Χάλια....

Επέστρεψα άρρωστη... Χάλια... Ζαλίζομαι, με πονάει το στομάχι μου και ανακατεύομαι ταυτοχρόνως... Πάω σέρνοντας να βάλω ένα πλυντήριο και μετά κατ' ευθείαν στο κρεββάτι μου μπας και συνέλθω... Φιλιά πολλά σε όλους και τα λέμε από αύριο... Ελπίζω....:-((((

UPDATE: Είναι σίγουρα ίωση... Σηκώθηκα λίγο να αερίσω το δωμάτιο πριν ξαναπέσω ξερή και είπα να ρίξω μια ματια και το blog μου, να χαμογελάσω.... Practically ζω στην τουαλέτα, δεν μπορώ να φάω μπουκιά, έχω 38 πυρετό, τα κόκκαλα μου είναι σαν ζελέ και δεν με κρατάνε καθόλου.... Αυτά... Ας ελπίσουμε να είναι 24ωρη η ιστορία και αύριο να είμαι καλύτερα... Ευχαριστώ για τις ευχές και σιγά μην με ματιάσατε εσείς....:-)) Φιλάκια από μακριά γιατί είναι κολλητικά...

Θεσσαλονίκη μέρος βήτον....

Οι μέρες και οι νύχτες μας στην Θεσσαλονίκη κυλάνε όπως πάντα, σαν γάργαρο νεράκι.. Ούτε που προλαβαίνουμε να καταλάβουμε πως πέρασαν.. Και παρόλο που ο καιρός δεν βοήθησε, μιλάμε για τρομερό κρύο διαρκή βροχή, εμείς πολύ το διασκεδάσαμε... Το Σάββατο το μεσημέρι το πρόγραμμα είχε Clochard... Από τα πιο αγαπημένα μου μαγαζιά στην πόλη και από τα πιο παλιά, μετά την πολύ επιτυχημένη του ανακαίνηση πριν από τρία χρόνια έχει γίνει ο ορισμός του αστικού εστιατορίου...


(Το ανακαινισμένο Clochard)


Με έναν κατάλογο που συνδυάζει πολύ ισορροπημένα την διεθνή κουζίνα με την παραδοσιακή ελληνική, και με μια πολύ αξιόλογη λίστα κρασιών, είναι ιδανικό για μεσημεριανό φαγητό, όπως και για dinner άλλωστε, απλά εγώ το προτιμώ μεσημέρι...
Για μια ακόμα φορά φάγαμε σούπερ, και επικεντρωθήκαμε σε αυτά που δεν βρίσκουμε εύκολα στην Αθήνα... Λαχανοντολμάδες αυγολέμονο, γίγαντες, κεφτεδάκια με μανέστρα, αρνί στον φούρνο με πατάτες και ένα κοκκινιστό με μελιτζάνες του ονείρου και για το τέλος το διάσημο αρμενοβίλ του και κρέπες με κονιάκ και πορτοκάλι...
Μετά γυρίσαμε στο ξενοδοχείο και εγώ έπεσα σε λήθαργο κανονικά γιατί ήμουν απολύτως λιώμα στην κούραση και το βράδυ εμφανίστηκα φρέσκια φρέσκια στο Chan, το japanese fusion εστιατόριο του ξενοδοχείου μας, όπου είχαμε ραντεβου με τον Σταύρο, την Στέλλα και ένα ακόμα ζευγάρι... Ο χώρος είναι σούπερ ντηζαϊνάτος, με ωραία μουσική και όχι πολύ άνετους καναπέδες και το φαγητο για Θεσσαλονίκη που δεν φημίζεται για τα ασιατικά της εστιατόρια, πολύ ενδιαφέρον..

(Οι ντηζαϊνάτοι καναπέδες του Chan)


Δοκιμάσαμε ωραία cocktails, και αν πάτε, μην παραλείψετε να φάτε τα τηγανητά καλαμαράκια με την spicy sauce, τις γαρίδες με το αυγό , το rib eye και το παράξενο τσάι που φέρνουν στο τέλος που είναι μια μπαλίτσα η οποία ανθίζει μέσα στο νερό και γίνεται ένας μικρός κήπος μέσα στο ποτήρι σας...

(Και ένας κήπος στο ποτήρι μας...)


