Φυσικά ροζ...

Έδωσε παραγγελιά για ροζ ο Man about Town και ροζ θα λάβει, γιατί έτσι θα δουλεύει στο εξής το μαγαζάκι.. Θέλετε ροζ, ροζ.. Θέλετε γκομενικά, γκομενικά, θέλετε συνταγές, συνταγές..(Να και το link για την πρασσοκρεατόπιτα φίλη) .. Θέλετε ιατρικές συμβουλές? Έχουμε συνεργάτες που θα σας εξυπηρετήσουν άμεσα..Και τηλεόραση βλέπουμε, και βιβλία διαβάζουμε (αλλά δεν γράφουμε προς το παρόν), και βόλτες πάμε, και ταξίδια, και έχω και τον φίλο μου τον Άλκη που ονειρεύεται να στήσουμε την μεγαλύτερη μπίζνα στην πόλη ever.. Σχολή για πίπες... Δεν θα διδάδκουμε εμείς, μην πέσετε να με φάτε, εμείς θα έχουμε το managment.. Και γι' αυτό καθυστερεί το κατά τα άλλα τέλεια σχεδιασμένο project, γιατί έχουμε ένα θέμα με το διδακτικό προσωπικό.. Αλλά θα το λύσουμε φαντάζομαι..:-))
Είμαι σε happy mood σήμερα μετά από μια μέρα που κύλησε σαν σκωτσέζικο ντους.. Μια στην ζέστη και πολλές στο κρύο... Ξύπνησα όμως γελαστή και για όλα φταίει ένα τραγουδάκι με γατούλες που είχε κολλήσει σαν τσίχλα στο κεφάλι μου, τις άκουγα όλη νύχτα στον ύπνο μου να νιαουρίζουν χαριτωμένα...
Σήμερα λοιπόν το πρόγραμμα έχει στις 12 κτηνίατρο γιατί θα κάνουμε στον καημένο τον σκυλάκο μας την επέμβαση στα αυτιά του για να σταματήσει πια να ξύνεται σαν δαιμονισμένος και μετά έχει κλασσικά πράγματα.. Super market, καθαριστήριο (ανακάλυψα πως έχω ξεχάσει να πάρω κάτι ρούχα καμιά δεακριά μέρες τώρα όταν ο Μάνος έψαχνε βρίζοντας το πρωί ματαίως ένα παντελόνι του), περίπτερο για περιοδικά γιατί σήμερα βγαίνουν το Hallo και το OΚ, φαρμακείο... Τέτοια πράγματα.. Και το βράδυ μάλλον θα μαγειρέψω κάτι και θα αράξουμε σπίτι γιατί από αύριο θα είναι εδώ η Doris και θα έχουμε φουλ πρόγραμμα...
Τι άλλα? Ούτε ξέρω, γιατί αυτόν τον καιρό είναι αδύνατον να μαζέψω το μυαλό μου.. Φταίει η άνοιξη που μπορεί να μας παίζει ακόμα το κρυφτούλι αλλά έρχεται, το ξέρω.. Και με ξεσηκώνει... Τρέχει το μυαλό μου σε λιακάδες, σε καφεδάκια έξω με φιλενάδες και κουτσομπολιό, σε εκδρομές, στο Λονδίνο ξανά που αφορμή ψάχνω για να φύγω τρέχοντας, και θα την βρω φαντάζομαι... Και σε έρωτες θα σας έλεγα, αλλά στην θεωρητική τους πάντα μορφή... Άλλωστε λογικό δεν είναι? Την άνοιξη δεν ερωτεύονται τα γαϊδούρια? :-))) Α! Το σημαντικότερο της ημέρας είναι η άφιξη πριν από λίγο του καινούριου μου παιχνιδιού που λέγεται Murder Mystery και παίζεται από ολόκληρες παρέες αλλά γι' αυτό θα σας μιλήσω αναλυτικά άλλη φορά γιατί θέλω να το επεξεργαστώ με την ησυχία μου πρώτα...
Αυτά για σήμερα και τώρα πάω να κάνω ένα ντουσάκι με το αγαπημένο μου Lemon Tart της Laura Mercier, να πασαλειφτώ μετά με την ασορτί κρεμούλα, να φορέσω την πιο παλιά και ταλαιπωρημένη φόρμα μου για να μην έχω έννοια αν θα την λερώσω με τον Droopy, να ξυπνήσω τον Άρι που είναι ο επίσημος βοηθός μου σε αυτές τις περιπτώσεις και να φύγουμε... Καλή μας μέρα λοιπόν, και ας είναι και συννεφιασμένη και να περάσουμε όλοι υπέροχα, και εδώ και αλλού... Ναι? Φιλιά!!!

Περί έρωτος...

Μέσα στα mails που παίρνω κάθε μέρα, ήρθε και ένα που μου ζητούσε να γράψω ένα ποστ για θέμα συγκεκριμένο.. Δεν ξέρω γιατί κάποιοι από σας πιστεύετε πως είμαι ειδήμων επί των γκομενικών, είμαι 46 χρονών σας θυμίζω, παντρεμένη χρόνια, με μεγάλο παιδί, κανονική πλήξη και ανία... Παρόλα αυτά πως μπορούσα να αρνηθώ μια τόσο ευγενική και κυρίως μια τόσο απελπισμένη παράκληση? Ελπίζω να είναι αυτό που θέλεις Κατερίνα.. Μου ζήτησες να σου γράψω τι θα έκανα στην θέση σου, και παράβλεψες ίσως το γεγονός πως ο κάθε άνθρωπος ζει τα γεγονότα ανάλογα με δικές του εμπειρίες και προσλαμβάνουσες .. Παρόλα αυτά εύχομαι κάτι να βρεις μέσα στις λέξεις που να σε καλύπτει.. Και κυρίως, εύχομαι όλα να σου πάνε καλά...
Όσο για τους υπόλοιπους, μην ανησυχήσετε παρακαλώ.. Όχι, δεν είναι αληθινό το κείμενο, είναι μυθοπλασία όπως θα έλεγε και ο λατρεμένος Χριστόφορος.. Έτσι κάνουμε εμείς που εκφραζόμαστε με παραπάνω από 10 λέξεις την φορά.. Αντλούμε αναμνήσεις, συναισθήματα, σκηνές και εικόνες από παρόν, παρελθόν και μέλλον, και φτιάχνουμε ιστορίες... Φιλιά πολλά και καλημέρες λοιπόν... Άνοιξη μπαίνει, άρα το θέμα είναι επίκαιρο..

Ερωτεύομαι.. Σε ερωτεύομαι… Εσένα ή το παιχνίδι? Δεν ξέρω σίγουρα… Μπορεί και τα δύο.. Που όμως, δεν υπάρχει το ένα χωρίς το άλλο.. Νοιώθω το κορμί μου να ανατριχιάζει στην ιδέα σου, διαβάζω τις λέξεις σου και πίσω από αυτές, ακούω τα υπονοούμενα και τα ανταποδίδω μαζί με τις ματιές σου, ερευνητικές και αυθάδικες ταυτόχρονα, χαμογελάω, γλυκαίνω, λάμπω, και εύχομαι αυτό το παιχνίδι της γνωριμίας και του φλέρτ να κρατήσει πολύ.. Σε ερωτεύομαι και ξέρω πως θα το ζήσω κι αυτό όπως όλους τους έρωτες της ζωής μου.. Με το πάθος και τον ενθουσιασμό του νεοφώτιστου αλλά και με την βεβαιότητα του έμπειρου παίκτη που ξέρει πως έρωτας είναι άρα θα τελειώσει κι αυτός όπως όλοι, και πως μια μέρα θα ξυπνήσω και δεν θα σε θέλω πια, δεν θα σε αποζητάω και ίσως να αναρωτιέμαι κι όλας τι με τράβηξε πάνω σου… Μέσα σου..

