It's winter time... (Updated)

Έξω χιονίζει.. Όχι τόσο που να το στρώσει αν και στην Κηφισιά και την Εκάλη τα δέντρα  και τα παρτέρια έχουν ασπρίσει κάνοντας το τοπίο να φέρνει προς το ελβετικό του, αλλά στην πραγματικότητα μας κάνει τόση εντύπωση γιατί δεν είμαστε συνηθισμένοι.. Και φερόμαστε λες και είμαστε σε καθεστώς πολιορκίας και δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε στους δρόμους κανονικά, με αποτέλεσμα η ουρά για το parking του Golden Hall στη 1 το μεσημέρι να φτάνει κάτω από την γέφυρα, αν είναι ποτέ δυνατόν... Εγώ που τις καθημερινές  όταν πηγαίνω παρκάρω σε ένα σχεδόν άδειο από αυτοκίνητα parking - ακόμα και εχτές δηλαδή -  δεν πίστευα στα μάτια μου.. Και αν δεν ήταν το καινούριο μου iphone 4 που αντιμετωπίζει προβλήματα και έπρεπε να πάω στο istore επειγόντως, θα είχα κάνει επιτόπου στροφή και θα είχα φύγει τρέχοντας... Πάντως η αλήθεια να λέγεται, πολύ το είχα επιθυμήσει αυτό το κρύο και χτες το βράδυ κατά τις 2, βγαίνοντας από τον Τηλέμαχο στην Κηφισιά η χαρά μου δεν λεγόταν όταν είδα το αυτοκίνητο μας χιονσιμένο και τις νιφάδες να μας συνοδεύουν μέχρι το Ψυχικό.. Αφού όπως μου είπε ο Άρις όταν γύρισε και εκείνος, έριχνε χιονόνερο ακόμα και στο Γκάζι..

(οι φωτογραφίες που είναι οικογενειακές μεν, δανικές δε, δεν είναι από τις Άλπεις αλλά από την εξωτική Κάτω Κηφισιά σήμερα το πρωί...Και βέβαια, είναι εφετζίδικες γιατί έχουν τραβήξει τις κορυφές από τα δέντρα..)

 

Έτσι σήμερα κατέβασα από την ντουλάπα το χοντρό μου καστόρινο παλτό και ανέσυρα για πρώτη φορά φέτος και ένα κασκόλ για να βγω να κάνω τις δουλειές μου, και πολύ μου άρεσε.. Αφήστε που όπως μου είπε ο Βαγγέλης αυτό το ξηρό κρύο - ακόμα και το ψιλό χιονάκι- δεν χαλάει τα μαλλιά όπως κάνει η υγρασία οπότε το χτένισμα μου - γιατί είχα μποτέ πρωί πρωί- θα κρατήσει σούπερ και για τον γάμο και το αυριανό κάλεσμα... Για το οποίο η γαϊδούρα, παρόλο που έχω πάρει όλα τα υλικά, βαριέμαι να φτιάξω την lemon pie και θα την παραγγείλω τώρα αμέσως από την Νανά Γιώτη.. Και αντί να μπω τώρα στην κουζίνα και να φτιάχνω ζύμες και κρέμες, θα κουκουλωθώ με το αφράτο μου πάπλωμα και θα κοιμηθώ...:-) 

Και το βράδυ θα είμαι φρέσκια και εποιμοπόλεμη γιατί έχουμε μεγάλη νύχτα μπροστά μας που την περιμένω πως και πως για δυο λόγους.. Πρώτον γιατί μου άρεσε πάρα πολύ το φαγητό στο Ψωμί και Αλάτι και ανυπομονώ να ξαναφάω τα πιτάκια με την γραβιέρα και το χοιρινό και δεύτερον γιατί μαζί μας σήμερα θα είναι και η Τζίτζι που ήρθε από την Ελβετία απαστράπτουσα, αδύνατη, κούκλα  και με καινούριο hair look - αυτό το απέκτησε εδώ σήμερα το πρωί- και νομίζω πως το αγόρι με τα μπλέ θα την δει και θα πάθει ατύχημα και θέλω πάρα πολύ να είμαι από μια μεριά και να χειροκροτώ (από μέσα μου)...Και είναι και η υπόλοιπη παρέα σούπερ - ελπίζω οι βόρειοι να μην αποκλειστούν και να καταφέρουν να κατέβουν- και γενικά, we will have such fun!!!!!

(Εδώ προσπάθησα να τραβήξω το χιόνι που έπεφτε χτες το βράδυ όταν γυρίσαμε και δεν τα πολυκατάφερα αλλά δεν πειράζει γιατί κοιτάξτε τι ωραίες φωτογραφίες τραβάει το καινούριο μου (απολύτως προβληματικό κατά τα άλλα) κινητό!!! Και έχει και φλας... Ουάου!!!)

Οπότε μόλις τελειώσω την αναβάθμηση του κινητού μου - τι γολγοθάς και αυτός, από χτες παιδεύομαι και δεν έχω καταφέρει να έχω internet χωρίς WiFi και να στέλνω MMS γιατί η Wind τα πουλάει μεν τα iphone4 αλλά δεν τα υποστηρίζει τεχνικά- θα προσγειωθώ με πλονζόν στο κρεβατάκι μου μέχρι νεωτέρας.. Και όταν ξυπνήσω με το καλό, θα φτιάξω το τσαγάκι μου που σήμερα εκτάκτως θα το συνοδεύσω με μακαρόν Laduree, θα ανάψω τα κεριά και τα φωτάκια μου, θα χαζολογήσω και λίγο στην τηλεόραση και όταν έρθει η ώρα θα ντυθώ ζεστά και θα εκδράμω...

Φιλιά πολλά σε όλους και καλησπέρες τέτοια ώρα πια, και να έχουμε ένα υπέροχο υπόλοιπο σαββατοκύριακο...  

UPDATE: Πίνω τον πρωινό μου καφέ και μασουλάω μακαρόν.. Τέλεια.. Έξω έχει βγάλει ήλιο αλλά το κρύο καλά κρατεί.. Ο Μάνος έφυγε για τον γάμο - εγώ θα πάω μόνο στο τραπέζι τελικά- και στο μεταξύ θα πιω και έναν καφέ με την φιλενάδα μου που δεν την είδα όσο ήθελα χτες μέσα σε όλη την πρωινή μας τρεχάλα.. Όσο για χτες, το αγόρι με τα μπλε δεν ήταν εκεί (ντροπή και αίσχος αλλά δεν πειράζει γιατί εκείνο έχασε) αλλά εμείς περάσαμε σούπερ.. Φάγαμε πολύ καλά, γελάσαμε πολύ, η παρέα ήταν υπέροχη, τι άλλο χρειάζεται μια βραδιά για να κυλήσει σαν νεράκι? Και το μαγαζί ήταν τίγκα βέβαια πάλι αλλά με κανονική αναλογία πελατών λόγω Σαββάτου, είχε και άλλους άντρες around δηλαδή εκτός από τους δικούς μας, είχε και σελέμπριτις - την Ελεωνόρα Μελέτη χωρίς τον αγαπημένο της αλλά με φίλες της- χωρίς να λείψουν και οι γνωστές εμφανίσεις "έχω έρθει να εντυπωσιάσω το αγόρι με τα μπλε και αν δεν τα καταφέρω μετά θα πάω να δω την Πάολα με τον Μαζώ".. Μια κοπελίτσα που καθόταν δίπλα μας ας πούμε, φορούσε μαύρο σορτς, δαντελένιο μαύρο καλσόν, ψηλοτάκουνες μαύρες μπότες μέχρι το μπούτι της και είχε και το μαλλί ξανθό, μακρύ, καμμένο και φουσκωτό.. Ότι φοράμε δηλαδή για να πάμε να φάμε σε μια ταβέρνα..:-)))) Και αυτή είναι η διαφορά ανάμεσα στο να είσαι κούκλα και απαστράπτουσα (ντυμένη με τα κανονικά σου ρούχα και χωρίς να έχεις κάνει extra effort) από το να έχεις στολιστεί σαν λατέρνα και να έχεις βγει παγανιά για γκόμενο... Αυτά και καλή Κυριακή!!!!

