Είναι κάτι κυριακάτικα πρωινά σαν το σημερινό που δεν θέλω να κάνω τίποτα απολύτως... Τίποτα σημαντικό εννοώ... Προτιμώ να περιφέρομαι στο σπίτι από καναπέ σε κρεβάτι και πίσω, να χαζεύω περιοδικά και DVDs, να ακούω μουσική, να μιλάω με ανθρώπους αγαπημένους και να χουζουρεύω... Έτσι και σήμερα... Ετοίμασα τον πρωινό μου καφέ, τον συνόδεψα με συγκλονσιτικά μπισκότα και ένα τηλεφώνημα σε έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ, έπαιξα στον υπολογιστή μου, έπλεξα λίγο, χαζολόγησα στα blogs.. Ούτε για εφημερίδες δεν αποφάσισα να βγω έξω, τέτοιες ώρες η μόνη ενημέρωση που έχω ανάγκη είναι οι καινούριες τσάντες της Chanel και η γαλλική Vogue, και η ώρα πέρασε γλυκά και ευχάριστα μέχρι που πεινάσαμε και αποφασίσαμε να πάμε σε λίγο μέχρι την Παλιά Αγορά εδώ δίπλα, να φάμε late lunch με τους κολλητούς μας, να στοκάρουμε εφημερίδες και περιοδικά από το mini market και να επιστρέψουμε σπίτι για να χουζουρέψουμε μέχρι αύριο το πρωί...
Είναι λατρεμένη αίσθηση, και τεράστια πολυτέλεια να μπορείς μερικές φορές να μην κάνεις τίποτα.. Τίποτα πέρα από τα χαλαρά και τα απλά που σου δίνουν χαρά, τίποτα πέρα από αυτά που έχει ανάγκη η ψυχή σου... Dolce far niente το λένε οι Ιταλοί και ακούγεται σαν τραγουδάκι, σαν μελωδία που σε παρασύρει σε αυτή την γλυκειά απραξία που γεμίζει τις μπαταρίες στο φουλ... Και σε μια περίοδο που όλα κινούνται προς απίθανες κατευθύνσεις και αλλάζουν καθημερινά, σε μια εποχή που αναθεωρώ αποφάσεις, σχέσεις και προοπτικές πολύ συχνότερα από ότι αντέχω και χρειάζομαι, τέτοιες μέρες μου θυμίζουν τα πολύτιμα μπαχαρικά που κάνουν τα φαγητά μου νόστιμα... Τις έχω ανάγκη για να μπορώ να κάνω την καθημερινότητα μου καλύτερη.. Για να μπορώ να αποφορτίζω την ένταση, να ασχολούμαι με το μέσα και το έξω μου και με τους ανθρώπους που έχω διαλέξει να αγαπάω, και να νοιώθω την ψυχή μου να γεμίζει λεπτό με το λεπτό... Να γεμίζει από ηρεμία, από φως, από αγάπη.. Και από την σιγουριά πως αύριο θα είναι άλλη μια καινούρια, όμορφη μέρα...
Στην φωτογραφία μερικά από τα αγαπημένα μου μπαχαρικά, εχτές ασχολήθηκα με το ντουλάπι που τα φιλοξενεί και ανακάλυψα πως με τον καιρό έχω μαζέψει πραγματικούς γευστικούς θησαυρούς.. Μιλάμε για δεκάδες βαζάκια, μπουκαλάκια και σακουλάκια από τα οποία διάλεξα να μοιραστώ μαζί σας αυτά που μου φάνηκαν πιο ενδιαφέροντα... Και μουσικούλα Dolce Far Niente φυσικά, σε στυλ bossanova που ταιριάζει περίφημα με το σημερινό μου mood ... Καλημέρα και φιλιά...