Σε ερωτεύομαι και αφήνομαι, με την σιγουριά του ανθρώπου που λατρεύει τον ίλιγγο, και την αδρεναλίνη, και την μαγεία της έκπληξης, και ταυτόχρονα με την ζώνη ασφαλείας που μου προσφέρει η ζωή μου και οι άνθρωποι που με αγαπάνε, με ανέχονται και με βοηθάνε να προσγειωθώ πάντα ασφαλής.. Σε ερωτεύομαι και βυθίζομαι σε αυτό που είσαι.. Στην μυρωδιά σου, στον τρόπο που ανατριχιάζεις όταν σε αγγίζω, στα φευγαλέα υπονοούμενα που φτάνουν σε μένα με κάθε τρόπο, με λόγια, με λέξεις, με βλέμματα, με σιωπές.. Σε ερωτεύομαι και σε αφήνω να οδηγήσεις το παιχνίδι.. Που είναι το περισσότερο που μπορώ να σου προσφέρω, η μεγαλύτερη μου υποχώρηση και η πιο σημαδιακή.. Σου παραδίδω τον έλεγχο, κρατάς εσύ τώρα το τιμόνι στα χέρια σου και εγώ, απλή συνοδηγός, λύνω την ζώνη ασφαλείας και αφήνομαι στην διαδρομή σου…

Σε ερωτεύομαι και όσο περνάνε οι μέρες, οι ώρες, τα λεπτά που επίτηδες αφήνουμε να μας χωρίζουν για να γίνεται το παιχνίδι πιο ενδιαφέρον, με κατακλύζουν εικόνες από το μέλλον.. Το μέλλον μας.. Που όσο μικρό κι αν είναι, είναι δικό μας και θα το ζήσουμε όπως του αξίζει.. Το ξέρω και το ξέρεις.. Θα έρθουν οι στιγμές που τόσο περιμένουμε και οι δύο, όταν βαρεθούμε να παίζουμε το παιχνίδι της γάτας και του ποντικιού, όταν θα τα έχουμε πει όλα πια, με λόγια και με υπονοούμενα, και με ματιές και με ανάσες… Τότε και μόνον τότε, όταν δεν θα αντέχουμε άλλο, αλλά καθόλου πια, θα περάσουμε στο πιο εύκολο κομμάτι αυτής της ιστορίας, εκεί που η μαγεία των λέξεων δίνει την θέση της στην – πάντα μικρότερη- μαγεία των κορμιών..

Θα συναντηθούμε πολλές φορές, κρυφά, πάνω σε τσαλακωμένα σεντόνια, μέσα σε δωμάτια γεμάτα από τον καπνό των τσιγάρων μας, με κομοδίνα λερωμένα από την σκόνη των ονείρων και θα μάθουμε ο ένας τον άλλον με τον πιο απόλυτο αλλά και τον πιο βαρετό τρόπο.. Θα με απογειώσεις και θα σε απογειώσω, ξανά και ξανά, θα σου μάθω και θα μου μάθεις, θα μετρήσουμε τις δυνάμεις μας και τις αντοχές μας, θα συγχρονίσουμε τις ανάσες και τους ρυθμούς μας, θα παραδοθούμε ο ένας στον άλλον απόλυτα και τελικά η μαγεία θα χαθεί.. Όταν θα ξέρουμε κάθε σπιθαμή ο ένας του άλλου, κάθε βλέμμα, κάθε άγγιγμα, κάθε αναστεναγμό, όταν θα έχουμε ψηλαφίσει κάθε σημάδι και κάθε κομμάτι του δέρματος μας, τότε θα έχουν τελειώσει όλα.. Τότε θα ξυπνήσουμε ένα πρωί και θα δούμε ο ένας τον άλλον όπως πραγματικά είμαστε.. Εγώ μια γυναίκα στο μετά και εσύ ένας άντρας στο πριν..

Και τότε θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους.. Θα αποχαιρετιστούμε με αυτή την οικειότητα που θα μας ακολουθεί για πάντα - αυτά τα χιλιοστά που λείπουν από την απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους που έχουν συναντηθεί έστω και για λίγο σε απόλυτα προσωπικές διαδρομές- αλλά και με την ανακούφιση που φέρνει η γνώση πως αν συνεχίζαμε τίποτα δεν θα ήταν πια το ίδιο..

Ίσως γιατί δεν προλάβαμε να χτίσουμε τις γέφυρες που θα μας έφερναν πιο κοντά όταν το πάθος θα πέρναγε σε δεύτερη μοίρα.. Ίσως γιατί η διαφορές που μας χωρίζουν είναι μεγαλύτερες από τις ομοιότητες που μας ενώνουν.. Ίσως γιατί εγώ προσωπικά δεν σου έδωσα ποτέ την αληθινή ευκαιρία να με αγγίξεις λίγο πιο μέσα από το δέρμα που τόσο σου άρεσε να χαϊδεύεις.. Και αν μου την έδωσες εσύ, φρόντισα να την αγνοήσω ευγενικά.. Σίγουρα πάντως γιατί οι έρωτες δεν κρατάνε για πάντα.. Και εγώ που ξεκίνησα με αυτή την σιγουριά το επιβεβαίωσα, και εσύ που μπορεί και να ξεκίνησες με την άγνοια της ηλικίας σου σίγουρα τώρα το έχεις μάθει και τη επόμενη φορά θα είσαι πιο προσεκτικός..

Θα αποχαιρετιστούμε λοιπόν και θα γυρίσουμε ο καθένας πίσω, από εκεί που ξεκίνησε.. Εσύ στον κόσμο σου και εγώ στον δικό μου.. Θα σε θυμάμαι καμιά φορά, όταν θα φέρνω στο μυαλό μου τα όσα έζησα μακριά από εκεί που αγαπάω, σκορπώντας ψίχουλα από το σκοτεινό κομμάτι του εαυτού με σε σχέσεις χαμένες από χέρι για να σώσω την μια και μόνη που αξίζει από την φθορά... Θα σε θυμάμαι με χαμόγελο γιατί σε ερωτεύτηκα στ’ αλήθεια, αλλά δεν θα αναρωτηθώ ποτέ αν θα με θυμάσαι και εσύ και με ποιον τρόπο.. Δεν θα με νοιάζει.. Καθόλου όμως… Γιατί μπορεί να σε ερωτεύτηκα πολύ αλλά δεν σε αγάπησα καθόλου.. Και μόλις η σκιά σου χαθεί στην γωνία, θα χαθεί μαζί της και το τελευταίο κομμάτι της λεπτής κλωστής που ένωσε για λίγο τους γαλαξίες μας…

Να προσέχεις όμως .. Και να είσαι καλά…

Υ.Γ. Για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, το κείμενο αυτό γράφτηκε με αφορμή μια συγκεκριμένη φράση : "I can flirt with them, I can even fuck them but I find them boring..." Καμιά φορά μερικές μόνο λέξεις είναι αρκετές για να πουν όσα δεν καταφέρνουν ολόκληρα σεντόνια...

Γιωργάκη που πήγε ο ήλιος μας οέο?

