"Και ξαφνικά τα φώτα έσβησαν και έμεινε μόνη.. Προσπάθησε να κάνει μερικά βήματα, ψηλαφώντας τον χώρο γύρω της διστακτικά και τρόμαξε.. Γύρω σκοτάδι και μπροστά κενό… Και η πλατεία άδεια.. Πίσω, στο καμαρίνι της έβγαλε όλα τα πολύχρωμα ρούχα, χάλασε το περίτεχνο της χτένισμα, σκούπισε προσεκτικά κάθε ίχνος από την πούδρα και τις σκιές που της έδιναν λάμψη, άφησε στο κουτί τους τα κοσμήματα, κατέβηκε από τα ψηλοτάκουνα παπούτσια και κοίταξε τον εαυτό της στον καθρέφτη όπως ήταν πραγματικά. Αμείλικτη εικόνα.. Τρομακτική.. Μια γυναίκα άδεια, χλωμή και μόνη..
Πως έγινε έτσι? Πότε? Όσο στροβιλιζόταν με πάθος κάτω από το φως που την τύλιγε σαν απαλή κουβέρτα και την έκανε να νοιώθει βασίλισσα του κόσμου, όσο φλέρταρε με την λάμψη πάνω στην σκηνή που είχε γεννηθεί για να την αλωνίζει και νόμιζε πως ήξερε την κάθε της σπιθαμή, χαμπάρι δεν πήρε πως οι άνθρωποι γύρω της έφευγαν.. Ούτε την πόρτα δεν άκουσε να κλείνει.. Νόμιζε πως το φως θα κρατούσε για πάντα, πως ήταν δικό της όπως της είχε υποσχεθεί.. Πίστεψε στις υποσχέσεις του, πως θα ήταν πάντα εκεί να την στηρίζει και να την στέφει πρωταγωνίστρια ξανά και ξανά.. Να υποστηρίζει τον φυσικό της ρόλο..
Και ύστερα, ξαφνικά, το φως έσβησε… Χάθηκε.. Και εκείνη έμεινε μόνη… Και ότι είχε συμβεί μέχρι τότε, όλα τα γέλια, όλα τα χειροκροτήματα, όλοι οι ρόλοι που είχε παίξει με το φως, για το φως, δεν είχαν νόημα.. Ήταν μόνο μια σειρά απο λάθη... Κουλουριάστηκε στο πάτωμα που το ένοιωσε σκληρό και τραχύ κάτω από το δέρμα της, έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να νοιώσει νερό να την τυλίγει και να την βυθίζει στην ηρεμία και την ασφάλεια μιας μήτρας.. Στην ευεργετική της σιωπή.. Δεν ένοιωσε καν τον πόνο της βελόνας… Όμως αντί να ηρεμίσει και να χαλαρώσει αισθάνθηκε να πνίγεται.. Να ασφυκτιά.. Άνοιξε το στόμα της να αναπνεύσει και το νερό πλημύρισε τα πνευμόνια της ορμητικό… Γέμισε κάθε κενό μέσα της και πήρε το οξυγόνο μακριά.. Πάλεψε με τρόμο για μια ανάσα, για μια πνοή ζωής μέσα της, έστω και τελευταία στιγμή, αλλά το νερό ήταν πιο δυνατό και ο αέρας τελείωνε.. Την ώρα που έκανε την τελευταία αγωνιώδη προσπάθεια να ανασάνει, την ώρα που ένοιωσε το κορμί της να παγώνει και να αδειάζει από ζωή με τον ίδιο τρόπο που είχε αδειάσει η ψυχή της από συναίσθημα, το σκοτάδι στο μυαλό της σκίστηκε στα δύο και το φως έλαμψε ξανά… Και ήταν αυτό το τελευταίο πράγμα που είδε.. Το τελευταίο πράγμα που ένοιωσε, το τελευταίο πράγμα που σκέφτηκε… Το φως που της τα πήρε τελικά όλα.. Και πέθανε μαζί του. Κουλουριασμένη σαν μωρό σε ένα βρώμικο πάτωμα, πίσω από την σκηνή που κάποτε την αποθέωνε, μόνη, χωρίς ανθρώπους, χωρίς κοινό, χωρίς χειροκρότημα.. Με το σκοτάδι να την τυλίγει σαν τέλειο σκηνικό μια κατρακύλας που τελικά είχε τέλος. Τέλος. Αυλαία. Σιωπή…"
Για όσους συζητούσαν καιρό τώρα πως αν τα πρόσφατα οικονομικά μέτρα τα είχε πάρει η Νέα Δημοκρατία και όχι το Πασόκ θα είχε καεί η Αθήνα, νομίζω πως η απάντηση δόθηκε σήμερα με τρόπο ηχηρό... Η Αθήνα κάηκε, ξανά, τρεις άνθρωποι έχασαν την ζωή τους άδικα γιατί δεν είχαν κατέβει καν στην πορεία, την δουλειά τους προσπαθούσαν να κρατήσουν σε έναν ιδιωτικό τομέα που δεν συγχωρεί την διαμαρτυρία, και για μια ακόμα φορά οι γνωστοί- άγνωστοι κατάφεραν να μετατρέψουν μια ειρινική διαδήλωση σε κόλαση.. Δεν είμαι πολιτικοποιήμενη και δεν θα γίνω τώρα ξαφνικά, όμως με πικραίνει η εικόνα που βλέπω στις ειδήσεις... Και όσο και αν ακόμα και το ρεπορτάζ του BBC News μας έδωσε τα credits , πως οι Έλληνες είναι λαός με ιστορία αντίστασης, με τουρκοκρατία, δικτατορία και όλα τα συναφή και δεν θα υποκύψουν αδιαμαρτύρητα στα μέτρα του ΔΝΤ, στην τελική οι μάχες πρέπει να δίνονται πια και να κερδίζονται σε άλλα επίπεδα.. Χωρίς βία.. Χωρίς τυφλή βία... Γιατί τυφλή βία δεν είναι αυτή των τρομοκρατών τελικά, που βάζουν στόχους και εκτελούν αποστολές με, έστω θολή, αιτία και ιδεολογία.. Τυφλή βία είναι το να περνά μια ομάδα κουκουλοφόρων από μια τυχαία τράπεζα στην Σταδίου και χωρίς να ελέγξει αν υπαρχουν μέσα άνθρωποι να πετάει μια μολότωφ και να την λαμπαδιάζει.. Οι άνθρωποι που χάθηκαν σήμερα δεν ξύπνησαν το πρωί για να γίνουν ήρωες.. Σύμβολα ενός αγώνα που προφανώς δεν τους αφορούσε.. Ξύπνησαν για να πάνε να δουλέψουν και ήταν το ίδιο δικαίωμα τους αυτό όσο ήταν δικαίωμα των υπολοίπων να κατέβουν στους δρόμους με πανό και ντουντούκες...