Στην κουζίνα ολοταχώς....

Πρωινός καφές με ρέγουλα... Αν σας πω τι έχω πάθει θα γελάτε, obviously ο κόσμος έχει πολύ σοβαρότερα προβλήματα αλλά τι να κάνω και εγώ που πίνω τον αγαπημένο μου καφέ με το σταγονόμετρο μέχρι νεωτέρας? Βλέπετε, έχω ένα κόλλημα, τον Alta Rica της Nescafe, είναι ο μόνος καφές που μου αρέσει στην πραγματικότητα και συγχωρείστε τα ταπεινά μου γούστα, και εδώ και δυο μήνες περίπου έχει εξαφανιστεί από τα ράφια των Super Markets με αποτέλεσμα να τελειώνει το στοκ μου και να μην ξέρω τι να κάνω.. Έχω γυρίσει Βασιλόπουλους, Θανόπουλους, Βερόπουλους, Μαρινόπουλους, όλους τους - όπουλους τέλος πάντων, μέρα παρά μέρα που με χάνεις που με βρίσκεις σαν την γοργόνα την αδερφή του Μέγα Αλέξανδρου ρωτάω τους υπευθύνους "μήπως φέρατε Alta Rica?" αλλά μπα.... Μέχρι μέσον στην Nestle Ελβετίας έβαλα, αλλά ακόμα φως δεν έχω δει... Και το τελευταίο μου βάζο έχει μείνει σχεδόν άδειο, είναι ζήτημα αν μπορώ να φτιάξω δυο καφέδες ακόμα, και φυσικά τους φυλάω για εξαιρετικές περιστάσεις... Και έτσι προτιμώ τα πρωινά να πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας έξω, στην Παλιά Αγορά, το Ivy ή το Patron μέχρι να δω τι θα κάνω...
Πράγμα που με αποσυντονίζει μια που, αφού κάθε μέρα είμαι έξω από το πρωί αδυνατώ να συμμαζευτώ και να βάλω το σπίτι μου σε μια τάξη.... Εχτές ας πούμε που μου ήρθε μια έμπνευση να μαγειρέψω το βράδυ το αγαπημένο μας TV food για να παρακολουθήσουμε τον τελικό του Dancing with the Stars όπως του άρμοζε, ιδέαν δεν είχα πραγματικά για το τι είχα μέσα στην κατάψυξη και τα ντουλάπια της κουζίνας... Βέβαια, το σύμπαν για μια ακόμα φορά μου χαμογέλασε, και είχα τα πάντα, όμως όταν άνοιξα το ντουλάπι με τα τρόφιμα κόντεψε να μου έρθει ο ουρανός στο κεφάλι κυριολεκτικά... Και πρέπει να καθίσω μια μέρα να κάνω μια εκκαθάριση, να συμμαζέψω λίγο, γιατί είναι ντροπή η κουζίνα μου εξωτερικά να δείχνει κουκλίτσα και από μέσα να κρύβει το τέρας της Αποκαλύψεως....
Βέβαια, τέρας ή όχι, μια χαρά φάγαμε για βράδυ και θα σας δώσω και την συνταγή που είναι εύκολη και σούπερ νόστιμη για φαγητό που τρώγεται κυρίως με το χέρι... Και είχα προνοήσει να αγοράσω και παγωτά Ben & Jerry -σοκολάτα με macademia- και την χειροκροτήσαμε την Έρρικα με όλα τα κομφόρ και πολύ το ευχαριστηθήκαμε...
Τελικά η μαγειρική είναι μεγάλη ιστορία και απορώ πραγματικά με τις γυναίκες που δεν ασχολούνται... Μου φαίνονται τόσο τρομακτικά πασέ αυτές οι κυριούλες που ασχολούνται και καλά μόνο με την καριέρα τους και θεωρούν σχεδόν ντροπή να μάθουν να φτιάχνουν τρία φαγάκια της ανθρωπιάς για την οικογένεια τους , όταν έχουν βέβαια γιατί νομίζω πως οι περισσότερες ή δεν έχουν οικογένειες ή αυτές που έχουν είναι στα πρόθυρα της διάλυσης... Είχαμε μια τέτοια στην παρέα τις προάλλες, ανορεκτική, ξανθιά, ξινή και με εμμονή στην υγιεινή διατροφή, και με έναν κακομοίρη μαζί της που όταν είδε τις τηγανητές πατάτες άστραψε το μάτι του, η οποία όλο το βράδυ μας έπρηξε στην θεωρία.. Πως την κουζίνα στο σπίτι την έχουν διακοσμητική, πως ψήνουν μόνο σολομούς στην τοστιέρα - άκου σολομό στη τοστιέρα, να ξεράσω τώρα ή μετά?- πως θεωρεί χάσιμο χρόνου να ασχολείται με πράγματα για τα οποία αν κάποιος θέλει μπορεί να έχει προσωπικό να του τα ετοιμάζει, και πως όλη της η χαρά είναι να αγοράζει ρούχα στα οποία δεν θα χωρούσε αν έτρωγε κανονικό φαγητό κάθε μέρα (αλήθεια είναι αυτό by the way για να της δώσω και λίγο δίκιο)... Την κοιτάζαμε όλοι άναυδοι, και αυτή και τον άλλο τον μαύρο που έπεσε στο φαί σαν την ακρίδα, και στην επιστροφή σκεφτόμουν πόσοι δυστυχισμένοι άνθρωποι υπάρχουν εκεί έξω... Που ζουν με μια εικόνα στο μυαλό τους που θεωρούν υποχρέωση τους να την υπηρετούν με κάθε κόστος, και είναι λάθος εικόνα, γιατί σήμερα, στην εποχή που ζούμε, μια γυναίκα μπορεί να κάνει και καριέρα και να είναι και λεπτή, και να ξέρει να φτιάξει και δυο μακαρονάδες ή ένα φαγάκι απλό - δεν σας λέω να ανοίγει φύλλο για πίττες ή να ετοιμάζει μουσακάδες στο φτερό- χωρίς να της πέφτει το image στο πάτωμα...
Γιατί στην τελική, δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά αλλά και πιο απλό πράγμα ταυτόχρονα, από το να ετοιμάζεις κάτι νόστιμο με αγάπη και ενδιαφέρον για τους ανθρώπους που αγαπάς και να μαζεύεστε όλοι μαζί γύρω από ένα τραπέζι το βράδυ, μετά από την δουλειά και να τα λέτε, και να γελάτε και να περνάτε όμορφα... Και υπάρχουν πράγματα που γίνονται εύκολα και γρήγορα και χωρίς να χρειαστεί να χαλάσετε ούτε το άψογο μανικιούρ σας και η πιο σικ μου φιλενάδα, που είναι και λεπτή και σούπερ trendy, και επιτυχημένη σύντροφος και μαμά και δούλευε και σκληρά μέχρι πριν μερικά χρόνια, ναι για σένα λέω Λιάνα μου, είναι και μια από τις καλύτερες μαγείρισσες και οικοδέσποινες που ξέρω... Που σημαίνει πως μάλλον είναι και πιο έξυπνη από την ξινή που λέγαμε και πολύ πιο ικανή.. Και μπορεί να κάνει πολλά πράγματα μαζί το ίδιο καλά και όχι μόνο ένα...
Και αφού τα είπα όλα αυτά και ξένοιασα, πάρτε τώρα και την συνταγή για το TV food το καταπληκτικό που όπως θα διαπιστώσετε, δεν χρειάζεται να είσαι και πυρηνικός επιστήμων για να την πετύχεις....