Τι έγινε ρε παιδιά σήμερα? Άνοιξα τα πατζούρια και έμεινα άναυδη? Όλα γύρω μου έχουν πάρει μια - καθόλου γλυκιά- καφέ απόχρωση, και μας κατακλύζει μια μουντούχλα που σε κάνει να θέλεις να ξαναχωθείς κάτω από τα παπλώματα και να μείνεις εκεί μέχρι να περάσει... Μήπως ο Γιωργάκης πούλησε τελικά τον ήλιο στους Γερμανούς για να ξεχρεώσουμε και μας αφήνει να το αντιληφθούμε από μόνοι μας αντί να μας το ανακοινώσει? Τι να πω...
Κατ' αρχάς πως δεν θα ξεμυτίσω από το σπίτι σήμερα, καθόλου... Νομίζω πως το σύμπαν μας λέει να μείνουμε εντός, εμένα προσωπικά μου το λέει σίγουρα, και θα ακολουθήσω τις συμβουλές του δράττωντας την ευκαιρία για να ταχτοποιήσω λίγο το γραφείο μου και να συμμαζέψω το χάος που κυριαρχεί στα ντουλάπια της κουζίνας μου.. (ναι το ξέρω πως όλο το γράφω αλλά δεν το κάνω, νομίζω όμως πως είναι now or never...)
Δεύτερον πως εχτές γνώρισα επιτέλους την Ιουστίνη και ενθουσιάστηκα.. Αυτή η επτανησιακή καταγωγή δίνει άλλον αέρα, τελεία και παύλα.. Και η αγαπημένη μας co- blogger είναι η ζωντανή απόδειξη πως η κουλτούρα μπορεί να βγαίνει και σε απολύτως φιν φον περιτύλιγμα όταν το σύμπαν έχει κέφια...
Και πως περάσαμε όπως πάντα υπέροχα στο Salon, με γέλια πολλά, με ποτά και με παρέα σούπερ... Και international above all...
Τέλος, τρώω τα τελευταία μακαρόν με τον πρωινό καφέ μου, σας φιλώ γλυκά όλους, σας καλημερίζω, σας εύχομαι να έχετε μια υπέροχη και λαμπερή - κόντρα στον βρωμόκαιρο- εβδομάδα και πάω τρέχοντας να διαβάσω blogs...

Φίλοι και έρωτες... Η εικόνα και η αντανάκλαση της..

Ο σημερινός πρωινός καφές έχει για συνοδεία macarons από το Laduree που έφτασαν εχτές εκτάκτως , ελαφρά ταλαιπωρημένα από το ταξίδι αλλά σε συλλεκτικό μουσικό κουτί αφιερωμένο στην Alice in Wonderland... Έξω βρέχει και μου θυμίζει Λονδίνο, όσο μπορεί να θυμίζει Λονδίνο φυσικά η Αθήνα αλλά μάλλον φταίει που είμαι ακόμα under the spell.. Και που βάζω και τα δυνατά μου να παραμείνω έτσι...:-)


Εχτές το βράδυ, όπως το είχα προβλέψει, έμεινα νηστική... Το εστιατόριο που πήγαμε πέρσι ήταν prive και αν με ρωτάτε έπρεπε και φέτος να είχε παραμείνει έτσι... Αδυνατώ να καταλάβω την λογική του να τρέχεις στην κυριολεξία στην μέση του πουθενά, σε μια περιοχή που για να πάμε από το parking στο μαγαζί και πίσω περπατήσαμε σε στενά, σκοτεινά δρομάκια που σε κάνουν να νοιώθεις απλύτως ανασφαλής και ευάλωτος , για να επιλέξεις τελικά το φαγητό σου από ένα tiny toon μενού γεμάτο αφρούς από αγκινάρες, σαλιγγάρια και ζελέ από πατζάρια... Και να πληρώσεις στο τέλος και έναν λογαριασμό αντίστοιχο του Αθηνών Αρένα... (Μαντεψιά: Του χρόνου τέτοια εποχή το μαγαζάκι θα έχει πάει εκεί που πρέπει.. Σπίτι του...)
Anyway, τελικά περάσαμε μια χαρά φυσικά, και έφταιγε όπως πάντα η παρέα... Μεγάλο πράγμα οι άνθρωποι που καταλαβαίνουμε και μας καταλαβαίνουν , και γι' αυτό το "δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι" είναι μεγάλη αλήθεια.. Από τις μεγαλύτερες της ζωής... Που την ξανασκέφτηκα όταν επέστρεψα στο σπίτι αργά το βράδυ και βρήκα ένα mail να με περιμένει, γραμμένο με έναν τρόπο αριστοτεχνικά σχεδιασμένο για να μου την σπάσει και να με εξιτάρει ταυτοχρόνως, από έναν άνθρωπο του οποίου το μυαλό με ενθουσιάζει... Ναι, το παίζει μαγικά το παιχνίδι με το μαστίγιο και το καρότο ο συγκεκριμένος φίλος μου, γι' αυτό και το λαμπερό μυαλό του υποσοσκελίζει εύκολα σε ότι με αφορά το υπόλοιπο , εξ' ίσου λαμπερό life style και παρουσιαστικό του...
Έχουμε τους φίλους που μας αξίζουν, πως να το κάνουμε, και όλο εκεί γυρίζει η συζήτηση τελευταία.. Και οι δικοί μου φίλοι, σας το έχω ξαναπεί όχι για να σας παινευτώ αλλά γιατί έτσι ακριβώς το νοιώθω, είναι οι καλύτεροι και οι πιο ενδιαφέροντες του κόσμου.. Μια μαγική συλλογή ανθρώπων με ιδαίτερα χαρίσματα και ταλέντα, με λαμπερά μυαλά που ανταγωνίζονται στα ίσια και παλλικαρίσια την επίσης λαμπερή εικόνα τους, και με ένα στρώμα κωλοπαιδισμού έξυπνα κρυμμένο κάτω από την polished επιφάνεια (ναι με ω γράφεται ο κώλος) που τους κάνει όλους και όλες ακόμα μεγαλύτερες προκλήσεις να τους έχεις και να τους αγαπάς... Και να σε έχουν και να σε αγαπούν φυσικά... Και αυτό ισχύει για όλους και για όλες... Από τον λατρεμένο αντιπροεδρούλη που είναι αληθινός killer όταν χρειαστεί (σκοτώνει άλλωστε συχνά πυκνά και με τεράστια ευκολία τα μεγαλεπίβολα σχέδια μου για να με αποθέσει στην πραγματικότητα με τον πιο απαλό και αγαπημένο τρόπο), τον Άλκη που μονομαχεί με κάθε είδους ανεμόμυλους σε κάθε ευκαιρία για την χαρά του παιχνιδιού και όχι για την ίδια την μάχη, και τον Στέλιο που πίσω από την χαριτωμένη του δήθεν ανασφάλεια και το απίστευτο ταλέντο του κρύβει μια τσούχτρα που όταν χρειαστεί τσιμπάει και σκοτώνει, μέχρι τις υπέροχες, γλυκιές και perky φιλενάδες μου την Λιάνα και την Doris που είναι όμορφες, και chic, και comme il faut, και τρυφερές και όλου του κόσμου τα καλά μέχρι να υπερβείς τα όρια τους και να χτυπήσεις το κεφάλι σου στο πιο σκληρό τοίχο που έχεις βρει ποτέ μπροστά σου - πως το είπε αυτό κάποιος κάποτε? Σαν συνδυασμός βελούδου με ατσάλι? - ή την Γεωργία που πίσω από το παιδκό της παρουσιαστικό κρύβει έναν αληθινό ηλεκτρονικό υπολογιστή που θα σε τοποθετήσει καταλήλως με συνοπτικές διαδικασίες πριν προλάβεις να πεις περισσότερες από πέντε λέξεις... Για τους υπόλοιπους και τις υπόλοιπες δεν θα αναφερθώ αναλυτικά, δεν χρειάζεται... Ξέρω και ξέρουν τι εννοώ και είμαι σίγουρη πως γελάνε τρελά διαβάζοντας το κομμάτι αυτό γιατί όπως λένε και στο δικό μου το χωριό Βίβιαν, μεταξύ κατεργαρέων ειλικρίνια...:-)))
Και για να μην αφήσω απ' έξω από αυτόν τον απολογισμό βαθμού δυσκολίας τον πιο δικό μου άνθρωπο, τον Μάνο, αν οι φίλοι μας είναι η αντανάκλαση της εικόνας μας τότε ο σύντροφος μας είναι σίγουρα το άλλο της μισό... Και όσοι τον ξέρουν πια καλά τον αγαπημένο μου, δηλαδή όλοι εκείνοι στους οποίους αναφέρεται αυτό το ποστ, γνωρίζουν πως πίσω από την απόμακρη facade του ευγενικού και καλομαθημένου bon viveur με το ατάραχο attitude κρύβεται κάτι εντελώς διαφορετικό.. Για τους άλλους- φαντάζομαι- ένας ενδιαφέρων αν και δύσκολος φίλος... Για μένα, αυτό που ερωτεύτηκα κάποτε με πάθος και με κρατάει ακόμα under his spell.. Το πιο αστραφτερό απ' όλα τα μυαλά που ξέρω, ένα βιτριολικό χιούμορ, ένας αληθινός σνομπισμός ραμένος επάνω του σαν πανάκριβο custom made κοστουμάκι και τελικά, το πιο κακό παιδί απ' όλα όσα πέρασαν από την ζωή μου, και δεν ήταν και λίγα...:-) Δηλαδή, ο καλύτερος μου φίλος, ο πιο ικανός μου συμπαίκτης και ο πιο πιστός μου σύντροφος.. Και ο πιο άπιστος ταυτοχρόνως.. Για να με κρατάει πάντα "εκεί", και μέσα στο παιχνίδι...
Και μετά απ' όλα αυτά , σήμερα το βράδυ η μέρα θα κλείσει όπως της αξίζει.. Με κάποιους απ' όλους αυτούς τους αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου στο πιο δύσκολο μαγαζί της πόλης... Που οι ηλεκτρονικές του καρτούλες καταφέρνουν να μας κρατάνε ανακουφιστικά κρυμμένους σε ένα κουκούλι μέσα στο οποίο μας περιποιούνται χωρίς να μας αγχώσουν, μας έχουν το νου τους χωρίς να μας ενοχλούν και μας δίνουν χώρο, χρόνο και τρόπο να επιδοθούμε στο πιο αγαπημένο μας σπορ χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.. Που παει να πει πως θα γελάσουμε και θα κουτσομπολέψουμε μέχρι τελικής πτώσεως χωρίς να αγχωθούμε για το ποιος μας ακούει... Μια που what happens in Salon, stays in Salon...:-) Φιλιά πολλά και καλημέρες!!