Και είναι κρίμα που η τυφλή βία, οι τρομοκράτες των πολεων που διάπονται από παντελή έλλειψη ιδεολογίας και αυτό το ξέρουμε πια όλοι, καταφέρνουν για μια ακόμα φορά να αμφισβητήσουν τα δικαιώματα μας.. Όποια και αν έχουμε επιλέξει.. Σήμερα το παιδί μου ήταν στο κέντρο της Αθήνας.. Το μεγάλωσα με πίστη στο θάρρος της γνώμης του και με την βεβαιότητα πως όταν μας αδικούν , ή αδικούν τους ανθρώπους που αγαπάμε έχουμε υποχρέωση να παλέψουμε.. Να φωνάξουμε, να διαμαρτυρηθούμε, να διαδηλώσουμε.. Το μεγάλωσα έτσι ώστε να μην γίνει βολεμένος φλώρος και είμαι περήφανη γι΄αυτό, γιατί είχε όλα τα φόντα και όλες τις άκρες για να γίνει ακριβώς το αντίθετο απ΄ότι έγινε τελικά.. Σήμερα όμως, την πλήρωσα την επιλογή μου αυτή και αυτό είναι που με εξοργίζει.. Την ώρα που τον έψαχνα έντρομη στα τηλέφωνα, βλέποντας στις ειδήσεις την Αθήνα να καίγεται και ακούγοντας για νεκρούς και τραυματίες στο κέντρο της πόλης, ακύρωνα εγώ η ίδια όλα όσα πάλεψα τόσα χρόνια να του μάθω.. Το ξέρω και ξέρω πως θα με δικαιολογήσει.. Όπως δικαιολογώ και εγώ τον εαυτό μου γιατί είμαι πάνω απ' όλα μαμά.. Όμως αυτοί οι λίγοι, προστατευμένοι από το κράτος και όλες τις κυβερνήσεις άνθρωποι που κρύβονται πίσω από τις κουκούλες και μόνο στόχο έχουν να μας τρομάξουν, να μας κλείσουν στα σπίτια μας και να μας βάλουν να λέμε πάντα ναι από τον φόβο μην έρθουν τα χειρότερα, είτε για μας είτε για τα παιδιά μας, κάποια μέρα πρέπει να θερίσουν τους ανέμους που έσπειραν.. Η κρίση θα περάσει και η Αθήνα θα πάψει να καίγεται.. Και ως λαός θα έχουμε πάντα μέσα μας το γονίδιο της αντίστασης και θα βρούμε και πάλι τις άκρες.. Και τις μέσες μας.. Οι άνθρωποι που χάθηκαν όμως σήμερα δεν θα ξαναγυρίσουν.. Και η απογοήτευση για τα όσα έγιναν ξανά, σαν να μην πέρασε μια μέρα από τον Δεκέμβριο του Αλέξη, θα είναι πάντα εδώ, όσο κι αν προσπαθούμε να την ξεχνάμε και αν την ξεπερνάμε .. Γιατί μας αξίζουν καλύτεροι αγώνες και ευγενέστερες μάχες.. Σε άλλα πεδία.. Και κυρίως, μας αξίζει κάποια στιγμή να πούμε ένα μεγάλο όχι.. Ξανά.. Και να πιάσουμε το νήμα της δικής μας ιστορίας από την αρχή...
Γύρισα μόλις από το κομωτήριο.. Φρεσκοφτιαγμένο μαλλί και ανεβασμένη διάθεση... Αύριο μπαίνει επιτέλους ο Μάης... Αυτός ο Απρίλιος μας ρήμαξε, να φύγει και να παει στα τσακίδια να ησυχάσουμε... Η Λιάνα είναι στο νησάκι, μιλήσαμε πριν από λίγο και ένοιωσα μια τεράστια λαχτάρα να μπω στο πρώτο αεροπλάνο και να πάω να τους βρω... Μου λείπει η ομπρέλα μου!!!! Και ο αέρας... Και οι φίλοι μου... Έχω μεγάλα σχέδια για το μέλλον όμως.. Δεκαπενθήμερο spa στο σπίτι του Ζαννή.. Θα κάνω όλη μέρα ηλιοθεραπεία και θα τρώω ειδικά προϊόντα... Παρεμπιπτόντως, έχασα οκτώ κιλά.. Ανέβηκα στην ζυγαριά σήμερα και κουφάθηκα.. Και να πει κανείς ότι δεν τρώω... Σήμερα ας πούμε, το βράδυ έχει pizza με άρωμα νησιού...:-) Μυστήρια πράγματα... Το σπίτι ολόκληρο είναι γεμάτο κούτες με παπούτσια, τσάντες, και σακούλες με ρούχα.. Παρακαλάω τον Άρι να με βοηθήσει να τα ανεβάσουμε στο πατάρι να αδειάσει λίγο ο τόπος αλλά αυτός είναι αλλού.. Και στο μεταξύ αναζητάω μάταια τα πράγματα μου μέσα στο χάος... Μόνο το γραφείο μου να δείτε, που θα το δείτε γιατί το φωτογράφισα μόλις, θα καταλάβετε τι εννοώ.. Μέχρι τα κοκκαλάκια μου έχω χάσει, που θυμάμαι καλά πως τα μάζεψα από μια τσάντα και κάπου τα έβαλα αλλά πού? και σήμερα που ήθελα να μαζέψω τα μαλλιά μου παραλίγο να βγω με κλάμερ στον δρόμο να μην μου ξαναμιλήσει η φιλενάδα μου ποτέ...:-) Γενικά μιλόντας, είμαι γεμάτη projects - κάποια δικά μου και κάποια "δανεικά"- και αδυνατώ να μαζέψω το μυαλό μου και να οργανωθώ.. Αν ο χώρος μας χαρακτηρίζει την διάθεση μας όπως λένε, θα δείτε πως ζω και θα βγάλετε τα συμπεράσματα σας... Το μόνο που θα κάνω σίγουρα σήμερα είναι ένα δροσερό αφρόλουτρο με lemon tart για να συνέλθω... Και θα δω και τον Χριστόφορο της Δευτέρας που τον έχασα γιατί έλειπα.. Και θα ξεκινήσω και το καινούριο βιβλίο που αγόρασα μόλις, την Ατίθαση, που είναι η βιογραφία της Coco Chanel.
Αυτά για σήμερα, καλύτερα από χτες νομίζω, και θα απαντήσω και στα σχόλια που έχω αφήσει ορφανά και μόνα το απόγευμα... Στο μεταξύ φιλάκια πολλά, καλό τριήμερο όσοι φεύγετε και οι υπόλοιποι θα τα πούμε εδώ...
Οι φωτογραφίες είναι από το χάος και το τραγουδάκι από τα λατρεμένα μου, που το έχω συνδέσει με πολύ όμορφες στιγμές της ζωής μου... Αν και μετά την χτεσινή νύχτα έχει χάσει λίγη απο την χαρά του... :-(
Αέρας... Θέλω να φυσήξει και να πάρει μακριά όλο το μαύρο... Και να αφήσει το ροζ και το λευκό.. Και λίγο πράσινο που είναι το χρώμα της ελπίδας...
Έξω ο ήλιος λάμπει αλλά κάνει δροσιά..Ήπια ζεστό καφέ και δεν τελείωσα ποτέ το μπισκότο μου.. Η μαμά μου και ο Άρις γελούσαν δίπλα μου αλλά εμένα το μυαλό μου ήταν αλλού... Δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ τελευταία..
Φοράω μαύρα γιαλιά για να κρύβω τα μάτια μου σήμερα.. Δεν μου αρέσει η έκφραση τους.. Λείπει λάμψη και περισσεύει σκέψη... Θα γυρίσω σπίτι και θα βάλω κρέμα... Και κολύριο.. Τεχνητά δάκρυα για έξτρα γιαλάδα...:-)
Είχα την πιο απίστευτα ανακουφιστική συζήτηση.. Ακριβοπληρωμένη αλλά αποτελεσματική.. Να βλέπεις τα κομματάκια του παζλ να μπαίνουν στην θέση τους σχεδόν από μόνα τους και να αναρωτιέσαι "μα πόσο χαζή μπορεί να είμαι Θέε μου?" . Και εκείνος να ρίχνει μια βιαστική ματιά από ψηλά και να σου απαντάει "Πολύ"..