Butterflies in my eyes....

Έξω έχει αρχίσει να φυσάει και στις ειδήσεις έλεγαν πως από αύριο η θερμοκρασία πέφτει και το Σάββατο θα έχουμε τα πρώτα χιόνια.. Μακάρι αν και αυτό θα σημαίνει πως και ο καιρός έχει αρχίσει και τα παίζει κι αυτός μαζί μας, αν σκεφτείτε πως σήμερα το μεσημέρι πίναμε καφέ στο Common Secret με την Ελένη έξω, και ήταν μια χαρά.. Τέλος πάντων, δεν θα παραπονεθώ κιόλας, θέλω πολύ να βάλει κρύο και να αρχίσω να φοράω μπότες και παλτώ και σκουφάκια, βαρέθηκα θανάσιμα αυτές τις ενδιάμεσες ζακετούλες και τα κοντομάνικα μέσα στον Δεκέμβρη.. Το απόγευμα χάζευα περιοδικά πίνοντας το τσάι μου και όλα αυτά τα σκούρα χρώματα, και τα μάλλινα υφάσματα, και οι λεπτομέρειες από γούνα, και τα καπέλα που λατρεύω,  θέλουν το ανάλογο κλίμα και εμείς καιρό τώρα ζούμε λες και είμαστε στο L.A.  αλλά χωρίς τα θεϊκά κορμιά τριγύρω και τα roller skates... 

Αργότερα έφτιαξα πάλι english pie.. Σκοπέυω να την παρουσιάσω σε ένα από τα τραπέζια των γιορτών και θέλω να κάνω λίγο practice αν και νομίζω πως τον πήρα τον αέρα πια και όπως θα δείτε, σήμερα έκανα πιο επαγγελματική δουλειά στην διακόσμηση.. 

Την φάγαμε χαζεύοντας Top Chef στην τηλεόραση και μετά Master Chef στο καπάκι, με τα φωτάκια του δέντρου να αναβοσβύνουν μαζί με τα φώτα της βεράντας, με κόκκινο κρασί και με τον Droopy κουλουριασμένο στο μαξιλάρι του να ροχαλίζει σαν τρένο και να μας κάνει να γελάμε... Μου αρέσουν πολύ οι Πέμπτες με αυτό το σερί μαγειρικών εκπομπών και μια χαρά με βόλεψε που ακυρώθηκε η σημερινή μας έξοδος εκτάκτως.. 

Και τώρα, αφού ετοίμασα την λίστα με τα αυριανά μου ψώνια - την Κυριακή το βράδυ έχω υποσχεθεί μια lemon pie που πρέπει να την ετοιμάσω από το Σάββατο και να την τελειώσω λίγο πριν φύγουμε για εκεί που είμαστε καλεσμένοι μια που το πρωί της Κυριακής και το μεσημέρι θα είμαστε σε ένα γάμο με τραπέζι μετά - θα τελειώσω το ποστ, θα το βάλω να ανέβη αύριο το πρωί και θα πάω να κουκουλωθώ.. Νυστάζω διαρκώς αυτές τις μέρες, νομίζω πως τώρα που ηρέμισα και χαλάρωσα μου βγαίνει το στρες και η πίεση του τελευταίου καιρού αλλά δεν πειράζει.. Καλύτερα να κοιμηθώ πολύ τώρα για να είμαι φορτσάτη τις εβδομάδες που έρχονται.. Που έχουμε πολλά καλέσματα, και τραπέζια, έχω και παραγγελίες διάφορες από φίλους για red velvet, θέλω να φτιάξω και τα μπισκότα μου μια που βρήκα ήδη τις γυάλες στις οποίες θα τα βάλω - μοιάζουν σαν δεντράκια και νομίζω πως θα έχουν τεράστια επιτυχία, μη τις βλέπετε τώρα άδειες, όταν γεμίσουν με λιχουδιές θα είναι σούπερ - έχω και διάφορες μποτέ να κάνω οπότε θα τρέχω σαν τον Βέγγο...

Μου συμβαίνουν και διάφορα άλλα πράγματα βέβαια, πολύ πιο σοβαρά αλλά όλα ευχάριστα δόξα τον Θεό, και καταλήγω όταν δεν τα κουβεντιάζω γεμάτη ενθουσιασμό με τις κολλητές μου και όταν δεν πρήζω τον Μάνο, να ονειρεύομαι με τα μάτια ανοιχτά σαν τον χάχα αλλά δεν είναι ακόμα ώρα να τα μοιραστώ και εδώ.. Από τον Ιανουάριο καλά να είμαστε, θα έχουμε πολλά να λέμε.. Οπότε να σας πω μια καλημέρα μια που όλα αυτά θα τα διαβάζετε αύριο το πρωί, και να σας αφιερώσω και ένα  πολύ τρυφερό τραγουδάκι που αγαπώ πολύ έτσι για να δίνει τον τόνο της ημέρας.. (Τελικά να που μένουν τα όμορφα και τα άσχημα απλά θολώνουν, θαμπώνουν, ξεχνιούνται και σβύνουν...)

Οι τελευτείες φωτογραφίες είναι μια λεπτομέρεια από το στεφάνι της εξώπορτας δια χειρός Μάρθας, μια που χτες τελείωσα (σχεδόν) και το στόλισμα του υπόλοιπου σπιτιού και φυσικά, τα φωτάκια της βεράντας (ή μάλλον ένα μέρος τους) και το αστέρι που δεν το πέτυχα ολόκληρο αναμμένο γιατί αναβοσβύνει αλλά δεν πειράζει, μια ιδέα την παίρνετε και έτσι.. Σημειώστε μάλιστα πως κρεμώντας τα κατάφερα να με χτυπήσει και το ρεύμα - γιατί τα είχα αναμμένα για να βλέπω πως πέφτουν- οπότε μετά και το πέσιμο από την σκάλα της προηγούμενης φοράς, το στόλισμα φέτος ήταν μάλλον επεισοδιακό... Τέλος καλό όμως, όλα καλά.. Φιλιά πολλά πολλά σε όλους και να έχουμε μια υπέροχη και επιτέλους χειμωνιάτικη Παρασκευή ...