Το πολύ σεξ και το μικρό καλάθι....

Η μέρα σήμερα ξεκίνησε όμορφα, με καφέ στην λιακάδα -στου Παπάγου στο Verde, πήγαμε με την μαμά μου βόλτα να χαζέψουμε την γειτονιά των πολύ παιδικών μου χρόνων- και μετά στράβωσε λιγάκι μια που πήγαμε με τον Άρι τον Droopy στον κτηνίατρο και έχει τα πάντα... Ο προηγούμενος γιατρός άφησε τα ράμματα από τον χειρουργικό καθαρισμό στα αυτιά του και έχουν πιάσει πύον, και τώρα την Τετάρτη πρέπει να τον πάμε να τον ξαναναρκώσουν και να του τα βγάλουν... Έχει και σταφυλόκοκκο -τα shar pei δυστυχώς έχουν ένα τεράστιο θέμα με τα δερματικά τους εκ γενετής- και για να μην σας τα πολυλογώ, φύγαμε από τον κτηνίατρο με μια σακούλα χάπια, σταγόνες και αλοιφές και τις ανάλογες οδηγίες χρήσης... Χάλια...
Βέβαια σήμερα περιμένω την κολλητούλα μου, νομίζω πως θα προσγειωθεί όπου να ΄ναι και κάποια στιγμή το απόγευμα θα πάμε για καφέ αλλιώς θα την δω αύριο το βράδυ στο Salon οπότε το κέφι μου έχει φτιάξει ήδη με την προοπτική, και στο μεταξύ, επειδή το βράδυ θα πάμε να φάμε κάπου που το ξέρω ότι θα μείνω νηστική λέω να δώσω βάση στο μεσημεριανό μου... Σκέφτομαι ένα ζουμερό burger με πατατούλες τηγανητές ή κάτι εξ' ίσου ελαφρύ και διαιτιτικό...:-)
Άλλωστε και εχτές το βράδυ έφαγα πάλι ελαφρά, σνίτσελ με πουρέ πατάτας, και πέρασα μια βραδιά με φίλους αγαπημένους και πολύτιμα συμπεράματα... Την συζήτηση μονοπώλησαν το video της Τζούλιας και οι ανθρώπινες σχέσεις.. Θέματα άσχετα μεταξύ τους αλλά τα συμπεράσματα ήταν ομόφωνα... Οι καμμένες γκόμενες είναι ντεκαβλέ όσο όμορφες και να είναι, οι τσόντες θέλουν και αυτές το ταλέντο τους, ειδικά στα φωνητικά, και επίσης οι άντρες προτιμούν τις ξανθές αλλά αυτές που έχουν και λίγο κρέας επάνω τους... Όχι να ξεχυλίζει από παντού αλλά να μπορούν να ζουλήξουν χωρίς να κινδυνεύουν να τρυπηθούν από τα κόκκαλα..
Επίσης όταν κάποιοι(ες) πιάνουν κουβέντες για το σεξ και τους γκόμενους (ες), το αναφέρουν συνέχεια στα status updates τους και γενικά παλεύουν με χίλους τρόπους να μας πείσουν πόσο δυνατοί(ες) είναι στο συγκεκριμένο θέμα, καλό είναι να κρατάμε μικρό καλάθι.. Άμα κάτι το έχεις δεν χρειάζεται να το διαλαλήσεις ή να το αναλύσεις.. Οπως άμα είσαι όμορφος δεν βγαίνεις να το καυχηθείς - το βλέπουν οι άλλοι δεν είναι στραβοί - και άμα είσαι έξυπνος και το ξέρεις δεν κάνεις στην παρέα πότε τον καμπόσο γιατί είναι θέμα χρόνου να το αντιληφθούν οι άλλοι, όπως όταν είσαι πλούσιος δεν χρειάζεται να απλώνεις στους άλλους τα περιουσιακά σου στοιχεία μόλις τους γνωρίσεις με αστείες αφορμές γιατί θα έρθει η ώρα που θα το καταλάβουν από μόνοι τους, έτσι και αν πηδιέσαι (πηδάς) καλά και συχνά δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα.. Είναι δικό σου το πράγμα, το έχεις, άρα δεν καίγεσαι να το αποδείξεις πουθενά γιατί δεν υπάρχει λόγος... Απλά πράγματα, για απλούς, καθημερινούς και συνειδητοποιημένους ανθρώπους...
Και τώρα που σας τα είπα και τα μοιράστηκα, πάω να δω τι θα παραγγείλουεμε για lunch γιατί με έχει πιάσει μια λιγούρα... Με τόσα πράγματα που έκανα από το πρωί, τις έκαψα τις χτεσινές θερμίδες... Και μου λείπουν...:-) Να έχουμε ένα καλό, γελαστό και χαλαρό σαββατοκύριακο εύχομαι και πολλά φιλιά σε όλους...

Υ.Γ. Η εικονογράφηση είναι άσχετη με το θέμα, είναι όμως ένα έργο του Άρι για την σχολή του που μου αρέσει πολύ και είπα να σας το δείξω...:-)) Είναι ταλαντούχο το αγόρι μου... Δεν είναι?

Όχι άλλα video, μόνο τάρτες....

