Αθηνά... (Updated)

"Μου ζήτησες να σου πω τι σκέφτομαι για σένα. Μου βάζεις δύσκολα. Ξανά. Πρώτα γιατί το τι σκέφτομαι για σένα δεν έχει να κάνει με το τι νοιώθω και εσύ τι νοιώθω θέλεις να μάθεις στην ουσία, και έπειτα γιατί ότι κι αν σκέφτομαι, ότι κι αν νοιώθω, τα γεγονότα δεν αλλάζουν. Και τα γεγονότα είναι πως δεν θέλω πια να είμαι εδώ. Καιρό τώρα. Και πως αν δεν μας ένωναν όλα αυτά τα σκοτεινά δεσμά που μας πηγαινοφέρνουν χρόνια τώρα πίσω τον έναν στον άλλον για λίγο - κάθε φορά για λίγο και κάθε φορά για όλο και λιγότερο- θα είμασταν ήδη παρλεθόν. Και θα ήταν καλύτερα ίσως γιατί τώρα δεν είμαστε τίποτα. Ούτε παρόν, ούτε μέλλον. 

Θυμάμαι όταν σε πρωτοείδα, λαμπερό, σίγουρο και απίστευτα γοητευτικό. Μέσα σε μια αίθουσα γεμάτη κόσμο, κοιταχτήκαμε και για δευτερόλεπτα μείναμε μόνο οι δυο μας. Ποτέ δεν κατάλαβα πως το κάνεις αυτό, πως καταφέρνεις με μια ματιά να απομονώνεις όλους τους άλλους όπου και αν είμαστε, και μας αφήνεις να αιωρούμαστε πάνω από το πλήθος για μερικές στιγμές σαν να σταματάει ο κόσμος. Ακόμα και τώρα, που ξέρω, που δεν σε θέλω πια - με την ψυχή μου γιατί με το κορμί μου θα σε θέλω πάντα σαν τα σκυλάκια του Παβλώφ, πάντα θα αντιδρούν οι ορμόνες μου σ΄αυτό που ξέρω πως μπορείς να μου δώσεις- ακόμα και τώρα που έχω φύγει στην ουσία και ας είμαι εδώ κάποιες φορές που τα βήματα μου με φέρνουν στο κατώφλι σου ενώ η καρδιά και το μυαλό μου είναι μίλια μακριά, ακόμα και τώρα, μ΄αυτό το βλέμμα καταφέρνεις να με απομονώσεις.. Έστω και για ελάχιστα..

Και με παραξενεύει αυτή η δύναμη που έχεις επάνω μου, με παραξενεύει και με γοητεύει όπως γοητεύουν τα απομεινάρια όλων των παλιών μεγάλων ερώτων,  μα πιο πολύ με παραξενεύει το πως καταφέραμε να φτάσουμε ως εδώ.. Από εκεί που ξεκινήσαμε.. Πως στην πορεία ανακαλύψαμε όλα τα σκοτεινά και τα βρώμικα και χάσαμε την αγάπη.. 

Αυτά σκέφτομαι για σένα. Και αυτά νοιώθω. Και θέλω να βρω την δύναμη και τον τρόπο να απαγκιστρωθώ.. Αυτή είναι η ευχή μου στο σύμπαν.. Να έρθει ένας άνθρωπος που να μαγέψει το μυαλό μου και το κορμί μου μαζί, ταυτόχρονα, που να μπορεί να είναι έρωτας, και πάθος, και παιχνίδι, και βίτσιο,  και όλα αυτά μαζί, και να σπάσει η κλωστή που μας κρατάει δεμένους.. Δεμένους σε ένα κρεββάτι, γιατί από εκεί αρχίζουν και εκεί τελειώνουν όλα για μας πια. Σ' αυτό το κρεββάτι που είναι ότι έμεινε από μια πορεία που ξεκίνησε σαν βαλς και τελειώνει με τον χορό του πολέμου. Δεν θα σου πω ψέματα. Το έχω ανάγκη αυτό που μου δίνεις και γι΄αυτό γυρίζω κάθε φορά. Όπως και εσύ έχεις ανάγκη αυτό που σου δίνω εγώ και γι' αυτό μένεις και περιμένεις. Μόνο που αυτό που με κρατάει κολλημένη εδώ, σε σένα, θα ήθελα κάποτε να μπορέσει να μου το δώσει κάποιος άλλος. Και να έχει μέσα και αγάπη, και έρωτα, και γέλιο, και χαρά. Και δάκρυα, αλλά από λύπη όχι μόνο από πόνο. 

Γυρνώντας πίσω στον χρόνο θυμάμαι στιγμές φωτεινές. Στην αρχή. Θυμάμαι το μήλο που έβγαλες από την τσάντα σου - η πιο έξυπνη κίνηση φλερτ που είδα ποτέ στην ζωή μου και ας μην μπορώ να φάω μήλο πια, μόνο που σκέφτομαι πως θα το δαγκώσω γυρίζει το στομάχι μου αν αυτό σου λέει κάτι- θυμάμαι τα γέλια μας σε εκείνη την εκδρομή στην Επίδαυρο, θυμάμαι πόσο καμάρωνα που σε είχα δικό μου, και μετά όταν τύχει να  ακούσω κάποιο από τα τραγούδια που μου αφιέρωνες, αναρωτιέμαι πότε έγιναν όλα αυτά και που πήγε όλη εκείνη η αθωώτητα. Σκατά αθωώτητα δηλαδή αλλά ξέρεις, συγκριτικά μιλάω.. Γιατί μετά ανακαλύψαμε που μας οδηγούσαν οι ταιριαστές χημείες μας και πήραμε τον δρόμο που δεν είχε επιστροφή.. Και έκλεισαν όλα τα φώτα, και το σκοτάδι που μας ένωσε  τελικά, που αποτέλεσε τον ακρογωνιαίο λίθο αυτής της σχέσης που έμεινε στις παρυφές της ζωής μας για να χρησιμοποιήσω μια έκφραση που τόσο αγαπάς, δεν μπορεί ποτέ να ξεχαστεί. Γι' αυτό δεν σε κοιτάζω πια όταν βρισκόμαστε έξω. Δεν μπορώ και δεν θέλω. Αν τα μάτια είναι καθρέφτες, η εικόνα μου που βλέπω μέσα στα δικά σου με πληγώνει. Και έτσι, διαλέγω να έρχομαι σε σένα πάντα νύχτες. Δύσκολες νύχτες που με κρατάνε ξάγρυπνη και αφού έχω παλέψει πριν μ΄όλους μου τους δαίμονες και έχω χάσει. Έρχομαι και φεύγω μέσα στο σκοτάδι και στο ενδιάμεσο τα πυροτεχνήματα έχουν λάθος χρώματα και κάθε φορά  υπόσχομαι στον εαυτό μου πως ήταν η τελευταία. Και κάθε φορά λέω ψέματα. 