Βέβαια, το κλου της βραδιάς όπως συνήθως δεν ήταν ούτε το φαγητό ούτε το ποτό αλλά ο αγαπημένος μου ο Σταύρος που έδωσε show πάλι, με καινούρια ανέκδοτα και το τραγούδι σουξέ του Τρίο Στούτσες με τίτλο "Δεν είμαι εγώ", κάνοντας μας να κυλιστούμε από τα γέλια για μια ακόμα φορά...
Την Κυριακή είμασταν καλεσμένοι στο σπίτι ενός άλλου φίλου που είχε τα γενέθλια του και μας έκανε την τιμή και την χαρά να μας συμπεριλάβει στην λίστα των λίγων και πολύ κοντινών του ανθρώπων που κάλεσε για να τα γιορτάσουν μαζί του και φυσικά, περάσαμε υπέροχα... Η γυναίκα του αποδείχτηκε εξαιρετική μαγείρισσα, τα κρασιά όπως ήταν αναμενόμενο ήταν διαλλεγμένα ένα ένα και η μέρα κύλησε μαγικά... Τελειώσαμε κατά τις έξη το απόγευμα, και φυσικά μετά ήταν αδύνατον να βγούμε να ξαναφάμε οπότε αράξαμε στο δωμάτιο μας, χουζουρέψαμε, είδαμε ταινία και μετά the 20 και λίγο Ναταλία και πέσαμε για ύπνο ξεροί... Και σήμερα τα αγόρια θα πάνε για μεσημεριανό ψάρι στον Τάσσο και εγώ θα πιω καφέ με την Δώρα και μετά θα πάω να βρω την Στέλλα να πούμε λίγο και τα δικά μας που έχουμε μείνει πίσω... Και το βράδυ ο Σταύρος μας έχει υποσχεθεί εμπειρία μοναδική... Θα πάμε για μπιφτέκι γεμιστό με γύρο στον Βέγγο, στην Τούμπα!!! Για το οποίο έχω ακούσει τόσα πολλά και ενδιαφέροντα που πραγματικά ανυπομονώ και να το δοκιμάσω αλλα και να το φωτογραφήσω για να το μοιραστώ μαζί σας...
Και αύριο, με το καλό, επιστρέφουμε στην Αθήνα... Να δω το παιδάκι μου που το πεθύμησα, να δω και το σκυλάκι μου και να ετοιμαστώ για το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας... Που θα το περάσουμε στην Αθήνα μεν αλλά με σούπερ πρόγραμμα... Όμως αυτά δεν είναι της παρούσης... Έχουμε καιρό... Τώρα είναι ώρα για καφέδες θεσσαλονικιώτικους και μπουγάτσα από την Δωδώνη.... Φιλιά πολλά και καλή εβδομάδα να έχουμε...

Θεσσαλονίκη λοιπόν...

Η Θεσσαλονίκη μας υποδέχτηκε μόλις, με βροχή και μουντάδα... Καθόλου δεν με νοιάζει γιατί νυστάζω τόσο πολύ που το μόνο που θέλω τώρα είναι να φάω για μεσημέρι και να πέσω ξερή για ύπνο....


(Η θέα από την βεράντα μας.. Το παλιό λιμάνι και βιομηχανική περιοχή, ασορτί με το design του ξενοδοχείου).


Εχτές το ξενυχτήσαμε τελείως, τεσσεράμισι το πρωί κοιμήθηκα και στις οκτώ ξύπνησα με αποτέλεσμα να κοιμάμαι σαν το ζόμπι, παντού... Στο αεροπλάνο, στο ταξί.. Μόνο στο ασανσέρ δεν κοιμήθηκα γιατί το δωμάτιι μας είναι στον δεύτερο όροφο και δεν πρόλαβα...:-)
Το ξενοδοχείο μας, το The Met, είναι ολοκαίνουριο και πολύ ντηζαϊνάτο, μας έδωσαν και μια ωραία σουίτα με τεράστια τηλεόραση, καφετιέρα Nespresso και όλα τα συστήματα WiFi, τηλεσύσκεψη κ.λ.π, και τώρα που σας γράφω βλέπω το κρεββάτι και το λιγουρεύομαι τρελλά.. Θα κάνω υπομονή βέβαια να απολαύσω το lunch μας στο αγαπημένο μου Clochard και μετά... Μετά θα ξεραθώ μέχρι το βράδυ μπας και συνέλθω....





Οπότε, ανεβάζω δυο φωτογραφίες έτσι να πάρετε μια γεύση και τα υπόλοιπα τα λέμε αύριο που θα έχω περισσότερα νέα σας πω.. Καλημέρα και φιλιά πολλά σε όλους...

Πάρτυ γενεθλίων και Θεσσαλονίκη...

Με την τσίμπλα στο μάτι κυριολεκτικά, μια που πεταχτήκαμε όλοι όρθιοι από το ξυπνητήρι του Άρι που παίζει εκκωφαντική πανκ ροκ μουσική, και τώρα τα αγόρια έχουν καταλάβει από ένα μπάνιο ο καθένας και εγώ περιμένω να πάρω σειρά, σας γράφω βιαστικά γιατί σε λίγο πρέπει να ντυθώ και να φύγω τρέχοντας... Έχω πρωινό ραντεβού με την μποτέ σήμερα, ρίζα, νύχι, φρύδι, τα πάντα όλα, και καταλαβαίνετε πως πρέπει να είμαι on time...
Τελικά το χτεσινό τσίκνισμα πήγε πολύ καλύτερα απ' ότι περίμενα, φάγαμε συμπαθητικά, ήπιαμε πολύ καλύτερα, γελάσαμε όπως πάντα, δηλαδή πολύ, και κανονίσαμε και φουλ πρόγραμμα "πολιτιστικών ανταλλαγών" για το επόμενο τριήμερο, της Καθαράς Δευτέρας... Πράγμα που σημαίνει πως θα γυρίζουμε από σπίτι σε σπίτι τρωγοπίνοντας, που είναι και η καλύτερη απ' όλες τις ιδέες για κάθε περίσταση... Αν όπως τραγούδησε κάποτε ο Σαββόπουλος την ιστορία την γράφουν οι παρέες, τότε η δική μας μεγαλουργεί, αυτό σας λέω μόνο...
Στο μεταξύ σήμερα η μέρα είναι εορταστική, έχει η Μαρθούλα τα γενέθλια της και το βράδυ το κάλεσμα είναι μόνο για γυναίκες και προβλέπεται να γίνει της κολάσεως, ενώ αύριο πρωί πρωί πετάμε με τον Μάνο για Θεσσαλονίκη... Οπότε, αφού τελειώσει το φουλ ρεκτιφιέ πρέπει να ετοιμάσω και βαλίτσα γιατί πάλι με την τσίμπλα στο μάτι θα είμαι αύριο, με την διαφορά ότι θα ταξιδεύω κιόλας...:-)) Δεν πειράζει όμως, σιγά μην παραπονεθώ... Ονειρεύομαι από τώρα βουνά από μπουγάτσες, λόφους από παγωτό ντοντουρμά και τα μπιφτέκια γεμιστά με γύρο που μου έχει τάξει ο φίλος μου ο Σταύρος και μου περνάει η κούραση μαγικά...
Και σας αφήνω για να ξεκινήσω να τρέχω... Το αυριανό ποστ θα αργήσει λίγο αλλά είπαμε... Θα γραφτεί απο την συμπρωτεύουσα και θα είναι ταξιδιωτικό... Καλημέρα και φιλιά πολλά...

