Thursday, March 25, 2010

Άνοιξη και αέρας...


Η ζωή μου κλείνει το μάτι… Πονηρά… Άλλη μια άνοιξη που όλα γύρω μυρίζουν λουλούδια και νεραντζιές… Ξυπνάω το πρωί και αυτό που βλέπω στον καθρέφτη με κάνει και χαμογελάω… Οκ, δεν είμαι όπως ήμουν κάποτε όμως ευτυχώς είχα προετοιμαστεί από νωρίς για το ότι εκείνη η εικόνα δεν θα κρατούσε για πάντα.. Κυρίως γιατί δεν ήταν απολύτως εγώ… Η μαμά μου μαζεύει παλιές μου φωτογραφίες και καμιά φορά μου τις δείχνει.. Διακρίνω ένα παράπονο στην φωνή της όταν τις κοιτάζει, σαν να λυπάται.. Ελπίζω για όσα άλλαξαν στην δική της ζωή και όχι στην δική μου.. Εγώ τις παλιές φωτογραφίες τις φυλάω σε ένα κουτί που έχω χρόνια να ανοίξω.. Έχω ένα ζήτημα με τις φωτογραφίες… Δεν κοιτάζω την εικόνα, κοιτάζω τα βλέμματα και το δικό μου βλέμμα της εποχής εκείνης προτιμώ, προσπαθώ, να το ξεχάσω..
Πίσω στο σήμερα και στην άνοιξη, όλα γύρω μου γυρίζουν.. Και όλα, γύρω μου γυρίζουν...Άνθρωποι από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον με πιάνουν από το χέρι και με παρασύρουν στους δικούς τους ρυθμούς.. Μου αρέσει να παρασύρομαι από ανθρώπους που αγαπώ και με ενδιαφέρουν… Μου αρέσει να αφήνομαι, στην ζωή γενικά, και όπου με πάει.. Και αν σήμερα με κρατάνε δεμένη κάποια πράγματα, κάποιοι άνθρωποι μάλλον, με μεταξωτές κλωστές που έχω εγώ, πολύ προσεκτικά διαλέξει, μέσα μου βαθιά το κοριτσάκι του κάποτε που ήταν μόνο αέρας καραδοκεί για να με ξεσηκώσει για άλλα ταξίδια, μακρινά και μαγικά.
Του βάζω πέτρες στις τσέπες χρόνια τώρα, έχω εφεύρει δικούς μου τρόπους να το κρατάω απασχολημένο και εδώ, και κυρίως ευχαριστημένο, μια που είναι και θα είναι πάντα το κέντρο της ύπαρξης μου.. Ναι, μπορεί ο Άρις να είναι το κέντρο του κόσμου μου, ο ήλιος γύρω από τον οποίο γυρίζει το σύμπαν μου, όμως το κέντρο της ύπαρξης μου είναι αυτό το κοριτσάκι που του έμαθαν από πολύ μικρό να είναι αέρας… Και να γελάει πολύ, και να απαιτεί με πάθος και να ρισκάρει, και να σηκώνεται ξανά και ξανά όσες φορές και αν πέφτει, από όσο ύψος… Το αγαπώ πολύ αυτό το παιδί μέσα μου.. Μου πήρε χρόνια να το γνωρίσω, να το αγκαλιάσω και κυρίως να το αποδεχτώ… Να του συγχωρέσω το ότι δεν είναι τέλειο, το ότι έχει μια τάση να κάνει μεγάλα λάθη, το ότι πολύ συχνά γίνεται σκληρό, και το ότι κρατιέται με νύχια και με δόντια ζωντανό όσο και αν εγώ προσπαθώ να μεγαλώσω…
Βέβαια η αλήθεια είναι πως τελικά δεν θέλω να μεγαλώσω… Αρνούμαι με πείσμα τις ευθύνες που δεν μου αναλογούν, συχνά αρνούμαι και αυτές που μου αναλογούν, και επιμένω να ζω κυνηγώντας το δικό μου ουράνιο τόξο.. Που βγαίνει πάντα, πιστό στο ραντεβού μας σαν ελβετικό ρολόι, και μου θυμίζει πως για όσα χάσαμε δεν υπάρχει λόγος να κλαίμε και πως για όσα τολμάμε δεν μετανιώνουμε τελικά ποτέ..
Και έτσι, ήρθε μια ακόμα άνοιξη.. Δύσκολη φέτος, ξεσηκωτική.. Έχω μια διάθεση για ταξίδια.. Για αλλαγές, για περιπέτεια.. Ο εαυτός μου στον καθρέφτη μου μουρμουρίζει «μείνε» και το παιδάκι μέσα μου με τραβάει απ΄το χέρι και λέει «φύγαμε»… Ιδέαν δεν έχω τι θα κάνω.. Ξέρω τι πρέπει, τι θέλω δεν ξέρω ακόμα.. Όχι με σιγουριά.. Προς το παρόν ζω μια ακόμα υπέροχη άνοιξη και ονειρεύομαι καλοκαίρια.. Ονειρεύομαι το νησάκι και την πρώτη βουτιά στον Άγιο Σώστη.. Θυμάμαι ακριβώς το αίσθημα της γαλήνης, και το κορμί μου να ανατριχιάζει από ανακούφιση την στιγμή που το κεφάλι μου βυθίζεται στο κρυστάλλινο νερό… Ονειρεύομαι τον αέρα να μου ανακατεύει τα μαλλιά, τα μαλλιά του καλοκαιριού που είναι ασημένια πια από την ήλιο και όλο μπούκλες, μυρίζω το άρωμα του αντηλιακού στο σώμα μου, ακούω την μουσική να με ξεσηκώνει για έναν ακόμα χορό…
Μου αρέσουν τα καλοκαίρια… Στο νησί της καρδιάς μου, έχουν γεύση βότκας, spicy crab salad και strawberry cheese cake, μυρίζουν αλμύρα και St. Barth, ξαπλώνουν σε ομπρέλες δίπλα στο κύμα, πάνε βόλτες με ξύλινα σκάφη και λατρεμένους φίλους καρδιάς, δίνουν φιλιά σε βεράντες με θέα και αγκαλιές πάνω σε κρεβάτια με δροσερά, λινά σεντόνια, και με κάνουν να νοιώθω ασφαλής γιατί είναι η μόνη εποχή και το μόνο σκηνικό της ζωής μου που δεν με κάνει να σκέφτομαι ταξίδια..
Στο νησί της καρδιάς μου, ο αέρας είναι το ίδιο δυνατός με τον δικό μου.. Και όταν κλείνω τα μάτια και τον αφήνω να με τυλίξει, νοιώθω, ξέρω, πως το για πάντα θα μπορούσε να είναι εκεί…
Όμως ακόμα είναι άνοιξη.. Και έξω μυρίζει λουλούδια και νεραντζιές.. Και εγώ σκέφτομαι ταξίδια.. Και εσύ με παρασύρεις παρόλο που σου έκλεισα την πόρτα στα μούτρα, σε πέταξα απ΄το τρένο και σε σκότωσα παραπάνω από μία φορά.. Πόσες ζωές έχεις πια? Κοιτάζω στον καθρέφτη και η εικόνα μου κλείνει το μάτι.. Και έχω και ένα μικρό παιδί που με τραβάει απαιτητικά από το χέρι και μάλλον έχει ξεφορτωθεί όλες τις όμορφες, γυαλιστερές πέτρες που τόσο προσεκτικά έχωνα στις τσέπες του όλον αυτόν τον καιρό…