Αυτό είναι. Η ιστορία μας σε μερικές γραμμές. Η ιστορία μια αγάπης που έγινε αρρώστια. Και για να τελειώνουμε, να σου πω ότι ξέρω ακρι΄βως τι φοβάσαι. Τι προσπαθείς να ξορκίσεις αλλά δεν νομίζω πως θα τα καταφέρεις τελικά. Φοβάσαι πως αυτός ο καινούριος άντρας στην ζωή μου μπορεί να είναι πιο σκοτεινός από σένα. Πως αναγνώρισα μέσα στο βλέμμα του αυτό που είδα και σε σένα. Και πως επειδή έχει μέσα του και φως ακόμα, και έρωτα, και χάδι, και αγάπη, και όλα τα όμορφα πράγματα της αρχής, η κλωστή έχει αρχίσει να ξεφτίζει.. Και να σπάει.. 

Έχεις δίκιο. Έτσι είναι. Το είδα το σκοτάδι του και ένοιωσα την ίδια ανταριχίλα που είχα νοιώσει και μαζί σου τόσα χρόνια πριν. Μόνο που αυτή την φορά σκοπεύω να προσέξω και να μην τα χαλάσω όλα τόσο γρήγορα, τόσο εύκολα. Να μην βιαστώ.. Γιατί θέλω να ζήσω το σκοτάδι, φυσικά, αλλά μαζί θέλω να ζήσω και το φως.. Πάντα στις παρυφές της ζωής μου, γιατί ποτέ δεν ξέχασα, ούτε μαζί σου αλλά ούτε και με κανέναν άλλο πως το κέντρο μου είναι αλλού, έξω και μακριά από εδώ, αλλά αυτό δεν σημαίνει κάτι. Είμαι καλή στις ισορροπίες, το ξέρεις αυτό. Μια ζωή με το ένα πόδι εδώ και το άλλο απέναντι, και κοίτα τι καλά που τα κατάφερα. Που τα καταφέραμε. Και να σου πω και κάτι τελευταίο? Ακόμα και αν τελικά δεν τα καταφέρω να το ζήσω με εκείνον αυτό που ονειρεύομαι, θα το βρω αλλού.. Θα το βρω όμως   γιατί το  πεθύμησα και το έχω ανάγκη, και θα το βρω μακριά σου.  Και ότι κι αν κάνεις, δεν μπορείς να με σταματήσεις. Οπότε κράτησε με λίγο αγκαλιά  σαν κάποτε, τότε που είμασταν σχεδόν αθώοι,  και  wish us luck..." 

Update: Σόρρυ αλλά ένα τεχνικό πρόβλημα εξαφάνισε το blog για μερικές ώρες..  Μαζί χάθηκαν και τα σχόλια που είχατε αφήσει και λυπάμαι πολύ γι' αυτό.. Ευτυχώς το θέμα λύθηκε, ελπίζω για πάντα.. :-) Φιλιά σε όλους και καλό μήνα...
Υ.Γ. Το κείμενο είναι άλλο ένα κεφάλαιο από το βιβλίο.. Ελπίζω να σας αρέσει..

Σκοτάδι....

Πέρασε καιρός...Που σκέφτηκα να γράψω για το σκοτάδι... Μόνο...Που το άγγιξα μέσα μου και το βρήκα εκεί... Που χρειάστηκε να κρυφτώ.. Που ένοιωσα την ανάγκη να πω πράγματα που οι πολλοί δεν αντέχουν ν' ακούσουν...

Περνάνε τα χρόνια και νομίζεις πως ξεχνάς... Πως προσπερνάς τις μνήμες και τις κάνεις αναμνήσεις από αυτές που χάνονται μέσα στον χρόνο, και ξεθωριάζουν... Πως οι ουλές επουλώνονται τελικά και τα σημάδια χάνονται κάτω από το καινούριο απαλό δέρμα που φόρεσες με τόση επιτυχία, τόσον καιρό που τελικά θεώρησες δικό σου... Και εφησυχάζεις, και χαλαρώνεις και αφήνεσαι.. Στο φως που τοσο αγαπάς και που με τόσο πάθος κυνήγησες, στην ηρεμία που τόσο ζήλευες κάποτε και τελικά κατάφερες να την κάνεις δική σου, στα μικρά καθημερινά πράγματα που αποτέλεσαν το σύμπαν σου για τόσο πολύ που πίστεψες πραγματικά πως είχες γίνει μια άλλη...

Το πίστεψα ποτέ αληθινά αυτό? Νομίζω ναι.. Νομίζω πως υπήρξαν πάμπολες στιγμές μέσα α' αυτά τα χρόνια που πραγματικά κατάφερα να κοροϊδέψω τον καθρέφτη της ψυχής μου.. Που έσβυσα έστω και για λίγο τα όσα πέρασαν, τα όσα υπήρξα, τα όσα είμαι ακόμα, και είδα αυτό που ήθελα να δω... Αυτό που έπρεπε να δω.. Αυτό που άξιζα και που το κέρδισα μέσα από μάχες, και ας μην μου το είχαν δώσει απ' την αρχή... Στιγμές δικές μου αλλά όχι μόνο, στιγμές που θέλησα να μην λερώσω με το σκοτάδι και τις άφησα να υπάρχουν λουσμένες στο φως, για πάντα...

Όμως το σκοτάδι δεν το αφήνεις ποτέ πραγματικά.. Δεν σε αφήνει να το αφήσεις.. Μαθάινεις με τον χρόνο να το ελέγχεις, να το κρύβεις, να το χειρίζεσαι.. Μαθαίνεις να του στήνεις παγίδες και να το κλείνεις σε κουτιά και να το αφήνεις έξω από την ζωή σου... Μαθαίνεις να το αγνοείς επιδεικτικά, να το αψηφάς, να το απομυθοποιείς... Να το ακυρώνεις... Μαθαίνεις να μη το αφήνεις να σε λερώνει, να μην το αφήνεις να σε πληγώνει, να μην το αφήνεις να σε καταπίνει, να μην το αφήνεις να  σε αποροφά.. Μαθαίνεις ακόμα και να το φωτίζεις καμιά φορά... Να το  εξερευνάς και να εξοικιώνεσαι μαζί του... Μαθαίνεις να ζεις μαζί του, και χώρια του... Όμως θυμάσαι πάντα την γοητεία του, το βελούδο του να σε τυλίγει, να σε χαϊδεύει και να σε σπρώχνει να δοκιμάσεις όλο και πιο πολύ τα όρια σου...Τις αντοχές σου.. Τα πάθη σου.. Αν αγγίξεις το αληθινό σκοτάδι μια φορά, δεν το ξεχνάς και αυτό μαθαίνεις να το κουβαλάς για πάντα... Και να το αναγνωρίζεις στα μάτια των ανθρώπων που το κουβαλάνε και εκείνοι, και να  το μυρίζεις στα κορμιά τους και να το ακούς ακόμα και στην πιο εκκωφαντική σιωπή...

Και έρχονται στιγμές που μια σπίθα, μια συνάντηση, μια ματιά, μπορούν να σε κάνουν ακόμα και να το αποζητήσεις.. Ίσως γιατί ξέρεις πως μόνο μέσα απ΄αυτό μπορείς να βρεις την λύτρωση.. Μόνο μέσα απ΄ αυτό μπορείς να κάνεις την υπέρβαση.. Μόνο μέσα απ΄αυτό μπορείς να ζήσεις όσα το φως καμιά φορά δεν αντέχει.. Αλλά εσύ τα θες πολύ.. Και το σκοτάδι μέσα σου τα καλωσορίζει..

