Δροσερά βράδια...

Μ' αρέσουν αυτά τα δροσερά βράδια..Με ησυχία, στο σπίτι, στην βεράντα. Που δεν έχω να ντυθώ και να πάω κάπου, παρόλο που δεν παραπονιέμαι, τέλεια περνάω όταν βγαίνω, ειδικά τον τελευταίο καιρό. Όμως αυτή η ηρεμία, έχει την δική της χαρά.. Ποτίζω τα λουλούδια πλατσουρίζοντας ταυτόχρονα ξυπόλητη στα νερά - τεράστια απόλαυση ειδικά αν προσέχεις να μην γλυστρήσεις στα πλακάκια και ανοίξεις το κεφάλι σου- ανάβω τα κεριά - να διώχνουν και τα κουνούπια- βάζω μια παγωμένη βότκα, παίρνω το iPad και τα τσιγάρα μου και είμαι queen of the world.. Μπορώ να χαζεύω με τις ώρες τα αστέρια ακούγοντας μουσική.. Ή να βολτάρω στα social media, ή να διαβάζω το καινούριο βιβλίο που αγόρασα - παραμένω πιστή στο χαρτί και κατηγορείστε με πως φταίω για τα δάση που καταστρέφονται, αδυναμίες είναι αυτές- ή να αφήνω απλά το μυαλό μου να ταξιδέψει όσο μακριά γουστάρει και αγαπάει..

Ναι μου αρέσουν αυτά τα δροσερά βράδια. Μερικά χρόνια πριν, έκανα ακριβώς το ίδιο πράγμα έχοντας θέα το παλιό λιμάνι στο νησάκι. Και την φωτισμένη Χώρα, και τα πλοία που πηγαινοέρχονταν.. Τώρα βλέπω απλά τον κήπο μας και τον Nitro - τον ποιμενικό Καυκάσου μεγέθους μικρής αρκούδας που φροντίζει να μην περνάει ούτε πουλί πετούμενο χωρίς την άδεια του- να σουλατσάρει νωχελικά.Το μόνο που παραμένει ίδιο και απαράλλαχτο είναι η παρέα μου.. Ο Droopy που δροσίζεται ξαπλωμένος στα υγρά πλακάκια και που και που αναστενάζει στον ύπνο του.. 

Τα πρωινά η βεράντα είναι πιο crowded.. Έχει γίνει πια αγαπημένη οικογενειακή συνήθεια να μοιραζόμαστε έστω αγουροξυπνημένοι έναν σβέλτο καφέ και να οργανώνουμε το πρόγραμμα της μέρας.. Και τα απογεύματα οι φίλοι του Ιάσονα αλλά και οι κολλητές μου, καταφτάνουν συχνά πυκνά για καφέδες, late lunches ή απλά άραγμα.. 

Έτσι, αυτά τα δροσερά, καλοκαιρινά βράδια, τα κρατάω δικά μου.. Όταν όλοι έχουν κοιμηθεί, ή φύγει, είναι ευκαιρία για me time.. Μέχρι να νυστάξω, ή να κρυώσω, αφήνω το μυαλό μου να με οδηγήσει όπου θέλει αυτό.. Και μέσα στην απόλυτη ηρεμία της νύχτας, όλα τα χαρτιά βρίσκονται πάλι ανοιχτά στο τραπέζι και εγώ έχω την άνεση και την ευκαιρία να τα ανακατέψω ξανά, μέσα από περίπλοκες νοερές ασκήσεις, μέχρι να μπουν στην σωστή τους θέση, σαν μια πασιέντζα με εκατομμύρια διαφορετικούς συνδυασμούς... 

Η εβδομάδα που μας πέρασε..

Η Δευτέρα ξεκίνησε χαλαρά με λιακάδα και έναν πρωινό καφέ με την μαμά μου στο Yellow, στην Κηφισιά. Μου αρέσει πολύ αυτό το μαγαζί, πρωί και βράδυ. Στον κατάφυτο κήπο με τις χαριτωμένες λεπτομέρειες νοιώθεις σαν να είσαι στην εξοχή κανονικά..

Στην οποία εξοχή πήγαμε το ίδιο βράδυ, μια που ήμασταν καλεσμένοι στον Αστέρα της Βουλιαγμένης, στο Matsuhisa Athens το οποίο γιόρταζε τα 10 χρόνια του Nobu στην Ελλάδα. Το Matsuhisa άνοιξε τις πόρτες του πρώτα στην Μύκονο όπου και έγινε το grand party δυο μέρες αργότερα, αλλά ευτυχώς ο Τάσος και ο Νικόλας Ιωαννίδης σκέφτηκαν και όσους δεν θα ήταν στο νησάκι εκείνες τις μέρες και προνόησαν να μοιραστούν και με εκείνους την χαρά τους. Πήγαμε λοιπόν στρατηγικά λίγο μετά τις 8 για να προλάβουμε το ηλιοβασίλεμα πίνοντας το πρώτο cocktail της βραδιάς, και απολαύσαμε την θέα παρέα με αγαπημένους φίλους και συναδέλφους από τον χώρο της γεύσης. Και στην συνέχεια φάγαμε καταπληκτικά όπως πάντα. Μάλιστα, ο αγαπημένος μου Μιχάλης Λαδάς φρόντισε να μου στείλει εκτός μενού ένα πιάτο  shrimp tempura rolls που τα είχα επιθυμήσει, και το μάντεψε... Φεύγοντας ανανεώσαμε το ραντεβού μας για το τέλος του μήνα για ένα dinner ιδιωτικό πια, με παρέα που την περιμένω πως και πως..

Την Τρίτη το βράδυ είχε girls night out. Πήγαμε με την Λένα στο μαγαζί της Αργυρώς, το καταπληκτικό και ατμοσφαιρικό 9 στην οδό Κολοκοτρώνη στο κέντρο. Δεν είχα ξαναπάει και ενθουσιάστηκα.. Πέρα από το ότι συμπαθώ πολύ την Αργυρώ - νοιώθω πως ταιριάζουν οι ενέργειες μας κι ας είμαστε εντελώς διαφορετικές εκ πρώτης όψεως- λάτρεψα τον χώρο που είναι τόσο καλόγουστος με εντελώς προσωπικό touch και βρήκα και το τέλειο cocktail με μέλι, σύκο, κανέλα και κασάσα, από το οποίο χτύπησα τρία απανωτά.. Περάσαμε τέλεια φλυαρώντας περί θεάτρου, τέχνης αλλά και κοινωνικής κριτικής, γελάσαμε, γνώρισα και τον Γιώργο Πυρπασόπουλο που καθόταν στο διπλανό μας τραπέζι, πήρα και το βιβλίο της Νόνικας που πολύ γλυκά μου αγόρασε η καινούρια μου φίλη, ε, τι άλλο να ζητήσει κανείς από μια και μόνη βραδιά?