Κοτοπουλάκια παναρισμένα με nachos και chilli...

Υλικά για τέσσερα άτομα..

Δύο πακέτα κοτόπουλο στήθος.
4 κουταλάκια του γλυκού chilli καυτερό
1 κουταλάκι του γλυκού κύμινο σε σκόνη
2 αυγά
2 πακέτα nachos απλά

Κόβετε το κοτόπουλο σε λωρίδες με πάχος περίπου δύο δάχτυλα.
Σε ένα μπολ χτυπάτε τα αυγά με τα δυο κουταλάκια chilli.
Στο multi τρίβετε τα nachos, το κύμινο, το υπόλοιπο chilli και λίγο αλάτι...

Στρώνετε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί, βουτάτε τα κοτοπουλάκια πρώτα στο μείγμα του αυγού και μετά στα θρυμματισμένα nachos και τα τοποθετείτε στο ταψί.

Πατάτες ψητές.

Υλικά για τέσσερα άτομα.

6 μέτριες πατάτες καλά πλυμένες με την φλούδα τους.
4 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο
1 κουταλάκι του γλυκού ρίγανη
1 κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο τριμμένο

Στρώνετε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί. Κόβετε τις πατάτες κάθετα στα τέσσερα και μετά στα δύο. Ανακατεύετε σε ένα μπολ το λάδι με τα μυρωδικά, βουτάτε μέσα τις πατάτες και τις απλώνετε στο ταψί.

Ανάβετε τον φούρνο στον αέρα στους 160 βαθμούς, βάζετε μέσα και τα δύο ταψιά και τα αφήνετε να ψηθούν περίπου μία ώρα.. Στο μισάωρο αλλάζετε θέση στα ταψιά.

Μαγιονέζα με lime και κόλιανδρο.

Ένα φλιτζάνι μαγιονέζα light.
Δύο κουταλιές της σούπας φρέσκο χυμό lime και το ξύσμα του.
Μια κουταλιά της σούπας φρέσκο κόλιανδρο ψιλοκομμένο ή αν δεν έχετε, ένα κουταλάκι του γλυκού κόλιανδρο σε σκόνη..

Ανακατεύετε όλα τα υλικά μέσα σε ένα μπολ καλά και αφήνετε την μαγιονέζα στο ψυγείο σκεπασμένη μέχρι την ώρα του σερβιρίσματος...

Όταν είναι όλα έτοιμα, σερβίρετε το κοτόπουλο και τις πατάτες στο πιάτο και στην μέση βάζετε μαγιονέζα σε ένα μπολάκι...
Το συγκεκριμένο φαγητό είναι αρκετά πικάντικο οπότε, αν δεν σας αρέσουν τα καυτερά, μπορείτε να μειώσετε το chilli στο μισό…
Επίσης, σημειώστε παρακαλώ πως το μόνο λάδι που χρησιμοποιούμε είναι αυτό για τις πατάτες, δεν βάζουμε παρά ελάχιστο αλάτι, πως η μαγιονέζα είναι light, και πως παρόλο που τα κοτοπουλάκια είναι πανέ γίνονται στον φούρνο.. Μιλάμε για το απαύγασμα της υγιεινής διατροφής σε ότι με αφορά...:-)

Αυτά για σήμερα και πάω να πιω τον καφέ μου ευχαριστημένη… Να έχουμε μια υπέροχη, γελαστή και χαλαρή εβδομάδα… Φιλιά…