Υ.Γ. Οργανώνουμε και καφέδες στην Θεσσαλονίκη φυσικά... Δώρα θα σε πάρω αύριο, Χριστίνα επίσης, και αν θέλει και κανείς ακόμα να προστεθεί στην παρέα μας, δώστε σήμα.... Η φωτογραφία λοιπόν αν και πολύ κακής ποιότητας είναι απολύτως σχετική... Είναι το Pasta Flora Darling Cafe που είναι το αγαπημένο μου όταν ανεβαίνω επάνω.. Μπορεί να είναι λίγο πασέ όπως μου λέει η φιλενάδα μου η Στέλλα αλλά εμένα μου αρέσει πολύ... Και θα σας βγάλω καλύτερες φωτογραφίες για να καταλάβετε και εσείς το γιατί...:-))

Τσικνοπέμπτη? Μπα....

Αυτό το Πάσχα που έρχεται τόσο γρήγορα αλλά και τόσο μουλωχτά φέτος, να δείτε που θα το καταλάβουμε στα τελειώματα... Με τον κουραμπιέ στο στόμα (που λέει ο λόγος γιατί εγώ όπως σας έχω εξηγήσει προτιμώ τα Panetone) θα πάμε να τσικνήσουμε σήμερα, αν είναι δυνατόν... Εδώ πριν από δέκα μέρες στο Montreux και στην Λωζάνη τα μαγαζιά ήταν τίγκα στα χριστουγεννιάτικα φωτάκια, μέχρι φωτεινούς ταράνδους είδα, πως θα μπω τώρα στο mood της νηστείας και της προσευχής η εν πολλές αμαρτίες περιπεσούσα?
Τέλος πάντων, ειδικά για το σημερινό να σας πω την αλήθεια σκασίλα μου, εγώ μόνο για την παρέα θα πάω γιατί αυτό που την πέφτουν στα τεράστια τα κρέατα τα μισοψημένα σαν λυκόσκυλα καθόλου δεν μου ταιριάζει... Πρώτον το κρέας στεγνό, εγώ δεν το τρώω... Θέλω την σαλτσούλα μου, ιδανικά ψωμάκι γύρω - γύρω, την πατατούλα την τηγανητή (must)... Και το σαγανάκι μου, και το κολοκυθάκι μου το τηγανητό και το τζατζικάκι μου... Δεύτερον έχω ένα θέμα με το μέρος, δεν πετάω και την σκούφια μου, αλλά είπαμε... Είναι λατρεμένη η παρέα οπότε θα το καταπιώ...
Και τώρα που λέμε για παρέα, εχτές το απόγευμα πέρασα υπέροχα με την φίλη μου την Λιάνα, που πέρα από λατρεμένη κολλητή με άψογο γούστο στα ρούχα και τις τσάντες και στυλ impeccable, είναι και μάστορας στο good life... Να δείτε σερβίτσια ασορτί με το πολύ φιν φον τσάι της να πάθετε την πλάκα σας... Μιλάμε για τον ορισμό της εξειδίκευσης στο table setting... Και εννοείται πως θα την ψήσω να με πάει να πάρω και εγώ τέτοια φλυτζάνια...:-)




Αράξαμε λοιπόν στον μαγικό οντά της, κουτσομπολέψαμε, ήπιαμε τα Tea of Life τσάγια μας, φάγαμε τις λιχουδιές μας, παίξαμε και με το κομπιούτερ της που της το οργάνωσα λιγάκι (ναι, τώρα και τεχνικός υπολογιστών η Ευούλα), πήρα και πεσκέσι φεύγοντας ένα υπέροχο coffee cake από το οποίο μασουλάω αυτή την στιγμή ένα μεγάλο κομμάτι, και επέστρεψα σπίτι very, verry, happy.... Μου χρωστούσε η ζωή μια ακόμα κολλητή, αυτό νομίζω, και μου την έστειλε με τον πιο γλυκό τρόπο μια που ταίριαξαν και οι άντρες μας μαγικά και όλα κύλησαν τόσο εύκολα και τόσο απλά σαν να ήταν meant to happen...



Έκανα όμως και shopping εχτές.. Πήγα το πρωί στο Cook Shop για να αλλάξω κάτι δώρα και αγόρασα μια ζυγαριά ακριβείας σε πράσινο χρώμα για να ταιριάζει με το υπόλοιπο setting της κουζίνας μου και ένα από αυτά τα τεράστια τηγάνια με το καπάκι που θεωρητικά μπαίνουν και στον φούρνο..