Νομίζω πως μετά από δύο ολόκληρα posts αφιερωμένα στην Τζούλια και τις περιπέτειες της η ισορροπία απαιτεί σήμερα το μενού να έχει συνταγή για comfort food , λιχουδιές και λατρεμένους φίλους... Πάμε λοιπόν...Τον τελευταίο καιρό με έχει πιάσει μια μανία με τις τάρτες... Μου αρέσουν γιατί έχω μάθει να τις ανοίγω σωστά έτσι ώστε να γίνονται λεπτές και τραγανές, γιατί γίνονται πάρα πολύ νόστιμες και γιατί τρώγονται εύκολα, σαν πίτσα μπροστά στην τηλεόραση αλλά είναι πιο gourmet όπως και να το κάνουμε... Προχτές λοιπόν δοκίμασα μια καινούρια συνταγή με τέσσερα τυριά και ντοματάκια και έγινε υπέροχη... Και πολύ εύκολη...


(Η ταρτούλα μου σερβιρισμένη και λαχταριστή)..


Η βασική συνταγή για την βάση της τάρτας είναι η ίδια. Στο μίξερ ανακατεύουμε 225 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις, αλάτι, 100 γρ. βούτυρο (όχι μαργαρίνη) από το ψυγείο κομμένο σε κομματάκια, τον κρόκο ενός αυγού και 4-5 κουταλιές παγωμένο νερό. Τυλίγουμε την ζύμη σε ένα κομμάτι wrap, την βάζουμε στο ψυγείο για μισή ώρα και στην συνέχεια κάνουμε την φοβερή, σωτήρια πατέντα.. Απλώνουμε δυο μεγάλα κομμάτια μεμβράνη τον πάγκο της κουζίνας που τον έχουμε περάσει πριν με το wetex για να είναι υγρός, ανοίγουμε πάνω εκεί την ζύμη με τον πλάστη όσο πιο λεπτή μπορούμε ανάλογα με το μέγεθος της ταρτιέρας μας, την παίρνουμε όπως είναι μαζί με την μεμβράνη, την αναποδογυρίζουμε πάνω στην ταρτιέρα, την ταχτοποιούμε, βγάζουμε την μεμβράνη, τρυπάμε την τάρτα με το πηρούνι παντού για να μην φουσκώσει και την ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς, στο μεσαίο ράφι μέχρι να ροδίσει. Μέχρι να κρυώσει ετοιμάζουμε την γέμιση για την οποία θέλουμε:
3 αυγά χωριστά τα ασπράδια από τους κρόκους, 125 γρ. μασκαρπόνε, 90 γρ. ώριμο κεφαλοτύρι κομμένο σε κύβους, 90 γρ. brie κομμένο σε κύβους, 150 γρ. κρέμα γάλακτος με χαμηλά λιπαρά, 1 κουταλάκι του γλυκού Worcestershire sauce, 1 σκελίδα σκόρδο πολτοποιημένη, 1/4 του κουταλιού του γλυκού μουστάρδα σε σκόνη, 1/4 του κουταλιού του γλυκού μοσχοκάρυδο τριμμένο, αλάτι- πιπέρι, 2 κουταλιές της σούπας μαϊντανό φρέσκο ψιλοκομμένο και 100 γρ. παρμεζάνα τριμμένη. Και δώδεκα ντοματίνα φρέσκα.
Χτυπάμε τα ασπράδια σε σφιχτή μαρέγγα και στην συνέχεια στο multi ή στο blender χτυπάμε το μασκαρπόνε, το brie, την κρέμα γάλακτος, τους κρόκους, το αλάτι, το πιπέρι, την Worcestershire sauce, την μουστάρδα, το μοσχοκάρυδο και το κεφαλοτύρι μέχρι να γίνουν ένας πολτός.. Τον ρίχνουμε μέσα στην μαρέγκα, προσθέτουμε και τον μαϊντανό και ανακατεύουμε απαλά μέχρι να ενσωματωθούν . Γεμίζουμε την τάρτα, πασπαλίζουμε με την παρμεζάνα και ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο, στους 180 βαθμούς, στην κάτω σχάρα για 25 περίπου λεπτά, μέχρι να πάρει ένα ωραίο, χρυσαφένιο χρώμα.
Στο μεταξύ, κόβουμε τα ντοματίνια στην μέση, τα βάζουμε σε ένα μικρό πυρέξ με λίγο λάδι, αλάτι και ρίγανη και τα ψήνουμε, μαζί με την τάρτα... Όταν είναι όλα έτοιμα, γαρνίρουμε την τάρτα με τα ντοματίνια και την σερβίρουμε ζεστή...
Εμείς την φάγαμε οι τρεις μας μέσα σε ένα βράδυ.. Ούτε ψίχουλο δεν έμεινε.. Και σκέφτομαι πως θα είναι και ένα πολύ νόστιμο πρώτο πιάτο σε κάποια από τα προσεχή τραπέζια μου...


(Το σούπερ κέικ πριν του επιτεθούμε οικογενειακώς... Τώρα έχει μείνει το 1/4 από αυτό που βλέπετε...)


Και σήμερα, για να μείνω στις λιχουδιές που λέγαμε, πίνω τον καφέ μου με ένα μεγάλο κομμάτι από το υπέροχο κέικ σοκολάτας που μου έφερε προχτές η φίλη μου η Λιάνα από την Ηπειρώτισσα (θυμάστε που σας είχα γράψει γι΄αυτό στο ποστ της Καθαράς Δευτέρας? Ε... Η φιλενάδα μου με θυμήθηκε και μου το έφερε προχτές στο girl's που κάναμε στο Matsuhisa γιατί έτσι μου κάνουν οι φίλοι μου.. Με κακομαθαίνουν τρελλά, όσο τρελλά τους αγαπώ κι ακόμα πιο πολύ!!!) και ετοιμάζομαι να την κάνω σιγά σιγά.. Θα ανέβω Κηφισιά να κάνω κάτι δουλειές και να πιω και έναν καφέ με μια άλλη φίλη μου.. Και το Σάββατο θα είναι εδώ και η κολλητούλα μου που λείπει στα ξένα, μου έκανε την καλύτερη έκπληξη η γλυκιά μου, οπότε ποιος με πιάνει!!! Γενικά, τις επόμενες εβδομάδες έρχονται οι φίλοι μου απ' έξω, ο καθένας με την σειρά του, και είμαι τόσο, μα τόσο χαρούμενη που θα τους έχω εδώ... Και έρχονται και χώρια, κάθε εβδομάδα και από ένας, οπότε θα τους ευχαριστηθώ με την ησυχία μου...:-))))) Μόνο το Δεσποινάκι λείπει από αυτή την σειρά αλλά που θα πάει, θα περάσει ο καιρός και θα πιάσουμε και εμείς σειρά στο πρόγραμμα της...
Αυτά για σήμερα, σας φιλώ όλους γλυκά και τα λέμε αύριο... Καλημέρα!!!!

Το καυτό βίντεο της Τζούλιας μέρος δεύτερο...

Ε ναι λοιπόν, το είδα το βίντεο της Τζούλιας... Δεν έδωσα 20 ευρώ η τσιγκούνα για να φτιάξει η κοπέλα την προίκα της, είχε βρωμίσει βλέπετε το net από χτες με links για να το κατεβάσουμε από παντού οπότε στάθηκα απλά πιστή στην τεχνολογία και πάτησα το download...