... Χίλιες λέξεις...

Σήμερα δεν θέλω να πω πολλά.. Θέλω μόνο να σας δείξω...  Εικόνες όμορφες και αισιόδοξες και φωτεινές... Δικές μου... Όλα αυτά που αγαπώ, που έχω ζήσει, και που πολύ συχνά όταν θέλω να πάρω δύναμη και κουράγιο, κλείνω τα μάτια και τα ονειρεύομαι.. Γιατί τα λόγια μπορεί να είναι πολύ όμορφα και να μας πάνε μακριά, ποτέ όμως όσο μακριά μπορούν να μας ταξιδέψουν οι εικόνες..

Απ' όλα λοιπόν, αγαπάω πιο πολύ.....

Τα ηλιοβασιλέματα της ζωής μου στο νησάκι με φόντο τους μύλους...

Και τα ξημερώματα με θέα την Χώρα...

Την  Ψαρού στις αρχές του καλοκαιριού...

Τις αγκαλιές....

... ακόμα και όταν βγάζουν... δόντια...:-)

Τα ζαχαρένια ροζ φιλιά...

Τα δύσκολα αγόρια της ζωής μου... (Με πρώτο τον Μάνο φυσικά που μου έχει απαγορεύσει ρητά και κατηγορηματικά όμως να ανεβάζω φωτογραφίες του στο blog..)

 

Τις συνταγές μαγειρικής....

Και τα αποτελέσματα τους...

Τα ψηλά τακούνια only for fun....

Τα όμορφα σερβίτσια...

Τα φρέσκα λουλούδια σε κρυστάλλινα βάζα...

Τα φωτεινά και αισιόδοξα όνειρα...

Τα χριστουγεννιάτικα δέντρα...

Κάποιες πόλεις περισσότερο από κάποιες άλλες...

Τα πυροτεχνήματα μέσα και έξω...

Τα μαγαζιά με προσωπικότητα και στυλ...

Το στέμμα μου...:-)

Τα αφράτα παπλώματα και τα πουπουλένια μαξιλάρια..

Τον Droopy μου..

Και φυσικά, τους φίλους της καρδιάς μου.. (Λείπουν αρκετοί από αυτή την φωτογραφία..)

Αλλά αν έπρεπε να βάλω όλη μου την ζωη σε μια και μόνη φωτογραφία θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη αυτή...

Και το ροζ χρώμα φυσικά, και τα γέλια αλλά και τα δάκρυα όταν είναι από χαρά, και ένα σωρό άλλα, όμως νομίζω πως αυτά είναι τα πιο ενδεικτικά και μια χαρά δίνουν το νόημα και το κλίμα.. Οπότε, καλημέρα, φιλιά πολλά και γελαστά, και μαζί και ένα τραγουδάκι που το έχω ξανανεβάσει αλλά δεν θα μπορούσε να ταιριάξει άλλο καλύτερα...

Game over indeed...

Σήμερα το πρωί κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, αυτόν του μπάνιου με τα δυνατά  ανελέητα φώτα γύρω- γύρω, και αυτό που είδα δεν μου άρεσε καθόλου... Και  έτσι αποφάσισα να κάνω κάτι για τον εαυτό μου.. Βλέπετε, πέρα από την θαυματουργή κρέμα και το καλό κύτταρο, το δερματάκι για να στρώνει και να λάμπει, και το χαμόγελο για να φτάνει μέχρι τα μάτια, χρειάζονται κι άλλα πράγματα πιο ουσιαστικά.. Χρειάζονται ύπνο ήρεμο και όνειρα γλυκά και ανέφελα, χρειάζονται αγάπη μέσα στην ψυχή και όχι πίκρα, χρειάζονται αισιοδοξία  και ελπίδα και καινούρια σχέδια και μέλλον να ανοίγεται μπροστά, και όχι πισογυρίσματα, και θυμούς, και στεναχώριες και προβλήματα... Στις δύσκολες μέρες που περνάμε, που όλοι μαζί και ο καθένας από εμάς έχει να περάσει τις δικές του συμπληγάδες, είναι θέμα επιβίωσης και αυτοσυντήρησης και όχι απλά στρατηγικής να μπορείς να ξεχωρίζεις τα σοβαρά από τα αστεία ,  τις αλήθειες από τα ψέμματα, και τα χρήσιμα από τα άχρηστα.. Ειδικά σε ότι έχει να κάνει με συναισθήματα και ανθρώπους..

Τα σκεφτόμουν εχτές το βράδυ όλα αυτά πριν κοιμηθώ και ο ύπνος μου ήταν για ένα ακόμα βράδυ, όπως τόσο συχνά τον τελευταίο καιρό, ανήσυχος.. Και ξύπνησα νωρίς, με αυτή την πικρή γεύση που αφήνουν τα μίζερα όνειρα και οι άσχημες σκέψεις, και θυμήθηκα το γελαστό και ανέμελο παιδί που υπήρξα και που πρέπει, θέλω, και μου αξίζει να συνεχίσω να είμαι και είπα φτάνει! Και νομίζω πως για πρώτη φορά εδώ και πολύ, πολύ καιρό το εννοούσα... 

Και έτσι λοιπόν, λίγα λεπτά αργότερα, κοιτάζοντας την ελαφρά ταλαιπωρημένη εικόνα μου στον καθρέφτη, έκανα τον δικό μου σύντομο απολογισμό και έσβυσα με ένα μεγάλο Χ όσα με κούρασαν, με φόβησαν, με πίεσαν, μου στέρησαν και εξακολουθούν να μου στερούν την καλή μου ενέργεια και κυρίως την ηρεμία της ψυχής μου..  Δουλειές που χάθηκαν, "φίλους" που αποδείχτηκαν λίγοι, ανθρώπους που δεν ήταν για να μείνουν, σχέσεις που δεν άξιζαν τον κόπο, και σχέδια που περιορίστηκαν στα χαρτιά.. Σε όλα και όλους έδωσα αρκετά λιγότερο από το καλύτερο που μπορούσα αν θέλω να είμαι ειλικρινής, όχι επίτηδες αλλά ίσως επειδή κάτι μέσα μου ενστικτωδώς αναγνώριζε την ανισορροπία ακόμα και όταν εγώ γεμάτη από τον μόνιμο ενθουσιασμό που με χαρακτηρίζει αποφάσιζα να παλέψω για πράγματα που δεν ήταν φτιαγμένα για μένα... Που ήταν έξω από τα μέτρα μου.. No hard feelings όμως.. Όπως μου έγραψε πολύ σοφά κάποιος πρόσφατα, τελικά "έχεις και παίρνεις αυτό που θέλεις".. Και είχε δίκιο.. Ειδικά εγώ που όταν βάλω κάτι στο μυαλό μου και το θέλω πολύ δεν ησυχάζω μέχρι να το καταφέρω - ότι και να είναι αυτό - είναι άδικο να κάθομαι να κλαίω πάνω από το χυμένο γάλα, πόσο μάλλον που τις περισσότερες φορές ήμουν εγώ που κλώτσησα - είτε κατά λάθος είτε επίτηδες- την καρδάρα.. Το μόνο άσχημο είναι πως επειδή προσπαθώ σκληρά να είμαι όσο καλύτερη και διαλακτικότερη γίνεται ορισμένοι μπερδεύονται και ξεχνάνε πως ξέρω και εγώ να χτυπάω το χέρι στο τραπέζι, και πολύ δυνατά μάλιστα όταν χρειαστεί, όπως ξέρω και να τα κάνω όλα μπουρδέλο όταν ξεπεράσω τα όρια μου... Δεν πειράζει όμως.. Και για να τελειώνουμε με τα δυσάρεστα και με τις εκκαθαρίσεις, με αγάπη ή με ξεσπάσματα, η ζωή προχωράει και εμείς πρέπει να την ακολουθούμε.. Προς το μέλλον.. Και τα καλύτερα που -  όπως δεν θα βαρεθώ ποτέ να λέω και να πιστεύω -  είναι αυτά που θα έρθουν.. Όποια και αν είναι... 