UPDATE: Να απαντήσω από εδώ στον αγαπημένο μου Man About Town που έθεσε το θέμα αλλά και σε όσους από εσάς το σκεφτήκατε και δεν το αναφέρατε... Μπορεί η κριτική μου σε πρόσωπα και πράγματα καμιά φορά να είναι λίγο πιο υπερβολική από όσο χρειάζεται, όμως εξυπηρετεί συνήθως την θεατρικότητα του κειμένου... Και φυσικά, αντικατοπτρίζει στην βάση της απολύτως την άποψη μου, για την οποία διατηρώ αναφαίρετο το δικαίωμα μου να την εκφράζω, εδώ αλλά και όπου αλλού χρειαστεί, κυρίως επειδή, γράφοντας επωνύμως, δίνω το ίδιο ακριβώς δικαίωμα σε διάφορο κόσμο που με ξέρει ή δεν με ξέρει να με κρίνει...

Στην φωτογραφία το πιάτο σερβιρισμένο και βιντεάκι μαγειρικό για να κάνει ασορτί....

Ιστορίες για (ανατολίτες) αγρίους....

Τους χάζευα μια βδομάδα πριν στην Ψαρού.. Ζευγάρι γύρω στα τριάντα, εκείνος τριχωτός και ξαπλωμένος με χέρια πόδια ανοιχτά στην ξαπλώστρα του – τελευταία σειρά- και εκείνη συνομήλικη του, ξανθιά συνοικιακής απόχρωσης με αλυσίδα στην μέση να ζουζουνίζει δίπλα του όλο ενδιαφέρον και φροντίδα… Να τον πασαλείβει με αντηλιακό, να του χαμογελάει όλο σκέρτσο, να του στρώνει την πετσέτα που την έπαιρνε ο αέρας και να του βάζει τις σαγιονάρες του προσεκτικά όρθιες δίπλα στην τσάντα με τα μπανιερά μην τυχόν γεμίσουν άμμο… Τόση φροντίδα πια, μου τράβηξε την προσοχή σαν μαγνήτης… Ειδικά στο πασάλειμα του αντηλιακού που κράτησε τουλάχιστον ένα τέταρτο είχα καρφωθεί και προσπαθούσα να καταλάβω αν το αγόρι ήταν ανάπηρο - κουλό ας πούμε - και δεν μπορούσε μόνο του να απλώσει την αντηλιακή στα μούτρα του… Όμως λίγα λεπτά αργότερα, την ώρα που η καλή του ταχτοποιούσε ευλαβικά την πετσέτα του και γέμιζε τον φραπέ του με παγάκια, εκείνος τεντώθηκε νωχελικά και κούνησε χέρια και πόδια ταυτοχρόνως και μάλιστα προς διαφορετική κατεύθυνση, και η απορία μου λύθηκε.. Όχι δεν ήταν ανάπηρος.. Ήταν απλά άντρας ανατολίτης...
Τους παρατηρούσα λοιπόν, και μαζί μου και ο Μάνος και η Γεωργία και βάλαμε και τον Γιώργο κάποια στιγμή στο τριπάκι, μόνο τον Ζαννή δεν φωνάξαμε γιατί είχε φύγει βόλτα με το Riva, και ήθελα ειλικρινά να σηκωθώ και να πάω να την πιάσω και να της πω πως όλα αυτά που κάνει, και τα ακόμα περισσότερα που εμείς δεν θα είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε γιατί θα συνέβαιναν εκτός παραλίας, θα τα θυμάται κάποια στιγμή, όταν εκείνος ο άντρας ο ανατολίτης ο αγέρωχος που δεν μπορεί να κουνήσει το χέρι του για να βάλει αντηλιακό στα μούτρα του και πάγο στον φραπέ του θα της έχει ρίξει το κέρατο του ταράνδου, και θα γίνεται ακόμα πιο έξαλλη… Που ήταν τόσο κορόιδο και τόσο καλή - πάνε σετάκι αυτά τα δύο, καρατσεκαρισμένο, όσο πιο καλή είσαι με τους άντρες τόσο πιο κορόιδο καταλήγεις τελικά – και αντί να κάθεται εκείνη αραχτή στην ξαπλώστρα της και να λιάζεται έκανε την δουλάρα ακόμα και στην παραλία.. Αλήθεια σας λέω, τους έβλεπα εκείνη να ασχολείται μαζί του όλη την ώρα και εκείνον ατάραχο να ξύνει - σχεδόν κυριολεκτικά- τ΄αρχίδια του και με έπιανε τρέλα... Και ήθελα τόσο πολύ να της το πω - να σηκωθώ και να την ταρακουνήσω και να της φωνάξω να συνέλθει - που νομίζω πως αν η ενέργεια μεταδίδεται με την σκέψη μπορεί και να με άκουσε να της το ψιθυρίζω μέσα στο μυαλό της.. Ήταν και τόσο μικρή η απόσταση άλλωστε, δυο τρία μέτρα μας χώριζαν, που μπορεί και να με άκουσε να το λέω κυριολεκτικά… Βέβαια, λίγο αργότερα σηκώθηκαν να βουτήξουν, εκείνος μπροστά, τριχωτός και αγέρωχος και με αυτόν τον βηματισμό με τα πόδια ελαφρά ανοιχτά σαν να είχε συγκαεί και τα χέρια ελαφρά ανοιχτά επίσης , και εκείνη δυο βήματα πίσω, στις μύτες των ποδιών για να φαίνεται ο πωπός πιο βραζιλιάνικος και με το νου της μην τυχόν και συλλάβει καμιά ύποπτη κίνηση γύρω, καμιά ανταγωνίστρια που να θελήσει αυτό το κελεπούρι δικό της, και μετά ξεχάστηκα και δεν είδα αν τον σκούπισε κιόλας με την πετσέτα μην της πουντιάσει όταν βγήκαν ή το έκανε μόνος του…
Πάντως, η αλήθεια είναι πως βάζω το χέρι μου στην φωτιά για την συνέχεια της ιστορίας τους, μπορεί και για το τέλος της και ας με βρίσουν όλοι οι ανώνυμοι τους κόσμου… Που θα έχει δάκρυα και απογοήτευση και που ελπίζω να έχει και ένα μάθημα για το μέλλον για την καημενούλα την συνοικιακή ξανθιά…. Πως οι άντρες θέλουν περιποίηση, και ενδιαφέρον και νοιάξιμο, αλλά με μέτρο… Και πως άμα είναι να τον πασαλείβεις τον άλλο με αντηλιακό όλη μέρα και να βάζεις παγάκια στον φραπέ του, καλύτερα είναι να πάς να δουλέψεις αεροσυνοδός στην Ολυμπιακή… Που έχεις και μια πιθανότητα τελικά να γίνεις σύζυγος πρωθυπουργού… Ή εφοπλιστού…Ή τραγουδιστού... Ή επιχειρηματία… Και να πασαλείβουν εσένα με αντηλιακό instead…
Αυτά τα φιλοσοφικά για σήμερα, και θα τα πούμε από βδομάδα με μαγειρικές γιατί έχει έρθει η εποχή της φράουλας και της κρέμας και ετοιμάζομαι να μεγαλουργήσω... Φιλιά πολλά και καλημέρες σε όλους....