Από τεχνικής απόψεως η δουλειά είναι επαγγελματική, με σταθερή κάμερα που την χειρίζεται τρίτος άνθρωπος και με σκηνοθετικές οδηγίες του τύπου "σήκωσε λίγο το μαλλί", "τούρλωσε λίγο τον πωπό" και τα τοιαύτα... Εκτός από την Τζούλια πρωταγωνισούν δυό μπουκάλια σαμπάνια, ένα ζευγάρι γόβες λεοπάρ και ένα ακέφαλο σώμα, δηλάδή ένας παρτενέρ του οποίου έχουμε την δυνατότητα να απολαύσουμε όλα τα υπόλοιπα- διόλου ευκαταφρόνητα η αλήθεια να λέγεται- προσόντα πλην του προσώπου του.
Για όσους δήλωσαν ότι πρόκειται για σκληρό πορνό, θα πω μόνο πως μάλλον έχουν καιρό να παρακολουθήσουν τσόντες για ενηλίκους και όχι για μαθητές του λυκείου (πόσο μάλλον να συμμετέχουν σε παρόμοιες δραστηριότητες) αλλά περί ορέξεως ουδείς λόγος οπότε προχωράω στο δια ταύτα..
Το οποίο είναι πως η Τζούλια αποφάσισε να μας τα δείξει όλα, και πως εμείς τα είδαμε βέβαια, για να καταλήξουμε στα εξής συμπεράσματα.. Κανείς δεν θα ανακαλύψει πια την Αμερική στα θέματα του σεξ... Όλοι τα ίδια κάνουμε, ακριβώς, και τελικά δεν έχει και τόση σημασία το αν είμαστε ψηλές ή κοντές, αδύνατες ή χοντρές, μελαχρινές ή ξανθές, με την ίδια ακριβώς λογική που δεν έχει καμιά σημασία το πως είναι και οι παρτενέρ μας.. Διάσημοι και άσημοι, ευφάνταστοι ή τετριμένοι, ευλύγιστοι ή λουμπαγκοπιασμένοι, τελικά απ' ότι δείχνουν όλα, ξεκινάμε μπουκωμένοι και καταλήγουμε στο κλασσικό "πάρτα" if you got the point... Και οι ενδιάμεσες στάσεις μπορεί να είναι περισσότερο ή λιγότερο ενδιαφέρουσες αλλά τελικά, είναι απλά μια ακόμα διαδρομή...
Όσο για την Τζούλια, που κατά δήλωση της είναι ένα παιδί, ένα έχω να πω... Πως κάτι τέτοια παιδιά ο Θεός να τα φυλάει.. Όχι από την ζωή που είναι μια ζούγκλα, ούτε από του κόσμου την ψευτιά... Αλλά από τα μυαλά που κουβαλάνε στο κεφάλι τους... Με μεγάλο ερωτηματικό αυτό...
Τέλος, πολύς ντόρος για το τίποτα έγινε, για μια ακόμα φορά... Γιατί όταν η Τζούλια βγει κάτω από τα παπλώματα και ξεπεράσει την "ντροπή" της - μετρώντας φαντάζομαι τα μηδενικά που μαζεύτηκαν από το άθροισμα τόσων 20 άρικων- το μόνο που θα θυμόμαστε όταν την βλέπουμε στα τηλεοπτικά παράθυρα να ξεκατινιάζεται με τους τέως γκόμενους της ή στις πίστες με το βρακί στο χέρι να εκτελεί δια ριπών οπλοπολυβόλου διάφορα άσματα, θα είναι πως δυστυχώς ή ευτυχώς, ακόμα και γονατιστή και μπουκωμένη, ήταν μια καλονή... Που οι περισσότεροι δεν θα την ήθελαν φαντάζομαι δίπλα τους να τους συνοδεύει και να τους αντιπροσωπεύει, μια χαρά θα έμπαιναν όμως στην σειρά για να πρωταγωνιστήσουν σε ένα από τα επόμενα home videos της.. Οπότε... Σιλάνς....:-)

Το καυτό βίντεο της Τζούλιας και εγώ...:-)

Σορρυ που άργησα αλλά απο το πρωί έχω συγκλονιστεί και παραμένω συγκλονισμένη μέχρι τώρα... Κυκλοφόρησε στα περίπτερα το video της Τζούλιας λέμε!!! Με 20 ευρώπουλα μόλις -τζάμπα πράμα, πέρα κόσμε πάρε- μπορείτε να δείτε την "μια ταινία, που δεν γνωρίζω πως διέρρευσε, με πολύ ιδιαίτερες και προσωπικές στιγμές της πιο πολυσυζητημένης γυναίκας των τελευταίων χρόνων. Είναι (λένε αυτοί που το έχουν δει) σαν το βίντεο της Πάμελα Άντερσον, που -όταν κυκλοφόρησε- είχε συγκλονίσει τον κόσμο." Δεν το λέω εγώ φυσικά αυτό, το λέει το BasketBlog από το οποίο αντέγραψα την είδηση, άλλωστε ποια είμαι εγώ που θα κρίνω πως και γιατί επιλέγει η Τζούλια να μας δείξει on camera πως το τρίβει το πιπέρι και όχι μόνο...:-)
Καταλαβαίνετε όμως ελπίζω πως με αυτά και με αυτά, που μυαλό για blogging σήμερα... Φταίει και το γεγονός βέβαια πως άργησα να ξυπνήσω το πρωί και έφυγα τρέχοντας, και πως τώρα που γύρισα πρέπει να ξαναφύγω γιατί έχω ραντεβού για μαλλί και νύχι που αν με βλέπατε πως γυρνούσα στο Λονδίνο την τελευταία μέρα με κοκκαλάκι θα φρίτατε, αλλά θα επιστρέψω το απόγευμα με περισσότερες πληροφορίες και θα το ξαναπιάσω το θέμα... Και θα απαντήσω και στα σχόλια που τα ζήτησα η γαϊδάρα, και τα πήρα, και θα με περάσετε για βλαμμένη τελικά... (Οκ, ξέρω, μερικοί με θεωρείτε ήδη βλαμμένη, μην αρχίσουμε τις διευκρινίσεις...)
Οπότε τρέχω να προλάβω γιατί έχω και girl's το βράδυ και μάλιστα σε πολύ grand μέρος, και τα λέμε μετά... Φιλιά!!!

Υ.Γ. Έχω βάλει την Χριστίνα να γράφεται στο Nova... Θα σας ενημερώσω για τα πάντα, don't worry...:-)))