Με αυτό το ποστάκι που το χρωστούσα στον εαυτό μου αλλά και στους πολύ δικούς μου ανθρώπους που για καιρό τώρα ανέχτηκαν τα mood swings μου, τις γκρίνιες, τους θυμούς και τις παραξενιές μου σε μια εποχή πολύ δύσκολη και για εκείνους, κλείνει ο κύκλος του μαύρου για φέτος.. Από εδώ και εμπρός θα έχουμε μόνο πράγματα όμορφα, διασκεδαστικά, πολύχρωμα και εορταστικά, όπως ακριβώς πρέπει να είναι τα πάντα γύρω μας και μέσα μας αυτές τις μέρες.. Να μπει το 2011 με το καλό, και με καλή ενέργεια, και με υγεία, και με αισιοδοξία, και με τύχη, και από του χρόνου βλέπουμε... Φιλιά πολλά και την πιο χαρούμενη, κεφάτη, γελαστή και ροζ καλημέρα μου...

Λίστα δώρων....

Δεν τρελαίνομαι για κοσμήματα.. Φοράω μόνο δυο δαχτυλίδια στο ίδιο δάχτυλο μαζί με την βέρα μου χρόνια τώρα, και αυτό είναι όλο.. Είμαι ακριβώς ο τύπος της γυναίκας που χαζεύει ευκολότερα μπροστά σε βιτρίνες με τσάντες, κουζινικά και βιβλία (με αυτή ακριβώς την σειρά) παρά  σε κοσμηματοπωλεία.. Δεν φοράω ούτε καν ρολόϊ.. Να φανταστείτε πως άφησα ένα για φτιάξιμο κάπου στο Σύνταγμα τρία χρόνια τώρα και δεν έχω πάει ακόμα να το μαζέψω η γαϊδούρα.. Με πήραν πριν από μερικές εβδομάδες οι άνθρωποι γιατί νόμιζαν πως πέθανα προφανώς, και τους είπα να το ξαναρυθμίσουν γιατί θα έχει αρχίσει να ρατάρει πάλι, και κάποια στιγμή θα θυμηθώ να στείλω κάποιον να το παραλάβει..

Όμως φέτος έπαθα coup de foudre.. Και μια που έρχονται χριστούγεννα ανακάλυψα το δώρο των ονείρων μου.. Δεν ξέρω αν θα διαλέξω το "σημαδιακό" Λονδίνο ή την Μόσχα, αλλά ένα από τα δύο το θέλω, το θέλω, το θέλω!!!! Πολύ... Ο Philippe Tournaire όσο απίθανο και αν ακούγεται βλέποντας την δουλειά του, έχει σπουδάσει ηλεκτρονικός και όχι αρχιτέκτονας ή γλύπτης.. Δημιουργεί όμως αριστουργήματα από χρυσό, πλατίνα και πολύτιμους λίθους και ειδικά αυτή η σειρά με τις πόλεις μου έχει πάρει στην κυριολεξία τα μυαλά... Και ναι το ξέρω.. Έχουμε κρίση και έρχονται δύσκολοι καιροί, τι έρχονται δηλαδή, είναι ήδη εδώ και μας βαράνε σφαλιάρες μεταφορικώς και κυριολεκτικώς, αλλά αν δεν ονειρευτούμε και δεν επιθυμήσουμε όμορφα πράγματα τέτοιες μέρες πότε θα το κάνουμε δηλαδή? Αφήστε που μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως τα γούστα μου είναι σχεδόν μετριοπαθή.. Ξέρω άλλους που στην λίστα του Άη Βασίλη γράφουν τσάντες που κοστίζουν πέντε φορές τόσο και καλά κάνουν φυσικά...:-) Άλλωστε τα μεγέθη, και δη τα οικονομικά, είναι απολύτως υποκειμενικά.. Αυτό που για μένα είναι πολύ για κάποιον άλλον είναι ελάχιστο ακριβώς όπως κάποιος που στην Ελλάδα θεωρείται rich and famous στο εξωτερικό είναι συνήθως κάποιος που δεν τον ξέρει ούτε ο θυρωρός της πολυκατοικίας του..  Και το αντίθετο βέβαια γιατί πως να ξεχάσω εγώ ένα καλοκαίρι πριν από χρόνια  στην Ψαρού, προ Ζαννή, που έδιωξαν από την παραλία τον Jack Lang (υπουργό πολιτισμού της Γαλλίας τότε) λέγοντας του πως δεν είχαν ελεύθερη ξαπλώστρα επειδή δεν τον αναγνώρισε το ombrela boy? Και στην τελική, για να λέμε και του στραβού το δίκιο, ο καθένας μπορεί να ονειρεύεται ότι θέλει.. Απλά τελικά παίρνουμε συνήθως - καλώς ή κακώς-  αυτό που μας αξίζει...

Επίσης, μια που μιλάμε για δώρα και λίστες, και μια που η βότκα είναι το αγαπημένο μου ποτό, να άλλη μια ιδέα για να σετάρω τις επιθυμίες.. Κοσμήματα και ποτά - ο καλύτερος μακράν συνδυασμός για μέρες γιορτινές - μαζί με το σεξ φυσικά αλλά γι΄αυτό θα φροντίσουν οι φίλοι μου να μου κάνουν τα σωστά κονέ... (λέμε τώρα...) Crystal Head Vodka λοιπόν για να πάνε κάτω τα φαρμάκια... 

Στην συνέχεια σειρά έχει φυσικά μια τσάντα.. Αλλά όχι μια ότι κι ότι.. Αυτή η συγκεκριμένη είναι και Chanel και λωλή και βέβαια, παρόλο που έχω εξαπολύσει λιτούς και δεμένους  φίλους και γνωστούς ταξιδεύοντες στο εξωτερικό μήπως και την ανακαλύψουν πουθενά, επειδή είναι συλλεκτική και κυκλοφόρησε ειδικά για την αγορά της Ιαπωνίας - εκεί που είναι τα πολλά λεφτά δηλαδή- μάλλον δύσκολο το βλέπω το project.. Δεν πειράζει όμως.. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...