Η μπουκαμβίλια στη αυλή..

Την ιστορία μου την είπε μερικές μέρες πριν η Μαρία, η κολλητή μου, και από τότε γυρίζει στο μυαλό μου διαρκώς... Έτσι είναι η φιλενάδα μου... Σπέρνει σαν επίμονος κηπουρός τους σπόρους της στο μυαλό μου και μετά περιμένει υπομονετικά να ανθίσουν... Και έχει πάντα δίκιο... Και ακόμα περισσότερο, έχει πάντα τον τρόπο να βάζει τα πράγματα στις σωστές τους διαστάσεις...
Η Μαρία λοιπόν, στο εξοχικό της στο Κυπαρίσσι, έχει έναν κήπο μαγικό.. Μετά από χρόνια κηπουρικής - έχει και "πράσινο χέρι" βέβαια και αντίθετα από μένα που ότι φυτέψω μαραίνεται, εκείνη ότι φυτέψει πιάνει- περιποίησης και νοιαξίματος, έχει δημιουργήσει στην πίσω πλευρά του σπιτιού έναν παράδεισο πράσινου, σκιάς και δροσιάς.. Ασχολείται βέβαια πολύ, που την χάνεις που την βρίσκεις με ένα ψαλίδι και ένα φτυαράκι στο χέρι είναι, μάλιστα μια εποχή στο νησί κούρευε και τις ελιές της βεράντας μου σε αφράτες μπαλίτσες, όμως το αποτέλεσμα την δικαιώνει απολύτως... Με υπέροχες βραδιές κάτω από την σκιερή πέργκολα, με γέλια και κουβέντες και παρέες που μαζεύονται στο τραπέζι και περνάνε ατέλειωτες ώρες χαράς και ηρεμίας...
Μέσα σε αυτόν τον όμορφο κήπο λοιπόν, υπήρχε και μια μπουκαμβίλια... Που ήταν πανέμορφη, χρωματιστή και πλουμιστή αλλά η ταλαιπωρία της ήταν πάντα μεγαλύτερη από την χαρά της.. Γιατί ούτε σκιά έκανε, ούτε δροσιά πρόσφερε... Αντίθετα, μονίμως άπλωνε ρίζες και έπνιγε τα μικρότερα φυτά, σκόρπιζε τα φύλλα της παντού και λέρωνε τα πάντα και κάθε φορά που έπρεπε να την περιποιηθεί η Μαρία βρισκόταν μονίμως με τα χέρια γδαρμένα από τα αγκάθια της... Την πάλευε όμως χρόνια και την είχε κούκλα.. Φουντωτή και περιποιημένη.. Μέχρι φέτος το Πάσχα που έτσι όπως ήταν μπλεγμένη ανάμεσα στα αγκάθια της προσπαθώντας να κόψει πάλι τα κλαδιά που έπνιγαν τους κισσούς της με τα χέρια της ματωμένα για μια ακόμα φορά, αναρωτήθηκε για ποιον ακριβώς λόγο παιδευόταν τόσα χρόνια. Τι της πρόσφερε αυτή η μπουκαμβίλια πια ώστε να αξίζει την τόση ταλαιπωρία? Η απάντηση ήταν απλή. Τίποτα απολύτως... Από συνήθεια και υπερβάλοντα ζήλο, επειδή κάποτε την φύτεψε στον κήπο της και θεωρούσε υποχρέωση της να την διατηρεί , έχανε τόσα χρόνια ώρα και ενέργεια για ένα φυτό που στην ουσία δεν της πρόσφερε κανενός είδους χαρά πέραν της όμορφης εικόνας που όμως δεν ήταν τέτοια που να αξίζει την κούραση της.. Και έτσι, πήρε ένα πριόνι και την έκοψε από την ρίζα.. Και ξεμπέρδεψε.. Και ηρέμισε και μπορεί τώρα η αυλή της να μην έχει μπουκαμβίλια, έχει όμως όλα τα υπόλοιπα φυτά που της χαρίζουν τον ίδιο ίσκιο και την ίδια δροσιά εδώ και χρόνια και τίποτα δεν έχει αλλάξει στην χαρά που παίρνει όταν κάθεται τα βράδια κάτω από την πέργκολα με τα κεράκια της αναμμένα και ένα ποτήρι παγωμένο κρασί, μόνη της ή με παρέα, και απολαμβάνει την ησυχία και την ηρεμία της φύσης...
Και μου την διηγήθηκε λοιπόν την ιστορία αυτή μερικές μέρες πριν, στην διάρκεια μιας απολύτως άσχετης αλλά απίστευτα σχετικής όπως αποδείχτηκε κουβέντας, πίνοντας καφέ σε μια άλλη σκιερή αυλή στην Φιλοθέη, και η ερώτηση της στο τέλος ήταν απλή.. "Τι την χρειάζεσαι την μπουκαμβίλια στην αυλή σου?"
Έλα μου ντε? Και το σκέφτηκα πολύ και σοβαρά, και παρατήρησα τα σημάδια που τόσο καιρό άφηνα να περνάνε έτσι, στο ντούκου που λένε, και η απάντηση ήταν ακόμα απλούστερη... Δεν την χρειάζομαι... Καθόλου... Και είναι ώρα να πάρω το πριόνι μου και να γίνω και εγώ επίμονος κηπουρός... Και να αφήσω τα υπόλοιπα φυτά του κήπου μου να μου χαρίζουν όλα όσα αγαπάω... Δροσιά, σκιά και μια όαση να κουρνιάζω μέσα της τα βράδια.. Εύκολα, απλά , χωρίς να με παιδεύουν και χωρίς να ματώνουν τα χέρια μου με τα αγκάθια τους ... Καληνύχτα και καλό σαββατοκύριακο....