Εγώ τουλάχιστον τέτοιο ήθελα γιατί έχω διάφορες σούπερ συνταγές που θέλουν τέτοιο σκεύος αλλά η αλήθεια είναι ότι όταν το έφερα στο σπίτι και το άνοιξα άρχισα να έχω αμφιβολίες.. Κατ΄αρχάς γιατί στις οδηγίες δεν λέει κάτι για φούρνο και έπειτα γιατί ... Δεν ξέρω γιατί, έτσι, μου μπήκε η ιδέα... Εσείς τι λέτε? Μπαίνει ή όχι έτσι οπως το βλέπετε? UPDATE!!! Τελικά τηλεφώνησα στην εταιρία (Green Pan λέγεται) και μου είπαν ότι ΝΑΙ!!!! μπαίνει και στον φούρνο το σκεύος μου το οποίο λέγεται Πλακερό....Όσο ζεις μαθαίνεις τελικά..:-))




Αυτά για σήμερα, και σας αφήνω γιατί έχω διάφορες δουλειές... Πρέπει να πάω να πληρώσω κάτι λογαριασμούς, να στοκάρω καφέδες από την Nespresso γιατί μας τελειώνουν, να πάω και σούπερ μάρκετ... Και μετά πρέπει να ακονίσω τα δόντια μου για το βράδυ για να χυμήξω στα κοψίδια... Γκρρρρρρ...... Γαβ... Γαβ.....

Άντε πάλι με την Ελένη....

Λοιπόν... Βαρέθηκα να ακούω αναλύσεις του περιβόητου διαζυγίου όπου σταθώ και όπου βρεθώ... Και στην τηλεόραση, και στα καφέ, και στα blogs, του δικού μου συμπεριλαμβανομένου... Πόσο λυπημένη ήταν η Ελένη, γιατί φοράει ακόμα την βέρα της, γιατί πήγαν μαζί με τον κύριο Λάτσιο στους δικηγόρους, αν έχουν υπογράψει προγαμιαίο συμφωνητικό... Μέχρι η φουρνάρισα εχτές, όταν μου τύλιγε το ψωμί μου με ρώτησε πολύ σοβαρά αν "εγώ που είμαι δημοσιογράφος έχω μάθει τι τύπος είναι αυτός για τον οποίο η Ελένη χάλασε το σπίτι της..." Έλεος πια... Που αν όντως υπαρχει κάποιος άνθρωπος για τον οποίο χώρισε η Ελένη, ούτε ψύλλος στον κόρφο του δεν θα ήθελα να είμαι... Γιατί φαντάζομαι πως είναι άλλο πράγμα να φλερτάρεις, ή και να πηδάς ακόμα, την βασσίλισα της πρωινής ζώνης - έστω και την έκπτωτη- και άλλο πράγμα να γίνεις ο επίσημος σύντορφος της και η πιθανή πέτρα του σκανδάλου και να σε κυνηγάνε ο ρεπόρτερ Τσίλι και η Κατερίνα του Star νυχθημερόν... Εκεί να δείτε για πότε τελειώνει ο έρωτας...
Anyway, ένα είναι βέβαιο πια.. Πως τις κινήσεις marketing και δημοσίων σχέσεων - βλέπε δελτία τύπου και χειρισμό σοβαρής δημοσιότητας (σε ποσότητα εννοώ) καλό είναι να τις αναθέτουν σε αληθινούς επαγγελματίες... Γιατί είναι άλλο να καλείς τα κανάλια να σε δούν να παντρεύεσαι, να βαφτίζεις τα παιδιά σου, να αράζεις πρώτη ομπρέλα στην Ψαρού και να κάνεις shopping στην Κηφισιά και άλλο να θεωρείς πως όταν έρθει η ώρα να χωρίσεις αρκεί μια ανακοίνωση για να κάνουν όλοι τουμεπκί ψιλοκομμένο... Και φυσικά, είναι επίσης βέβαιο πως όποια και να είναι η εξέλιξη αυτής της ιστορίας - που διάφορα σχόλια "κύκλων" του ζευγαριού του τύπου "αφήστε τα παιδιά γιατί μπορεί να τα ξαναβρούν" μας βάζουν σε διάφορες σκέψεις για το πως και το γιατί αυτής της ιστορίας- η εικόνα της ωραίας Ελένης δεν θα είναι ποτέ η ίδια.. Όχι γιατί αποφάσισε να χωρίσει (αν χωρίσει) φυσικά... Αλλά γιατί πουλούσε τόσον καιρό τόσο καλά κάτι που προφανώς δεν ήταν αληθινό που δύσκολα το κοινό της θα την ξαναπιστέψει... Έβλεπα χτες αποσπάσματα από μια συνέντευξη που είχε δώσει στον Νίκο Χατζηνικολάου πριν από δύο περίπου χρόνια.. Όπου κοιτάζοντας την κάμερα κατάματα, όπως πάντα, έλεγε για πολλοστή φορά το πόσο πολύ αγαπούσε τον άντρα και τα παιδιά της, το πόσο ήταν και θα έμεναν για πάντα το κέντρο του σύμπαντος της, το ότι αν ποτέ χρειαζόταν να διαλλέξει ανάμεσα στην δουλειά και την οικογένεια της η επιλογή ήταν απλή και δεδομένη και πως αν ποτέ ερωτευόταν σιγά μην χώριζε... Θα έφευγε μακριά, τρέχοντας... Έτσι έλεγε τότε... Και τα έλεγε τόσο, μα τόσο ωραία που την πίστευαν όλοι... Κρίμα που κανείς δεν της μίλησε για το παραμύθι με τον βοσκό και τον λύκο....
Και αν μέσα σε όλα αυτά βάλουμε και τα σοβαρά αδειάσματα του θέματος από δημοσιογράφους άλλου βελινεκούς όπως η Έλλη Στάη και η Πόπη Διαμαντάκου και οι ειρωνίες τύπου "ένα σπίτι καίγεται" που τραγουδούσαν χτες με νόημα στην εκπομπή τους ο ι Χαριτάτος - Καραμέρος, νομίζω πως είναι εύκολο να πάρουμε μια ιδεά του τι μέλλει γενέσθαι όταν ξεφουσκώσει λίγο το θέμα και επανέλθουν οι (τηλεοπτικές και πραγματικές) ισορροπίες... Κρίμα πράγματι ... Γιατί τελικά, η μεγαλύτερη μαγκιά είναι να ξέρει κανείς πότε πρέπει να φύγει, με το κεφάλι ψηλά.... Και όχι το να έχει μάθει απταίστως να πουλάει φύκια για μεταξωτές κορδέλες...
Καλημέρα και φιλιά πολλά... Πάω στο Golden Hall για καφέ με την μαμά μου και μετά το πρόγραμμα έχει άλλο καφέ, απογευματινό, με λατρεμένη φιλενάδα... Λέτε να σπάσουν τα νεύρα μου?:-))))