11 comments:

Anonymous said...

http://www.youtube.com/watch?v=tSCCF4RnGeY
ένας ανοιξιάτικος αέρας φύσηξε και μας παρέσυρε.

δεσποιναριον said...

Τρεις φορες το διαβασα, γιατι μια δε μου εφτανε. Τοσο γλυκο ηταν. Κανενα σχολιο δε μπορω να κανω που να μπορει να αποδωσει αυτο που ενοιωσα διαβαζοντας το. Γι αυτο αφηνω ενα φιλακι και ευχομαι καλο ξημερωμα.

So_Far said...

Στις 4 τα χαράματα δεν κάνω σοβαρές δηλώσεις αλλά σήμερα θα κάνω μια εξαίρεση: Naughty girl you !
Kisses !

melissoula said...

ναι έχει δίκιο η so far... πολύ άτακτο κοριτσάκι ;)

man about town said...

Του ευαγγελισμου σημερα. Ελπιζω να παρουμε και κανενα καλο νεο.
Kαλημερα.

υ.γ. παρε κι ενα καλοκαιρινο τραγουδι :-)
http://www.youtube.com/watch?v=5661wuOLJhI

Anonymous said...

Πως αλλάζουν οι καιροί...
Α.

MULTI PSI said...

TI APITHANO POST EVI MOU!!! AYTO ME TIS PETRES STIS TSEPES MOU ARESE IDIAITERA!!!! SE FILO GLYKA APO MAKRIA........

Kiki said...

Καλημερα , μετα απο μια δυσκολη νυχτα και εχοντας μπροστα μου μια ακομη πιο δυσκολη μερα εμφανιστηκε το πρωτο χαμογελο.Φιλια!

Anonymous said...

Μά σε τόσο λάθος timing έπεσα? Πάντως, αν σου αρέσει πράγματι να σε παρασύρει η ζωή, πρέπει να της δίνεις ευκαιρίες. Η πρόσκληση στο Λονδίνο παραμένει open.
Θοδωρής

Fevis said...

Ανώνυμος@ Αυτό το τραγούδι είναι για να πάμε να πνιγούμε ομαδικώς, όχι για να μας πιάσει η άνοιξη...

δεσποινάριον@ Πολύ χαίρομαι που σου άρεσε φιλενάδα μου..Φιλιά..

So_Far@ Γιατί καλέ, τι έκανα?

melissoula@ Και εσύ τέκνον Βρούτε?:-)

man about town@ Μπακαλιάρο σκορδαλιά έφαγες? Επειδή είναι του Ευαγγελισμού ρωτάω..:-))

Α@ Αλλάζουν όντως.. Καλό δεν είναι αυτό?

Kiki@Πολύ χαίρομαι.. Φιλιά..

MULTI PSI@ Να περνάς υπέροχα φιλενάδα μου...:-))

Θοδωρής@ Δεν είναι θέμα tining καλέ, είναι θέμα διάθεσης..

Chrysoulaki said...

Meta apo mia eleeinh mera, diavasa auto to post sou kai me ekanes kai xamogelasa. Se euxaristw. Polu omorfo (mh sou pw kalutero ki apo to xthesino) :)