Το νησί....

Επέστρεψα από το νησί και η ζέστη στην Αθήνα είναι αφόρητη.. Μου λείπουν ήδη η θάλασσα, το αεράκι που δρόσιζε τα βράδια μου, οι φίλοι μου και η ενέργεια που άδειαζε το μυαλό μου και τα έκανε όλα εύκολα και όμορφα... Και μετράω μέρες μέχρι να επιστρέψω.. Για καλά... Και τώρα που όλα έξω βράζουν και τα air conditions ίσα που καταφέρνουν να κρατήσουν το σπίτι μέσα δροσερό, σκέφτηκα να ανεβάσω μερικές φωτογραφίες, έτσι για να αλλάξω διάθεση και να γυρίσει το μυαλό μου πίσω σε όλα αυτά τα υπέροχα που άφησα να με περιμένουν...

Ψαρού, η ξαπλώστρα μου δίπλα στο κύμμα..




Gola, καλωσόρισμα...


Nammos, το δεύτερο μου σπίτι...



Luisa Beach...


Νυχτερινή θέα από την βεράντα...


Sea Satin....


Μικρή Βενετία....


Μικρός Άγιος Σώστης, ίσως η ωραιότερη παραλία του νησιού...



Πάνορμος, ο Γιώργος, η κόρη του και ο Αντώνης...


Δειλινό στο σπίτι του Ζαννή...


Belvedere Club...

Φωτισμένο Matsuhisa...

Και τραγουδάκι τι άλλο, φυσικά Stavento... Σαν έρθει η μέρα....:-)

UPDATE: Θα λείψω για μερικές μέρες... Όταν επιστρέψω όμως σας υπόσχομαι άφθονο ροζ, πολλές μαγειρικές και δροσερό, καλοκαιρινό mood... Φιλιά πολλά σε όλους...

Αφιερωμένο...

Έτσι απλά...

Το σπίτι με υποδέχεται σιωπηλό... Η βόλτα στην Χώρα δεν με ενθουσίασε , έχω μάθει πια που περνάω καλά και γιατί, και τα υπόλοιπα προτιμώ να τα αγνοώ.. Και όταν δεν τα αγνοώ απλά πληγώνουν την αισθητική μου... Τώρα όμως, αυτή η ώρα, είναι υπέροχη... Γράφω έξω, στην βεράντα, με θέα την φωτισμένη πισίνα και την πόλη που απλώνεται κάτω από τα πόδια μου λαμπερή σαν ζωγραφιά... Κάνει δροσιά αλλά είναι ευχάριστα.. Και έχω μια διάθεση να βουτήξω τα πόδια μου στο νερό ή ακόμα καλύτερα να κάνω ένα βραδινό μπάνιο, χωρίς ρούχα, και να αφεθώ στην ηρεμία του τοπίου...