UPDATE: Λοιπόν... Επέστρεψα σενιαρισμένη και απαστράπτουσα (που πλύθηκε το μαλλί και έδειξε το χρώμα εννοώ) , είδα και λίγο τα γραμμένα και έχω να σας ενημερώσω για τα εξής: Σύμφωνα με τον κύριο Μένιο Φουρθιώτη που είναι ο εξ απορρήτων της Τζούλιας, το καημένο το κορίτσι (η Τζούλια ντε) δεν είχε ιδέα πως θα κυκλοφορούσε το video αυτό μέχρι χτες το βράδυ που τους ενημέρωσε η δημοσιογράφος της Espresso που έκανε το ρεπορτάζ που κοσμεί σήμερα την πρώτη σελίδα της εφημερίδας... (Τώρα πως εγώ την θυμάμαι - την Τζούλια όχι την δημοσιογράφο- πριν από καμια δεκαπενταριά μέρες στο Super Star αν δεν κάνω λάθος, να ανακοινώνει πως θα κυκλοφορήσει μόνη της το καυτό της video, στα περίπτερα δεν ξέρω, μάλλον έχω και κληρονομικό χάρισμα το οποίο και θα πρέπει να εκμεταλλευτώ κάποια στιγμή αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης.) Τέλος πάντων, ο κύριος Μένιος μόλις έμαθε τα νέα έτρεξε στην Ομόνοια και στήθηκε σε μια ουρά χιλιομέτρων όπως είπε για να αγοράσει το DVD - τώρα πότε είχε προλάβει να δημιουργηθεί η ουρά χιλομέτρων αφού η εφημερίδα δεν είχε κυκλοφορήσει δεν το γνωρίζω, μάλλον έχει πολύς κόσμος κληρονομικό χάρισμα τελικά- και όταν το πήρε πια και το έδειξε στην Τζούλια, το εξώφυλλο γιατί το video αρνήθηκε λέει να το δει το κορίτσι, λογικό αν θέλετε την γνώμη μου αφού ήξερε προφανώς τι είχε μέσα, κρύφτηκε λέει κάτω από τα παπλώματα κλαίγοντας, η Τζούλια όχι ο κύριος Μένιος, και έκτοτε αρνείται κατηγορηματικά να βγει διότι έχει ξεφτιλιστεί στην κοινωνία λέει, και είναι και μικρό παιδί..Ναι, ναι, όλα αυτά η Τζούλια και όχι ο κύριος Μένιος...
Στο μεταξύ βέβαια, πάντα κάτω από τα παπλώματα φαντάζομαι, έχει ήδη προβεί στις απαραίτητες νόμιμες ενέργειες εναντίον της εταιρίας που έβγαλε το DVD στα περίπτερα και περιμένει να δει τι θα γίνει... Το οποίο DVD βέβαια έχει λέει ήδη εξαντληθεί - γύρισε όλα τα περίπτερα του Περιστερίου άνθρωπος της παραγωγής είπε η Βάσια Λόη για να καταφέρει να βρει ένα από τα τελευταία αντίτυπα- αλλά το τι σόι νομικές ενέργειες είναι αυτές που δεν περιλαμβάνουν ασφαλιστικά μέτρα για να αποσυρθεί το DVD από τα περίπτερα και παρέμβαση εισαγγελέα δεν μας εξηγησε ο κύριος Μένιος γιατί μόλις έπεσε η ερώτηση στο τραπέζι χάθηκε το σήμα από το κινητό του- μιράκολο!- και τον χάσαμε...
Επίσης, αυτό που δεν εξήγησε ήταν πως στο καλό σε ένα video που απεικονίζει τις προσωπικές στιγμές μεταξύ δύο ατόμων την κάμερα την κρατάει τρίτο πρόσωπο, αλλά εδώ που φτάσαμε μπορεί και αυτό να είναι λογικό, όσο λογικό είναι και το να έχεις εκπρόπσωπο τύπου τον κύριο Μένιο με το σήμα που χάνεται στα πιο καίρια σημεία...
Επίσης να σημειώσω πως ασχέτως με όλα αυτά, ο Γιωργάκης έχει άστρο στα μεσημεριανά γιατί κάθε που χάνεται ο κόσμος από τις ανακοινώσεις μέτρων και τον γενικό χαμό της κρίσης, βρίσκεται μια ξανθιά και τον ξελασπώνει για λίγο... Πριν από ένα μήνα καθάρισε για λίγο η Ελένη με το διαζύγιο της, τώρα έχει την Τζούλια και τον κύριο Μένιο να κουνάνε τα νερά, αύριο έχει ο Θεός, μπορεί να αποφασίσει η κυρία Μέρκελ να μας δείξει πως το φουσκώνουν το κέικ στας Γερμανίας... Λέμε τώρα...
Πάντως από ενημέρωση σας έχω σένιους, δεν φαντάζομαι να έχετε παράπονο, και για να έχω και ολοκληρωμένη εικόνα της κατάστασης, τηλεφώνησα και στον περιπτερά μου ο οποίος μου είπε να μην ανησυχώ... Στο Νέο Ψυχικό δεν σημειώθηκε καμία ουρά μέχρι στιγμής.. Πέντε κομματάκια έχει στο μαγαζί ο δικός μου και αν έχω όρεξη μου δίνει και ένα bonus επειδή είμαι καλή πελάτισσα (αγοράζω πολλα ξένα περιοδικά) να ρίξω μια ματιά να ανοίξουν τα μάτια μου... Θα το σκεφτώ γιατί φοβάμαι την σύγκριση... Αλλά πάλι, όλα στην ζωή μια ιδέα είναι....:-)))
Αυτά για σήμερα και αύριο, ως άλλος εξολοθρευτής, I will be back... Και αν είστε καλά παιδιά, πολύ καλά όμως, μπορεί να έχω προλάβει να πάω και στο περίπτερο...:-))

Back to normal....

Πρωινό στην Αθήνα.. Πίσω στην καθημερινότητα μου, εμπλουτισμένη όμως με πινελιές από το Λονδίνο που θα με συντροφεύουν για καιρό, και με μια λιακάδα που την πεθύμησα τρελλά... Πίνω τον πρώτο καφέ της ημέρας στην γνωστή κούπα, μαζί με μπισκοτάκια από το Biscuiteers από το Harvey Nichols, διαβάζω blogs και mails και προσπαθώ να βάλω το πρόγραμμα μου σε μια τάξη.. Ένα από τα mails που βρήκα να με περιμένουν το πρωί με έκανε να χαμογελάσω... Καμιά φορά οι φιλίες, ειδικά στην αρχή τους, είναι σαν τις γκομενιές... Κάτι λες, κάτι καταλαβαίνει αλλιώς ο άλλος, υπάρχει αυτό το ping pong στον αέρα, που λείπει από τις σχέσεις χρόνων, αυτές που καταλαβαινόμαστε πια με τα μάτια και ξέρουμε ακριβώς τι εννοούμε χωρίς να το πούμε καν... Δεν πειράζει, θα φτάσουμε και εκεί... Στο μεταξύ ας ευχαριστηθούμε την διαδρομή που προβλέπεται συναραπαστική...

Πίσω στα δικά μας, η μέρα μου σήμερα έχει τρέξιμο στο φουλ... Θα ξεκινήσω με σούπερ μάρκετ μια που παρόλο ότι βρήκα το σπίτι να λάμπει - η κυρία Ολγα είχε έρθει και το είχε κάνει τζάμι- το ψυγείο μας μετά από τέσσερις μέρες που έλειψα θυμίζει την έρημο της Σαχάρας (τα αγόρια μου θεωρούν ντροπή το να ψωνίζουν μάλλον, πως αλλιώς να εξηγήσω το ότι όταν τελειώνει κάτι απλά το αντικαθιστούν με κάτι άλλο.. Το γάλα με κρέμα, το χαρτί τουαλέτας με χαρτί κουζίνας και πάει λέγοντας...), και θα συνεχίσω με όλα τα υπόλοιπα γιατί κανείς δεν πήγε στο καθαριστήριο να πάρει τα ρούχα, ούτε στο περίπτερο για το πρόγραμμα της τηλεόρασης, ο Droopy πρέπει να πάει στον κτηνίατρο γιατί τον έχουν πιάσει πάλι οι αλλεργίες του και ξύνεται σαν δαιμονισμένος, και εγώ χρειάζομαι γενικό ρεκτιφιέ, μαλλί, νύχια, φρύδια, αλλά μάλλον αυτό θα το αφήσω για αύριο πια...
Και έχω να κανονίσω και ραντεβού επαγγελματικά - αν με επιρρέασε σε κάτι το Λονδίνο είναι στο πόσο πολύ δουλεύουν όλοι εκεί, ένοιωσα τελείως σαν χαζή που είμαι αραχτή όλη μέρα και δεν είχα και εγώ κάτι επαγγελματικό να επιδείξω πέρα από την στήλη μου το ΕΥ ΖΗΝ που δεν την λες και κανένα μεγάλο επίτευγμα μεταξύ μας - οπότε είπα γουάτ δε χεκ και σήκωσα το τηλέφωνο... Και όταν τελειώσω με όλα αυτά, έχω να ασχοληθώ και με πιο ευχάριστα πράγματα, όπως την ταξινόμηση των συνταγών μου στα καινούρια μου τετράδια, που τα βρήκα στο Books for Cooks και μου τα αγόρασε ο Π. και που θα σας τα δείξω όταν τα φτιάξω και θα πάθετε την πλάκα σας...
Και φυσικά, μην ξεχνάτε πως σήμερα στο Κάτι Ψήνεται μαγειρεύει η Μιλένα... Go girl, go!!!! Να σκίσεις!!!!
Αυτά για σήμερα, φιλιά πολλά σε όλους και κάντε μια ευχή να κρατήσει ο καιρός και να έχει μπει η άνοιξη... Δεν ξέρετε πόσο τυχεροί είμαστε, αλήθεια σας λέω... :-)))