Την Τετάρτη το ραντεβού είχε κλειστεί μέρες νωρίτερα με την Νίκη και τον Κωστή - η Λίλυ τελευταία στιγμή δεν τα κατάφερε να ακολουθήσει- στο πολυαγαπημένο Tamarind στο Μεταξουργείο. Τώρα που καλοκαίριασε τα παιδιά έχουν φτιάξει απέναντι στην πλατεία, ένα αυτοσχέδιο κηπάκι που θυμίζει εντελώς εξωτικό νησί, με μπαράκι, φυτά, μουσικές και τα όλα του, και έτσι μπαίνεις σε mood διακοπών με την μια. Όσο για τα υπόλοιπα, τα ποτά και το φαγητό παραμένουν to perfection, δεν υπάρχει περίπτωση να βρεις καλύτερο Thai food στην πόλη... Ήπια εκτυφλωτικά cocktails με τεκίλα και πιπεριά chilli και έφαγα - όλον τον κατάλογο και- yellow chicken curry extra spicy, ακριβώς όπως μου αρέσει. Η βραδιά πέρασε χωρίς να το καταλάβουμε και φύγαμε χαμογελώντας όλοι σαν τα χαζά..

Την Πέμπτη την αφιέρωσα στο shopping. Χρειαζόμουν επειγόντως μια κρέμα προσώπου και μια φίλη μου σύστησε - ας είναι καλά- την Nectalys της Galenic. Ταλαιπωρήθηκα λίγο μέχρι να την βρω γιατί δεν την έχουν όλα τα φαρμακεία αλλά άξιζε απολύτως τον κόπο μια που κάνει θαύματα. Την φοράς και μοιάζεις να έχεις κοιμηθεί ένα γερό οχτάωρο παραπάνω απ' το κανονικό.. Φράπα η μούρη. Αφού θα πάω σήμερα κι όλας να πάρω και την ασορτί κρέμα ματιών.

Στην συνέχεια πέρασα και μια βόλτα από τον Hondos γιατί μου είχε τελειώσει το άρωμα μου.. Φοράω το Angel του Tierry Mugler ούτε ξέρω πόσα χρόνια πια, από τότε που πρωτοκυκλοφόρησε, και δεν το αλλάζω με τίποτα. Εγώ δεν το μυρίζω επάνω μου πια, μόνο στα ρούχα μου καμιά φορά αν τύχει και ξαναφορέσω κάτι πριν πλυθεί τόσο που το έχω συνηθίσει, αλλά όλοι μου λένε πως μου πάει πολύ, όσοι με ξέρουν λίγο καλύτερα δε, το έχουν συνδυασμένο με μένα.. Και μαζί με το άρωμα, έχω τρέλα και αγοράζω ότι άλλο προϊόν της σειράς κυκλοφορεί κατά καιρούς. Από την κρέμα σώματος και το douche, μέχρι κάθρεφτάκια για την τσάντα και το Poussiere d' etoiles που είναι κάτι σαν ασημόσκονη για τα μαλλιά...

Μαζί, μου έδωσαν και ένα μπουκάλι Eau de Comfort της Clarins για να το δοκιμάσω. Είναι ντεμακιγιάζ και λοσιόν δύο σε ένα και καθαρίζει το πρόσωπο τέλεια αφήνοντας το με μια αίσθηση πολύ δροσερή και φρέσκια.

Τέλος, είπα να πλύνω και το αυτοκίνητο μου πια, που αν θέλετε το πιστεύετε, είχα να το πλύνω έναν χρόνο η γαϊδούρα. Μια ώρα το τρίβανε στο βενζινάδικο για να καθαρίσει αλλά όταν μου το παρέδωσαν, άστραφτε σαν κουκλάκι...

Με τόσο busy week, και μια που τα σχέδια μου για απόδραση στην εξοχή το σαββατοκύριακο δυστυχώς αναβλήθηκαν, αποφάσισα να περάσω τις υπόλοιπες μέρες απλά και χαλαρά... Ενα θερινό σινεμά με την μαμά μου - είδαμε την Άννα Καρένινα με την Κίρα Νάιτλι και τον λατρεμένο Τζούντ Λό και πραγματικά ενθουσιάστηκα και με την σκηνοθεσία, και με τα κοστούμια και με την τρομερή μουσική- και ένα ταβερνάκι μετά - ο Μωριάς στην Αγία Παρασκευή-  και το Σάββατο το μεσημέρι ένας καφές με τις φίλες μου στην Παλιά Αγορά.. Είχα και μια ακόμα έξοδο προγραμματίσει, το Σάββατο το βράδυ και μάλιστα με παρέα που ανυπομονούσα να ξαναδώ, αλλά ο ανάδρομος είχε μάλλον άλλη γνώμη. Δεν πειράζει όμως.. Ούτε οι ευκαιρίες θα λείψουν στο μέλλον, ούτε η διάθεση..

Οπότε το υπόλοιπο weekend το πέρασα με χουζούρι στον καναπέ, ξένες σειρές, περιοδικά, εφημερίδες, μουσικές, ελαφρύ φαγητό, παγωτά, και μπόλικο ύπνο..

Καλημέρα και καλή μας εβδομάδα...:)

Περιστατικά...

Δροσερό αεράκι που χαϊδεύει μια παράξενη νύχτα.. Που ακολούθησε μια ακόμα πιο παράξενη μέρα... Στο τέλος μιας δύσκολης βδομάδας. Και ενός μήνα με πολλά ωραία κομμάτια αλλά και με πολλά περιστατικά.. Η λέξη αυτή, "περιστατικά"  μου θυμίζει πάντα τον Μίμη. Εκείνος βέβαια την χρησιμοποιούσε για να χαρακτηρίζει ανθρώπους - που έχριζαν ιατρικής παρακολούθησης, δηλαδή του γιατρού- αλλά τελικά αποδεικνύεται διπλής ανάγνωσης. Μην σας πω τριπλής.

Γιατί οι άνθρωποι περιστατικά σε οδηγούν σε καταστάσεις περιστατικά και αν δεν προσέξεις, μπορεί να γίνεις περιστατικό εσύ ο ίδιος, if you get my point.

Anyway, έχω πολλά να πω και ακόμα πιο πολλά να γράψω, για διάφορα πράγματα που συνέβησαν αυτές τις μέρες,με παραπάνω από έναν ανθρώπους, αλλά δεν θα το κάνω.. Δεν θα ρίξω νεράκι στον μύλο κανενός.. Θα μιλήσω πολύ γενικά και αόριστα.. 

Μετά από πολλή σκέψη και πολλή παρατήρηση κατέληξα στο συμπέρασμα πως ορισμένες φορές χρειάζεσαι ικανότητες ακροβάτη, θηριοδαμαστή και ψυχίατρου ταυτόχρονα για να κρατήσεις ισορροπίες που τελικά, αν το καλοσκεφτείς, δεν σου είναι τόσο χρήσιμες ώστε να μπεις σε όλον αυτόν τον κόπο.. Το κάνεις στην αρχή, είτε από καλή διάθεση, είτε από αγάπη, είτε από μαλακία, συνεχίζεις να το κάνεις από συνήθεια, από κακώς εννοούμενη υποχρέωση ή από λαγνεία για μαζοχισμό, αλλά έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και αντιλαμβάνεσαι πως δεν μπορείς να παριστάνεις για πάντα το κορίτσι λάστιχο.. Γιατί δεν είσαι και δεν θέλεις να γίνεις κι όλας..

Και εκεί έρχεται η αγαπημένη μου Μαρία που έχει βάλει τόσο βαθιά τον σπόρο της μέσα στο μυαλό μου που επιδρά χωρίς να είναι καν παρούσα... Ερχεται δηλαδή η ώρα να καθίσεις και να ρωτήσεις πολύ σοβαρά την ψυχή σου τι θέλει.. Και όταν ακούσεις την απάντηση, loud and clear, θα είσαι πολύ βλάκας αν κάνεις κάτι διαφορετικό.