Υ.Γ. Το κομμάτι είναι παλιό.. Ζητήσατε όμως κάτι πιο dark και νομίζω πως αυτό είναι ότι πρέπει... Εκτός αν εννούσατε κάτι πιο kinky οπότε δεν θα σας κάνω την χάρη... Η Ρωξάνη - για όσους ξέρουν ή θυμούνται- έχει περάσει πια οριστικά στο παρελθόν.. Μαζί και τα σκοτεινά της κείμενα που καμιά φορά τα διαβάζω και αναρωτιέμαι αν κάποιοι τα εκτίμησαν τελικά όσο έπρεπε, όταν έπρεπε... Καληνύχτα και φιλιά...

Άννα....

"Άνοιξε την πόρτα της βεράντας και βγήκε έξω.. Η Χώρα απλωνόταν στα πόδια της κατάφωτη, και το φεγγάρι καθρεφτιζόταν πανέμορφο στα μαύρα νερά της θάλασσας που ήταν απρόσμενα ήρεμη τις τελευταίες εκείνες μέρες του Ιουλίου... "Μαγικό σκηνικό" σκέφτηκε, αλλά στην πραγματικότητα δεν μπορούσε ούτε να το απολαύσει ούτε να το εκτιμήσει.. Το μυαλό της ταξίδευε αλλού... Ή μάλλον ήταν παγιδευμένο αλλού, αυτός ήταν ο ακριβής όρος.. Ζύγισε στο χέρι της το κινητό της και ξεκίνησε να του γράφει ένα μήνυμα.. "Love you, miss you", ένα κομμάτι από τον δικό τους προσωπικό κώδικα, αλλά το μετάνοιωσε και το ακύρωσε πριν πατήσει το send... 

Είχε μια τρελή διάθεση να πετάξει το κινητό από την βεράντα κατευθείαν στο πουθενά, και ταυτόχρονα είχε μια ακόμα πιο τρελή - σχεδόν απεγνωσμένη-  λαχτάρα να του μιλήσει.. "Που είναι ο μαλάκας?" αναρωτήθηκε από μέσα της όλο θυμό, "γιατί δεν με παίρνει, γιατί δεν του λείπω?" Η απάντηση ήταν απλή, δεν έπαιρνε γιατί προφανώς περίμενε να τον αναζητήσει εκείνη όπως είχε κάνει τόσες φορές, όπως έκανε κάποτε all the time.. Ήταν ένα ακόμα παιχνιδάκι που έπαιζαν τότε μαζί, όταν εκείνος χανόταν κάθε τόσο και εκείνη έψαχνε να τον βρει, και το έπαιζαν καλά και οι δύο... Τι καλά, άψογα.. Μόνο που στην διαδρομή εκείνη έπαψε να θυμάται με ακρίβεια πότε είχαν συμφωνήσει αυτούς τους όρους που την θύμωναν και την απογοήτευαν όλο και συχνότερα .. Έπαψε να θυμάται πότε το μαγικό πινγκ πονγκ που έπαιζαν κάποτε σαν πρωταθλητές αιχμαλωτίζοντας ο ένας το μυαλό του άλλου έπαψε να είναι ενδιαφέρον και ξεσηκωτικό και έγινε μια μάχη δύναμης και υποταγής.. Και το χειρότερο? Έπαψε να θυμάται γιατί είχε αποφασίσει να υποταχτεί εκείνη και μάλιστα τόσο εύκολα.. Ή μάλλον αυτό το θυμόταν αλλά προτιμούσε να το ξεχνάει, της φαινόταν πολύ πιο βολικό..

Μπήκε μέσα στο σπίτι και άναψε τα φώτα της κουζίνας.. Έβγαλε την βότκα από την κατάψυξη και γέμισε ένα ποτήρι, άναψε ένα τσιγάρο και ξαναγύρισε στην βεράντα αναστενάζοντας βαθιά.. Ήταν θλιβερό θέαμα για τον ίδιο της τον εαυτό, να κάθεται έτσι μόνη της και να μελαγχολεί σε ένα νησί που παλόταν από μουσικές, χορούς και έρωτα σε κάθε του γωνιά.. "Θλιβερή αλήθεια" σκέφτηκε, και θύμωσε ακόμα πιο πολύ.. Με τον εαυτό της.. Κουλουριάστηκε σε μια από τις αναπαυτικές ξαπλώστρες δίπλα στην πισίνα και κοίταξε τον ουρανό.. Χιλιάδες αστέρια, ένα απίστευτο θέαμα για τα μάτια της μόνο... 

Τα έκλεισε και ταξίδεψε πίσω στον χρόνο, πολύ καιρό πριν, σε μια άλλη βεράντα, πάλι με θέα θάλασσα αλλά στο Σούνιο.. Τότε που είχε κουλουριαστεί πάλι σε μια πολυθρόνα και χάζευε το ηλιοβασίλεμα και εκείνος ήταν δίπλα της... Τότε που όλα ήταν ακόμα στην αρχή και το παιχνίδι διαμορφωνόταν, μαζί με τις ισορροπίες τους.. Είχε σηκωθεί και είχε καθίσει ακόμα πιο κοντά της τότε, και το σύμπαν ξαφνικά σταμάτησε να κινείται, ο κόσμος γύρω τους χάθηκε και έμειναν οι δυο τους.. Σε μια βεράντα με θέα μαγική, με έναν έρωτα που ξεκίναγε και τους έκανε ήδη να χάνονται στην δίνη του, και με όλο τον χρόνο δικό τους.. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν... Είχαν δώσει πολλά ραντεβού στην ίδια βεράντα στην συνέχεια αλλά δεν κράτησαν ποτέ κανένα.. Και τόσο καιρό αργότερα - τόσον καιρό και τόσα πράγματα μετά -  εκείνη κάθε φορά που έκλεινε τα μάτια της ταξίδευε πάντα εκεί.. Σε εκείνη την βεράντα, εκείνο το ηλιοβασίλεμα, εκείνη την στιγμή που σταμάτησε το σύμπαν και όταν ξαναξεκίνησε ήταν όλα αλλιώς... 