Πονάει το κεφάλι μου.. Και το χέρι μου.. Ψάχνω στην τσάντα μου και ανακαλύπτω ένα κουτί Nurofen.. Χαμογελάω ξαφνικά και ο πόνος περνάει σε δεύτερη μοίρα.. Γιατί? Γιατί εγώ ξέρω...:-)
Χαζεύω τα mails μου.. Ένα βιβλίο ολόκληρο έτοιμο για δημοσίευση, best seller κανονικό, που ποτέ δεν θα δει το φως της μέρας.. Θα τα κρατήσω για μένα μόνο, σαν μάθημα εντατικής ψυχανάλυσης από μακριά και δίπλα...
Φοράω πουλόβερ και κρυώνω.. Μέσα στο σπίτι κάνει πιο κρύο απ΄ότι έξω.. Λές να αρχίσω να παίρνω και εγώ τους δρόμους?
Πεινάω.. Αλλά δεν θέλω να φάω... Μασουλάω βαριεστημένα ένα bar και έχει μέσα κεράσια.. Σιχαίνομαι τα κεράσια και το αφήνω μισό... 45 θερμίδες και μισή χαρά.. Νοερό support σε μια φίλη που πεινάει περισσότερο απο μένα..
Δεν απαντάω στα σχόλια σας δυο ποστ τώρα και έχω τύψεις.. Θα το κάνω το συντομότερο, λατρεύω την επικοινωνία μας και το ξέρετε, απλά αυτές τις μέρες το μυαλό μου είναι αλλού.. Θα το μαζέψω αμέσως και θα επανέλθω... Χρωστάω συνταγές, φωτογραφίες, συμβουλές.. Θα τα κάνω όλα όπως πρέπει... Soon...
Ακούω τραγουδάκια.. Έχω ανάγκη τα εύθυμα αλλά κολλάω στα λυπητερά.. Γκρίζες τσίχλες...
Με πήρε μόλις τηλέφωνο ο Ζ. Χάρηκα που τον άκουσα καλά.. Τον έχω έννοια και με έχει και εκείνος.. Το νησάκι με περιμένει αλλά εγώ εξακολουθώ να μένω εδώ.. Θα περιμένω λίγο ακόμα.. Μια βδομάδα.. Δύσκολη αλλά θα περάσει... Και μετά, αν χρειαστεί, θα φύγω να σωθώ...
Κάνω λίστες.. Τεράστιες, γεμάτες πράγματα που πρέπει να γίνουν.. Τις συμπληρώνω και μετά αρχίζω να αφαιρώ.. Η Coco Chanel αφαιρούσε αξεσουάρ για το τέλειο αποτέλεσμα και εγώ αφαιρώ υποχρεώσεις..
Το σύμπαν παρόλα αυτά επιμένει.. Μου στέλνει μηνύματα αισιόδοξα.. Τηλέφωνα που περίμενα και άλλα που δεν περίμενα, μια επαγγελματική πρόταση που πρέπει να σκεφτώ σοβαρά, άνθρωποι από το παρελθόν που με κάνουν να χαμογελάω ακόμα... Σχέδια σε μια εποχή που σπανίζουν.. Τα κρατάω αλλά δεν τα χρησιμοποιώ.. Έχω ανάγκη να μείνω λίγο ακόμα χωμένη μέσα στο κενό.. Να καθαρίσω τις σκέψεις μου.. Και μετά θα ξεκινήσω πάλι...
Ονειρεύομαι ταξίδια και νερά.. Χαμηλές πτήσεις και βουτιές, και λιακάδες και γέλια και αγκαλιές φιλόξενες, ασφαλείς και αγαπημένες.. Αλλά ξυπνάω με μια γεύση πικρή.. Πόσο ακόμα? Ποιος ξέρει... Εγώ πάντως όχι..
Σήμερα το βράδυ θα βυθιστώ.. Τελείως... Ξέρω τον τρόπο και τον ξέρω καλά.. Θα πατήσω τον διακόπτη και όλα τα φώτα θα σβύσουν.. Μαζί και οι φωνές... Και θα μείνω εκεί, μέσα στην απόλυτη ησυχία, στην πιο τέλεια σιγή για ώρες... Και μετά θα πάρω τον εαυτό μου απο το χέρι και θα τον βγάλω βόλτα στην πιο μεγάλη λιακάδα της γης.. Στην βάση του ουράνιου τόξου, εκεί που τα χρώματα είναι εκτυφλωτικά και η ευτυχία έχει αφή και μυρωδιά.. Και γεύση...
UPDATE: Με συγκινεί πραγματικά το ενδιαφέρον σας.. Τόσα τηλέφωνα, τόσα mails, τόσα μηνύματα.. Σας ανησύχησα και δεν το ήθελα γιατί η αλήθεια είναι πως δεν συμβαίνει τίποτα σοβαρό.. Μάλλον φταίει που σας έχω κακομάθει τόσον καιρό μέσα στα ροζ και τα χαρούμενα.. Όμως καμιά φορά τυχαίνει να έχω και εγώ τις κακές μου.. Που επειδή είμαι των άκρων είναι όπως και οι καλές μου.. Υπερβολικές.... Και μια που το blog είναι κατά καποιον τρόπο το ημερολόγιο μου, θέλω να μπορώ να γράψω και γι΄αυτές.. Να τις απλώσω, να τις φωτίσω και να τις ξορκίσω.. Και αυτό κάνω.. Οπότε μην ανησυχείτε παρακαλώ... Όπως λέει και ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος, no worries... Φιλιά..
Υ.Γ. Στο βιντεάκι οι Violet Vortex... Φωνές από το παρελθόν.. Αφιερωμένο εξαιρετικά σε έναν πρίγκηπα που με κάνει ακόμα να χαμογελάω.. Και που μου άρεσει ακόμα να τον χαζεύω να παίζει κιθάρα...