Τέλος, για να συμπληρώσω την συλλογή μου, θα ήθελα μια σειρά από σπάνια βιβλία μαγειρικής.. Πρώτες εκδόσεις αν είναι δυνατόν..  Όπως αυτό το υπέροχο του James Beard που κυκλοφόρησε το 1949,  φυσικά από το Vintage Cookbook... 

Τρίτη σήμερα και οι μέρες περνάνε σαν το νεράκι.. Και ο χρόνος μετράει αντίστροφα, και τα Χριστούγεννα δεν ακυρώνονται όπως λένε τα πικρά αστεία που κυκλοφορούν όλο και συνχότερα πια στις παρέες, διαδικτυακές και μη.. Μπορεί η φάτνη να πρέπει να ταχτοποιηθεί σαν ημιυπαίθριος, οι άγγελοι να μην μπορούν να πετάξουν λόγω απεργίας των ελεγκτών εναέριου χώρου, η Παναγία να μην πάρει επίδομα μητρότητας, ο Ιωσήφ να τρέχει να πληρώσει την περαίωση και οι τρεις μάγοι να κινδυνέψουν να απελαθούν ως λαθρομετανάστες, το πνεύμα της γιορτής όμως θα έρθει, better late than never, και ελπίζω να είμαστε όλοι έτοιμοι να το υποδεχτούμε.. Και να το γιορτάσουμε ο καθένας όσο καλύτερα  μπορεί under the circumstances... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά..

Υ.Γ. Και μην πλακώσετε παρακαλώ οι ανώνυμοι να μου την πείτε που εν μέσω κρίσης θέλω  ακριβά πράγματα... Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, έτσι δεν λένε? Και εγώ ήμουν πολύ καλό παιδί φέτος, εξαιρετικό τολμώ να πω, άρα ο Άη Βασίλης οφείλει να συμπεριφερθεί αναλόγως..:-)))) 

Update: Πριν από λίγο μπήκε  και έριξε μια ματιά και ο Μάνος στο ποστ μου - τον έσυρα να δει τα δαχτυλίδια δηλαδή- και πολύ του άρεσαν.. Πράγμα που είναι πάρα , μα πάρα πολύ θετικό γιατί είναι χρόνια τώρα ο προσωπικός μου Santa...:-))) 
 

Για τον Αλέξη...

Σήμερα είναι μέρα γιορτής και ταυτόχρονα είναι μέρα μνήμης... Ανήμερα του Αγίου Νικολάου, δύο χρόνια πριν σαν σήμερα, ένα παιδί έπεσε νεκρό στα δεκαπέντε του χρόνια στα Εξάρχεια και η πόλη, μαζί και η ζωή μας, δεν ξανάγινε ποτέ η ίδια... Και μπορεί η απόφαση του δικαστηρίου λίγο καιρό πριν να απένειμε δικαιοσύνη και οι ένοχοι να είναι σήμερα στην φυλακή, η πραγματικότητα όμως δεν αλλάζει.. Μια οικογένεια έχασε το παιδί της, μια μάνα δεν θα ξυπνήσει ποτέ ξανά το πρωί με τον ίδιο ανέμελο τρόπο, ένα άλλο παιδί δεν θα μπορέσει να γιορτάσει ποτέ την γιορτή του χωρίς να το πνίγουν οι αναμνήσεις τρόμου, και εκείνη η νύχτα, δυο χρόνια πριν, όπως και οι δύσκολες μέρες που ακολούθησαν ήταν τελικά προάγγελοι μιας καταστροφής.. 

Σήμερα, δυο χρόνια μετά , πέρα από την κρίση που μαστίζει όλη την χώρα, το κέντρο της Αθήνας δεν έχει καταφέρει να συνέλεθει από τις συνέπειες της βίας που ακολούθησε τον θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου.. Ούτε και εμείς.. Οι γονείς των παιδιών που ήταν σχεδόν συνομήλικα του εκείνη την εποχή, που σύχναζαν στα ίδια μέρη, που φορούσαν τα ίδια κόκκινα κοτλέ παντελόνια, που άκουγαν την ίδια μουσική, που ανεβοκατέβαιναν με τα skates τους τα ίδια σκαλιά στις ίδιες πλατείες, που έκαναν τα ίδια όνειρα.. Αυτός ο θάνατος που πέρασε ξυστά από τα παιδιά όλων μας και τελικά έριξε νεκρό στο πεζοδρόμιο τον Αλέξη εμένα τουλάχιστον, στοιχειώνει ακόμα τα όνειρα μου.. Ίσως γιατί εκείνο το παιδί που έφυγε μου θύμιζε πάρα πολύ το δικό μου που - δόξα τον Θεό- είναι εδώ.. 

Σήμερα το κέντρο της Αθήνας θα μείνει κλειστό για λόγους ασφαλείας... Και είναι σίγουρο πως εκατοντάδες παιδιά, ίσως και χιλιάδες, θα έχουν στο μυαλό τους το ένα που χάθηκε και θα τιμήσουν την μνήμη του με διάφορους τρόπους.. Εύχομαι μέσα από την ψυχή μου να διαλέξουν τον καλύτερο.. Τον πιο ειρηνικό και τον πιο ηχηρό ταυτόχρονα, φόρο τιμής σε ένα παιδί που σίγουρα δεν ονειρευόταν να γίνει ήρωας μιας γενιάς αλλά να ζήσει, να μεγαλώσει και να ακολουθήσει τα όνειρα του.. Εγώ, όπως και τότε έτσι και φέτος, θα βάλω όταν στολίσω ανάμεσα στα λευκά φωτάκια της βεράντας μου και ένα κόκκινο.. Για να θυμάμαι και για να τιμήσω με τον δικό μου, μικρό και ήσυχο τρόπο όχι μόνο εκείνον που έφυγε αλλα και εκείνους που έμειναν πίσω και ζουν τον δικό τους καθημερινό Γολγοθά.. Την οικογένεια και τους φίλους του.. Και κυρίως αυτή την μάνα που δεν την ξέρω αλλά που την σκέφτηκα πολλές, πάρα πολλές φορές στα δύο αυτά χρόνια που πέρασαν..

Δευτέρα σήμερα και θα ήθελα να γράψω κάτι πιο χαρούμενο για να ξεκινήσει η εβδομάδα.. Δεν μπορώ όμως.. Καλές οι γιορτές, και το christmas mood, και η Πολυάννα, όμως το παιδί μέσα μου σήμερα δίνει την θέση του στην μαμά του Άρι.. Και έτσι, το μόνο που μπορώ και θέλω να πω είναι να φυλάει ο Θεός τα παιδιά μας και τα παιδιά όλου του κόσμου.. Και αν είναι αυτά καλά, γερά τυχερά  ασφαλή και ευτυχισμένα, όλα τα άλλα, όλα όμως, λύνονται.. Καλημέρα...

Σε mood επιτέλους γιορτινό....