Αν ήθελε να είναι ειλικρινής με τον εαυτό της εκείνο το βράδυ είχε υποψιαστεί τι θα συνέβαινε αλλά είχε αρνηθεί να το πιστέψει..  Ένοιωθε τόσο δυνατή τότε, τόσο γεμάτη από ζωή, από έρωτα, από προσμονή, από ενθουσιασμό, που όλα της έμοιαζαν απλά και εύκολα.. Και πίστεψε - πραγματικά το πίστεψε η ανόητη- πως θα μπορούσε να τον κουμαντάρει όπως και τόσους άλλους στο παρελθόν, με την ίδια άνεση και με την ίδια τύχη... Λάθος της.. Γρήγορα είχε συνειδητοποιήσει πως αυτός ο άντρας δεν ήταν σαν τους άλλους, τουλάχιστον όχι για εκείνη, και όσο περνούσε ο καιρός και τον ερωτευόταν όλο πιο παθιασμένα, τόσο εγκατέλειπε ένα ένα τα όπλα της και μάλιστα χωρίς καν να πολεμήσει... Του παραδόθηκε αμαχητί και το χάρηκε όσο τίποτα, την γοήτευε απίστευτα η ιδέα του να αφήσει έναν άντρα - αυτόν τον άντρα- να την κατακτήσει μέχρι εκεί που δεν είχε μπορέσει μέχρι τότε άλλος κανείς.. Της είχε φανεί πράξη αγάπης και θάρρους το να ανοίξει τις πόρτες της καρδιάς και της ζωής της διάπλατες σε έναν έρωτα και μετά σε μια αγάπη χωρίς δίχτυα ασφαλείας και χωρίς στεγανά.. Και για να του το αποδείξει, το πόσο πολλά σήμαινε για εκείνη και το πόσο τον ήθελε στην ζωή της, άρχισε να υποχωρεί..

Άρχισε να αλλάζει, πρώτα ρόλο, μετά κατεύθυνση, στην συνέχεια προτεραιότητες...Άρχισε να ταιράζει την ζωή της στην δική του,  να συγχρονίζει τις ώρες της με τις δικές του, να  μικραίνει αυτό που ήταν στ΄αλήθεια για να το βολέψει στον ελάχιστο χώρο που υπήρχε για εκείνη, να φτηναίνει τα θέλω της για να μην του δημιουργεί τύχεις και ενοχές.. Έγινε αυτό που ήθελε εκείνος, ή μάλλον έτσι νόμιζε γιατί τελικά κατάφερε απλά να γίνει κάτι που δεν του άρεσε.. Και ακόμα χειρότερα, κάτι που δεν άρεσε ούτε στην ίδια... 

Σιγά σιγά χάθηκαν.. Ο έρωτας έγινε παγίδα και η αγάπη που τους ένωνε δεν έμοιαζε αρκετή για να τους κρατήσει μαζί.. Και εκεί που κάποτε γελούσαν και μοιράζονταν μόνο χαρά και όνειρα, βρέθηκαν να θυμώνουν απίστευτα ο ένας με τον άλλον, να πληγώνουν και να πληγώνονται, και μετά να βαριούνται.. Το τέλος τους βρήκε και τους δυο πικραμένους, προδωμένους και απογοητευμένους, τον καθένα για τους δικούς του λόγους.. Είχαν φροντίσει και οι δυό να κάψουν όλες τις γέφυρες , να φάνε τις σάρκες τους σαν πεινασμένα αγρίμια, και να κλείσουν όλες τις πόρτες.. "Η αγάπη αντέχει ακόμα και από μακριά" είχαν συμφωνήσει σε ένα ρεσιτάλ επίδειξης δύναμης και έτσι, τόσο απλά, είχαν θυσιάσει όσα ένοιωθαν και όσα τους ένωναν στον βωμό του εγωισμού τους που είχε σταθεί πιο δυνατός.. 

Και τώρα, εκείνος ήταν χαμένος ποιος ξέρει που και εκείνη ήταν εκεί, στο πιο αγαπημένο της μέρος στον κόσμο, στο βασίλειο της.. Εκεί που ήταν η αδιαφιλονίκητη πριγκίπισσα, η αγαπημένη όλων, το χρυσό κορίτσι που είχε πρόσβαση παντού και που όλοι έσπευδαν να του κάνουν τα χατήρια.. Και περνούσε υπέροχα συνήθως στο νησί της, όπως και στην πόλη της άλλωστε, με την ζωή που είχε διαλέξει τελικά και τους ανθρώπους που εμπιστευόταν και που ανάμεσα τους ένοιωθε ασφαλής και αγαπημένη, και τους έρωτες που ήταν εύκολοι και κρατούσαν όσο έπρεπε.. Λίγο.. 

Όμως  έρχονταν και κάτι βράδια σαν κι αυτό που ένοιωθε περισσότερο σαν κολοκύθα.. Με το μυαλό παγιδευμένο στο παρελθόν και την αλήθεια να την κοιτάζει κατάματα και να την κάνει να δακρύζει.. Από φόβο γι΄ αυτά που ένοιωθε και δεν παραδεχόταν ούτε στον εαυτό της, και από θυμό γι΄αυτά που άφησε να χαθούν...

Ο ήχος του κινητού της την έκανε να τιναχτεί απότομα..  Η ένδειξη "1 νέο μήνυμα " αναβόσβυνε στην οθόνη και το άνοιξε με την καρδιά της να χτυπάει τόσο δυνατά που μπορούσε να την ακούσει.. Η απογοήτευση την έκανε να δακρύσει.. Ήταν από τον Μ.  Κάθε άλλη γυναίκα στην θέση της θα έκανε πάρτυ.. Ο Μ. ήταν όμορφος, διάσημος, έξυπνος, σέξυ.. Και γαμούσε συγκλονιστικά, το ήξερε από πρώτο χέρι αυτό.. " Κατέβα μωρό μου επιτέλους γιατί θα έρθω εγώ εκεί" της έγραφε και κάποτε θα του είχε πει να έρθει τρέχοντας, ποιος ο λόγος να τον κυκλοφορήσει στην πόλη όταν μπορούσε να τον έχει όλη την νύχτα δικό της να την απογειώνει με τον τρόπο που μόνο εκείνος ήξερε.. Είχε κρατήσει χρόνια η χημεία τους και αυτή η "σχέση" που ήταν όλο πήγαινε - έλα, με διαρκείς χωρισμούς και επανασυνδέσεις και στο ενδιάμεσο επικές συμφιλιώσεις πάνω σε ένα κρεββάτι.. Ή κάτω από αυτό.. Ταίριαζαν τα βίτσια τους, έτσι του άρεσε να λέει και είχε δίκιο.. Γι' αυτό και δεν κατάφερναν να μείνουν χώρια για καιρό, τουλάχιστον μέχρι να εμφανιστεί εκείνος που άλλαξε την κοσμοθεωρία της με δυο κινήσεις.. Τσεκ, ματ.... 

Με το που τον γνώρισε και κόλλησε,  δεν ήθελε τίποτα πια από τον Μ. Το σεξ της φαινόταν ανούσιο, πηδιόταν μαζί του και σκεφτόταν τον άλλο και δεν μπορούσε να συγκεντρωθεί.. Το κατάλαβε και εκείνος και έφριξε, του φαινόταν αδιανόητο πως ένας άσχετος από το πουθενά - έτσι τον βόλευε να τον έχει στο μυαλό του- είχε καταφέρει να του χαλάσει ισορροπίες που είχαν περάσει χρόνια για να φτιαχτούν.. Τσακώθηκαν, έπαψαν να μιλάνε και πέρασαν μήνες μέχρι που έπεσαν μούρη με μούρη σε ένα μαγαζί και έσπασε ο πάγος... Και άρχισαν να μιλάνε ξανά και να ανταλάσσουν χαζά μηνύματα αλλά τίποτα δεν ήταν πια το ίδιο και το ήξεραν και οι δύο.. 