Έτσι, χωρίς καθόλου βάρος και με τεράστια ηρεμία, κάνεις αυτό που πρέπει -για σένα αυτή την φορά- και δεν χρειάζονται ούτε εξηγήσεις, ούτε ανακοινώσεις, ούτε κουβέντες, ούτε δράματα... Στο κάτω κάτω της γραφής ο καθένας μας από μια ηλικία και μετά ξέρει πάνω κάτω τι έχει ανάγκη για να είναι ευτυχισμένος.. Εγώ προσωπικά, μετά από χρόνια ατέλειωτα ανακατωσούρας και ακροβατικών, πέρα από υγεία για όλους μας, και πέρα από την απόλυτη ευτυχία του παιδιού μου, θέλω ηρεμία, θέλω ξεκάθαρες σχέσεις - λίγες και καλές- θέλω αλήθειες, και θέλω να πέφτω να κοιμηθώ το βράδυ ξέροντας πως έκανα το καλύτερο που μπορούσα για τις περιστάσεις που χρειάστηκε να αντιμετωπίσω, για τους ανθρώπους που αγαπάω, και για μένα. Και πως ζήτησα και τις συγγνώμες που έπρεπε, όποτε χρειάστηκε.. Τόσο απλά. 

Για τα υπόλοιπα δεν έχω το απαιτούμενο ταλέντο. Βαριέμαι θανάσιμα τις ίντριγκες, απεχθάνομαι τις κουβέντες πίσω από την πλάτη των άλλων, τις παρεξηγήσεις που σέρνονται χωρίς να λύνονται γιατί ο ένας περιμένει από τον άλλον να υποχωρίσει, τις διαρκείς απαιτήσεις, τα νάζια, τα μούτρα και τους φουσκωμένους εγωισμούς. Και τις οδηγίες, εκεί μου ανάβουν όλα τα λαμπάκια κόκκινα.. Προσπέκτους χρειάζονται τα έπιπλα του ΙΚΕΑ για να τα συναρμολογήσεις όχι οι σχέσεις των ανθρώπων. Πολλή ενέργεια χαμένη τζάμπα ρε παιδιά, και πολλές δαιδαλώδεις διαδρομές. Και πολλές πιρουέτες για τις οποίες δεν έχω ούτε χώρο ούτε χρόνο. Και όποτε προσπάθησα να βρω, κανείς δεν έμεινε ευχαριστημένος. Ούτε εγώ ούτε οι άλλοι. Γιατί όταν χρειάζεται να βγεις από τον δρόμο σου, με όση καλή διάθεση κι αν το κάνεις, περιμένεις από τους άλλους eventually να στο ανταποδώσουν.. Ή έστω να το εκτιμήσουν. Ασυναίσθητα, ασυνείδητα, αλλά το περιμένεις. Και επειδή οι άνθρωποι που σε βγάζουν από τον δρόμο σου σπάνια ανταποδίδουν το treat και ακόμα σπανιότερα εκτιμούν αυτά που τους προσφέρονται - συνήθως θεωρούν πως τους χρωστάει ο κόσμος όλος- μένεις τελικά με την πίκρα και το παράπονο. Και αυτό είναι λάθος. Δικό σου κυρίως..

Κάπου διάβασα πως οι ευκαιρίες στην ζωή είναι τρελλή παγίδα. Γιατί εκείνοι που τις αξίζουν σπάνια τις ζητάνε και εκείνοι που τις ζητάνε, σπάνια τις αξίζουν.. Μεγάλη αλήθεια. Και παρόλο που εγώ δίνω ατελείωτες ευκαιρίες στους ανθρώπους γύρω μου από άποψη- γιατί είμαι βαθιά ευγνώμων που μου δόθηκαν και μένα πολλές όταν τις χρειάστηκα- συνειδητοποιώ όλο και συχνότερα πως δυστυχώς, πολύς κόσμος θεωρεί πως η καλή σου διάθεση και η πρόθεση σου να παραβλέπεις πράγματα,να κάνεις την χαζή όταν χρειάζεται και να εξυπηρετείς όπου μπορείς, εκλαμβάνεται ως αδυναμία.. Μην σας πω ως μαλακία.. Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω, φίλοι, οικογένεια ή έρωτες, που θεωρούν πως σε έχουν δεδομένο, του χεριού τους ή ακόμα χειρότερα στο τσεπάκι τους, και πως μπορούν να στην λένε με υφάκι, να σε φτύνουν όταν έτσι γουστάρουν και να σε χρησιμοποιούν για σάκο του μποξ όποτε έχουν τα νεύρα τους, τα προβλήματα τους, ή τα φεγγάρια τους, αγνοόντας επιδεικτικά πως μπορεί να έχεις και εσύ τα δικά σου... 

Αυτό που αγνοούν όμως στην πραγματικότητα είναι πως αυτό που κάνεις το κάνεις επειδή το θέλεις και όχι επειδή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς.. Και πως κάποια στιγμή θα βαρθείς, θα κουραστείς ή θα θυμώσεις, και απλά θα πάψεις να το κάνεις. Και η ιστορία θα έχει τελειώσει εκεί..

Υ.Γ. Σκέφτομαι καμιά φορά να γράψω ένα βιβλίο βασισμένο στα μέηλ και τα μηνύματα της ζωής μου.. Αναπάντητα και μη.. Τα κρατάω όλα, χρόνια τώρα.. Από τα πιο προσωπικά μέχρι τα επαγγελματικά μου. Και καμιά φορά τα ξαναδιαβάζω για να θυμάμαι, ή για να περνάω την ώρα μου, και βλέπω να παρελαύνουν ανάμεσα απ΄τις λέξεις τα πάντα όλα.. Αγάπη, έρωτας, θυμός, απελπισία, μυστικά, ψέματα, προδοσία, κοροϊδία, παράνοια, λύπη, χαρά, χιούμορ, εικόνες, μουσικές, υποσχέσεις, ελπίδες, φιλία, εξομολογήσεις, αναμνήσεις, σεξ.. Best seller με τα όλα του..

Η κόμισσα και το τέρας...

Δεύτερο ποστ σε μια μέρα αλλά σήμερα έμεινα μόνη στο σπίτι και είπα να ταχτοποιήσω την βιβλιοθήκη μου.. Στην οποία γίνεται χαμός.. Κάτω κάτω λοιπόν, στα τελευταία ράφια, βρήκα μια σειρά από βιβλία παλιά -παμπάλαια εντελώς- από την εποχή που έκανα στο Γαλλικό Ινστιτούτο την DEUG μου.. Μην ρωτάτε ημερομηνίες, χάνονται στα βάθη των αιώνων.. Anyway, ανάμεσα στα πιο κλασσικά λογοτεχνικά βιβλία, ανακάλυψα τα άπαντα της Comptesse de Segur. Γεννημένη στην Αγία Πετρούπολη το 1799 από αριστοκρατική οικογένεια με ρίζες στον Genghis Khan, ασπάστηκε τον καθολικισμό στα 13 της χρόνια, έμαθε πέντε ξένες γλώσσες και το 1819, έχοντας ήδη μετακομίσει στο Παρίσι παντρεύτηκε τον κόμη Eugene de Segur και δεν άρχισε να γράφει παρά πολύ αργότερα, όταν είχε ήδη κλείσει τα 50 της. Αποδείχτηκε πολυγραφότατη όμως, και όταν πέθανε, το 1874 άφησε πίσω της ένα τεράστιο έργο ενώ το 1855 υπέγραψε συμβόλαιο με τον εκδοτικό οίκο Hachette. Μέχρι το 2010 είχαν πουληθεί 29 εκατομμύρια αντίτυπα από διάφορα βιβλία της. Τα πιο διάσημα από τα οποία είναι παραμύθια, με ένα βίαιο όμως και αρκετά σκληρό περιεχόμενο μια που η κοντέσσα πίστευε στην φυσική τιμωρία, την εκδίκηση και την νέμεση.