Κυριακή μεσημέρι και ήδη ήπια  τον πρωινό μου καφέ με μπισκότα, αντάλλαξα μελάκια με ανθρώπους  που αγαπώ πολύ, μίλησα στο τηλέφωνο με την Τζίτζι και ταυτοχρόνως μαγείρεψα σνίτσελ με πατάτες τηγανητές (ταυτοχρόνως κανονικά, με το ένα χέρι κρατούσα το κινητό και με το άλλο αλεύρωνα τα σντίτσελ και μετά τα περνούσα από το αυγό και την φρυγανιά  πριν τα ρίξω στο τηγάνι), ήρθε η μαμά του Mάνου, έφαγε μαζί μας και έφυγε, και τώρα ετοιμάζομαι να ταχτοποιήσω λίγο την κουζίνα μου που είναι σαν να έχει σκάσει μέσα βόμβα, να κάνω ένα ντουσάκι να φύγει η μυρωδιά του τηγανιού, να φορέσω καθαρά μοσχομυριστά φορμάκια σπιτιού, να φτιάξω τσάι και να χαζέψω κυριακάτικες εφημερίδες... 

Ιδανικά θα ήθελα να φτιάξω και τα φωτάκια στην βεράντα αλλά βαριέμαι.. Αύριο ίσως και σίγουρα μέσα στην εβδομάδα.. Γενικά, έχω τόσα πράγματα να κάνω ξαφνικά που σχεδόν δεν παίρνω ανάσα.. Εχτές έτρεχα πάλι όλη μέρα, το πρωί στην έκθεση της Μαρίας (στην Gallery Marnieri, Αγαθουπόλεως 3 Φωκίωνος Νέγρη μέχρι τις 8 Ιανουάριου, να πάτε οπωσδήποτε) μετά για καφέ και μετά για girl's lunch στην Παλιά Αγορά, μετά πήγα super market πριν κλείσει, μετά γύρισα σπίτι και άπλωσα ένα πλυντήριο ρούχα, κοιμήθηκα και δυο ώρες και ίσα που πρόλαβα να ετοιμαστώ για την βραδινή μας έξοδο στο Asador.. Και πέρασα πολύ όμορφα βέβαια, αλλά βάλτε μέσα σε όλα αυτά και ένα σωρό mails που πάνε και έρχονται για λόγους επαγγελματικούς, και διάφορα σχέδια που ξεκίνησαν όλα μαζί και πρέπει να τα βάλω σε σειρά και τάξη για να γίνουν όπως πρέπει, και θα καταλάβετε γιατί ο φετινός Δεκέμβρης θα μου μείνει αξέχαστος.. Με την καλή έννοια..

(Η προθήκη με τα κοσμήματα της Μαρίας (Βασιλείου) στην έκθεση.. Δηλαδή τα υπέροχα με τα μπαλάκια, όχι τα άλλα τα φούξια τα γυαλιστερά...)

 (και αυτό είναι ένα από τα πιο απλά κομμάτια που μου το έκανε δώρο η Κατερίνα..)

Να κάνω μια παρένθεση εδώ και να πω ότι μου άρεσε το Asador.. Είναι ένα πολύ χαριτωμένο και περιποιημένο εστιατόριο με κρέατα και ενδιαφέρουσα κάβα κρασιών, που το έφτιαξαν ένας τέως sous chef του Χρύσανθου Καραμολέγκου και ο πρώην σομελιέ του Etrusco.. Φάγαμε καλά, ήπιαμε καλύτερα, γελάσαμε πολύ αλλά αυτό ήταν άσχετο με το μέρος είχε να κάνει με την παρέα, το σέρβις ήταν εξαιρετικό και στο τέλος καπνίσαμε κιόλας μια που η Αθήνα εξακολουθεί να αντιστέκεται.. Να πάτε, το μαγαζί είναι καινούριο, έχει ανοίξει νομίζω μόλις δυο εβδομάδες και αξίζει το support.. Και βοηθάνε σ' αυτό και οι τιμές που ήταν λογικότατες..

Πίσω στα δικά μου τώρα, είμαι πολύ excited και αυτή η καινούρια αίσθηση της χαράς και της αισιοδοξίας για αυτά που έρχονται βάζει στην άκρη σε μεγάλο βαθμό την πίκρα και την απογοήτευση για το δύσκολο δίμηνο που πέρασε.. Και αυτό είναι καλό.. Έρχεται και η φιλενάδα μου το επόμενο σαββατοκύριακο που την έχω επιθυμήσει πολύ, μαζεύονται και διάφοροι φίλοι από το εξωτερικό λόγω γιορτών, θα ξεκινήσω και εγώ να ετοιμάζω τα pre- christmas μου και το τραπέζι της πρωτοχρονιάς, γενικά νομίζω πως μπαίνουμε πια σε mood εορταστικό και χαρούμενο ότι και αν γίνει.. Και μια που λατρεύω τα χριστούγεννα, είναι η πιο αγαπημένη μου εποχή του χρόνου, θέλω να βάλω και εγώ τα δυνατά μου να τα περάσουμε όσο πιο όμορφα γίνεται, όλοι... Ήταν δύσκολη χρονιά αυτή που πέρασε και θα την θυμάμαι για παραπάνω από έναν λόγους.. Όμως έφερε και όμορφα πράγματα μαζί, είχαμε υγεία, αγάπη, γέλια, είχαμε ευκαιρίες που άλλες τις εκμεταλευτήκαμε και άλλες όχι, είχαμε συγκινήσεις, είχαμε δοκιμασίες που μας έδεσαν με ανθρώπους περισσότερο.. Κυρίως είχαμε ζωή.. Με τα πάνω και με τα κάτω, και με αυτόν τον ισορροπημένο συνδυασμό χαράς και λύπης που σε κάνει να εκτιμάς αυτά που έχεις και να παλεύεις με περισσότερο πάθος για αυτά που φοβάσαι να μην χάσεις.. 

Σήμερα το βράδυ, την ώρα που θα περιμένω να δω στο Just the Two of us το αγόρι που μου πήρε φέτος τηλεοπτικά την καρδιά - αλήθεια, πως θα γίνει να το γνωρίσω αυτό το αγόρι ρε γαμώτο? Οκ, είναι παντρεμένο και με τρία παιδιά αλλά εγώ δεν θέλω να το κρατήσω δικό μου για πάντα.. Άλλωστε και εγώ και παντρεμένη είμαιν και έχω και παιδί. Θα το επιστρέψω λοιπόν πίσω σε εξαιρετική κατάσταση..:-)))- χαζεύοντας τα φωτάκια του δέντρου και τα αναμμένα μου κεριά, θα κλείσω τα μάτια και θα αναρωτηθώ που θα είμαι άραγε του χρόνου τέτοια εποχή.. Και ελπίζω το σύμπαν που τόσο εμπιστεύομαι, να μου απαντήσει... Καλή υπόλοιπη Κυριακή και πολλά, πολλά φιλιά...

Υ.Γ. Φόρεσε και το blogάκι τα γιορτινά του..:-) Άντε και του χρόνου να είμαστε καλά !!!!

Στην τελευταία στροφή, την τελευταία στιγμή...