Πάντα η ενέργεια του νησιού με χαλαρώνει.. Βάζει τις σκέψεις μου σε τάξη, σαν να αδειάζει το μυαλό μου από τα περιττά και να εστιάζει μόνο σε αυτά που πρέπει... Γεμίζουν οι μπαταρίες της ψυχής μου, γαληνεύει το είναι μου... Και έρχονται οι λύσεις από μόνες τους, σαν να τις έστειλε ο από μηχανής Θεός, σαν να μπαίνουν τα κομματάκια του παζλ στην σωστη τους θέση κλείνοντας σου το μάτι που έψαχνες τόσον καιρό απεγνωσμένα για αυτό που ήταν μπροστά στα μάτια σου, ολοφάνερο... Το έχω ξαναπεί, τα καλύτερα και τα χειρότερα μου τα έχω περάσει εδώ.. Και με μια ισορροπία της φύσης μαγική, τα καλύτερα τα θυμάμαι με κάθε λατρεμένη λεπτομέρεια και τα χειρότερα τα έχω ξεπεράσει από καιρό... Και οι πληγές έχουν επουλωθεί αφήνοντας ανεπαίσθητα σημάδια και οι αναμνήσεις έχουν γίνει ορόσημα που φωτίζουν την ιστορία της ζωής μου σαν φάροι... Για να θυμάμαι, να χαμογελάω και να μην χάνομαι...
Η ώρα περνάει και νυστάζω, και κρυώνω και λίγο... Είναι ήδη καινούρια μέρα, καινούρια εβδομάδα και όλα μοιάζουν πιο εύκολα και πιο απλά... Και πάω να κοιμηθώ με την ψυχή μου ανάλαφρη και γελαστή... Γιατί τα καλύτερα είναι πάντα εδώ.. Γύρω μου, μέσα μου.. Και μπορεί καμιά φορά να μπερδεύομαι και να ξεστρατίζω, όμως τελικά το νησάκι θα μου δείχνει τον δρόμο... Που είναι μόνο της καρδιάς... Καληνύχτα και καλημέρα σας...

Ήλιος, θάλασσα, γέλια και η κρίση που είναι παντού...

Οι μέρες περνάνε χαλαρά... Πρωινά ολόκληρα στην παραλία - έχω ήδη πάρει χρώμα- με αντηλιακό, βουτιές , περιοδικά και κουβέντες επί παντός επιστητού, φίλοι που πηγαινοέρχονται και που τους έχω επιθυμήσει πολύ, μεσημέρια με παγωμένες Coca Light και μενού που πάει από τα κεφτεδάκια στην spicy crab salad και πίσω κάτω από σκιερές πέργκολες με θέα την πιο όμορφη και αγαπημένη παραλία, απογευματινός ύπνος με άρωμα κρέμας σώματος και σαμπουάν σε δροσερά σεντόνια και τα βράδια δείπνα με φίλους καρδιάς και χουζούρικα ποτάκια... Μου αρέσει αυτό το πρόγραμμα... Ακόμα και χτες που γύρισα σπίτι σχεδόν ξημερώματα, ξενυχτήσαμε ήρεμα... Με cocktails, συζήτηση - που δεν ξέφυγε από την κρίση και την ακρίβεια φυσικά- και γέλια παρόλα αυτά, πως να μην γελάμε όταν είμαστε επιτέλους στον δικό μας παράδεισσο? Και είχαμε και τούρτα σοκολάτα χτες, με κεράκι και Happy Birthday song για το κορίτσι των γενεθλίων, και ευχές από καρδιάς, και φιλιά και τον Γιώργο να πηγαινοέρχεται για να βεβαιωθεί πως όλα είναι όπως πρέπει, και είχαμε και απρόοπτα που τα λύσαμε, όπως τα T-shirts του Μάνου που έμειναν στην Αθήνα αλλά έφτασαν τελικά χτες βράδυ στγο νησί μέσα από μια άψογα συντονισμένη "επειχείρηση φιλίας", ή το στοκάρισμα του ψυγείου με Σουρωτές από κιβώτια που έκαναν μια ολόκληρη μέρα για να φτάσουν από το αυτοκίνητο στο σπίτι σε δόσεις... Ή την βελουτέ κουβερτούλα με τον Winny the Pooh που προσγειώθηκε στο κρεβάτι μου για να με ζεσταίνει τα βράδια όταν μουρμούρισα πως κρυώνω - όλο το σπίτι είναι σε θερμοκρασία συντήρησης , τι να πω?- και με έκανε να αναρωτιέμαι πως βρεθηκε μέσα στον ναό του design και του Hermes ένα αφράτο παιδικό κουβερτάκι και απάντηση να μην έχω πάρει ακόμα...
Οι μέρες περνάνε χαλαρά λοιπόν και ευτυχώς δεν τελειώνουν ακόμα, έχουμε κι άλλες μπροστά μας, και διάβασα και ένα βιβλίο παράξενο, τους Δαιμονιστές του Αύγουστου Κορτώ που μιλούσε για τον έρωτα που καταστρέφει και αποδομεί ενώ είχα στο πρόγραμμα να ασχοληθώ με την ζωή της Coco Chanel που μου φαινόταν πιο ταιριαστή στο κλίμα και την περίσταση.. Μου το σύστησε όμως ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ παρόλο που με παιδεύει αφάνταστα, και είχε δίκιο... Να το διαβάσετε, σας το συνιστώ.. Και μετά μπορούμε να διοργανώσουμε on line λογοτεχνική βραδιά και να το συζητήσουμε.. Θα με ενδιέφερε πολύ να ακούσω και άλλες γνώμες... Τέλος, το νησάκι παραμένει πανάκριβο, αμετανόητα πανάκριβο μάλλον για την περίοδο που διανύουμε, πανέμορφο όμως, και μισοάδειο... Με πολλούς ξένους τουρίστες πια, οι Έλληνες έχουν μειωθεί γύρω στο 50% μας έλεγαν φίλοι μαγαζάτορες, με αρκετή γκρίνια αλλά και με αρκετά νέα oppenings για τα οποία όμως θα σας πω άλλη μέρα...
Προς το παρόν τελειώνω τον καφέ μου και πάω να βάλω μαγιό και να φύγω... Ο ήλιος έξω λάμπει και πρέπει να τελειοποιήσω το χρώμα μου... Φιλιά πολλά και καλημέρες...