Επιστροφή στην Αθήνα και πρωινός καφές με λιακάδα και μια ελαφριά μελαγχολία.. Το Λονδίνο την άνοιξη είναι πανέμορφο και λίγο λάθος.. Με το Hyde Park λουσμένο στο φως και τους δρόμους να λάμπουν σκεφτόμουν τι όμορφα που θα ήταν αυτή η πόλη να ήταν πάντα φωτεινή και γεμάτη από ανθρώπους με μεσογειακό ταμπεραμέντο.. Και όχι από τους περιχαρακωμένους στα κουτάκια τους, ξενέρωτους βρετανούς που ζουν ρομποτένιες ζωές. Και ελαφρά μίζερες.. Το Σάββατο το βράδυ, μετά από ένα υπέροχο dinner στο Maze Grill , βγήκαμε με την Γεωργία έξω για ένα τσιγάρο. Καθίσαμε στα σκαλάκια έξω από το εστιατόριο, η βραδιά ήταν γλυκιά και ήμασταν χαρούμενες.. Δευτερόλεπτα μετά ένα ξινός πορτιέρης μας ζήτησε να σηκωθούμε και να καπνίσουμε όρθιες στο πεζοδρόμιο γιατί τα σκαλιά ανήκαν στο μαγαζί που είναι non smoking.. Μικρά περιστατικά που είναι χαρακτηριστικά όμως μιας νοοτροπίας τόσο έξω από τα δικά μας δεδομένα που δεν μπορεί παρά να σε ξενερώνει και να σε χαλάει.. Αν περισσεύει κάτι στην Αγγλία είναι η υποκρισία.. Και αν λείπει κάτι, σε τεράστιο βαθμό, είναι το συναίσθημα... Παρόλα αυτά, όπως πάντα πέρασα πολύ όμορφα.. Και την ώρα που το αεροπλάνο απογειωνόταν σκεφτόμουν πως αυτή η πόλη την οποία θα κάνω καιρό πια να επισκεφτώ ξανά, θα μου λείψει.. Πίσω στην Αθήνα, όπου περισσεύει το συναίσθημα και λείπει εντελώς η λογική, είναι εποχή αποφάσεων.. Και ανακατατάξεων.. Αλλαγών με ότι αυτές επιφέρουν, καλά και κακά, ευχάριστα και δυσάρεστα.. Δεν τις φοβήθηκα ποτέ τις αλλαγές στην ζωή μου.. Πάντα για καλό έγιναν και έχω μάθει να ακολουθώ το ποταμάκι και να προσαρμόζομαι στα όσα μου φέρνει.. Ακόμα και οι δυσκολίες, οι μεγαλύτερες και οι πιο αναπάντεχες, φέρνουν δώρα.. Αυτό και αν το έμαθα καλά τα χρόνια που πέρασαν...'Έτσι και τώρα, μπροστά στα νέα δεδομένα της ζωής μου αφουγκράζομαι, σκέφτομαι και αποφασίζω.. Και ετοιμάζομαι να την βάλω σε νέες βάσεις.. Να την πάω ένα βήμα πιο κάτω, ένα βήμα πιο κοντά σε αυτό που θέλω και σε αυτό που ονειρεύομαι.. Και μαζί μου αλλάζουν και οι γύρω μου.. Εκείνοι που αγαπάω και είναι πολύτιμοι για μένα.. Και μαζί τους αλλάζω και εγώ.. Σαν αλυσίδα που μας κρατάει δεμένους με αόρατους κρίκους, οι ζωές μας προχωράνε παράλληλα, κάπου συναντιόνται και κάπου χάνονται, αλλά επηρεάζουν η μια την άλλη και μας παρασύρουν σε έναν χορό που μπορεί να μην τον περιμέναμε αλλά θα τον χορέψουμε σαν να είναι ο τελευταίος.. Και εμείς χορεύουμε μαζί, με απίστευτες φιγούρες, και περίτεχνη χορογραφία, δύσκολη αλλά μαγική, ελπίζοντας σε ένα εντυπωσιακό και επιτυχημένο grand finale.. Ναι, κάπως έτσι βλέπω την ζωή μου τελευταία.. Σαν έναν καινούριο χορό που μαθαίνω τα βήματα του την ώρα που τον χορεύω, αλλά που τον χορεύω με πάθος και με την μουσική να με παρασύρει γιατί όλοι οι άλλοι χοροί που έχω χορέψει μέχρι σήμερα με προετοίμαζαν απλά για αυτή την πίστα.. Και μπορεί να είναι ο πιο δύσκολος χορός , και να είμαι λίγο σκουριασμένη από την απραξία και λίγο διστακτική στην αρχή αλλά όσο περνάει η ώρα και ο ρυθμός τρυπώνει σε κάθε πόρο του κορμιού μου και με γεμίζει, νοιώθω όλο και περισσότερο πως τελικά, γι΄αυτή την τελευταία φιγούρα, και γι΄αυτή την υπόκλιση ήμουν έτοιμη από καιρό.. Και εσύ με κρατάς από το χέρι, και χορεύουμε ξανά και ξανά, πότε με τραβάς κοντά σου και πότε με εκτοξεύεις στην άλλη άκρη της πίστας, όμως κοιταζόμαστε στα μάτια και ξέρουμε πως έχουμε χορέψει κι άλλους χορούς μαζί, σε αυτή την διαδρομή και σε άλλες, προηγούμενες.. Και πως ακόμα και αν ο συγχρονισμός μας δεν είναι πάντα τέλειος , και αν καμιά φορά χάνουμε τα βήματα μας και μοιάζουμε σαν να παραπατάμε, εμείς είμαστε φτιαγμένοι για να χορεύουμε μαζί.. Και πως τελικά θα ξεσηκώσουμε για μια ακόμα φορά τα πλήθη.. Και το χειροκρότημα του φινάλε θα είναι δικό μας και θα το απολαύσουμε αγκαλιά γιατί θα το έχουμε κερδίσει με την αξία μας.. Ακούω σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα και διαβάζω παντού για την κρίση.. Και βλέπω το κοινό να παρακολουθεί το horror show έντρομο, λες και δεν θα ξημερώσει τελικά αύριο μια καινούρια μέρα που τελικά θα είναι καλύτερη.. Με κάποιον τρόπο.. Οι κρίσεις είναι μέσα στην ζωή.. Και οι μεγάλες και οι μικρές.. Και είναι καλές γιατί τελικά φέρνουν ισορροπίες, και οι ισορροπίες έχουν πάντα κόστος όπως έχουν και κέρδος, και μας πηγαίνουν παρακάτω και μας μαθαίνουν να παλεύουμε, να ελισσόμαστε, να εξελισσόμαστε και να κερδίζουμε.. Ή να χάνουμε με αξιοπρέπεια και στυλ.. Πάντως μας κάνουν πιο ενδιαφέροντες και πιο δουλεμένους ανθρώπους.. Και μας δείχνουν τρόπους για να γινόμαστε καλύτεροι... Και τελικά, πόσο όμορφη θα ήταν μια ζωή μόνο ροζ? Καθόλου σας το λέω εγώ που είμαι η βασίλισσα του.. Χρειάζονται και τα άλλα χρώματα, χρειάζεται και η εναλλαγή των συναισθημάτων, χρειάζονται και οι απογοητεύσεις, και τα προβλήματα και οι μεγάλες αποφάσεις.. Και τα ρίσκα.. Και οι χασούρες... Και έτσι, πίσω στην Αθήνα, με τον ήλιο να μου χαμογελά και την ψυχή μου γεμάτη, βάζω την ζωή μου σε καινούριες βάσεις.. Και βαθιά μέσα μου ξέρω πως ακόμα και αν κάνω λάθος, ακόμα και αν τίποτα δεν γίνει όπως το ονειρεύομαι και όπως το υπολογίζω, ακόμα και αν στο τέλος η υπόκλιση μας δεν πετύχει, θα έχω πάντα το νησάκι να με περιμένει για να με γιατρέψει και να με παρηγορήσει και την πιο όμορφη αγκαλιά του κόσμου για να με κλείσει μέσα της και να με κάνει να χαθώ.. Και σκέψου, πως αυτό είναι το άσχημο τέλος.. Και πως το δικό μου σύμπαν, που είναι και δικό σου εδώ και καιρό, είναι φτιαγμένο μόνο για happy ends... Πάμε να χορέψουμε μωρό μου?
Υ.Γ. Και πέρα από χορούς και μουσικές, πέρα από τα γέλια, και τα δάκρυα, και τα εύκολα και τα δύσκολα που περάσαμε και που θα περάσουμε και στο μέλλον, εγώ θα είμαι εκεί και θα σε κρατάω.. Θα είμαι το μαξιλαράκι που θα απαλύνει τις πτώσεις σου και ο αέρας που θα δίνει φόρα στις απογειώσεις σου.. Και η ηρεμία σου, και η χαρα και η σιγουριά σου.. Και η ανεμελιά και το παιχνίδι.. Η ευτυχία... Και θα σου διώχνω το μαύρο, και θα σε κάνω να γελάς και να ξεχνάς.. Και θα κρατάς πάντα τα κλειδιά της πόρτας μου, δικά σου, και όποτε έχεις ανάγκη από αυτά που μόνο εγώ μπορώ να σου δώσω θα ξέρεις πως μπορείς να ανοίξεις, και να μπεις, και με μια αγκαλιά όλα να γίνουν ζαχαρωτά και παραμυθένια.. Σ' αγαπάω. Πολύ.. Και το ξέρεις..