Μέσα σε ένα από τα βιβλία αυτά λοιπόν, που ξεκουράζονται για χρόνια τώρα στην βιβλιοθήκη μου, βρήκα ένα κείμενο που είχα γράψει τότε για το παραμύθι "Un bon petit diable".

Το αντέγραψα ελαφρά διορθωμένο γιατί με τα χρόνια άλλαξε και το δικό μου "λογοτεχνικό" ύφος, αλλά η ουσία παραμένει. Μερικά έργα είναι κλασσικά γιατί ταιριάζουν γάντι με καταστάσεις βγαλμένες μέσα από την ζωή-  είτε αυτές έχουν να κάνουν με τα προσωπικά μας είτε ακόμα ακόμα και με την πολιτική- όσα χρόνια κι αν περάσουν..

Ο Charles, ο μικρός ήρωας του παραμυθιού αγαπάει τις φάρσες. Και οι γύρω του αγαπάνε εκείνον και ανέχονται τα καμώματα μου μέχρι που το μικρό χαριτωμένο αγόρι καταλήγει να γίνει ένας τύρανος. Η ιστορία δεν έχει happy end, όπως άλλωστε και κανένα σχεδόν από τα παράξενα παραμύθια της Comptesse αλλά η αφήγηση της θείας του είναι εξαιρετική...

"Δημιούργησα ένα τέρας. Αλήθεια, το έκανα. Το ντάντεψα, το στόλισα, το παίνεψα, αγνόησα τα προφανή και έβγαλα δεκάδες φορές λαγούς απ΄ το καπέλο μου για να αποπροσανατολίσω πρώτα εμένα και μετά τα πλήθη... Το έντυσα με φροντίδα περισσή, το κόρδωσα , το ανέβασα ψηλά σε ένα βάθρο, τάισα τον εγωισμό του μέχρι μπουκώματος, και τώρα βολεμένο άνετα στον θρόνο που εγώ δημιούργησα για ΄κεινο, κατακεραυνώνει με την παραμικρή αφορμή, υποτιμά με επιμονή και φτύνει με πάθος. 

Το τέρας μου βγάζει φωτιές από τα αυτιά και την μύτη, και βρίσκει τον στόχο του σε απόσταση φωτός με ακρίβεια βετεράνου sniper. Πλέκει ιστούς αράχνης με λεπτομέρειες περίτεχνες, παίζει μουσικές που μαγεύουν κόμπρες με ταλέντο βιρτουόζου, και έχει γλώσσα που στάζει φαρμάκι και χολή.. Και όταν βρυχάται, και βρυχάται συχνά, καίγεται η πλάση γύρω του σε ακτίνα χιλιομέτρων. Και τόσο απασχολημένο που είναι να θαυμάζει την δύναμη του και να την επιδεικνύει διαρκώς, και να κοιτάζεται στον καθρέφτη και να γυαλίζεται και να ζαλίζεται από την ίδια του την λάμψη, δεν καταλαβαίνει το δύστυχο πως στο τέλος θα ξυπνήσει ένα πρωί και θα είναι μόνο του.. Μέσα σε στρέμματα ρημαγμένης γής, ανάμεσα σε συντρίμμια και χαλάσματα, έρημο, χωρίς κανέναν υπήκοο πια, γιατί θα τους έχει καταβροχθίσει όλους... Και τότε, αναγκαστικά, θα αρχίσει να τρώει τις σάρκες του. Και θα πεθάνει από δηλητηρίαση... Καημένο, καημένο μου τερατάκι..." 

Η μετάφραση- παράφραση είναι δική μου.. Και το βιβλίο "Comptesse de Segur, Oeuvres completes" μπορείτε να το βρείτε στο Amazon απ΄ότι είδα... 

Υ.Γ. Και έτσι όπως έγραφα, σκέφτηκα και την τέλεια μουσική υπόκρουση για να το κανιβάλίσουμε λιγο το θέμα.. Voila λοιπόν...

Αρκετά!!!

Θέλω να γράψω ένα βιαστικό ποστάκι για την κακή διάθεση. Που τα τελευταία χρόνια, αυτά της κρίσης, είναι σχεδόν prerequisite στην ζωή μας, και που σκεπάζει τις μέρες και τις νύχτες μας σαν γκρίζο σύννεφο. Με μπόλικη γλίτσα. Από αυτή που κολλάει επάνω σου και χρειάζεται τρίψιμο τρελλό για να καθαρίσει, μην σου πω ότι αφήνει και λεκέ ανεξίτηλο με τον καιρό.

Αντιλαμβάνομαι εννοείται πως όλοι έχουν πια τα προβλήματα τους. Που μεγαλώνουν αντί να μικραίνουν. Όλοι έχουμε τα προβλήματα μας είναι βέβαια η σωστή διατύπωση. Όλοι χάσαμε λεφτά, δουλειές, φίλους, την βολή μας. Όλοι ζούμε με την αγωνία του τι θα μας ξημερώσει αύριο, με τον φόβο ενός μέλλοντος που δεν μοιάζει φιλικό προς τον χρήστη, με τον θυμό και την απογοητεύση εκείνου που είδε την ζωή του να γκρεμίζεται και τώρα προσπαθεί να σώσει ότι σώνεται. 

Όλοι περικόψαμε όχι απλά πολυτέλειες αλλά και πράγματα βασικά, αλλάξαμε την ζωή μας όχι επειδή θελήσαμε αλλά επειδή αυτό απαιτούν οι περιστάσεις, κυνηγάμε τα λεφτά μας με το δίκανο, παλεύουμε για τα αυτονόητα και υφιστάμεθα κάθε είδους αδικίες.