Υ.Γ. Τελικά πάντως, από 'δω μας έχουν από ΄κει μας έχουν, όλο με τα του διαζυγίου ασχολούμαστε... Οπότε, μια ακόμα φωτογραφία του (τέως?) ζεύγους είναι ότι πρέπει για την περίσταση...

Μουντός καιρός, ώρα για σούπα....

Πρωινό ξύπνημα και έξω βροχή και μαυρίλα... Φτιάχνω έναν νες καφέ ζεστό με μπόλικο γάλα και κόβω και ένα μεγάλο κομμάτι panetone,ναι, τα panetone κυκλοφορούν ακόμα εκεί έξω παρόλο που κοντεύει Πάσχα.... Ο Droopy έχει ξυπνήσει και αυτός μαζί μου και τρίβεται στα πόδια μου σαν γάτα, θέλει και αυτός το πρωινό του, κροκέτες και φρέσκο νερό, του τα βάζω και ανοίγω τον υπολογιστή....Μου χαλάει το πρόγραμμα αυτή η βροχή αλλά έτσι γίνεται πάντα, όταν εμείς κάνουμε προγράμματα το σύμπαν χαμογελά σκανταλιάρικα... Σε λίγο θα έρθει ο κύριος Βασίλης με τον αδερφό του να στρώσουμε τα χαλιά στο καθιστικό και στο δωμάτιο του Άρι, το ξέρω πως άργησα αλλά είχα τέτοια χαρά με το χριστουγεννιάτικο δέντρο που το στόλισα χωρίς να τα θυμηθώ και μετά ήταν αδύνατον να το σηκώσουμε για να στρώσουμε... Μετά έφυγα, μετά.... Τέλος πάντων, σήμερα θα γίνει και αυτό... Και έπειτα ήθελα να πάω σούπερ μάρκετ, και θα πάω φυσικά γιατί το ψυγείο μας έχει αρχίσει να μοιάζει με την έρημο της Σαχάρας, απλά μου την σπάει να πλατσουράω στα νερά φορτωμένη με σακούλες, αφήστε που γίνομαι και μούσκεμα γιατί δεν μπορώ να κρατήσω και ομπρέλα...
Το απόγευμα έρχεται και ο Μάνος, με πήρε πριν από λίγο σκασμένος στα γέλια να μου πει ότι αν ήμουν μαζί του εχτές θα είχε γίνει χαμός στο ξενοδοχείο γιατί χάλασε η θέρμανση, εκείνος κοιμήθηκε σκεπασμένος με δύο παπλώματα και τουρτούριζε, εγώ θα είχα γίνει απλώς πιγκουϊνος....:-) Φαντάζομαι άλλωστε πως στην Θράκη κάνει περισσότερο κρύο απ' ότι εδώ...
Τα γράφω όλα αυτά και στο βάθος του μυαλού μου σκέπτομαι τι να μαγειρέψω... Κάτι ζεστό, μια σούπα ίσως... Είναι παράξενο αλλά για πολλά χρόνια, από παιδάκι, τις σιχαινόμουνα τις σούπες.... Μου θύμιζαν αρρώστια, ίσως επειδή μας τις έφτιαχνε η μαμά μας μόνο όταν ήμασταν κρυωμένες, και πρόσθετε και αυτά τα ζυμαρικά - γράμματα που μου την έσπαγανα ακόμα πιο πολύ γιατί το έβρισκα απολύτως άδικο να γλυτώνω από το σχολείο λόγω ασθένειας και να με κυνηγάει η ορθογραφία μέχρι και το κρεβάτι του πόνου... Κάποια στιγμή όμως, έγινε ένα κλικ και τις λάτρεψα... Και έτσι, ναι λοιπόν, πολύ θα μου άρεσε μια καυτή σούπα σήμερα, καυτή και καυτερή συγχόνως, να χρησιμοποιήσω και τις πιπερίτσες που έφερα μαζί μου από την Λωζάνη... Θα ξεφυλλίσω τις συνταγές μου, έχω σίγουρα διάφορες που δεν έχω δοκιμάσει να φτιάξω ακόμα, και θα προσθέσω τα υλικά στην λίστα του shopping... Καλημέρα μας και πολλά, πολλά φιλιά..