"Έχω μεγάλη ανάγκη να πιστεύω πως στο τέλος, πάντα, θα κερδίζει η αγάπη...  Πως μετά από κάθε καταιγίδα θα βγαίνει πάλι το ουράνιο τόξο και στην άκρη του, νάνοι ντυμένοι στα πράσινα θα κρατάνε το βάζο με τα χρυσά νομίσματα και τα φιλιά... Και το πιστεύω με όλη την δύναμη την ψυχής μου αυτό, και παλεύω με νύχια και με δόντια να την κρατάω ζωντανή  την αγάπη ακόμα και εκείνες τις φορές που το σκοτάδι μου κερδίζει το φως μου στα σημεία, και  τραβάω μόνη μου το χαλί κάτω από τα πόδια μας... 
Στο δικό μου, προσωπικό roller coaster οι μέρες είναι πάντα ηλιόλουστες, η μουσική είναι δυνατή, τα γέλια ξεκαρδιστικά, τα μήλα καραμελωμένα, και στην μεγάλη απότομη στροφή το αμαξάκι πάει να βγει από την πορεία του αλλά τελικά, την τελευταία, τελευταία, τελευταία  στιγμή - εκεί που όλοι ουρλιάζουν, κλείνουν τα μάτια και κάνουν τον σταυρό τους -πατάει πάλι με φόρα γερά πάνω στις ράγες και συνεχίζει την πορεία του προς  το όνειρο..  Όλη μου η ζωή, ολόκληρο το ροζ μου σύμπαν - αυτό το σύμπαν που είναι και δικό σου πια- είναι χτισμένα πάνω σε αυτόν τον ακρογωνιαίο λίθο.. Πως όσο αγαπιόμαστε πολύ θα έχουμε δικαίωμα στην ευκαιρία.. Να την διεκδικήσουμε και να την κερδίσουμε, πότε ο ένας και πότε ο άλλος, ξανά και ξανά και ξανά... Και στο τέλος της μέρας θα κερδίζει πάντα η αγάπη... Και τα λάθη, μικρά και μεγάλα, θα σκάνε σαν σαπουνόφουσκες και θα χάνονται, και εσύ θα με καληνυχτίζεις με συννεφένιες σκέψεις, και εγώ θα σε συναντάω σε όνειρα πασπαλισμένα με την λάμψη από τους καθρέφτες... Χωρίς τους καπνούς..  Και αν κάποια μέρα ξυπνήσω και το όνειρο έχει γίνει εφιάλτης, και δεν είναι έτσι τα πράγματα αλλά αλλιώς, χωρίς εσένα, αν αναγκαστώ να προσγειωθώ στην άλλη πραγματικότητα και να αποχαιρετήσω την ανεμελιά, και την αισιοδοξία, και την περιπέτεια, και το δικαίωμα να πετάω στον αέρα και να πασπαλίζω τα πάντα με χρυσόσκονη, να το ξέρεις πως θα χάσω το πιο σημαντικό μου πλεονέκτημα... Για πάντα... Που είναι ταυτόχρονα και το μεγαλύτερο μου μειονέκτημα, αλλά πάραδέξου το,  περισσότερες φορές σου έφερε χαρά και γέλιο και ευτυχία παρά λύπη.. Θα πάψω να είμαι παιδί..."

 

English pies και μια βόλτα, κάποτε, στο Notting Hill...

Το σημερινό ποστ είναι αφιερωμένο στην Beef and Ale raised pie που έφτιαξα προχτές... Κατ' αρχάς να σας πω ότι μου έφαγε όλο μου το απόγευμα.. Διάβαζα την συνταγή, έφτιαχνα, και από μέσα μου ήλπιζα ολόψυχα να τρώγεται τελικά γιατί αν δεν τρωγόταν θα κλωτσούσα τους πάντες από τα νεύρα μου... Γενικά το εγχείρημα ήταν δύσκολο από την αρχή.. Γιατί η συνταγή θέλει και pork lard για την ζύμη - διάβασα κάπου πως έτσι πετυχαίνουμε πιο crispy αποτέλεσμα- και το να βρεις λαρδί στην Αθήνα αν δεν εκτρέφεις τα δικά σου γουρούνια είναι σαν να ψάχνεις βελόνα στ' άχυρα.. Τελικά το θέμα το έλυσε ο φίλος μας ο Βαγγέλης που πηγαινοέρχεται Αθήνα - Λονδίνο δυο φορές τον μήνα λόγω δουλειάς και μου κουβάλησε δυο πακέτα λαρδί στην βαλίτσα του ελπίζοντας ολόψυχα φαντάζομαι να μην λιώσουν και του κάνουν τα κοστούμια του σκατά..

Μετά είχα το θέμα του σκεύους.. Οι εγγλέζικες πίτες πρέπει να είναι ψηλές και αφράτες και όχι χαμηλές και πλατιές όπως οι δικές μας.. Χρειαζόταν λοιπόν κάτι τύπου ατομικά πυρέξ για σουφλέ αλλά στο σιδερένιο τους.. Έψαξα, έψαξα αλλά δεν τα βρήκα και για να είμαι ειλικρινής δεν σκέφτηκα καν να ζητήσω από τον Π. ή την Doris να μου στείλουν γιατί όλα έχουν ένα όριο σ' αυτή την ζωή και το να βάλω  πολυάσχολους γιατρούς ανθρώπους να ψάχνουν στα είδη οικικακής χρήσης για pudding basins και μάλιστα σε συγκεκριμένες διαστάσεις φάνηκε υπερβολικό ακόμα και σε μένα.. Θα τα αγοράσω μόνη μου όταν ξαναπάω.. Όμως βρήκα στον Θανόπουλο ένα οβάλ αλουμινένιο ταψί μιας χρήσης που μια χαρά με βόλεψε οπότε είπα να την κάνω την απόπειρα και αντί να κάνω εξι μικρές να κάνω μια μεγάλη.. Η συνταγή λοιπόν είναι εξής:

Beef and Ale raised pies

Υλικά


2 κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο και λίγο ακόμα για το λάδωμα του σκεύους
2 κρεμύδια ξερά ψιλοκομμένα
3 σκελίδες σκόρδο ψιλικομμένες
800 γρ. κρέας βοδινό κομμένο σε μικρά κομματάκια
τρία κλαράκια φρέσκο θυμάρι ή ένα κουταλάκι της σούπας ξερό
1 φύλλο δάφνης
350 ml μαύρη μπύρα
250 ml ζωμό βοδινού
2 κουταλάκια του γλυκού εγγλέζικη μουστάρδα
3 κουταλιές της σούπας Worcestershire Sauce
150 γρ. τυρί Stilton τριμμένο στον χοντρό τρίφτη.
αλάτι - πιπέρι




Για την ζύμη:


80 γρ. βούτυρο κομμένο σε μικρούς κύβους
80 γρ. pork lard κομμένο σε μικρούς κύβους
150 ml νερό
450 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
1 κουταλάκι του γλυκού αλάτι
πιπέρι
2 μεγάλα αυγά χτυπημένα + 1 για το άλλειμα


Εκτέλεση

Βράζουμε σε ένα κατσαρολάκι το νερό, το βούτυρο και το λαρδί μέχρι να ανακατυετούν πολύ καλά και να λιώσουν...