Παρόλα αυτά, υπάρχουν εκεί έξω, γύρω μας, δυο κατηγορίες ανθρώπων. Εκείνοι που αντιστέκονται και εκείνοι που αφήνονται. Και σόρρυ που το γράφω έτσι χοντρά, αλλά αυτή την δεύτερη κατηγορία την έχω βαρεθεί σαν τις αμαρτίες μου.. Αυτή την μόνιμη γκρίνια, την γκαντεμιά που ξεκινάει από την καλημέρα του άλλου, που θα τον πάρεις τηλέφωνο να δεις τι κάνει και δεν θα σου πει ποτέ καλά, από αυτή την χροιά μίρλας στην φωνή που κάνει το πετσί μου να σηκώνεται και να θέλει να φύγει.. Και από την επιμονή τους να αρνούνται να δουν φως στο τούνελ. Σαν ορκισμένοι μαζοχιστές, αρέσκονται να επαναλαμβάνουν τα προβλήματα τους και να προβλέπουν συμφορές..  Σαν επίμονοι γκρινιάριδες νάνοι αναζητούν αφορμές για να σου θυμώσουν, να ξεσπάσουν επάνω σου και μετά να σου κρατήσουν μούτρα για πάντα. Και σαν γιαννιώτισες μοιρολογίστρες μόλις ανοίξουν το στόμα τους οδηγούν την όποια συζήτηση προς την καταστροφή. Εκεί. Να σου κάτσει η μπουκιά στον λαιμό, να πνιγείς με την γουλιά του καφέ σου, να σου χαλάσει η διάθεση οριστικά και δια παντός που τολμάς να χαμογελάς, να ελπίζεις ή ακόμα και να τους υποδείξεις ότι μπορεί να υπάρχουν εναλλακτικές και λύσεις.. Ή ότι μπορεί να έχουν άδικο. Ή εν πάση περιπτώση, ότι μπορεί να δικαιούσαι να απολαύσεις την ώρα που περνάς μαζί τους, χωρίς μαυρίλες και μουρμούρες και δυσοιωνισμούς.

Ο αγαπημένος Γιώργος Πανόπουλος, λέει πως από τις 21 του μηνός ο ανάδρομος μας αφήνει γειά και όλα θα στρώσουν. Βέβαια, έχουν περάσει πολλοί ανάδρομοι τα τελευταία χρόνια και η βασιλεία της γκαντεμοσύνης συνεχίζεται ακάθεκτη αλλά εγώ ως γνήσια Πολυάννα θα ποντάρω στο θαύμα. Γιατί αν συνεχίσει αυτό το σύστημα, έχω αποφασίσει πως θα πάψω να σηκώνω τηλέφωνα, θα κάνω κι άλλες εκκαθαρίσεις και θα σηκώνομαι να φεύγω, αγενώς και τρέχοντας με το που η κουβέντα θα παίρνει δυσάρεστη τροπή. Γιατί μου φτάνουν τα δικά μου, που είναι και πολλά και δύσκολα αλλά που παρόλα αυτά, δεν φορτώνω κανέναν απολύτως με το βάρος τους πέρα από τρεις κολλητούς μου ανθρώπους που αποτελούμε ο ένας την ασπίδα και το στήριγμα του άλλου. Στα δύσκολα και στα εύκολα.. Τους υπόλοιπους τους αφήνω εκτός - εντελώς εκτός όμως- και προσπαθώ να τους φτιάχνω και το κέφι όταν και όπως μπορώ.. Και πολύ θα εκτιμούσα αν έκαναν και εκείνοι το ίδιο για μένα. Ή αν απλά, το βούλωναν επιτέλους.. Γιατί αρκετά μας έσκασαν. Οκ?  Καλημέρα μας.. 

Η εβδομάδα που μας πέρασε...

Η ιδέα είναι δανεισμένη από την LLG - να τα λέμε κι αυτά- αλλά είναι ένας ωραίος τρόπος για να μαζεύω μια φορά την εβδομάδα τις εμπειρίες της προηγούμενης.. Και για να συμπληρώνω επαρκώς αυτό το blog που σε ένα μεγάλο μέρος του, θα παραμένει πάντα ΚΑΙ ένα διαδικτυακό ημερολόγιο.. 

Μετά το Hendrick's event του The Food and Leisure Guide λοιπόν, για το οποίο σας έγραψα εκτενώς και με ενθουσιασμό μεγάλο, η Τετάρτη με βρήκε να προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια μου μια που το ξενύχτι σε συνδυασμό με τα άφθονα cocktails είναι κάτι που στην ηλικία μου μπορεί να με βγάλει πια knock out. Παρόλα αυτά, κατάφερα να πιω έναν απογευματινό καφέ στο Gaspar με την φίλη μου την Λένα.. Ο αγαπήμένος chef patissier Διονύσης Αλέρτας μας έστειλε όπως πάντα ένα γλυκό treat- αυτή την φορά ήταν μακαρόν γεμισμένα με τριών ειδών παγωτό πάνω σε βάσεις από μπισκότο- to die for..

Στην συνέχεια σύρθηκα μέχρι το σπίτι όπου έριξα σε ένα ταψί κομμάτια από χοιρινό κρέας που τα είχα αφήσει να μαριναριστούν για μια μέρα μέσα σε πιπεριές και πράσσο ψιλοκομμένο, πρόσθεσα πατάτες, λάδι, αλάτι, πιπέρι, ρίγανη, λίγο βούτυρο για την νοστιμιά και νερό να τα σκεπάζει όλα, τα έψησα για κανένα δίωρο και όταν έγιναν, έριξα από πάνω κομμάτια τυρί, το άφησα να λιώσει και το σερβίρισα... Το τέλειο - και πανεύκολο comfort food για μια βραδιά στο σπίτι και δύο επεισόδια House of Cards - με τον λατρεμένο Kevin Spacey of course - προτού πέσω ξερή για ύπνο.

Η Πέμπτη ήταν μια δύσκολη μέρα, μάλλον φταίνε τα φεγγάρια τι να πω γιατί είχαν κι άλλοι κρούσματα παρεξηγήσεων και καυγάδων, και κατέληξα να πέσω για ύπνο αργά το βράδυ με μάτια τούπμπανο από το κλάμμα αλλά έχοντας προλάβει να λύσω την παρεξήγηση στο ξεκίνημα..

Η Παρασκευή ξημέρωσε πολύ καλύτερα και το πρωινό κύλησε με διάφορα ταπεινά πλην όμως απαραίτητα - super market, καθαριστήριο, φαρμακείο και τέτοια εμπριμέ- αλλά και έναν ακόμα απογευματινό καφέ με την φίλη για να μην ξεχνιόμαστε.. Το βράδυ ήμασταν καλεσμένοι στο Cash-Oozora για sushi στον κήπο - που είναι ένας από τους ωραιότερους της Κηφισιάς- με μπόλικα cocktails, με αγαπημένη παρέα και με μια έκπληξη που με έκανε να χαζογελάω ευτυχισμένη για ώρες μετά.. Ενας παλιός και αγαπημένος φίλος έκανε θεαματικό come back και εκεί και την επόμενη μέρα στο Gaspar, και τελικά με τους ανθρώπους που αγαπάμε δεν χρειάζονται πολλά... Ακόμα κι όταν κάτι χάσουμε στην πορεία - γιατί γίνονται κι αυτά- το ξαναπιάνουμε μια χαρά όταν έρθει η ώρα, σαν να μην πέρασε μια μέρα..

Το Σάββατο μετά τον γνωστό καφέ - ο Πάνος μου κάνει πλάκα πως το Gaspar πρέπει να το λέω γραφείο μου πια- γύρισα σπίτι για να ασχοληθώ λίγο με τα μέηλ και με μια δουλειά που στήνουμε στο αγαπημένο Λονδινάκι και την παραμέλησα μέσα στην εβδομάδα, και το βράδυ το πρόγραμμα είχε θερινό σινεμά - το πρώτο της σεζόν- και μετά tex-mex food στο αγαπημένο Santa Fe στο Χαλάνδρι. Το έργο ήταν ότι έπρεπε για καλοκαιρινό βράδυ - είδαμε τον Γάμο της Χρονιάς στον Δημοτικό Κινηματογράφο Μίμης Φωτόπουλος-  και η παρέα η πιο κοντινή και αγαπημένη μας.. Και τόσο γελάσαμε και είπαμε διάφορα τρελά την ώρα του φαγητού, που ξέχασα να φωτογραφίσω τα υπέροχα nachos με chilli που ήταν sooooo yummy. 