Υ.Γ. Η σούπα της φωτογραφίας δεν είναι δική μου, την βρήκά κάπου στο νετ, αλλά μου φάνηκε πολύ γιάμμυ...

Σαν τραγούδι της Άλκηστης...

Ξημερώματα Δευτέρας και παρόλο που δεν πολύ- βγήκα αυτές τις μέρες το διάσημο πια διαζύγιο έδωσε τροφή για ατελείωτες συζητήσεις... Πολλά κουτσομπολιά για τρίτα και τέταρτα πρόσωπα, πολλές φιλοσφίες, πολλές πληροφορίες κυρίως άχρηστες.... Κι όμως... Μέσα σε όλα αυτά ένα ερώτημα παραμένει... Πότε και πως τελειώνουν οι μεγάλες σχέσεις της ζωής μας? Πότε μπορούμε να τραβήξουμε την κόκκινη γραμμή - που λέει και η Νατάσσα- ειδικά όταν στην μέση υπάρχουν παιδιά και πορεία χρόνων? Το κουβεντιάσαμε πολύ αυτό, τις τελευταίες τρεις μέρες... Πόσο εύκολο είναι να τα τινάξεις όλα στον αέρα για έναν μεγάλο έρωτα, πόσο δύσκολο είναι να συγχωρήσεις, πόσο σύνθετο είναι να συμβιβαστείς....

Άκουσα προσεκτικά όλες τις γνώμες... Μου αρέσει να βλέπω τα πράγματα μέσα από τα μάτια των άλλων όταν μου δίνεται η ευκαιρία.. Είναι σαν παιχνίδι... Σαν να ταιριάζεις απόψεις με βιώματα, εμμονές με χαρακτήρες και σκέψεις με συμπεριφορές... Μαθαίνεις μέσα από μια ενδιαφέρουσα διαδικασία να μπαίνεις στα παπούτσια των άλλων... Να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα και με άλλους τρόπους πέρα από τον δικό σου..

Όμως η δική μου άποψη, προς το παρόν παραμένει σταθερή... Παρόλα αυτά... Και δεν έχει να κάνει με τον γάμο, έχει να κάνει με τα παιδιά... Που όταν έρθουν στην ζωή μας πρέπει να είμαστε σίγουροι πως θα μπορούμε να βάζουμε την ηρεμία, την ευτυχία και την σταθερότητα τους πάνω απ' όλα μας.. Αλλιώς καλό θα είναι να μείνουμε χωρίς... Παιδιά εννοώ.. Με την ελευθερία να μπαινοβγαίνουμε σε σχέσεις όποτε θέλουμε, να κυνηγάμε τους καινούριους έρωτες όταν οι παλιοί θαμπώσουν και να ζούμε την ζωή μας ακριβώς όπως γουστάρουμε...

Όλα στην ζωή άλλωστε είναι θέμα προοπτικής.. Και αποφάσεων... Και τα παιδιά είναι μια απόφαση που αλλάζει την προοπτική της ζωής μας για πάντα.. Και μας βάζει να παίρνουμε τις αποφάσεις μας με άλλα μέτρα και άλλα σταθμά... Ως μαμά του Άρι και σύντροφος του Μάνου για σχεδόν 20 χρόνια δεν πιστεύω πια στους μεγάλους έρωτες... Ξέρω καλά πως περνούν γρήγορα.. Δυο χρόνια είναι το μάξιμουμ και μετά.. Μετά μένει η αγάπη.. Και ο σεβασμός, και η συντροφικότητα και η χαρά του να μοιράζεσαι την ζωή σου με έναν άνθρωπο με τον οποίο σε δένουν κοινά νήματα... Κοινή πορεία... Κοινή οπτική...

Ως γκόμενα, θυμάμαι πολύ καλά το παιχνίδι και το hit of the moment... Το χτυποκάρδι του καινούριου, την αδρεναλίνη του έρωτα που σε ξεσηκώνει και σε κάνει να χάνεις τον προσανατολισμό σου.. Για λίγο... Και επειδή ακριβώς το θυμάμαι πολύ καθαρά όλο αυτό, διαλέγω με βεβαιότητα ξανά και ξανά, όποτε χρειαστεί τον άντρα με τον οποίο επέλεξα να μοιραστώ την ζωή μου.. Συνειδητά... Στα καλά και στα άσχημα, στα εύκολα και στα δύσκολα, στα ενδιαφέροντα και στα βαρετά... Γιατί τελικά ξέρω με σιγουριά πως απ' όλους τους γκόμενους της ζωής μου, αυτούς που με απογείωσαν και αυτούς που με έκαναν να συρθώ, ο Μάνος θα είναι πάντα εκείνος που θα ξέρει τα κουμπιά μου καλύτερα και από μένα... Σε κάθε επίπεδο... Ακόμα και στο σεξ... Και που θα είναι δίπλα μου από επιλογή και εκείνος, όχι γιατί δεν μπορεί να κάνει αλλιώς, ούτε γιατί δεν του έτυχε κάτι καλύτερο από μένα στην πορεία ή έστω πιο φρέσκο και πιο τραβηχτικό αλλά γιατί ακόμα και αν κάποιες φορές παρασύρθηκε, όπως μπορεί να παρασύρθηκα και εγώ, θυμήθηκε εγκαίρως πως αυτά που έχουμε να χάσουμε είναι πολύ, πολύ περισσότερα από αυτά που έχουμε να κερδίσουμε... Και έμεινε να παλέψει και να επαναπροσδιορίσει μια σχέση που έχει περάσει πολλά, με την καλή και με την κακή έννοια, αλλά αντέχει ακόμα...