Σηκώθηκε από την ξαπλώστρα, μπήκε μέσα, έσβυσε τα φώτα και κάθισε στο κρεββάτι της.. Οι φωτινοί δείκτες του ρολογιού στο κομοδίνο έδειχναν 1. Κάτω στην πόλη η νύχτα μόλις άρχιζε.. Για εκείνη όμως αυτή η νύχτα, η συγκεκριμένη, έπρεπε να τελειώσει νωρίς.. Άνοιξε ένα συρτάρι, έβγαλε από μέσα ένα μικρό ασημένο κουτάκι και έστρωσε στο πάνω μέρος της παλάμης της ενα μικρό λοφάκι άσπρης σκόνης.. Το ρούφηξε με μια βαθιά ανάσα,  και ένοιωσε το μυαλό της να μουδιάζει... 

Βυθίστηκε στα απαλά μαξιλάρια, έκλεισε τα μάτια της και σε μερικά λεπτά ταξίδευε πίσω στην βεράντα των ονείρων της.. Κουλουριάστηκε στην πολυθρόνα, τον κοίταξε στα μάτια έτσι όπως ήταν σκυμένος δίπλα της, και ένοιωσε το κορμί της να ανατριχιάζει.. Το σύμπαν σταμάτησε ξανά, οι άνθρωποι γύρω τους εξαφανίστηκαν και πάλι και εκείνος έγειρε και την φίλησε.. Με εκείνο το πρώτο φιλί που είχε καρφωθεί μέσα στο μυαλό της ανεξίτηλο,  για πάντα.. Αργό και διστακτικό  στην αρχή και μετά όλο και πιο άγριο... Βόγγηξε και κόλλησε επάνω του ζητώντας του κι άλλο... Τα ήθελε όλα, τώρα, του ψιθύρισε στο αυτί, ήταν δική του να την κάνει ότι θέλει... "Ότι θέλεις, ότι φανταστείς, ότι μου ζητήσεις" του είπε, και μετά πέρασε απαλά την γλώσσα της από το βαθούλωμα στην βάση του λαιμού του και τον αισθάνθηκε να τεντώνεται σαν χορδή.. Και όταν ένοιωσε το χέρι του ανάμεσα στα πόδια της αναστέναξε με την ανακούφιση του ανθρώπου που είχε φτάσει σπίτι του μετά από πολύ, πολύ καιρό... "

Update....

Διάβασα με πάρα πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια σας στο χτεσινό μου ποστ... Κυρίως γιατί κατά σατανική σύμπτωση, εχτές με ενημέρωσαν από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο με τον οποίο ήμουν σε επαφή πως θέλουν να εκδόσουν το βιβλίο μου... Μέχρι τα Χριστούγεννα  μάλιστα παρόλο που εγώ το βλέπω πιο πιθανό να γίνεται μέχρι το Πάσχα... Δεν σας κρύβω πως χάρηκα πολύ... Και πως δεν είχα πει σε κανέναν πως είχα στείλει τα 11 πρώτα κεφάλαια για να τα δουν, κυρίως γιατί, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, φοβόμουν πως υπήρχε περίπτωση να μην τους αρέσουν... Τους άρεσαν όμως, και τώρα είναι καιρός να μαζέψω το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο σοβαρά... 

Ότι διαβάσατε μέχρι σήμερα, μαζί με το χτεσινό ποστ, ήταν περισσότερο δοκιμές παρά πλοκή.. Και έχει δίκιο φυσικά η φίλη μου η Δέσποινα που παρατήρησε πως από μεμονομένες σκηνές δεν μπορεί να βγάλει κανείς συμπέρασμα για τους ήρωες,  όμως εγώ είδα αυτό που ήθελα, τις αντιδράσεις σας στο ύφος και την γλώσσα κυρίως, και σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτο... Οπότε, τέρμα οι προδημοσιεύσεις, η συνέχεια στα βιβλιοπωλεία και να είστε βέβαιοι πως θα σας ενημερώσω εγκαίρως για το που και το πότε γιατί ξέρω πως κάποιοι από σας θα είστε δίπλα μου και σ΄αυτή μου, την καινούρια προσπάθεια...

Μέχρι τότε, το blogάκι επιστρέφει στα δικά του.. Τα γνωστά, τα οικεία και τα δοκιμασμένα.. Και βέβαια, επειδή όπως ξέρετε πια, αλλάζω γνώμη μαζί με τις εποχές,  αν γράψω κάτι που νομίζω πως θα χρειαστεί την γνώμη και την κριτική σας, εδώ θα είμαστε και θα το δούμε μαζί... 

Πάω τώρα να πιω τον πρωινό μου καφέ και από αύριο πίσω στα συνηθισμένα μας... Καλημέρες και φιλιά πολλά...

Υ.Γ. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το πόσοι, ειδικά ανώνυμοι, επικεντρώθηκαν με σχόλια αλλά και με μέηλ στις πίπες... Φαίνεται πως εν έτη 2010, ορισμένοι δεν έχουν αντίρηση να τις παίρνουν έχουν θέμα όμως με το να τις διαβάζουν ή να τις προφέρουν... :-) 

Βράδια του χειμώνα, και όχι μόνο...

"Λίγες μέρες πριν...

Είμαι θυμωμένη, έχω πονοκέφαλο, έχω τα νεύρα μου… Κανονικά δεν θα έβγαινα σήμερα το βράδυ, απεχθάνομαι την ιδέα του να ντύνομαι μέσα στην νύχτα και να τρέχω αλλά αν δεν κάνω κάτι θα αρχίσω να ουρλιάζω … Ο Peter έχει αρχίσει πάλι τα δικά του και έχει έναν τρόπο να με βιδώνει τρελά.. Κλείνω τα τηλέφωνο, άλλο ένα ηλίθιο μήνυμα στο πιο ηλίθιο timing, ανοίγω την ντουλάπα, ντύνομαι, φεύγω..

Στο αυτοκίνητο ακούω Nitro και οδηγώ αφηρημένα.. Θα πατήσω κανέναν και θα με μαζέψουνε… Φτάνω στο Villα , ο παρκαδόρος κάτι πάει να μου πει για το αυτοκίνητο, δεν είναι αρκετά ακριβό για την πρόσοψη τους, κάποιος άλλος με αναγνωρίζει, πετάγεται, παίρνει τα κλειδιά και με περνάει κατ’ ευθείαν μέσα… Πάλι καλά, ο κόσμος δεν έχει σταματήσει εντελώς να κινείται..