Dream days and nights...

Πϊνω τον πρωινό καφέ μου στην ωραιότερη βεράντα της γης.. Για μένα.. Έξω φυσάει αλλά ο ήλιος λάμπει - lλάμπει και μέσα - και όλα είναι ακριβώς όπως πρέπει... Μασουλάω απολαυστικά το brioche μου που ήρθε right on time τελικά, διαβάζω περιοδικά και σε λίγο θα πάω για κερί... Και μετά... Μετά a dream comes true και μάλιστα για μια ολόκληρη εβδομάδα, και όλα όσα ονειρευόμουν και περίμενα με ανυπομονησία τόσον καιρό θα γίνουν πραγματικότητα.. Και το απόγευμα θα είμαι αρπαγμένη από τον ήλιο, θα μυρίζω St. Barth, θα έχω ασημένιες μπούκλες και ένα χαμόγελο που θα λάμπει σαν φάρος...

Υ.Γ. Πάντα εδώ, στο λατεμένο νησάκι, με περιμένει μια "επίθεση αγάπης"... Που με κάνει να νοιώθω όχι απλά ευπρόσδεκτη αλλά σχεδόν απαραίτητη... Το τεράστιο χαμόγελο του Ζαννή και η πιο σφιχτή και φιλόξενη αγκαλιά, το σπίτι, το δωμάτιο μου που είναι όλα σαν να μην πέρασε μια μέρα, η αγάπη που είναι πάντα εδώ... Ακόμα και τα σκυλάκια που μου κάνουν τρελές χαρές όταν με βλέπουν και περιμένουν να τα βγάλω βόλτα και να παίξουμε... Και η φιλενάδα μου βέβαια, που μαζί το σχεδιάσαμε όλο αυτό φέτος και μαζί το υλοποιούμε... Και που το χαμόγελο της είναι το ίδιο λαμπερό με το δικό μου... Αγάπη ολόγυρα και εγώ στην μέση, ευτυχής, ασφαλής και ευτυχισμένη... Και τα απόγευμα έρχεται και ο Μάνος και θα είναι όλα ξανά, ίδια σαν άλλοτε...

Εχτές το βράδυ, σε μια άλλη βεράντα με παγωμένα cocktails, λιχουδιές υπέροχες και λατρεμένο girl's talk η ώρα πέρασε σαν γάργαρο νεράκι.. Και όταν επέστρεψα στο σπίτι, ο φίίλος μου με περίμενε, "πριν τον πανικό του σαββατοκύριακου να σε ευχαριστηθώ και εγώ λίγο" ήταν η ατάκα που με έκανε λιώμα, πάντα με κάνουν λιώμα οι άνθρωποι που δεν ντρέπονται να δείξουν τα αισθήματα τους, και μετά ήταν η ώρα των εξομολογήσεων από καρδιάς έτσι για να θυμόμαστε πως μπορεί να περνάει ο καιρός αλλά όταν χρειάζεται ξέρουμε και οι δυο να ακούμε και να εμπιστευόμαστε... Και μιλήσαμε για τα πάντα, για όσα μας απασχολούν και μας παιδεύουν και για όλες τις εκκρεμότητες που έχουμε να λύσουμε και οι δυο, ο καθένας τι δικές του, και καταλήξαμε να χαζεύουμε την υπέροχη θέα χαμογελώντας με την βεβαιότητα πως όλα θα πάνε καλά... Και κοιμήθηκα γλυκά, σαν πάνω σε συννεφάκι.... Και είμαστε ακόμα στην αρχή... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...

Την βοήθεια σας παρακαλώ...

Better late than never, κατάφερα να μαζευτώ σπίτι μου μόλις τώρα από το πρωί, μετά από χίλιες δουλειές και ένα απίστευτο πήξιμο στην κίνηση, τι σκατά γίνεται σήμερα και είναι όλοι οι δρόμοι σαν χαλί από τοίχο σε τοίχο από τα αυτοκίνητα μου λέτε? Ο Άρις με περίμενε έξαλλος για να με βρίσει και να φύγει, τον είχα αφήσει όλη μέρα stand by να περιμένει ένα δέμα από Λονδίνο που δεν έφτασε ποτέ και χρειάστηκε να τον δωροδοκήσω για να του περάσουν λίγο τα νεύρα, ο Droopy ξύνεται μανιωδώς γιατί τον έχει πιάσει πάλι η αλλεργία του και μάλλον αύριο πρέπει να τον πάω πάλι στον γιατρό, και η αναζήτηση του βρωμο- πακέτου απέβη μάταια μια που μέχρι να συνεννοηθούμε με ποιά εταιρία έρχεται, έπεσα πάνω σε τηλεφωνητή.. Ες αύριον τα σπουδαία, πράγμα που δεν θα ήταν big deal αν αύριο δεν έφευγα.. Και αν δεν είχα μέχρι να φύγω μια μέρα επίσης πηγμένη στα ραντεβού και στις δουλειές, πράγμα που τα κάνει όλα πιο δύσκολα απ΄ ότι συνήθως... Μου την σπάει που όποτε είναι να φύγω κάτι γίνεται και τρέχω μονίμως μέχρι τελευταία στιγμή σαν τον Βέγγο.. Και φτάνω πάντα στο αεροδρόμιο στο παρά τσακ, και προλαβαίνω το αεροπλάνο με την μια ρόδα στον αέρα, που λέει ο λόγος.. Οφείλω επίσης να ομολογήσω πως έχω ταπεινά κίνητρα σε σχέση με το συγκεκριμένο δέμα το οποίο σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα άφηνα στεγνά να επιστρέψει πίσω από εκεί που ήρθε, όσο και αν αγαπώ βαθιά την παραλήπτρια του, μια που έχω φάει τα νιάτα μου σήμερα από το πρωί προσπαθώντας να το εντοπίσω και οδηγώντας ταυτοχρόνως most of the time.. Εμπεριέχει όμως among others και τα αγαπημένα μου περιοδικά... Μαζί με τα ακόμα πιο αγαπημένα μου brioches. Και αυτό μου δίνει ένα κίνητρο παραπάνω για να προσπαθήσω λίγο ακόμα να το βρω... Γι' αυτό και κάνω έκκληση σε γνωστούς και αγνώστους γιατί ποτέ δεν ξέρει κανείς τι θα του κληρώσει.. Στην Ελλάδα ζούμε, την χώρα της πατέντας και του κονέ.. Λέω λοιπόν, μήπως κανείς έχει κανέναν γνωστό στο ELTA courier να με σώσει? Για βάλτε ένα χεράκι βρε παιδιά γιατί με βλέπω να φεύγω χωρίς τα πράγματα μου και πολύ θα μου στοιχίσει, αλήθεια σας λέω... Φιλιά πολλά και ευχαριστώ εκ των προτέρων....