Και αυτό το ίδιο σκηνικό που το ζουν και το κάνουν εκατομμύρια ζευγάρια σε όλον τον κόσμο, πλούσια και φτωχά, διάσημα ή άσημα, είναι απείρως μεγαλύτερη μαγκιά από το να τα βροντήξεις με την πρώτη, ή την δεύτερη ή την τρίτη ευκαιρία και να φύγεις αναζητώντας την τύχη σου κάπου αλλού.. Προφανώς υπάρχουν και περιπτώσεις που ο χωρισμός είναι η μόνη λύση.. Όταν υπάρχει βία, σωματική ή ψυχολογική, όταν υπάρχει έλλειψη σεβασμού αγεφύρωτη και όταν δεν υπάρχει αληθινή αγάπη... Γιατί αν υπάρχει αληθινη αγάπη, από αυτή που μας δίνει δύναμη στα δύσκολα και έμπενυση στα απλά, τότε το τραγούδι της Άλκηστης θα είναι πάντα ο ύμνος όλων εκείνων που προτίμησαν τον δύσκολο δρόμο... Βλέπετε, "δεν τελείωνουν έτσι οι ζωές των ανθρώπων που αγαπήθηκαν με τόσο κόπο..." Και αυτό καλό είναι να το θυμόμαστε όταν έρχονται τα δύσκολα... Αυτό και πως η ψυχούλα των παιδιών μας είναι και θα είναι πέρα και πάνω απ' όλα... Φιλιά πολλά και καλή μας εβδομάδα... Α! Και καλό μήνα φυσικά....:-)))

Για μια ωραία Ελένη και μια ακόμα πιο ωραία καριέρα...

Εννοείται πως ως γνήσια φαν των μεσημεριανών εκπομπών και των (αχνο)κίτρινων εντύπων, δεν μπορώ να μην ασχοληθώ με την είδηση του διαζυγίου της Ελένης Μενεγάκη και του Γιάννη Λάτσιου.. Που δεν έπεσε ακριβώς σαν βόμβα όπως δήλωναν οι τίτλοι των blogs και τα κρόουλς των δελτίων ειδήσεων εχτές, μια που καιρό ψυθιριζόταν στα δημοσιογραφικά γραφεία πως κάτι σαπίζει στο βασίλειο της ωραίας Ελένης... Και πως κάποιο τρίτο πρόσωπο έκανε τα θεμέλια του να τρίξουν...
Δεν ξέρω τι έγινε τελικά και τι οδήγησε ένα λαμπερό και ευτυχισμένο - όπως έδειχνε μέχρι πρότινος- ζευγάρι να πάρει την απόφαση να χωρίσει, και μάλιστα να ανακοινώσει το γεγονός με δελτίο τύπου, αλλά αυτό θα φανεί τους επόμενους μήνες... Ποιος περνάει την κρίση της μέσης ηλικίας δηλαδή και αποφάσισε να τινάξει στον αέρα μια οικογένεια με τρία μικρά παιδιά για έναν έρωτα, έστω και μεγάλο...
Εγώ που τους έβλεπα πάντως χρόνια τώρα στο νησί, γελαστούς και απλούς με τα παιδάκια τους - οκ, όσο απλοί μπορούν να είναι άνθρωποι που ζουν μια άλλη ζωή από την δική μας, αλλά μπορούν παρόλα αυτά να είναι πολύ αν θέλουν- δεν σας κρύβω ότι στενοχωρήθηκα, γιατί η εικόνα που έβγαζαν - πως μπορεί δηλαδή δυο άνθρωποι να είναι καλά μαζί και ευτυχισμένοι και "κανονικοί" μέσα σε όλη αυτή την παράνοια της δημοσιότητας που τους ακολουθούσε- μου άρεσε πολύ.. Την έβρισκα αισιόδοξη και ανακουφιστική...
Προφανώς δεν ήταν έτσι τα πράγματα τελικά, και η όλη ιστορία είναι η απόδειξη του ότι πάντα θα τσιμπάμε ως κοινό, ακόμα και οι πιο μέσα από μας στο όλο κόλπο, με τις όμορφες, γιαλιστερές εικόνες ευτυχίας που μας προσφέρουν άφθονες τα glossy περιοδικά και οι διαφημίσεις... Τα όμορφα ζευγάρια, τα ροδαλά μωρά και τα αφράτα, χαριτωμένα ζωάκια θα πουλάνε για πάντα.. Τρελλά..
Και στην συγκεκριμένη ιστορία, αυτό που έχει σημασία, σημειολογικά, είναι πως σε μια χώρα που ταλανίζεται από χίλια προβλήματα, που βρίσκεται στα όρια της χρεοκοπίας και στις παρυφές του παραλογισμού, ένα διαζύγιο έφτασε για να μας βγάλει για λίγο από την δική μας μιζέρια και να μας χώσει, λαθρεπιβάτες, peeping Toms , και ωτακουστές στην πάντα λαμπερή μιζέρια κάποιων άλλων...
Περιοδικά βγαίνουν σήμερα με έκτακτες εκδόσεις, η τηλεόραση θα έχει θέμα για καιρό, εμένα κουτί μου ήρθε όλο αυτό σε ένα σαββατοκύριακο cocooning και ο Γιωργάκης πρέπει να της στήσει τον αδριάντα της Ελενίτσας γιατί του έδωσε μια ανάσα που πολύ του ήταν χρήσιμη...
Ο κόσμος βουτάει στο παντεσπάνι της δυστυχίας των πλουσίων και των λαμπερών με φόρα και τα νούμερα της Δευτέρας (όπως και των πολλών ημερών που θα ακολουθήσουν) θα φέρουν την βασίλισσα πίσω στον θρόνο της μετά βαϊων και κλάδων... Και επειδή εγώ θα παραμείνω για πάντα μια αθεράπευτη φαν των happy ends, θα ελπίζω πως όλο αυτό είναι ένα έξυπνο μαρκετίστικο κόλπο και πως το ζευγάρι ως άλλοι Λιζ και Ρίτσαρντ θα ξανασμίξουν αργότερα για να δώσουν μια καινούρια ευκαιρία στον γάμο τους και μια ακόμη πιο καινούρια ευκαιρία σε μια ξανθιά καριέρα που είναι μάλλον νωρίς να τελειώσει άδοξα...