Γύρω μου γίνεται χαμός, όλοι οι όμορφοι και οι όμορφες της πόλης συνωστίζονται σε μερικά τετραγωνικά.. Ηθοποιοί, μοντέλες, βίζιτες, επιχειρηματίες… Βλέπω τον Π. να μου γνέφει από απέναντι.. Μέχρι να φτάσω αναγκάζομαι να σταματήσω τουλάχιστον δέκα φορές.. Φιλιά στον αέρα, που χάθηκες, πως ομόρφυνες, μην χαθούμε.. Ναι καλά… Κάτι άσχετες κοσμικές από το νησί με κρατάνε σχεδόν με το ζόρι και μου μιλάνε ατελείωτα.. Ο Π. σηκώνεται και με τραβάει από το χέρι.. Τραπέζι από τα καλά, βότκα παγωμένη, διάφορες γκομενίτσες που του τρίβονται, μια χαρά. Σηκώνει μια πιτσιρίκα και με βάζει να καθίσω δίπλα του… Μου βάζει ποτό, μου πιάνει την κουβέντα, γελάμε, με χαλαρώνει… Με ξέρει καλά και αν παραξενεύτηκε που με είδε, το έκρυψε τέλεια.. Ξαπλώνω πίσω, πίνω το ποτό μου, καπνίζω και παρατηρώ.. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους από μια απόσταση.. Σαν να είναι όλα μια παράσταση που στήθηκε ειδικά για μένα… Ο Π. σηκώνεται να χορέψει με την πιτσιρίκα του.. Μου κάνει νόημα να τους ακολουθήσω.. Βαριέμαι..

Ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά ο Emil και θρονιάζεται δίπλα μου.. Βλέπω την αναταραχή που δημιούργησε και γελάω από μέσα μου.. Τα κοριτσάκια απέναντι σηκώνουν τις φούστες λίγο πιο ψηλά και χαζογελάνε μεταξύ τους, μια αδερφούλα που κάνει δημόσιες σχέσεις έρχεται τρέχοντας με έναν φωτογράφο αλλά με βλέπει και κάνει μεταβολή, μια συνάδελφος του μας χαιρετάει από μακριά.. Τον παρατηρώ όσο εκείνος προσπαθεί να τελειώνει με τους γύρω του.. Είναι πάντα όμορφος αντικειμενικά, πάντα ο ωραίος γκόμενος που για πάρτη του κόβουν φλέβες οι θαυμάστριες… Είναι όμως κουρασμένος, τα μάτια του είναι κόκκινα και μέσα τους, όπως γυρίζει να με κοιτάξει διακρίνω θυμό.. Σκύβει και αρχίζει να μου μιλάει.. Ντρέπομαι αλλά αυτά που έχει να μου πει δεν με ενδιαφέρουν και πολύ αυτή την ώρα.. Τα ξέρω, τα έχω ακούσει.. Και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτά.. Πάω να σηκωθώ και με πιάνει από το χέρι.. Με πονάει και τα κοριτσάκια μας κοιτάζουν, ξανακάθομαι.. Μέσα στην τσάντα μου νοιώθω την δόνηση του μηνύματος, τέτοια ώρα μόνο ο Peter μπορεί να είναι αλλά τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να αρχίσω να ασχολούμαι με το κινητό μου…

Ευτυχώς ο Π. βλέπει από μακριά πως έχει έρθει ο Emil και του κόβει να αφήσει τους χορούς και να επιστρέψει στο τραπέζι.. Κάπως χώνεται, ποτέ δεν κατάλαβα πως καταφέρνει και το κάνει αυτό, και βρίσκεται καθισμένος ανάμεσα μας, εμφανώς ευτυχής για το κατόρθωμα του και ακόμα πιο εμφανώς ανήσυχος γιατί βλέπει την βραδιά του με τις πιτσιρίκες να καταλήγει σε Βατερλό.. Πάνω στην ώρα εμφανίζεται ο Α.. Ηθοποιός, κούκλος, φίλος του Π. και του Emil, με τους φωτογράφους και τις θαυμάστριες να τον ακολουθούν κατά πόδας.. Μας βλέπει και έρχεται στο τραπέζι μας σχεδόν τρέχοντας.. Μαζί του σέρνει μια μαύρη καλλονή, μοντέλο μάλλον, κούκλα.. Κάθεται δίπλα μου, οι φωτογράφοι κατεβάζουν τις μηχανές δυο δευτερόλεπτα προτού η P.R. αδερφούλα πάθει εγκεφαλικό, με έσωσες μου λέει γελαστά, και σκέφτομαι πως τελικά καμιά φορά τα προνόμια μου έχουν και τα πλεονεκτήματα τους..

Η ώρα περνάει, χαλαρώνουμε λίγο όλοι, ο Π. ξανασηκώνεται για να χορέψει, και ο Emil τον ακολουθεί μαζί με την B. –την μοντέλα του Α. που έχει κόψει τις φλέβες της εντωμεταξύ από την βαριεστιμάρα και θέλει να ξεδώσει. Ο άλλος δίπλα δεν το κουνάει καθόλου, μου λέει γελώντας πως θα φύγουμε μαζί για να γλυτώσει τις φωτογραφίες στην αυριανή Espresso, αυτές που θα μιλάνε για τον καινούριο μεγάλο του έρωτα με την μοντέλα που δεν τον βλέπω να τον ενδιαφέρει και πολύ.. Πιάνουμε την κουβέντα, μου λέει για την ταινία του που έσκισε, για την καριέρα που κυνηγάει στην Αμερική.. Είναι καλό παιδί, όχι κανένα τέρας εξυπνάδας αλλά τόσο όμορφος που μπορείς να του τα συγχωρήσεις όλα.. Ο Emil χορεύει με την B αλλά κοιτάζει εμάς και ξαφνικά νοιώθω την ανάγκη να του την σπάσω.. Σαν παιδάκι που θέλει να κάνει σκανταλιά, έτσι, για να ταράξει λίγο τα νερά.. Όχι με τον Α. φυσικά, τα προνόμια μου έχουν ένα όριο και δεν έχω καμιά όρεξη να βρεθώ και εγώ εξώφυλλο στην αυριανή Espresso..

Οι συνειρμοί είναι παράξενο πράγμα και η ιδέα μάλλον μου ήρθε όταν μέσα στον χαμό διέκρινα τον Ν. Με κοίταζε, τον χαιρέτησα από μακριά αλλά δεν θα έκανε ποτέ την κίνηση να έρθει αν δεν του πω.. 27 χρονών πρέπει να είναι τώρα, περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι στο νησί πριν τέσσερα χρόνια, κρατήσαμε καλές σχέσεις, τον θυμάμαι πάντα με χαμόγελο και η αλήθεια είναι πως ήταν από τους ωραιότερους γκόμενους που πέρασαν ποτέ από το κρεβάτι μου.. Του γνέφω και τον βλέπω να διασχίζει την απόσταση σαν να μην πέρασε μια μέρα.. Κάνω τις συστάσεις, ο Α. του κάνει χώρο να καθίσει, ο Emil μου ρίχνει αστραπές από απέναντι..