Summer plans...

Καινούρια εβδομάδα και όλα μοιάζουν υπέροχα... Εκτός από τον καιρό που εξακολουθεί να μας τα χαλάει λίγο - αλλά η ΕΜΥ επιμένει πως από Τετάρτη το καλοκαίρι θα έρθει και θα εγκατασταθεί κανονικά - όλα όσα με βασάνισαν τόσο τον τελευταίο καιρό, επαγγελματικά, προσωπικά, οικογενειακά, ψυχολογικά, όλα, με έναν μαγικό τρόπο δείχνουν να παίρνουν τον δρόμο τους... Αποδεικνύοντας για μια ακόμα φορά πως αυτά που είναι να γίνουν θα γίνουν από μόνα τους και αυτά που είναι να μην γίνουν δεν θα γίνουν, όσο και αν τα παλέψουμε, όσο και αν προσπαθήσουμε, όσο και αν παιδευτούμε....
Μαθήματα ζωής που εξακολουθώ να εκτιμώ το ίδιο πάντα, ίσως γιατί μου επιβεβαιώνουν ξανά και ξανά την θεωρία μου για το σύμπαν και την Πολυάννα που κρύβεται πάντα μέσα μου ακόμα και όταν όλα γύρω μοιάζουν κατάμαυρα.. Και οι δυσκολίες κρύβουν πάντα δώρο, δεν θα κουραστώ ποτέ να το επαναλαμβάνω, και όλα όσα γίνονται, αν τα δούμε ψύχραιμα και αντικειμενικά μας δείχνουν απλά τον δρόμο.. Για την καλύτερη πορεία της ψυχής και της καρδιάς μας.. Αρκεί να θυμόμαστε να βάζουμε τον εγωισμό στην άκρη και να δεχόμαστε αυτά που νοιώθουμε χωρίς ντροπή.. Η αγάπη υπομένει και επιμένει.. Και στο τέλος νικάει πάντα... Και όποιος την νοιώθει και την αποδέχεται, είναι τυχερός και ευλογημένος και είναι τεράστια ανοησία να χαλάμε την αγάπη για να δείξουμε δυνατοί ή ανεξάρτητοι ή υπεράνω... Και μιλάω για κάθε είδους αγάπη.. Για την οικογένεια μας, για τους φίλους μας, για τους έρωτες μας... Η αγάπη είναι μια και είναι η βάση.. Τα υπόλοιπα τα υφαίνουμε γύρω της.. Και μπορεί τα σχέδια να αλλάζουν, και τα χρώματα, και οι βελονιές, όμως ο καμβάς παραμένει..
Και έτσι, ξεκινάω την καινούρια εβδομάδα χαρούμενη και ήρεμη.. Και οργανώνομαι και κάνω σχέδια και ετοιμασίες και περιμένω με ανυπομονησία τις μέρες που θα έρθουν... Και μέσα στο μυαλό μου αντηχούν τραγουδάκια εύθυμα και καλοκαιρινά και ονειρεύομαι ολοήμερα αράγματα κάτω από ομπρέλες δίπλα στην θάλασσα, και ατελειώτα girl's talk, και μεσημέρια με γέλια και φίλους καρδιάς, και βραδινά ποτά με θέα κάτω από ουρανό γεμάτο αστέρια, και ύπνο με όνειρα που θα με ταξιδεύουν εκεί που είναι η καρδιά μου... Και μυρωδιά αντηλιακού, και μαλλιά με μπούκλες κάτω απο πλατύγυρο καπέλο, και την θάλασσα να με τυλίγει και να με ηρεμεί, και τον ήλιο να με καίει, και παγωμένα cocktails, και μουσικές και χορό μέχρι τα χαράματα... Και αγκαλιές και φιλιά και ματιές που καίνε.. Και ηλιοβασιλέματα, και ανατολές, και όλα όσα θυμίζουν, και μυρίζουν, και έχουν γεύση από καλοκαίρι...
Καινούρια εβδομάδα και όλα, είναι ένα βήμα πιο κοντά... Και σας καλημερίζω με ένα τραγούδι που μιλάει για καλοκαίρι και με ένα φιλί...