Υ.Γ.1 Στην φωτογραφία η γνωστή κούπα, τα σούπερ μπισκοτάκια από το Bisciteers, άλλα μπισκοτάκια με γεύση cupcakes, και ένα κεκάκι που αγόρασα για την μαμά μου και που γράφει επάνω τι άλλο, mum...:-))

Υ.Γ.2 Αφήστε μου σχόλια παρακαλώ σήμερα... Πολλά σχόλια... Έχω πέντε μέρες να επικοινωνήσω μαζί σας κανονικά και πολύ το πεθύμισα...:-)) (Καλά σχόλια όμως.. Μην αρχίσετε να με βρίζετε ανωνύμως please...Πέρασα πολύ ωραία για να πέσω κατευθείαν στα βαριά...)

Λονδίνο ξανά, time to go home...

Το Λονδίνο ετοιμάζεται να με αποχαιρετήσει με μια απίστευτη λιακάδα.. Μετά την χτεσινή ασταμάτητη βροχή, τον αέρα που γύριζε τις ομπρέλες μας και ένα κρύο που μας περόνιαζε τα κόκκαλα, σήμερα το σύμπαν μοιάζει να με προετοιμάζει για την επιστροφή στο ηλιόλουστο σπίτι μου... Αντίθετα από την Μαρία που λατρεύει την βροχή, την υγρασία και τα βρύα, εγώ θα ήθελα πολύ να ζω στο Λονδίνο αλλά με καιρό και κατοίκους Ελλάδας... If not, θα συνεχίσω αυτές τις συχνές επισκέψεις που με κρατάνε σε επαφή με την πόλη και τους φίλους μου εδώ, αλλά πάντα τελικά θα επιθυμώ το σπίτι μου at the end of the day.. Και την ζωή μου σε μια πατρίδα που ο καιρός της και μόνο, εννιά τουλάχιστον μήνες τον χρόνο, σου φτιάχνει την διάθεση από μόος του...

Πέρασα υπέροχα πάντως αυτές τις μέρες... Εχτές το πρωί με τον καιρό να μην βοηθάει καθόλου για βόλτες, αράξαμε στο σπίτι με την D. μέχρι το μεσημέρι, ήπιαμε καφεδάκια, μασουλήσαμε λιχουδιές - το ωραιότερο πράγμα που δοκίμασα αυτή την φορά στο Λονδίνο ήταν το Brioche Naturelle της Waitrose, baby με έχεις καταλάβει τόσο καλά που με εκπλήσεις ξανά και ξανά- και αργότερα πήγα θέατρο. Ο Π. είχε βγάλει εισητήρια για το Legaly Blonde ένα μιούζικαλ που με ενθουσιάσε, όπως και την πλειοψηφία του κοινού άλλωστε που στο τέλος χειροκροτούσε όρθιο, και που σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα αν βρεθείτε στο Λονδίνο και έχετε κέφι για κάτι χαρούμενο, ροζ και ανακουφιστικά ελαφρύ. Η D. που είναι του ποιοτικού ρεπερτορίου βέβαια δεν μάσησε απ΄ όλα αυτά και προτίμησε να μας συναντήσει κατευθείαν στο Bushaba αργότερα.. Αυτό το μαγαζί που είναι very trendy απ' ότι κατάλαβα, δεν μας πήγε από την αρχή... Την πρώτη φορά που δοκιμάσαμε να πάμε προχτές είχε μια τεράστια ουρά απ' έξω, και χτες μόλις φτάσαμε ένας αγενέστατος μαιτρ μας δήλωσε πως έπρεπε να περιμένουμε έξω μέχρι να μαζευτεί όλη μας η παρέα γιατί το policy του μαγαζιοπύ δεν επιτρέπει να καθίσουν οι μισοί και να περιμένουν τους υπόλοιπους... Ή D. και ο Π. που η παραμονή τους τόσα χρόνια στο Λονδίνο τους έχει μεταλάξει σε βαθιά ευγενικούς αθρώπους με πήραν άρον άρον να φύγουμε μόλις ξεκίνησα να τον βρίζω και πέρασα το επόμενο εικοσάλεπο βράζοντας στο ζουμί μου και σκεπτόμενη πόσο χρόνο ζωής θα είχε στην Αθήνα ένα αντίστοιχο εστιατόριο που θα υποχρέωνε τους πελάτες του να περιμένουν έξω, στο κρύο και την βροχή, και πόσο ξύλο θα είχε φάει βέβαια το αγενέστατο αυτό ανθρωπάκι...Ευτυχώς τελικά μαζευτήκαμε, καθίσαμε και φάγαμε και καλά, αλλά παρόλα αυτά, αν ήταν στο δικό μου το χέρι, δεν θα είχα ξαναπεράσει ούτε απ' έξω από το μπουρδελάκι τους, όχι να τους αφήσω και λεφτά από πάνω...

Anyway, η βραδιά συνέχισε πολύ όμορφα στο bar του Mandarin Oriental ξανά, που μακάρι να είχαμε κάτι σχετικό στην Αθήνα, ένα μέρος έτσι πολύ grand αλλά και πολύ χαλαρό ταυτόχρονα, με ωραίο κόσμο, ωραία ποτά, άνετο seating και μουσική σε επίπεδο που να σου επιτρέπει να κουβεντιάσεις με την ησυχία σου... Αν επιτρεπόταν και το κάπνισμα μάλιστα, τον καλό μου δεν θα τον έβγαζαν ούτε με βίντσι από ' κει μέσα..:-)

Και τώρα, πίνω τον καφέ μου συνοδεύοντας τον με το τελευταίο Krispy Kream Donut , ανεβάζω το ποστ και ετοιμάζομαι να φύγω.. Η βαλίτσα μου είναι έτοιμη, μένει να βάλω μέσα τις clotted creams που έχω στην κατάψυξη τόσες μέρες για να καταφέρουν να φτάσουν στην Αθήνα χωρίς να χαλάσουν, και ο κύριος Kevin, ο άγγλος ταξιτζής μας θα έρθει να με πάρει για να με πάει στο αεροδρόμιο.. Και το βράδυ θα είμαι αραχτή στον καναπέ μου, με τους άντρες μου που τόσο τους πεθύμησα και θα βλέπω "4¨... Που το έχουμε αφήσει και σε πολύ καίριο σημείο... Την σκότωσε την Ζέτα - Θανάση ο μπούρδας ή όχι? Αφήστε που, αν η πτήση μου δεν έχει καθυστέρηση, θα είμαι home on time για να δω "Κάτι ψήνεται". Αυτή την εβδομάδα συμμετέχει η δικιά μας Μιλένα και ελπίζω με όλη μου την καρδιά να τους πάρει τα σώβρακα..:-)))

Να έχουμε λοιπόν καλό μήνα, μια υπέροχη εβδομάδα και τα λέμε αύριο από αλλού... Να απαντήσω και σε κανένα σχόλιο γιατί σας πεθύμισα .... Φιλιά πολλά!!!

Υ.Γ. Για την D. και τον Π. Thank you so much, both of you!!! Πέρασα υπέροχα και για όλα, φταίτε εσείς... Σας αγαπώ πολύ και το ξέρετε...:-)))