Μια μέρα σας έγραψα κάτι βιαστικό βρε και πέσατε να με φάτε… Τι για ξεπέτες μου αφήσατε σχόλια, τι παραπονιάρικα mails μου στείλατε, τι ανησυχήσατε μήπως ετοιμάζομαι να το κλείσω το μαγαζάκι.. Όχι λοιπόν, το μαγαζάκι θα παραμείνει ανοιχτό παρόλο που θα μετακομίσει για ένα πενταήμερο abroad, αλλά εγώ θα πάρω μαζί μου το laptop – ελπίζω δηλαδή να θυμηθώ να το βάλω στην βαλίτσα μαζί με τα καλώδια του- και θα σας κρατώ ενήμερους για τις εξελίξεις.. Και για να σας αφήσω και με κάτι έτσι, πώς να το πω, πικάντικο, λέω να μιλήσουμε σήμερα για σεξ.. Σαββατοκύριακο έρχεται μπορεί να πάρει κανείς καμιά ιδέα.. Δεν ξέρω βέβαια γιατί με θεωρείτε ειδική στο θέμα, πιστεύω πως μάλλον για να γελάσουμε λίγο θέλετε να το συζητήσουμε, αλλά ειδικά μετά την στάση Χριστόφορος προχτές πύκνωσαν τα mails που μου υπενθύμιζαν πως σας χρωστάω ένα ποστ για τις πίπες και γιατί να μην συμπεριλάβω και το σεξ γενικότερα μέσα σ’ αυτό..
Να το συμπεριλάβω λοιπόν, γιατί όχι? Και να γελάσουμε και λίγο γιατί το σεξ πρέπει να το κουβεντιάζουμε στ’ αστεία και να το κάνουμε στα σοβαρά και όχι το αντίθετο.. Σκεφτόμουν λοιπόν μετά και από μια συζήτηση με φίλους μερικές μέρες πριν, στην οποία αναφέρθηκαν στάσεις όπως το Italian Banker που το έκανα googled και με έπιασε η μέση μου μόνο που διάβαζα την περιγραφή, και το αυτοκρατορικό κολονάτο χωρίς νυχάκια και ουρίτσες που είναι πιο περίπλοκο και από την περιγραφή του, πως ενώ θαυμάζω τις γυναίκες που είναι έτοιμες να κρεμαστούν από τους πολυελαίους για να ικανοποιήσουν έναν άντρα, δεν υπήρξα ποτέ μια από αυτές.. Μάλλον γιατί δεν αντέχω τους πολυελαίους. Σίγουρα γιατί δεν με αντέχουν και αυτοί.. Πάντως, αν θέλετε την γνώμη μου, η εμπειρία μου μέχρι σήμερα μου έχει μάθει πως καλό είναι να έχεις δοκιμάσει κάποια πράγματα μια φορά έτσι, για να εξερευνήσεις τα όρια σου, αλλά τελικά το καλό σεξ γίνεται με το μυαλό μας να παίζει το πρώτο βιολί και τα υπόλοιπα μέρη του σώματος μας να κάνουν την υπόλοιπη ορχήστρα. Επίσης, μπορεί να φταίει το ότι είμαι ξανθιά, πάντως εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ στο κυρίως θέμα αν πρέπει να ακολουθώ περίπλοκες οδηγίες κατά την διάρκεια του δια ταύτα.. Ή αν έχω το άγχος πως ξαφνικά θα βρεθώ να κάνω ανάποδη γέφυρα, κατακόρυφο ή σπαγκάτ.. Αφήστε που ζαλίζομαι και εύκολα..
Επίσης, είμαι έτοιμη να ορκιστώ όπου και σε όποιον χρειαστεί ότι όλες αυτές οι περίπλοκες στάσεις που βλέπουμε στις ταινίες ή τα σήριαλ και διαβάζουμε στα περιοδικά, τις περισσότερες φορές απλά δεν γίνονται.. Έχουμε περάσει ολόκληρο το ταξίδι της επιστροφής από το νησί κάποια χρόνια πριν, με την Μάρθα στο πάτωμα, τον Άλκη από πάνω – ντυμένους εννοείται- και μια παρέα ολόκληρη να τους δίνει οδηγίες για το πώς θα μπορούσαν να κάνουν μια συγκεκριμένη στάση που περιέγραφε ένα Cosmopolitan που είχε πέσει στα χέρια μας την ημέρα εκείνη.. Δεν τα κατάφεραν ποτέ.. Περίσσευε ένα πόδι, της Μάρθας.. Σίγουρα όμως εκείνη η επιστροφή μας έμεινε αξέχαστη, το ίδιο και στους αγνώστους συνεπιβάτες μας της business class του High Speed που είχαν ξεραθεί στα γέλια και στο τέλος είχαν έρθει και εκείνοι να βάλουν ένα χεράκι στις οδηγίες..:-)
Μετά υπάρχουν και τα αξεσουάρ.. Που είναι ότι πρέπει για να δίνουν ποικιλία και ενδιαφέρον στην σεξουαλική μας ζωή… Αρκεί να μην βρεθείτε να σας κυνηγάνε κανένα βράδυ γύρω γύρω με τον αυγοδάρτη, ή να πέσετε σαν την φίλη μου την Λένα σε κανέναν τύπο με ντουλάπα ολόκληρη με μαστίγια και χειροπέδες και απόλυτη έλλειψη υπομονής μια που ήθελε με το καλημέρα να την δέσει και να την χτυπήσει κάτω σαν χταπόδι.. Η φίλη μου εννοείται πως έφυγε τρέχοντας, όμως θα σας πω ότι για χρόνια μετά συζητούσε σχεδόν παραπονεμένη πως αν την είχε πάει με το μαλακό ο συγκεκριμένος κύριος, όλο και κάτι θα είχε δοκιμάσει τελικά.. Η βιασύνη είναι τεράστιο μειονέκτημα στο σεξ λοιπόν, απ΄όποιο aspect και αν το δούμε το θέμα.. Το ίδιο και τα λάθος εσώρουχα.. Παρένθεση.. Αν τελικά ενδώσετε σε πιο σκληρά παιχνίδια, προσπαθήστε να θυμάστε πάντα το safe word.. Έχω ένα φίλο που κάποτε το ξέχασε στην πιο καίρια στιγμή.. Και μέχρι να το ξαναθυμηθεί είχε περάσει του λιναριού τα πάθη... Πίσω στα εσώρουχα, ως πιτσιρίκα στο νησί γνώρισα κάποτε έναν αληθινό κούκλο.. Ήπιαμε τα ποτά μας, χορέψαμε, φλερτάραμε και τελικά καταλήξαμε στο ξενοδοχείο του.. Και όλα πήγαιναν υπέροχα μέχρι που έβγαλε το τζην του και έμεινε με ένα τιγρέ tanga.. Πέρα από το ότι με έπιασε γέλιο υστερικό που δεν μου περνούσε με τίποτα, ένα θα σας πω.. Ότι βγήκα στον διάδρομο του ξενοδοχείου ολόγυμνη με τα ρούχα μου στο χέρι και προσπαθούσα για τουλάχιστον ένα τέταρτο να ντυθώ συνεχίζοντας να γελάω μέχρι δακρύων, ευχόμενη να μην ανοίξει η πόρτα του ασανσέρ και εμφανιστεί κανένας άνθρωπος και ξεφτιλιστώ εντελώς.. Πάντως το να μείνω να ολοκληρώσω αυτό για το οποίο είχα ξεκινήσει δεν μου πέρασε καν από το μυαλό…
Τελευταίο περιστατικό που θα μοιραστώ μαζί σας για να κλείσουμε το θέμα του σεξ είναι η ιστορία της φίλης μου της Δανάης.. Που κάποια στιγμή έπεσε σε έναν τύπο που την είχε μικρή.. Πολύ μικρή όμως.. Και επειδή ήταν καλό κορίτσι και δεν ήθελε να τον προσβάλει τον άνθρωπο, είπε να κάτσει λίγο να το παλέψει το θέμα.. Και το πάλεψε πολύ σας το ορκίζομαι, γιατί το συζητούσαμε εξαντλητικά το ζήτημα όπως καταλαβαίνετε, αλλά εκείνος παρέμενε μελάτος.. Και γρήγορος σαν την αστραπή.. Μια δυο, βαρέθηκε η Δανάη και είπε η κοπέλα να του πει κομψά να τελειώνουν να πάει να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον.. Και τι νομίζετε πως έγινε.. Ο τύπος της την είπε κι από πάνω.. Ότι ήταν η πρώτη φορά στην ζωή του που δεν μπορούσε να φτιαχτεί με γκόμενα.. Πως έφταιγε εκείνη δηλαδή και όχι η μπάμια… Συμπέρασμα: το σεξ για λόγους φιλανθρωπίας πάντα θα σας βγαίνει ξινό.. Stay away για να μην γίνουν τα νεύρα σας κρόσσια..
