ας πρόσεχε και αυτή και θα συμφωνήσω.. Όμως το ότι η λάμψη τυφλώνει το έχουμε δει πολλές φορές μέχρι σήμερα... Και προφανώς ένα πολύ όμορφο κοριτσάκι από το πουθενά με μόνο εφόδιο του το εκπληκτικό του πρόσωπο με το ασορτί σώμα και έναν κόκκο μυαλού, δεν έχει την δυνατότητα να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα... Κρίμα είναι, και ακόμα πιο κρίμα βέβαια, είναι που κανείς από όλους αυτούς τους "δημοσιογράφους" που την βγάζουν να λέει αηδίες για να τους ανεβάζει τα νούμερα και μετά γελάνε πίσω από την πλάτη της τρελά δεν αποφασίζει να βάλει μια τελεία σε όλο αυτό πριν είναι πολύ αργά...
Μέχρι να σας τα γράψω όλα αυτά ήρθε και ο κύριος για το ψυγείο το οποίο ψιλό- έφτιαξε αλλά θα χρειαστεί και δεύτερη επίσκεψη για να φτιάξει τελείως... Οπότε, σας φιλώ γλυκά και πάω να εκδράμω μπας και τελειώσω καμιά δουλειά... Καλημέρα!!!!

Υ.Γ. Στην φωτογραφία ο πρωινός - επιτυχημένος- μου καφές... Δεν είναι σούπερ η κρεμούλα?

Ένας δαιμόνιος detective μέσα στο ροζ μου σύμπαν...

Τρεις μέρες πριν τα γενέθλια μου ξυπνάω σήμερα το πρωί και αποφασίζω πως δεν θα αφήσω κανέναν και τίποτα να μου χαλάσει τα κέφια μου.. Η ζωή είναι μικρή και πολύ όμορφη για να την ξοδεύουμε προσπαθόντας να φτιάξουμε όσα δεν φτιάχνονται και να αλλάξουμε όσους δεν αλλάζουν...
Έτσι, πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας χαζεύοντας στα blogs και το Facebook και αλλάζω συχνότητα μέσα στο μυαλό μου... Επικεντρώνομαι στα όσα έχω, που μπορεί από υλικής πλευράς να μην είναι πια πολλά αλλά την διαφορά καλύπτουν με ευκολία οι τόσοι άνθρωποι που στέκονται δίπλα μου στα εύκολα και στα δύσκολα, και οι υπέροχες στιγμές που μοιραζόμαστε... Τα υπόλοιπα και οι υπόλοιποι δεν με αφορούν... Και αρνούμαι κατηγορηματικά να αφήσω την μιζέρια τους να μου χαλάσει την ζαχαρένια μου...
Η βροχή έξω από το παράθυρο μου πέφτει από το βράδυ ασταμάτητα και έτσι το ambience σήμερα θυμίζει Λονδινάκι... Θα ντυθώ αναλόγως, με γαλότσες και μεγάλη ομπρέλα και θα βγω για να κάνω τα ψώνια μου στο σούπερ μάρκετ και με την ευκαιρία να βγάλω και εισητήρια για τον Sherlock Holmes αν βρω θέσεις στην Golden Class... Περνάω περίοδο μεγάλων ντετέκτιβ, βλέπω Poirot με πάθος αυτές τις μέρες και όταν τελειώσουν τα επεισόδια που έχω κατεβάσει θα περάσω στην Miss Marple... Το Λονδίνο των early 40's και η αγγλική εξοχή με συναρπάζουν εξίσου με τα μυστήρια που καλούνται να λύσουν οι δαιμόνιοι detectives χρησιμοποιόντας τα μικρά, φαιά τους κύτταρα...
Τώρα που σας τα λέω αυτά, έχω σωθεί με αυτό το GTnet... Μου το έδειξε ο Άρις που το βρήκε πρώτος και κατεβάζει από εκεί όλες τις σειρές με βρυκόλακες που λατρεύει να βλέπει, αλλά έχει τα πάντα... Από ελληνικές και ξένες ταινίες, σειρές και παιχνίδια μέχρι προγράμματα για τους υπολογιστές... Εγώ το Karspesky antivirus από εκεί το κατέβασα για να καταλάβετε με τους κωδικούς και με τα όλα του, set... Και το πρόγραμμα με το οποίο ενσωματώνω τους υποτίτλους σε όσες από τις σειρές που κατεβάζω δεν τους έχουν ήδη μέσα...
Αυτά τα ολίγα για σήμερα λοιπόν και πάω να απλώσω ένα πλυντήριο που μόλις τελειώσε - για να μην ξεχνάμε και την Μαίρη Παναγιωταρά- και μετά να πάω να κάνω τις υπόλοιπες, εξωτερικές δουλειές μου... Ε, και μια που θα βγώ, θα πιω και έναν καφέ με την μαμά μου που έχω μέρες να την δω και θα είναι στην περιοχή για νύχια στηνΤέτα... Καλημέρα και φιλιά λοιπόν και τα λέμε αύριο... Και όπως είπαμε... Μην αφήνετε όσα δεν αξίζουν ή όσα δεν αλλάζουν να σας χαλάνε την ζαχαρένια σας... Ακολουθήστε τηνσυμβουλή μου και δεν θα χάσετε...:-)))

Υ.Γ. Στην φωτογραφία ο David Sachet ως Ηρακλής Πουαρό στην σειρά που παρακολουθώ αυτές τις μέρες με πάθος...

UPDATE: Για να καταλάβετε τι εννοώ με τα όσα δεν αξίζουν και δεν αλλάζουν, έγραψα σε περιοδικό Ομίλου που μου χρωστάει ήδη ένα σωρό χρήματα το καλοκαίρι ένα κομμάτι, μιας σελίδας, που το κοστολόγησαν 150 ευρώ.. Πήρα σήμερα λοιπόν τηλέφωνο στο λογιστήριο να ρωτήσω μήπως έχει βγει επιτέλους τουλάχιστον η συγκεκριμμένη πληρωμή... Η απάντηση? "Δεν έχουν τελειώσει ακόμα οι διαδικασίες έγκρισης με τις υπογραφές που χρειάζονται!!!" 150 ευρώ από το καλοκαίρι μέχρι τον Ιανουάριο.. Και μετά μου λέτε γιατί συγχίζομαι...