Του βάζω ποτό, τον βλέπω πως νοιώθει λίγο άβολα, αλλά θα του περάσει σύντομα, τον ξέρω πολύ καλά για να ανησυχήσω.. Τα κοριτσάκια απέναντι έχουν αρχίσει μάλλον να με μισούν, και πέρα από το θέμα της φήμης που προσθέτει αίγλη και γοητεία, η αλήθεια είναι πως ο Ν. είναι ότι καλύτερο υπάρχει σήμερα στο μαγαζί by far. Κοντά δυο μέτρα, λεπτός αλλά γυμνασμένος, ξανθός, πράσινα μάτια, απίστευτο στόμα... Φοράει δερμάτινο μπουφάν, στρατιωτικό παντελόνι, λευκό t-shirt και motorcycle boots.. Αυτά που βλέπουμε. Αυτά που δεν βλέπουμε έχουν ήδη αρχίσει να μου φτιάχνουν το κέφι… Ακουμπάω το χέρι μου στο πόδι του, τον νοιώθω να χαλαρώνει, με παίρνει αγκαλιά.. «Ανέλπιστη συνάντηση», μου λέει, «λες σήμερα να είναι η τυχερή μου μέρα?» Γελάω, δεν ξέρω τι μου φαίνεται τόσο αστείο, το ότι είμαστε πάλι εδώ τέσσερα χρόνια μετά και τίποτα δεν δείχνει να έχει αλλάξει, το ότι ο Emil θα πάθει έμφραγμα όπου να ΄ναι μέσα στο πιο trendy μαγαζί της πόλης, το ότι ο Π. μου κάνει απεγνωσμένα νοήματα να το κόψω? Θυμάμαι το κινητό, το ψαρεύω από την τσάντα μου “olo se lathos pragmata estiazeis” γράφει ο Peter από χίλια μίλια μακριά, νοιώθω το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι και.. That’s it.. Ας εστιάσουμε στα σωστά λοιπόν…

Σηκώνομαι, πιάνω τον Ν. από το χέρι και πάμε να χορέψουμε.. Ο Π. τον χαιρετάει με ενθουσιασμό, περάσαμε ένα καλοκαίρι ολόκληρο στο ίδιο σπίτι οι τρεις μας και τον συμπαθεί πολύ, ο Emil αγκαλιάζει την B, και εγώ χάνομαι στην μουσική.. Χορεύουμε μέχρι τα ξημερώματα, και όλα σιγά σιγά γίνονται πιο όμορφα.. Έρχεται η ώρα να φύγουμε, στην είσοδο ο Emil με τραβάει πιο ΄κει και μου λέει πως θα με περιμένει σπίτι του, μου σφίγγει το χέρι τόσο που μου αφήνει κόκκινες δαχτυλιές, αλλά φεύγει με την B. Συνειδητοποιώ πως ο Α. κάποια στιγμή πρέπει να έφυγε και εμείς χαμπάρι δεν πήραμε.. Ο Π. βάζει βιαστικά τις πιτσιρίκες του στο αυτοκίνητο και φεύγουν και ο Ν. περιμένει να δει τι θα γίνει μετά.. Ο παρκαδόρος μου δίνει τα κλειδιά και μου ανοίγει την πόρτα .. Κάνω νόημα στον Ν. να μπει μέσα και ξεκινάμε.. Οδηγώ και αναρωτιέμαι αν έχω κέφι να πηδηχτώ σήμερα και για ποιον ακριβώς λόγο.. Δεν έχω, το μυαλό μου είναι αλλού και μερικά πράγματα απλά δεν μπορείς να τα αντικαταστήσεις με κάποια άλλα.. Το υπαίθριο parking στην Πειραιώς είναι άδειο τέτοια ώρα, βγάζω flash και παρκάρω… Κοιτάζω τον Ν. δεν ξέρει τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου αλλά περιμένει να μάθει.. Τον ακουμπάω, είναι σκληρός.. Του ξεκουμπώνω το παντελόνι, τον παίρνω στο στόμα μου και τον ακούω να βογγάει.. Οκ, φαντάζομαι πως δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε από την σημερινή βραδιά αλλά είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω εγώ αυτή την στιγμή.. Μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τον νοιάζομαι και δεν θέλω να τον αφήσω σύξυλο όπως θα έκανα με τον οποιονδήποτε άλλο στην θέση του.. Προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου, να συγκεντρωθώ, να τελειώνω.. Τα καταφέρνω περίφημα, είναι από τα δυνατά μου σημεία οι πίπες και ο Ν. βοηθάει πολύ ανατομικά. Ο πούτσος του είναι το ίδιο όμορφος με εκείνον… Χύνει μέσα στο στόμα μου, έχει γεύση γλυκιά αλλά και ελαφρά στυφή, θυμάμαι πως δεν έχω φάει τίποτα για βράδυ και αποφασίζω να πάρω τουλάχιστον λίγη πρωτεϊνη..:-))

Με φιλάει, με κρατάει λίγο στην αγκαλιά του, βάζω μπροστά, τον αφήνω σπίτι του, δεν μου λέει να τα ξαναπούμε, με ξέρει καλά και είναι έξυπνο μωρό, επιστρέφω σπίτι μου και πέφτω ξερή για ύπνο.. Το πρωί έχω μήνυμα στο κινητό.. Από τον Peter… “Good morning sweet lips”.. Και η ζωή συνεχίζεται…"

Μην αρχίσετε να ανησυχείτε για μένα, όλα είναι υπέροχα και όπως διαβάσατε μόλις, το βιβλίο προχωρά επιτέλους... Μου αρέσει να περιγράφω σκηνές παρμένες από την πόλη που ζούμε, από τα μέρη που αγαπάω, και με την άδεια τους, δανείζομαι και αληθινούς ανθρώπους για το background της ιστορίας.. Το κείμενο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο γιατί διηγείται η Αθηνά. Καλημέρα και φυσικά, περιμένω αμείλικτη αλλά ειλικρινή κριτική... Φιλιά..

Άννα... "Γιατί?"

"Αυτό που είμαι στ' αλήθεια δεν μπήκες στην διαδικασία να το αποδεχτείς ποτέ ουσιαστικά... Αυτό που σ' έφερε κοντά μου, αυτό που σε τράβηξε σε μένα, που σε έβαλε στον κόσμο μου, κάθε μέρα που περνάει το αγνοείς επιδεικτικά και προσπαθείς με όλη σου την δύναμη να το κάνεις κάτι άλλο... Και αναρωτιέμαι γιατί... Γιατί προσπαθείς να μουτζουρώσεις τα λαμπερά μου χρώματα, γιατί προσπαθείς να περιορίσεις την ελευθερία που με τρέφει, γιατί δοκιμάζεις με χίλιους διαφορετικούς τρόπους να βάλεις τον αυθορμητισμό μου μέσα σε ένα από τα κουτάκια που τόσο αγαπάς?

Τι άδικη συνήθεια αυτή των περισσότερων ανθρώπων.. Να γνωρίζουν κάποιον και να τον ερωτεύονται γι΄αυτό που είναι, ότι είναι, και μετά να αρχίζουν να προσπαθούν αυτό που τόσο τους άρεσε να το αλλάξουν και να το φέρουν πιο στα μέτρα τους... Μα κανείς δεν μπαίνει στα μέτρα κανενός, δεν το έμαθες ακόμα? Μπορεί να προσπαθήσει, μπορεί ακόμα και να το υποκριθεί αν χρειαστεί, αλλά για λίγο... Για λίγο γιατί θα έρθει η ώρα που η ανάγκη του να είναι πάλι αληθινός, πάλι ο εαυτός του, θα υπερισχύσει του έρωτα, της αγάπης, της συνήθειας, του οτιδήποτε τον κρατάει δεμένο εκεί, και τότε θα δραπετεύσει... Αυτό θέλεις για μένα? Να μείνω εκεί περιορισμένη και μαζεμένη σε κάτι που δεν είμαι αποδεικνύοντας την αγάπη μου ξανά και ξανά μέχρι να μην αντέξω άλλο και να φύγω? Μόνο και μόνο για να μην προσπαθήσεις να ζήσεις με αυτό που είμαι στ' αλήθεια? Με αυτό που εσύ διάλεξες?