Τέλος, όπως λένε και οι Γάλλοι les gouts et les couleurs ne se discutent pas, που σημαίνει περί ορέξεως κολοκυθόπιτα, και ο καθένας στο κρεβάτι του κάνει ότι τον φωτίσει ο Θεός για να περνάει όσο καλύτερα μπορεί. Και λόγος δεν πέφτει σε κανέναν..
Και να σας πω και κάτι για τις πίπες για να ολοκληρώσω το ποστ και να πάω να στρώσω και κανένα κρεβάτι..:-) Η καλή πίπα είναι θέμα practice αλλά και κοινής λογικής.. Δεν δαγκώνουμε, δεν γρατζουνάμε, δεν φτύνουμε γύρω γύρω και αν μας σκαλώσει καμιά τρίχα στον ουρανίσκο δεν διακόπτουμε για διαφημίσεις, κάνουμε λίγη υπομονή.. Επίσης, αντίθετα με τα όσα δήλωσε με ευκαιρία το διάσημο DVD της Τζούλιας ο γνωστός Γιώργος Γεωργίου – ξέρετε, αυτός με το ένα δόντι- πως δηλαδή η καλή πίπα δεν θέλει χέρι, εσείς λίγο χεράκι να το βάλετε.. Αλλά με μέτρο..Μην τον στραμπουλήξετε τον άνθρωπο, δεν είναι λεβιέ ταχυτήτων να βάλουμε την όπισθεν πατητή… Και φυσικά, το να καταπίνουμε δεν είναι υποχρεωτικό, παρόλο που είναι μάλλον διαιτητικό λόγω πρωτεΐνης, αλλά άμα είναι να φτύσουμε φτύνουμε κομψά και άμα είναι να αφήσουμε τα πράγματα να πάρουν τον δρόμο τους προς άλλες κατευθύνσεις καλό είναι να προστατεύουμε τα μαλλιά μας γιατί το σύστημα κολλάει και μετά άντε να χτενιστείς.. Για παραπάνω πληροφορίες, μαθήματα και επιδείξεις θα περιμένετε λίγο να ιδρύσει ο Άλκης την σχολή της πίπας…:-)
Ε, δεν πιστεύω να έχετε παράπονο και σήμερα.. Φιλιά και πολύ καλημέρα σας…
Νοιώθω τύψεις γιατί το έχω ψιλο- εγκαταλείψει το blogάκι μου αλλά τι να κάνω που από την μια τρέχω πανικόβλητη να τελειώσω διάφορες δουλειές και από την άλλη το μυαλό μου είναι στο ταξίδι που έρχεται? Προσπαθώ να τα τελειώσω όλα και τελικά δεν καταφέρνω ούτε τα μισά.. Είναι απίστευτος ο τρόπος με τον οποίο καμιά φορά το σύμπαν, με τον ίδιο τρόπο που συνομωτεί για να μας φέρει όσα ονειρευόμαστε και επιθυμούμε βαθιά, συνομωτεί και για να μας την σπάσει... Ευτυχώς που η Πολυάννα μέσα μου φυλάει Θερμοπύλες με πάθος.. Και μέσα στον πανικό και την γκαντεμιά εξακολουθώ να σκέφτομαι ροζ και να χαμογελάω... Οπότε δεν θα με παρεξηγήσετε που θα σας ξεπετάξω σήμερα έτσι βιαστικά, υπόσχομαι πως αύριο θα βάλω τα δυνατά μου για κάτι καλύτερο.. Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά..
Σήμερα ξύπνησα νωρίς... 8.30 η ώρα το πρωί.. Για τα δικά μου δεδομένα, αχάραγα.. Ο σκοπός ιερός βέβαια αλλά δεν υπάρχει πια.. Είχα ραντεβού για ρίζα στον Βαγγέλη στις 9.30 μια που το βράδυ είχαμε κάτι κανονίσει και είπα να το συνδυάσω, αλλά πρόλαβε στο μεταξύ να μου τηλεφωνήσει η φίλη μου η Έρση να το αναβάλουμε για την Πέμπτη και έτσι ακύρωσα και το ραντεβού.. Θα πάω αύριο.. Μια μέρα παραπάνω άλουστη, μια μέρα πιο κοντά στο τέλειο χρώμα...:-) Και τώρα πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας και σας γράφω... Ντυμένη όπως λέει η μαμά μου "σαν γυφτάκι".. Πήρε το μάτι μου την αντανάκλαση της εικόνας μου σε έναν καθρέφτη όπως περνούσα απο το σαλόνι στην κουζίνα ψάχνοντας τις ζαχαρίνες μου και έχει μάλλον δίκιο.. Γκρι παντελόνι φόρμας, λαδί t-shirt με μήνυμα No Pasaran - εντάξει ξεσηκώνω λίγο και τον Άρι, τι να κάνω μάνα είμαι και επηρεάζομαι απο το παιδί μου - μπεζ κασμιρένιο πουλόβερ και ασημένια σταράκια.. Και μαλλί με κοκαλάκια... Οκ, δεν είναι η επιτομή της κομψότητας αλλά αγνοώ πως άλλες γυναίκες καταφέρνουν να ντύνονται φιγουρίνια πρωί πρωί με την τσίμπλα στο μάτι.. Και να βάφονται κιόλας.. Εγώ δεν μπορώ.. Συνήθως βάζω ότι βρω μπροστά μου, και αν εξαιρέσουμε την μαμά μου που έχει πολύ συγκεκριμένες απόψεις για το τι σημαίνει κομψός άνθρωπος, δεν βλέπω κανέναν να με κοιτάζει άναυδος στον δρόμο, ούτε φιλοδόρημα μου έχουν δώσει ακόμα, οπότε το αποτέλεσμα δεν είναι δα και τόσο απογοητευτικό... Διακοπή για τηλεφώνημα, έτοιμο το αυριανό ραντεβού και τι λέγαμε? Α, για τα ρούχα και τις πρωινές ετοιμασίες.. Δηλώνω ανίκανη να τα καταφέρω.. Και θαυμάζω απεριόριστα τις γυναίκες που μπορούν.. Σαν την φίλη μου την Doris που φεύγει απο το σπίτι της κάθε πρωί μια καλονή και έχει περισσότερες πιθανότητες απο μένα να συναντήσει μια μέρα στον δρόμο τον άντρα της ζωής της και να τον εντυπωσιάσει, αυτό ήταν για χρόνια το επιχείρημα της μαμάς μου, μαζί και της Coco Chanel της οποίας είναι huge fun.. "Δεν πάω απεριποίητη ούτε μέχρι το περίπτερο" έλεγε η διάσημη δεσποινίς, "γιατί ποτέ δεν ξέρεις πότε θα συναντήσεις τον άντρα της ζωής σου".. Ακλόνητο επιχείρημα αλλά απο την άλλη, αν συναντήσω τον άντρα της ζωής μου στο περίπτερο δεν θα φοράει κι αυτός την βελάδα του, έτσι δεν είναι? Και αν την φοράει κάτι θα σημαίνει αυτό και όχι απαραίτητα θετικό... Τέλος πάντων, ταλέντα είναι όλα στην ζωή και ο καθένας έχει τα δικά του.. Και στα δικά μου δεν συγκαταλέγονται η απαράμιλη κομψότης και το άψογο