Νυσταγμένος καφές και μια εύκολη συνταγή για κρουασάν...

Ζεστός καφές και βαρύ κεφάλι.... Η χτεσινή μας έξοδος στο Matsuhisa - for girls only- τελείωσε αργά, πολύ αργά, και εγώ μια που δεν οδηγούσα ήπια περισσότερα sakepirinia από όσα συνήθως... Και σήμερα το πρωί χρειάστηκε extra effort για να σηκωθώ από το κρεβάτι μου... Αυτό που ήθελα πραγματικά ήταν να αλλάξω πλευρό και να κουκουλωθώ μέχρι το μεσημέρι...
Όμως ο Μάνος ήθελε τοστάκια για πρωινό και ο Droopy τις κροκέτες του... Και αν προσθέσουμε σε όλα αυτά πως στις 3.30 τα ξημερώματα μιλούσα στο κινητό με τον Άρι διαπραγματευόμενη το αν θα επιστρέψει σπίτι να κοιμηθεί μερικές ώρες πριν φύγει για την σχολή του ή θα το πάει για μια ακόμα φορά σερί μέχρι τα χαράματα και μετά δεν θα ακούσει το ξυπνητήρι, μπορείτε να καταλάβετε πως οι άντρες της ζωής μου μου καταναλώνουν πολλή ενέργεια, και ακόμα περισσότερο χρόνο, ας είναι καλά...
Όμως η ζωή μου κινείται γύρω τους.. Οπότε είναι παραπάνω από λογικό, δεν είναι? Anyway, η χτεσινή βραδιά ήταν πολύ όμορφη, κουβεντιάσαμε, γελάσαμε και φάγαμε εξαιρετικά και το ίδιο όμορφα θα είναι και σήμερα... Πάντα περνάω υπέροχα με τους ανθρώπους που αγαπώ.... Και αύριο ο Μάνος φεύγει για δουλειές εκτός Αθηνών και με τον Άρι διαρκώς φευγάτο με τους φίλους και την αγαπημένη του, θα έχω ένα σαββατοκύριακο αφιερωμένο σε μένα... Και έχω μεγάλα σχέδια γι' αυτό... Θέλω να χουζουρέψω βλέποντας άφθονο Poirot, Grey's Anatomy και Mentalist, να ταχτοποιήσω επιτέλους τα ντουλάπια με τα τρόφιμα και τα μπαχαρικά μου, να διαβάσω το καινούριο μου βιβλίο για cupcakes και τις κυριακάτικες εφημερίδες με αχνιστό καφέ και φρεσκοψημένα κρουασάν - μου έδωσε μια συνταγή ο φίλος μου ο Χρύσανθος που φαίνεται πολύ απλή, όσο αλεύρι, τόσο βούτυρο και τόσο mascarpone, τα ζυμώνουμε στο μίξερ, τα απλώνουμε σε φύλλο ενός πόντου, τα κόβουμε σε τρίγωνα, τα τυλίγουμε και τα ψήνουμε- να παίξω το καινούριο αστυνομικό μου παιχνίδι στο computer - Nick Chase and the Deadly Diamond- και να μαγειρέψω ότι λιχουδιά μου κατέβει στο μυαλό... Και να πάω στον Πλατή να πάρω εκλαίρ βανίλιας φυσικά, κανένα χαλαρό weekend στο σπίτι δεν μπορεί να είναι ολοκληρωμένο χωρίς εκλαίρ βανίλιας..:-))
Ναι... Το σαββατοκύριακο που έρχεται σε λίγες ώρες θα είναι απολαυστικά χαλαρό... Και θα το χαρώ με την ψυχή μου γιατί καμιά φορά, είναι όμορφο να μένεις με τον εαυτό σου.. Ειδικά όταν έχεις προνοήσει να του κάνεις το τέλειο pampering... Φιλιά πολλά και χαμογελαστά...