Περίπλοκες οι ανθρώπινες σχέσεις αλλά ότι κάνουμε το κάνουμε για μας... Το ξέρω και το ξέρεις... Τις μεγαλύτερες θυσίες που τις βαφτίζουμε στο όνομα των άλλων, τις πραγματοποιούμε για να καλύψουμε τις δικές μας ανάγκες... Έτσι και εγώ.. Μένω, και αλλάζω και προσαρμόζομαι γιατί θέλω.. Και γιατί ακόμα μπορώ... Και κρατάω τον εαυτό μου για εκείνους που χρόνια τώρα τον αποδέχονται, και τον αγαπάνε, και μαζί σου υποκρίνομαι κάτι άλλο, συχνά με επιτυχία...
Το κάνω γιατί για κάποιο παράξενο λόγο η απόρριψη σου μου είναι οικεία... Εγώ που μεγάλωσα μέσα στην απόρριψη του πατέρα μου και που ακόμα παλεύω με τα υπολείμματα της, νοιώθω μια ζεστασιά απίστευτη μέσα στην δική σου συμπεριφορά... Και δίνω μάχες με πάθος νεοσύλεκτου για την αποδοχή σου... Κάθε λέξη σου που για μένα σημαίνει "ναι", ναι σ΄αυτό που είμαι, ναι σ' αυτό που θέλω, ναι σε ότι έχω ανάγκη, είναι μια ακόμα μάχη κερδισμένη, έστω και δύσκολα...Και όσο και αν ξέρω πως δεν είμαι έτσι πια, ούτε θα αντέξω να υποκρίνομαι πως είμαι για πολύ ακόμα, όσο και αν το ελεύθερο κομμάτι του εαυτού μου αφήνεται όλο και περισσότερο να παρασυρθεί από ανθρώπους, βλέμματα και αγγίγματα που αποθεώνουν την αλήθεια μου, που τόσο έχω ανάγκη, εγώ μένω εδώ... Σε σένα...
Και προσπαθώ και εγώ... Όχι να σε αλλάξω, έχω δουλέψει πολύ πάνω στην ψυχή μου για να κάνω τέτοια λάθη, αλλά να σου δείχνω όσο συχνότερα μπορώ glimpses από τον κόσμο μου που μοιάζεις να έχεις ξεχάσει.. Και έτσι, όταν σε βρίσκω λίγο ανοιχτό και ευάλωτο αφήνω ριπές από το φως μου , από τα χρώματα μου και από το γέλιο μου να σε αγγίξουν και να σε παρασύρουν έστω και για ελάχιστα, έστω για δευτερόλεπτα, σε αυτό που κάποτε σε τράβηξε σαν μαγνήτης...
Και τότε, σε βλέπω να γελάς, βλέπω τα μάτια σου να φωτίζονται και την ψυχή σου να ανοίγει... Και γι΄αυτές τις ελάχιστες στιγμές που ελπίζω με όλη μου την καρδιά να γίνονται σπόροι που κάποτε μπορεί να ανθίσουν μέσα σου και να γίνουν αναρριχητικά φυτά, φουντωτά και καταπράσινα, που θα διώξουν το σκοτάδι και το μαύρο σου για πάντα, διακινδυνεύω τον θυμό σου που κάθε φορά, μετά, είναι και χειρότερος...
Γιατί σε τρομάζει η δύναμη μου, έστω και αυτή η ελάχιστη.. Θυμώνεις που μπορώ καμιά φορά να σε αλλάξω και να σε κάνω να δεις τον κόσμο με τα μάτια μου... Που μπορώ να σε βάλω μέσα στο φως ενώ εσύ έχεις αποφασίσει για τους δικούς σου λόγους να μείνεις γαντζωμένος στο σκοτάδι... Θυμώνεις και φοβάσαι και τότε, με χτυπάς εκεί ακριβώς που πονάω με τεράστια ευστοχία... Και εγώ αντέχω, και ξανασηκώνομαι, και εσύ απορρείς με την δύναμη και με την επιμονή μου... Γιατί ξεχνάς.. Πως στο είχα πει από την αρχή... Εγώ δεν θα φύγω... Παρά μόνο όταν μου πεις εσύ...Και εσύ μωρό μου, με διώχνεις με τα λόγια και τις πράξεις, αλλά με την ψυχή σου παλεύεις να με κρατήσεις εκεί...

Δύσκολο παιχνίδι διαλέξαμε... Εσύ με τα κουτάκια και τα όρια σου και εγώ με τον αέρα που φυσάει μέσα μου λες και είμαι στο νησάκι της καρδιάς μου και αφήνομαι στον βοριά που ανακατεύει τα μαλλιά μου.. Εσύ γη και εγώ αέρας... Εσύ νερό και εγώ φωτιά... Εσύ ψαλίδι και εγώ χαρτί... Πόλεμος κανονικός και οι απώλειες κάθε μέρα μεγαλώνουν... Κι όμως.. Υπάρχουν και εκείνες οι στιγμές που αφηνόμαστε και οι δύο , που αποδεχόμαστε ο ένας την δύναμη του άλλου και την επιρροή του, και την αγάπη που μας ενώνει, και τον έρωτα που μας κατατρώει, και τότε, μόνο τότε, η αλήθεια μας φέρνει τόσο κοντά που όλα γίνονται πάλι εύκολα και το κοντέρ μηδενίζει.. Μέχρι να ξαναρχίσει να γράφει χιλιόμετρα, δύσκολα, ανηφορικά, και να έρθει η ώρα που εγώ θα σκαρώνω πάλι πλάνα απόδρασης και εσύ θα στήνεις τοίχους για να με κρατήσεις μέσα... "

Ένα κομμάτι από το καινούριο κεφάλαιο του βιβλίου μου.. Εμπνευσμένο όπως πάντα από την ζωή αλλά και από δύο ποστ που δεν είναι δικά μου... Την πυξίδα και το Puppetmaster... Ναι... Το συνεχίζω αργά αλλά σταθερά το βιβλίο μου - και μπορεί και να το τελειώσω κι όλας- και εδώ η Άννα μιλάει για μια σχέση που την πονάει αλλά της είναι πολύτιμη για να την αφήσει να χαθεί χωρίς προσπάθεια... Και προσθέτω και ένα τραγούδι που το λατρεύω πραγματικά... Άραγε, μέχρι να τελειώσω το βιβλίο , λέτε να μπορώ να ενθέσω και τραγούδια στα κεφάλαια με κάποιον τρόπο? Ωραίο δεν θα ήταν? Φιλιά!!!