μακιγιάζ.. Ούτε το πρωί, ούτε το απόγευμα, ούτε και το βράδυ άλλωστε... Μια φορά τον χρόνο στους Σκούφους βάζω τα δυνατά μου, και έχω μια σειρά από υπέροχες φωτογραφίες που λένε πως θα μπορούσα να είμαι πολύ πιο εντυπωσιακή γκόμενα απ΄ότι είμαι αν ασχολιόμουν λίγο, αλλά μεταξύ μας, είμαι ένας άνθρωπος που ξεβάφεται στο αυτοκίνητο με υγρά μωρομάντηλα, ακόμα και όταν οδηγώ εγώ, If you know what I mean... Και το τετράπτυχο πούδρα, ρουζ, μάσκαρα, λιπ γκλος ταιριάζει απόλυτα στις συνήθειες μου και στον χαρακτήρα που ΄χω... Εν τω μεταξύ σας γράφω και στο μυαλό μου έχει κολλήσει σαν τσίχλα ένα τραγουδάκι που άκουσα πρωί πρωί, μου το έστειλε στο mail ένας φίλος που φροντίζει τελευταία για την μουσική επένδυση του blog και κάνει πολύ καλή δουλειά όπως θα διαπιστώσετε.. Εύθυμο και αγαπησιάρικο απ΄αυτά που λατρεύω και που μπορείς να τα ακούς και κανονικά και ερωτευμένος χωρίς να πρέπει ντε και καλά να κόψεις τις φλέβες σου... Άλλο θέμα αυτό με τους ατελέσφορους έρωτες... (ελπίζω να το γράφω σωστά γιατί ούτε να το κάνω spelling δεν ξέρω πόσο μάλλον να το ζήσω..) Πείτε μου σας παρακαλώ τι μανία είναι αυτή που έχετε μερικοί και μερικές με αυτές τις αγάπες που πρέπει ντε και καλά να εμπεριέχουν πίκρα και αγωνία και μαυρίλα? Δεν είναι prerequisites του έρωτα όλα αυτά, λάθος έχετε καταλάβει.. Ο έρωτας πρέπει να είναι γέλια, και αγκαλιές, και βόλτες και φιλιά και ροζ, και τραγουδάκια τσίχλες και όλα γύρω σου γυρίζουν.. Και δεν λέω, να τις κόψουμε και τις φλέβες λιγάκι, να νοιώσουμε πρωταγωνιστές σε ταινία του Χριστόφορου - θα ανοίξω μεγάλη παρένθεση αμέσως μετά για τον Χριστόφορο γιατί έχω θέμα με το χτεσινό επεισόδιο- να ακούσουμε και έναν Πλιάτσικα να μας φτιάξει, έναν Παντελή Θαλασσινό even better, αλλά μετά να σηκωθούμε απο τα πατώματα και να πάμε παρακάτω.. Και σβέλτα ναι? Άμα είναι να χαλάμε με τους έρωτες τότε με τι θα φτιαχνόμαστε ρε παιδιά? Με τις δουλειές ή με τις πολιτικές εξελίξεις.. Για μαζεύτε λίγο τα μυαλά σας παρακαλώ!!! Και πάμε στον Χριστόφορο γιατί έχω φλέγον θέμα.. Το είδατε το χτεσινό επεισόδιο? Αν το είδατε, είδατε και που ήρθαν τα ύστερα του κόσμου.. Ο Χριστόφορος πηδούσε την αδερφή του στα όρθια και εγώ μετρούσα στο μυαλό μου τα ευρώ που θα ρίξει πρόστιμο το ΕΣΡ στο Mega... Βογγητό και τάληρο θα τους πάει, σε χιλιάρικα, και θα το δείτε και θα με θυμηθείτε... Aλήθεια, τώρα που τα λέω όλα αυτά, αυτό το στα όρθια σε αυτή την στάση ακριβώς μπορεί κάποιος να μου πει πως γίνεται της ξανθιάς? Πως στηριζόταν αυτή η χριστιανή τόση ώρα σε αυτόν τον τοίχο με το κενό απέναντι της? Την κρατούσε ο Χριστόφορος στον αέρα και έκανε και όλη την δουλειά? Αποκλείεται.. Μόνο αν την είχαν δεμένη με σκοινί απο το ταβάνι θα στεκόταν τόση ώρα εκεί που στάθηκε αλλά και πάλι, έναν κλυδωνισμό θα τον είχε.. Και έτσι πάει η αληθοφάνεια μιας υπέροχης σκηνής που δεν θα την ζήσουμε ποτέ στ΄αλήθεια γιατί θα πέσουμε και θα σπάσουμε κανέναν γοφό... Anyway, κατλάβαμε όλοι πως τελικά δεν θα βγουν αδέρφια αυτοί οι δύο έτσι? Άκουσα πως το τεστ θα δείξει πως η Ζωή είναι όντως κόρη του κυρίου μπερμπάντη, άρα αδερφή των υπολοίπων, πλην όμως το αγόρι μας θα βγει υιοθετημένο και έτσι θα φύγουν αγκαλιασμένοι προς το ηλιοβασίλεμα, και μην μου πείτε πως αυτή δεν είναι μια ιστορία βγαλμένη μέσα από την ζωή... Ή πως ο Χριστόφορος δεν γράφει τα πιο λατρεμένα, απίθανα, διεστραμμένα σενάρια ever? Βέβαια, εγώ έπαθα την πλάκα μου εκεί που ο Κουρής άφηνε καψούρικο μήνυμα στην τέως του με λυπημένα ματάκια.. Που πας παιδί μου εσύ έτσι παραπονεμένο? Ποια γκόμενα το έχει αυτό το αγόρι στην ζωή της κανονικά, να της δώσω τα θερμά μου συγχαρητήρια ? Respect και να το προσέχει σαν τα μάτια της... Ορίστε.. Ποστ ξεκίνησα να γράφω, σεντόνι μου βγήκε.. Ελπίζω να μην έχετε παράπονο.. Τώρα σας αφήνω γιατί πρέπει να αναζητήσω συνεργείο που να φτιάχνει εξατμίσεις, απο χτες το μεσημέρι κάτι έπαθε το αυτοκίνητο μου και ακούγεται λες και οδηγώ την Harley του Θωμά, τον θυμάστε τον Θωμά, τον πρίγκηπα της Δυτικής Όχθης? ε, από χτες τον μελετάω και θα έχει λόξυγγα ο καημένος.. Θωμά αν διαβάζεις και βρίζεις εγώ φταίω.. Και η εξάτμιση μου η χαλασμένη και εκείνη η μηχανή σου που ακόμα με ξεκουφαίνει και ας έχω να την καβαλήσω πάνω απο πέντε χρόνια πια...:-) Και για να δείτε τι καλή που είμαι, σας βάζω δυο βιντεάκια σήμερα.. Το τραγουδάκι τσίχλα που λέγαμε για να κολήσετε και εσείς, και την θεϊκή χτεσινή ατάκα της Ελένης που με έκανε να γελάσω τρελά.. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σ' αυτή την ζωή να θυμάστε.. Και η Ελένη έχει την επιτυχία που έχει γιατί στην πραγματικότητα, όταν κλείνουν τα μικρόφωνα και οι κάμερες είναι μια απλή κοπέλα, σαν όλες εμάς..:-) Καλημέρα και πολλά φιλιά σε όλους...