Όσο για την Κυριακή, όταν δεν έχουμε κάτι πάρα πολύ επείγον ή ξεσηκωτικό και είμαστε Αθήνα, προτιμώ να την περνάω σπίτι.. Χουζουρεύοντας όλη μέρα παρέα με τον Droopy - που συχνά προσπαθεί να με βοηθήσει και στο γράψιμο- διαβάζοντας, ακούγοντας μουσική, χαζολογώντας στα social media και βέβαια, μαγειρεύοντας for dinner.. 

Αυτή την φορά το μενού είχε κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές και χωριάτικη σαλάτα.. Και το καινούριο επεισόδιο Σουλεϊμαν, για να μην χάνουμε τον ειρμό μας.. 

Αυτά... Φιλιά και καλή μας - και ενδιαφέρουσα, και ήρεμη εί δυνατόν- εβδομάδα.. 

Ας μιλήσουμε για σεξ..

Κυριακή πρωί και το δροσερό αεράκι που φυσάει κάνει τον καφέ στην βεράντα πραγματική απόλαυση. Χτες το βράδυ, στο πρώτο θερινό σινεμά της σεζόν μια φίλη μας έλεγε πως οι μετεωρολόγοι προβλέπουν πως το φετινό καλοκαίρι θα είναι από τα λιγότερο ζεστά ever.. Μια χαρά δηλαδή μια που αυτή η θερμοκρασία των τελευταίων ημερών αγγίζει την τελειότητα.. Δεν σου χαλάει σε τίποτα το πρόγραμμα, κάθεσαι έξω άνετα, κάνεις μια χαρά τα μπάνια και τις ηλιοθεραπείες σου αλλά δεν λιώνεις κι όλας..

Τι άλλα? Οι τελευταίες εβδομάδες είναι πραγματικά του πανικού, κάθε βράδυ και μια πρόσκληση και ενώ περνάω υπέροχα - σιγά μην παραπονεθώ δηλαδή- και γνωρίζω και ενδιαφέροντες καινούριους ανθρώπους, και έχω πιει μαζεμένα όσα cocktails δεν είχα πει στην ζωή μου ολόκληρη, αναζητώ εναγωνίως μια μέρα κάθε τόσο να την περάσω σπίτι.. Και σήμερα, είναι μια απο αυτές...

Dolce far niente, ή έστω dolce far poco, και σκοπεύω να χουζουρέψω για ώρες από καναπέ σε κρεβάτι και πίσω, να διαβάσω Κυριακάτικες εφημερίδες, να ακούσω μουσικές, να δω ξένες σειρές στο DVD - με πρώτο και καλύτερο το καινούριο επεισόδιο του Σουλεϊμάν φυσικά- να χαζολογήσω στα social media και το βράδυ να μαγειρέψω φαγάκι σούπερ καλοκαιρινό και αγαπημένο. Κεφτεδάκια με πατάτες τηγανητές και σαλάτα χωριάτικη.. Από αυτές που θα μπορούσαν να είναι πλήρες γεύμα από μόνες τους, με ντοματάκια γλυκά σαν ζάχαρη, και παξιμάδια μέσα, και φέτα, και κάπαρη, και τέλειο ελαιόλαδο τόσο μα τόσο yummy..

Και από Δευτέρα, μετράω μέρες.. Να φτάσει η Παρασκευή, να φορτώσω στο αυτοκίνητο της κολλητής μου την μικρή βαλίτσα μου και να την κάνουμε.. Μερικές μέρες δίπλα στην θάλασσα, με ώρες ατέλειωτες ηλιοθεραπείας, με το απόλυτο βιβλίο παραλίας - την αυτοβιογραφία της Νόνικας που μου την αγόρασε η φίλη Αργυρώ και μου την έκανε δώρο- έκπληξη- με φαγητό σε παραλιακά ταβερνάκια, με καφτάνια και σαγιονάρες όλη μέρα και μαλλιά που ανοίγουν απ΄ τον ήλιο και στεγώνουν μόνα τους, και παγωμένα λευκά κρασιά, και κουβέντες χαλαρές στην βεράντα με θέα.. Τελειότης!

Το έχω τεράστια ανάγκη όλο αυτό.. Να φύγω, να αφήσω το μυαλό μου να αδειάσει και ταυτόχρονα να γεμίσω τις μπαταρίες μου.. Να μείνω ώρες κάτω από τον ήλιο και να τον αφήσω να με κάψει, και κάθε τόσο να βουταώ στα δροσερά νερά, τι τεράστια απόλαυση, σχεδόν σαν καλό σεξ...

Που είχαμε την κουβέντα του χτες βράδυ, με την γνωστή παρέα, over Mexican food and cold beers και με γέλια τρελά εννοείται.. Με αφορμή μια σκηνή της ταινίας - είδαμε τον Γάμο της Χρονιάς- βρεθήκαμε να συζητάμε σοβαρά τις επιλογές που έχει κάποιος κάνοντας σεξ με παραπάνω από έναν παρτενέρ, ταυτοχρόνως.. Που είναι μπόλικες όπως φαντάζεστε αλλά αυτό που έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον είναι ο διαφορετικός τρόπος με τον οποίο τα αντιμετωπίζουν όλα αυτά οι άντρες και οι γυναίκες.. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες φυσικά, αρκεί που κάναμε για μια ακόμα φορά όλα τα γύρω τραπέζια να έχουν αφήσει τις δικές τους κουβέντες και να έχουν αφοσιωθεί στο να παρακολουθούν με αυξανόμενο ενδιαφέρον την δική μας, πάντως το συμπέρασμα είναι ένα. Πως οι γυναίκες είμαστε μάλλον πιο open- minded στα θέματα του σεξ. Ή έστω μπαίνουμε με μεγαλύτερη ευκολία και περισσότερο ενθουσιασμό στην διαδικασία του να εξερευνήσουμε νέα πράγματα και μαζί, και τα όρια μας... 

Και βέβαια, για να λέμε και την μαύρη αλήθεια, όπως γελάγαμε και λέγαμε τα απίστευτα, σκέφτηκα πόσο δίκιο έχουν εκείνοι που λένε πως όσο περισσότερο μιλάς για το σεξ, τόσο λιγότερο το κάνεις... Γιατί από μια ηλικία και μετά, μπαίνεις στο καταραμένο τριπάκι του "που να τρέχεις τώρα..." Πόσο μάλλον να σκύβεις...:)

Καλημέρα και φιλιά κυριακάτικα.. 

υ.γ. Ο τίτλος είναι ελαφρά παραπλανητικός αλλά θέλω πολύ να δω πόσο θα μου ανεβάσει την τυχαία επισκεψιμότητα.. Αρκετά υποψιάζομαι... 