Σε ένα μεγάλο μπολ ρίχνουμε το αλεύρι κοσκινισμένο μαζί με το αλάτι, ανοίγουμε μια τρύπα στην μέση, ρίχνουμε τα δύο χτυπημένα αυγά, τα σκεπάζουμε με το αλέυρι και μετά προσθέτουμε το μείγμα των βουτύρων και ανακτατεύουμε με μια ξύλινη κουτάλα καλά μέχρι να δημιουργηθεί μια μαλακιά ζύμη. 

Ζυμώνουμε λίγο ακόμα  με το χέρι, την τυλίγουμε σε πλαστική μεμβράνη και την αφήνουμε στο ψυγείο για τουλάχιστον μισή ώρα.

Σε μια βαθιά κατσαρόλα βάζουμε να κάψει το λάδι και τσιγαρίζουμε το κρεμύδι και το σκόρδο μέχρι να μαλακώσουν καλά, περίπου για δέκα λεπτά. Προσθέτουμε και το κρέας και το γυρνάμε διαρκώς μέχρι να ροδίσει παντού. Προσθέτουμε το θυμάρι, την δάφνη, την μπύρα και τον ζωμό, αλατοπιπερώνουμε, και στην συνέχεια προσθέτουμε την μουστάρδα και την Worcestershire sauce και ανακατεύουμε καλά. 

Τα αφήνουμε να πάρουν βράση, χαμηλώνουμε λίγο την φωτιά, σκεπάζουμε και τα αφήνουμε για μία ώρα και κάτι, μέχρι να γίνει το κρέας μαλακό. Αφαιρούμε την δάφνη και το θυμάρι, μεταφέρουμε το κρέας με την σάλτσα σε ένα μπολ και το αφήνουμε να κρυώσει τελείως.

Λαδώνουμε καλά το σκεύος για την πίτα και στα πλάγια, ανοίγουμε τα 2/3 της ζύμης σε φύλο και το υπόλοιπο το ξανατυλίγουμε σε μεμβράνη και το βάζουμε πίσω στο ψυγείο. Στρώνουμε καλά την ζύμη στο σκεύος  και στα πλάγια, φροντίζοντας να φτάσει μέχρι το χείλος γύρω- γύρω. Βάζουμε το σκεύος στο ψυγείο τουλάχιστον για 40 λεπτά για να σφίξει η ζύμη.

Στην συνέχεια, ρίχνουμε το κρέας μέσα στο σκεύος, πασπαλίζουμε με το Stilton, απλώνουμε την υπόλοιπη ζύμη σε φύλο, σκεπάζουμε την πίτα και κλείνουμε τις άκρες βρέχοντας τα δάχτυλα μας με λίγο νερό για να κολλήσουν τα δύο φύλλα μεταξύ τους.. Ανοίγουμε μια τρύπα στην μέση για να φεύγει ο ατμός, αν θέλουμε κάνουμε και κανένα σχεδιάκι με την ζύμη που θα μας έχει περισσέψει για το παραδοσιακότερο του πράγματος, αλείφουμε με το χτυπημένο αυγό και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στο κάτω ράφι στους 180 βαθμούς για περίπου 40 λεπτά, μέχρι να πάρει η πίτα χρυσαφέρνιο χρώμα.  Πέντε λεπτά πριν την βγάλουμε, την ακουπάμε κατ' ευθείαν κάτω στον φούρνο για να ψηθεί καλά και η βάση της αλλά προσέχουμε μην αρπάξει.. Την βγάζουμε από τον φούρνο, την αφήνουμε για πέντε λεπτά να ανασάνει, την ξεφορμάρουμε προσεκτικά και την σερβίρουμε ζεστή.

 (Από ένα σημείο και μετά όπως ίσως προσέξατε, η ώρα πέρασε και εγώ βαρέθηκα να τραβάω φωτογραφίες - είχα και τα νεύρα μου πια και ήθελα να κλωτσήσω όλον τον κόσμο- αλλά το τελικό αποτέλεσμα ήταν αυτό... Ουάου, έτσι? )

Και πήρα και τα θερμά συγχαρητήρια του αγαπημένου μου,  και δεν έμεινε ούτε μπουκιά, και φυσικά, θα την ξανακάνω με την πρώτη ευκαιρία.. 

Και εδώ να σας πω και μια αστεία ιστορία. Όταν πρωτογνώρισα τον Π., σε ένα από τα ταξίδια μου στο Λονδίνο με πήγε ένα πρωί  σε ένα απίστευτο μαγαζί στο Notting Hill - λεγόταν Gail's Bakery αν δεν κάνω λάθος- που ήταν ο παράδεισος της λιχουδιάς.. Τι muffins, τι σφολιάτες, τι τάρτες... Ότι μπορεί να βάλει ο νους του λαίμαργου ανθρώπου.. Και βέβαια, παρόλο που εκ πρώτης όψεως έκανε πιο προς το γαλλικό, είχε στην βιτρίνα και διάφορες english pies... Εγώ μέχρι τότε δεν είχε τύχει να δοκιμάσω παραδοσιακή εγγλέζικη πίτα αλλα ήθελα πάρα πολύ γιατί λατρεύω τις ζύμες.. Οπότε καθώς καταλαβαίνετε, με το που τις είδα στα ράφια ενθουσιάστηκα.. Μπαίνουμε μέσα λοιπόν, με ρωτάει ο Π. τι θέλω, και εγώ που δεν τον ήξερα και πολύ καλά τότε αποφασίζω να κάνω την ευγενική και του λέω να διαλέξει εκείνος.. Και γυρίζει ο γλυκούλης με έναν δίσκο τίγκα στις νοστιμιές, αλλά traditional english pie πουθενά... Μου ήρθε να βάλω τα κλάμματα... Αλλά τι  να κάνω που  ντρεπόμουνα να φανώ τόσο γουρούνα και να του πω  του ξένου ανθρώπου ότι θέλω και πίτα στο καπάκι μετά από όλα αυτά?  Έκανα λοιπόν την καρδιά μου πέτρα,  έφαγα αυτά που είχε διαλέξει (που ήταν όλα very yummy βέβαια, μην νομίζετε πως  μου κακόπεσαν) και φεύγοντας πήρα και μια κάρτα  του μαγαζιού μαζί μου.. Και την επόμενη μέρα πρωί- πρωί, με την τσίμπλα στο μάτι κυριολεκτικά, άφησα την Doris σύξυλη στο σπίτι, πήρα ταξί από το Islington και πήγα τρέχοντας πίσω, φόρτωσα όσες πίτες βρήκα (μαζί και μια σιχαμένη με νεφρά, χάλια) και  μετά είχαμε να τρώμε για όλη μου την παραμονή εκεί... Και από τότε, ένας μεγάλος έρωτας γεννήθηκε...:-)

Καλημέρα σας και πολλά, πολλά φιλιά.. Παρασκευή σήμερα, το σαββατοκύριακο είναι προ των πυλών και τα χριστούγεννα όλο και πλησιάζουν.. Γρήγορα περνάει ο καιρός...