"Φαντάσου ένα σύμπαν ροζ.. Γεμάτο μπαλόνια, ζαχαρωτά, χαρούμενες μουσικές , όμορφες μυρωδιές και λαμπερά χρώματα.. Και αφράτα σύννεφα από αστερόσκονη που πάνω τους μπορείς να κυλιστείς και να γεμίσουν τα ρούχα σου φως.. Μέσα του θα νοιώθεις ανάλαφρος, και αισιόδοξος και ασφαλής.. Και θα γελάς πολύ και δυνατά, και θα παίζεις με κέφι σαν να είσαι πάλι παιδί, και θα κάνεις όνειρα με πάθος και ευχές που θα πραγματοποιούνται.. Και θα είναι η ζωή σου ένα Luna Park... Με φωτάκια, με κλόουν, με μαλλί της γριάς και με όλα τα αγαπημένα σου παιχνίδια και θεάματα.. Τίποτα άσχημο δεν θα φτάνει εκεί που είσαι.. Μόνο η αγάπη.. Όλο το γκρί, όλα τα άγχη, όλοι οι φόβοι και όλες οι απογοητεύσεις θα χτυπάνε την πόρτα αλλά δεν θα τους ανοίγει κανείς.. Και εσύ θα ζεις εκεί, προστατευμένος, αγαπημένος, και ανέμελος.. Και θα κάνεις απολογισμούς, και θα κλείνεις λογαριασμούς και θα σχεδιάζεις το μέλλον απ' την αρχή.. Σαν να σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναζήσεις την χαμένη σου εφηβεία και να αλλάξεις όλα όσα σε πλήγωσαν και σε απογοήτευσαν... Θα βλέπεις τον εαυτό σου στους καθρέφτες γύρω σου και θα τον γνωρίζεις, και σιγά σιγά θα μάθεις να τον αγαπάς.. Και να τον αποδέχεσαι.. Και θα του συγχωρήσεις το ότι δεν είναι τέλειος.. Και η ψυχή σου θα αρχίσει να χαμογελά.. Και μια μέρα θα ανοίξεις μονος σου τη πόρτα και θα βγεις.. Θα έχεις μηδενίσει το κοντέρ και θα ξεκινάς την ζωή σου από την αρχή.. Με τους δικούς σου όρους.. Και θα είσαι πιο δυνατός, πιο σίγουρος και πιο λαμπερός από ποτέ.. Γιατί θα έχεις μέσα σου ειρήνη.. Και θα κρατήσεις κρυμμένο στην τσέπη σου το κλειδί αυτού του παράλληλου σύμπαντος που θα είναι το μυστικό μας, και όποτε νοιώθεις πως το χρειάζεσαι αυτό θα είναι εκεί και θα σε περιμένει.. Να σε αγκαλιάσει, να σε παρηγορήσει και να γιατρέψει τις πληγές.. Γιατί άραγε αντιστέκεσαι με τόσο πάθος?"
Η φωτογραφία είναι αληθινή, δανεισμένη απο την NASA.. Stellar babies, δηλαδή μωρά αστέρια, για να δείτε πως στο αληθινό σύμπαν τα όμορφα πράγματα είναι όντως ροζ.. Και το τραγουδάκι μαγικό... Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα...
Επέστρεψα νωρίτερα.. Αυτό το σύννεφο σκόνης που απειλεί να κλείσει και τον δικό μας εναέριο χώρο με ανάγκασε να φύγω νωρίτερα απ΄ ότι υπολόγιζα για να μην ταλαιπωρηθώ, παρόλο που άλλες εποχές δεν θα με πείραζε να αποκλειστώ εκεί που ήμουν για πάντα.. Κρατάω μέσα στην ψυχή μου την ενέργεια, το φως, τον αέρα, τους ανθρώπους που αγαπάω και που μ΄αγαπούν κι αυτοί, τα γέλια, τις μουσικές, τις αγκαλιές και αυτή την αίσθηση καλοκαιριού που φύσηξε μέσα μου σαν γλυκό αεράκι και με γαλήνεψε.. Θα επιστρέψω σύντομα.. Και αυτή την φορά, θα μείνω πολύ...
Η Αθήνα με υποδέχτηκε με ήλιο λαμπερό και χαμόγελο.. Και με πρωινό καφέ στην βεράντα, πρώτη φορά για φέτος, να ετοιμάζω λίστες με φυτά που μου λείπουν, να μετράω πόσες σακούλες χώμα θα χρειαστώ και πόσες γλάστρες και να ονειρεύομαι ψάθινα καλάθια γεμάτα βασιλικούς και ένα νυχτολούλουδο που θα σκορπάει το άρωμα του το βράδυ, και θα τρυπώνει στον ύπνο μου απο τις γρίλιες και θα με κάνει να βλέπω όνειρα πολύχρωμα και ζαχαρωτά.. Ελπίζω να εξαφανιστεί αυτό το σύννεφο.. Και μαζί του όλα τα σύννεφα από τις ζωές μας.. Ετοιμάζομαι να ξαναφύγω στο τέλος της εβδομάδας και αυτό το ταξίδι το περιμένω πως και πως και δεν θέλω να μου το χαλάσει τίποτα.. Θέλω ο καιρός και οι συνθήκες να είναι μαζί μου.. Με το μέρος μου.. Θέλω να έχει και εκεί λιακάδα και άνοιξη και να κάνω βόλτες στην πόλη με την λαχανί νιτσεράδα μου και τα Starάκια μου και να είναι όλα όμορφα.. Και χαλαρά.. Θέλω να δω τις φίλες μου που τις πεθύμισα, να κουτσομπολέψουμε και να γελάσουμε πολύ, θέλω να χωθώ στην αγκαλιά ενός ανθρώπου που αγαπώ πολύ και που μου έχει λείψει.. Να φάω Krispy Kreme Donuts, να αγοράσω κρεμαστά και βραχιολάκια Liberty, να πιω ατελείωτους καφέδες σε μικρά πολύχρωμα cafe μαζί με cupckes βανίλια με ροζ topping, να σεργιανίσω για ώρες τα αγαπημένα μου food stores και να γεμίσω το καλάθι μου με λιχουδιές παράξενες και σοκολάτες για τον Μάνο, να αγοράσω κι άλλα τετράδια για τις συνταγές μου, gourmet μπισκότα για τον Droopy, να βρω παράξενα punk T-shirts για τον Άρι και ένα δώρο για μένα που δεν ξέρω τι θα είναι αλλά θα το καταλάβω μόλις το δω... Να φύγει το σύννεφο παρακαλώ πολύ λοιπόν.. Να εξαφανιστεί τώρα αμέσως.. Ή άντε στις επόμενες τρεις μέρες.. Μετά θέλω να φυσήξει αεράκι δροσερό και να τα πάρει όλα μακριά.. Και να φέρει μόνο τα όμορφα, τα γελαστά και τα αγαπημένα.. Καλημέρα, καλή υπόλοιπη Κυριακή και πολλά φιλιά σε όλους...
Η φωτογραφία δανεική απο τον φίλο μου τον Γιώργο γιατί εγώ είμαι παντελώς ανίκανη να τραβήξω εικόνες τέτοιας ομορφιάς.. Μεσημεράκι στον Άγιο Σώστη, θέα από το ταβερνάκι της Kiki... Παράδεισος.. Ευτυχία.. Γαλήνη.. Έχω πολλές ακόμα λέξεις που περιγράφουν αυτόν τον τόπο.. Και το τραγουδάκι νομίζω πως του ταιριάζει γάντι....