υ.γ.2 Με αφορμή ένα αστείο βιντεάκι που δεν ανέβασα τελικά ποτέ στο Facebook, συνειδητοποίησα πως ο περισσότερος κόσμος παίρνει το σεξ - αλλά και τον εαυτό του- πολύ πιο σοβαρά απ΄ότι πρέπει... Και είναι κρίμα..Τα όμορφα πράγματα στην ζωή - και το σεξ είναι ένα από αυτά- πρέπει να τα χαιρόμαστε με ελευθερία όχι μόνο στο κορμί αλλά και στο μυαλό μας.. Πρέπει να αφηνόμαστε σ΄αυτά χωρίς να έχουμε την έννοια αν κάποιος θα μας παρεξηγήσει ή θα μας κρίνει γιατί κανενός η γνώμη δεν θα έπρεπε να μετράει πάνω από την χαρά και την απόλαυση μας , ειδικά όταν αυτή αφορά εμάς και τους ανθρώπους με τους οποίους επιλέγουμε να την μοιραστούμε. Όσο για την περίφημη εικόνα μας, καλό είναι να την ορίζουμε εμείς και όχι να μας (καθ)ορίζει εκείνη.. Γιατί στην τελική, σημασία έχει να ξέρουμε εμείς ποιοι και τι είμαστε.. Και όχι να χάνουμε πολύτιμο χρόνο και ενέργεια παλεύοντας να αποδείξουμε τι δεν είμαστε, στους άλλους.. 

Ταμεία και απολογισμοί...

Περίεργη μέρα η σημερινή. Με εναλλαγές από την χαρά στην λύπη και πίσω, σε ένα από αυτά τα roller coasters που κάποτε αγαπούσα πολύ και τώρα πια έχω καταλήξει να σιχαίνομαι... Και όπως πάντα, το γράψιμο λειτουργεί για μένα ψυχαναλυτικά. Με βοηθάει να βάλω τις σκέψεις και τα συναισθήματα μου σε μια σειρά, να τα διαβάσω, να τα "ακούσω" και να τα αποφορτίσω...

Προσπαθώ πραγματικά να παρακολουθώ τις εξελίξεις της ζωής μου από κάποια απόσταση, κυρίως όταν συμβαίνουν πράγματα που με αποδιοργανώνουν. Εχω αποφασίσει πως είναι μια άσκηση δύσκολη μεν, αλλά που με βοηθάει πολύ δε. Είναι κάτι σαν να διαβάζεις πίσω από τις λέξεις σε ένα βιβλίο, ψάχνοντας να ανακαλύψεις κάτω από την επιφανειακή πλοκή την ουσία. Αυτό που θέλει να πει ο ποιητής.

Παίρνεις βαθιές ανάσες και βγαίνεις έξω από το όποιο πρόβλημα, και παρατηρείς τις αντιδράσεις σου, το συναίσθημα σου, το φέρσιμο το δικό σου αλλά και των άλλων. Προσπαθείς να μπεις στην θέση τους, να δεις το θέμα και από την δική τους πλευρά, να σκεφτείς πως θα φερόσουν εσύ στην ίδια περίσταση αν είχες τα δικά τους βιώματα αντί για τα δικά σου.. Εκεί που αγαπάς, προσπαθείς να βρεις δικαιολογίες.. Γιατί όχι?

Και έπειτα ρωτάς την ψυχή σου τι είναι αυτό που θέλει στ΄αληθεια. Τι είναι αυτό που κερδίζει και που χάνει κάθε φορά, τι μένει σαν απολογισμός στο τέλος της μέρας..

Αν οι σχέσεις μας, οι δουλειές μας, οι φιλίες και οι έρωτες μας είναι μικρές ή μεγάλες συναλλαγές, αν όλοι κάτι δίνουμε και κάτι παίρνουμε, ότι έχει ανάγκη ο ένας και έχει περίσσευμα ο άλλος, έρχεται eventually και η στιγμή του ταμείου. Η ώρα που το μαγαζί κλείνει και μαζί, κλείνουν και τα βιβλία του. Με κέρδος ή με χασούρα. Και αν έμαθα κάτι στα τόσα χρόνια αυτογνωσίας και ψυχανάλυσης, είναι πως όσο συχνότερα κάνεις inventory στην ψυχή και την ζωή σου, τόσο σπανιότερα είσαι αναγκασμένος να καταφύγεις σε εκπτώσεις και ξεπουλήματα για να σώσεις ότι σώνεται..

Έτσι και τώρα. Εδώ και καιρό αλλάζουν οι ισορροπίες.  Ακόμα κι αυτές από τις οποίες γατζώθηκα απεγνωσμένα για να τις κρατήσω, επειδή τις θέλησα σαν τρελή. Κάποια κομμάτια της ζωής μου κυλάνε σαν γάργαρο νεράκι, χωρίς προσπάθεια καμιά, κάποια χρειάστηκαν κόπο και σπρώξιμο και τώρα έχουν πάρει φόρα και ταξιδεύουν με φούρια προς το μέλλον, κάποια άλλα όσο κι αν τα προσπάθησα δεν ήταν για να μείνουν, και τελικά, όπως συμβαίνει πάντα στην ζωή, όλα μπαίνουν στην θέση τους, ή χάνονται όταν έρθει η ώρα, όσο κι αν παιδευτείς για να αλλάξεις την πορεία των πραγμάτων.

Και αυτό που μένει είναι η γεύση τους. Μια γλύκα ή μια πίκρα, ανάλογα... Και η σκιά τους. Κάποια πράγματα είναι μαθήματα - όσο μεγαλύτερα τόσο με πιο δύσκολο τρόπο- κάποια άλλα είναι υπενθυμίσεις για να μην υπερεκτιμούμε τις δυνάμεις μας ή να μη υποτιμάμε εκείνες των άλλων, κάποια είναι ζαριές που παίχτηκαν στην τύχη και κλήρωσαν και κάποια είναι δοκιμασίες που πρέπει να περάσουμε καί μάλιστα με flying colours. Όλα όμως έχουν μέσα δώρο. 

Κυρίως γιατί όταν αποφασίσεις να τα δεις με μάτι ψύχραιμο και με ορθολογιστική ματιά, όταν καταφέρεις να θυμηθείς πως τα πάντα αξιολογούνται συγκριτικά, μπαίνουν επιτέλους στην σωστή τους διάσταση και εσύ επιστρέφεις πίσω στην ουσία και το νόημα της ζωής. Που είναι πως προχωράει. 

Γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι. Από σκληρό υλικό, και με έντονο το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, πέφτουμε και ξανασηκωνόμαστε, και πάμε παρακάτω. Αλλοί τρέχοντας και άλλοι σέρνοντας, όμως κανείς δεν μένει εκεί που είναι, να κλαίει πάνω απ΄το χυμένο γάλα. Εκτός κι αν είναι γεννημένος looser, κοτίδιο που λέει και μια φίλη...

Σήμερα, λίγο νωρίτερα η Μ. είπε όπως πάντα την σωστή ατάκα στην σωστή στιγμή. Πως "άμα μετρηθούμε τώρα, πάλι οι ίδιοι που είμασταν πάντα θα είμαστε. Και αυτό κάτι λέει." So true...

Λέει κατ΄αρχάς πως η βάση παραμένει σταθερή. Χρόνια τώρα. Πολλά.. Και πως κάποιοι φεύγουν και κάποιοι άλλοι παίρνουν την θέση τους. Πάντα. Σε ένα γαϊτανάκι που είναι η ζωή μας, και που μας προχωράει βήμα βήμα προς τον επόμενο σταθμό, οι άνθρωποι εναλάσσονται, και παίρνουν κομμάτια από την ψυχή μας, ο καθένας όσο του αναλογεί, αλλά εμείς συνεχίζουμε ακάθεκτοι. Αγάπες τελειώνουν, φιλιές χαλάνε, έρωτες ναυαγούν, δουλειές κλείνουν. Χάνουμε ανθρώπους, μεταφορικά και κυριολεκτικά, αλλά  στην τελική, όταν έρθουν τα σκούρα, το μάντρα παραμένει το ίδιο.. "Οσο είναι το παιδί μου καλά, και οι πέντε άνθρωποι που αποτελούν την βάση της ύπαρξης μου, κι όσο έχουμε υγεία, όλα τα άλλα λύνονται και γίνονται." Και ανάμεσα σ΄αυτή την αδιαφιλονίκητη αλήθεια και ότι άλλο μπορεί να συμβεί, υπάρχει χάος. Που μέσα του καταποντίζονται τα πάντα όλα, όσο σημαντικά κι αν υπήρξαν σε κάποια δεδομένη στιγμή..

Και εγώ μπορεί καμιά φορά να το ξεχνάω αυτό,και να χάνομαι σε πρόσκαιρα δράματα και σε στεναχώριες για συμπεριφορές ανθρώπων που με απογοήτευσαν όσο τους απογοήτευσα φαντάζομαι -γιατί είμαι φτιαγμένη έτσι, ανεκτική μέχρι βλακείας εκεί που αγαπάω πολύ, και ταυτόχρονα drama queen μέχρι αηδίας- αλλά μετά από μερικές σφαλιάρες το ξαναθυμάμαι μια χαρά. Και ανοίγω την πόρτα διάπλατα και τα παράθυρα τέντα, να μπει φως, και αέρας, και καινούριος κόσμος.. 

Και όλα αλλάζουν, και μπερδεύονται γλυκά οι παρέες, και οι καινούριες αγάπες με τις παλιές, αλλά αυτά που πρέπει - αυτά και μόνο- μένουν ίδια για να με στηρίζουν, για να μου δίνουν θάρρος και φόρα και για να μου θυμίζουν την ώρα του απολογισμού πως το ταμείο μου θα έχει πάντα μέσα μετρητό για ώρα ανάγκης.. 

Και εγώ, δεν θα έχω ανάγκη άλλον κανέναν....

Υ.Γ.Νομίζω πως τα παιδιά μας , μας κάνουν τελικά καλύτερους ανθρώπους. Πέρα από το ότι η ύπαρξη τους και μόνο φέρνει τα πάντα σε δεύτερη μοίρα, ακόμα και εμάς τους ίδιους μια που μαθαίνουμε με τον πιο οριστικό και ουσιαστικό τρόπο πως το συμπαν δεν κινείται γύρω από μας και συνειδητοποιούμε τις προτεραιότητες μας, μαζί τους  μαθαίνουμε την αληθινή έννοια της συγγνώμης. Και αυτής που ζητάς, και αυτής που δίνεις. Και έτσι πάμε παρακάτω χωρίς να κρατάμε ούτε κακίες, ούτε πείσματα, ούτε τουπέ. Απλά γιατί ξέρουμε πως η ουσία στην ζωή είναι πολύ - πάρα πολύ όμως- πιο πίσω από την βιτρίνα... 

Μια βραδιά με το Hendrick's

Πίνω τον πρώτο καφέ της μέρας, αγουροξυπνημένη και ταλαιπωρημένη ακόμα από την χτεσινή μέρα που αν και τρομερά κουραστική, εξελίχθηκε σε υπέροχη. Το πως κατάφερα να ανεβάσω ύλη, να φτιάξω τα μαλλιά μου - Αγγελική αν διαβάζεις το ποστ σε ευχαριστώ πολύ, είσαι θεά!- και να ετοιμαστώ ώστε να είμαστε στην ώρα μας το C-Lounge του Island για το πρώτο event του The Food and Leisure Guide, ήταν πραγματικό θαύμα. Όμως μόλις αντικρύσαμε τον χώρο στημένο και ήπιαμε το πρώτο ποτό της βραδιάς - ένα gin tonic με Hendrick's of course- σαν να λύθηκαν τα μάγια και μαζί, λυθήκαμε και εμείς..

Και τελικά, περάσαμε υπέροχα... Γνωρίσαμε καινούριους ανθρώπους με τους οποίους μοιραζόμαστε κοινά ενδιαφέροντα αλλά και κοινούς κώδικες, ανθρώπους με τους οποίους θα μπορούσαμε να γίνουμε φίλοι στην πορεία, είδαμε αγαπημένους συναδέλφους και co-bloggers, και to make a long story short, μοιραστήκαμε μια εμπειρία που εμένα προσωπικά θα με κάνει να χαμογελάω για πολύ καιρό..

Στα highlights της βραδιάς δεν μπορώ να μην αναφέρω τον καταπληκτικό - και εντελώς character- ambassador του Hendricks, τον απολαυστικό David Piper που έκανε το μάθημα μια πραγματική απόλαυση με το βρετανικό του χιούμορ.. Ο καθένας μας είχε ένα μικρό αλλά πλήρως εξοπλισμένο station μπροστά του και με τις οδηγίες του David φτιάξαμε τρεις εκδοχές του Gimlet ως άλλοι μαθητευόμενοι μάγοι. Μάλιστα, ανακάλυψα με έκπληξη πως δεν έχω χάσει το touch μου παρόλο που είχα να πιάσω στα χέρια μου Boston shaker μερικές δεκαετίες πια.. Και έτσι όταν ήρθε η ώρα μια χαρά το...κούνησα το σύστημα. :)

Μετά το μάθημα, και αφού είχε σπάσει πια ο πάγος και μεταξύ μας, καθίσαμε για ώρες στην υπέροχη βεράντα χαζεύοντας την μαγική θέα, πίνοντας ούτε ξέρω πόσα cocktails και τρώγοντας finger food που έφταναν non stop σε πιατέλες στα τραπέζια, και γίναμε όλοι μια μεγάλη παρέα που ελπίζω να ξαναβρεθεί σύντομα, μια που μετά από την τόσο αθρόα συμμετοχή στον διαγωνισμό και τον ενθουσιασμό όλων για το project, από Σεπτέμβριο σκοπεύουμε να ξεκινήσουμε γερά τις εκδηλώσεις. Άλλωστε χτες νομίζω πως εμείς χαρήκαμε πιο πολύ απ΄όλους την βραδιά.

Μ΄αυτά και μ΄αυτά, το φετινό καλοκαίρι κυλάει ανέλπιστα όμορφα και χαρούμενα και σε μια εποχή που το χρειαζόμουν όσο τίποτα, καινούριοι άνθρωποι μπαίνουν στην ζωή μου, οι παρέες ανακατεύονται γλυκά και ανανεώνονται, τα σχέδια προχωράνε χωρίς εμπόδια και καθυστερήσεις και ο καιρός περνάει σαν γάργαρο, δροσερό νεράκι.. Και τα πρωινά ξυπνάω με χαμόγελο που φωτίζει πέρα από το πρόσωπο, και την καρδιά μου.. Πολύ σας ευχαριστώ γι΄αυτό...