Υ.Γ. Μέσα στο οποίο mood συμεπριλαμβάνεται φυσικά και ότι θα απαντήσω στα σχόλια σας του προηγούμενου ποστ κάποια στιμγή μέσα στην ημέρα.. Χαλαρά....:-)
Αυτή την εποχή έχω διάθεση για παιχνίδια... Δεν είναι η καλύτερη εποχή ever, το ξέρω, κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση και σκοντάφτω πάνω στις ειδήσεις νομίζω πως όπου να 'ναι θα μας πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, αλλά τι να κάνω? Mood είναι αυτό και δεν θέλω να το καταπιέσω.. Οπότε λέω να σας ξεσηκώσω, να ξαναπαίξουμε... Γενικά, μου αρέσουν τα blogoπαιχνίδια.. Μαθαίνω πράγματα για ανθρώπους που με ενδιαφέρουν, απλώνονται τα παρεάκια, γίνεται χαβαλές... Και για το σημερινό παιχνίδι πήρα την ιδέα από ένα ξένο περιοδικό που χάζευα χτες στον Βαγγέλη και ένα άρθρο συγκεκριμένα στο οποίο είχαν ζητήσει από διάφορες διάσημες να τους δείξουν "their everyday bags" με όλα τους τα περιεχόμενα... Είχε πλάκα το κομμάτι, και αυτό που ήταν ακόμα πιο αστείο ήταν το τι κουβαλούσε μαζί της η κάθε μια τους... Σκέφτηκα λοιπόν πως θα είχε πλάκα να το κάνουμε και εμείς... Οπότε κάνω την αρχή και ελπίζω πως θα σας πείσω να ακολουθείσετε...
Η δική μου καθημερινή τσάντα αλλάζει ανάλογα με την εποχή, παραμένει πάντα τεράστια όμως και κρύβει μέσα της την Άρτα και τα Γιάννενα... Την φωτογραφισα λοιπόν χωρίς να συμμαζέψω ή να κρύψω τίποτα -άλλωστε η χαρά των παιχνιδιών είναι να είναι ειλικρινή και αυθόρμητα - και voila....
Αναλυτικά, έχουμε και λέμε... Πορτοφόλι, κλειδιά σπιτιού και αυτοκινήτου, γυαλιά πρεσβυωπίας χωρίς τα οποία είμαι ένας χαμένος άνθρωπος, θήκη γυαλιών ηλίου μια που τα ίδια τα γυαλιά μονίμως τα φοράω είτε για τον ήλιο είτε σαν στέκα για τα μαλλιά μου, ατζέντα, μπλοκάκι, χαρτομάντηλα, αντισηπτικά μαντηλάκια, λογαριασμός από το σούπερ μάρκετ, ακουστικά κινητού (με το κινητό τράβηξα τις φωτογραφίες), τσιγάρα και αναπτήρας... Τον χειμώνα υπάρχει πάντα και μια μικρή ομπρέλα και μια πασμίνα για παν ενδεχόμενο.. Α! Ξέχασα και το τσαντάκι των καλλυντικών μου το οποίο όμως, όπως θα διαπιστώσετε, περιέχει τα πάντα εκτός από καλλυντικά...
Δηλαδή, λίμα, ζαχαρίνες, το αγαπημένο μου βούτυρο κακάο, οδοντογλυφίδες, κλάμερ, Zirtek και Buscopan, tampon, προφυλακτικά - αυτά σκέφτηκα να τα κρύψω είναι η αλήθεια αλλά μετά είπα στον εαυτό μου πως δεν έχω να δώσω λογαριασμό σε κανέναν και τα άφησα- ένα lip gloss για την τιμή των όπλων και καθρεφτάκι...Παλιότερα είχα και μια οδοντόβουρτσα μιας χρήσης αλλά κάπου την χρησιμοποίησα και ξέχασα να την αντικαταστήσω...
Update: Το ζήτησε πρώτη η Τζίτζι αλλά θα σαπορτάρω και εγώ το ρικουέστ... Να μας δείξει την τσάντα του και ο Man About Town! Πεθαίνω να μάθω τι κουβαλάει.. :-) Και μια που πιάσαμε τα αγόρια, έχει και ο Wrong Man τσάντα και μάλιστα πολύ σούπερ.. Να την ανοίξει παρακαλώ...
Υ.Γ. Φυσικά, όποια ή όποιος θέλει να ακολουθήσει και να μας δείξει την τσάντα του, μπορεί να το κάνει και άνευ προσκλήσεως. Για να μην σας πω πως έτσι είναι even better..
Σιγά σιγά κρυώνει ο καιρός και ξαναμπαίνω στην αγαπημένη μου ρουτίνα... Μπορεί να θέλω να μείνω πέτρα που κυλάει στα προσωπικά μου, όμως στην ζωή μου γενικότερα έχω συνήθειες που δύσκολα τις αλλάζω και το κυριότερο, λατρεύω το σπίτι μου... Το έγραψα άλλωστε και στο παιχνίδι με τις 10 αγάπες... Μπορώ να αχολούμαι ατελείωτα μαζί του.. Και ειδικά τώρα που αλλάζει ο καιρός, δεν έχω καλύτερο... Γύρισε και η Όλγα από τις διακοπές της και είναι πάλι πεντακάθαρο, έχω ταχτοποιήσει ήδη ντουλάπες, έχω ανανεώσει το στοκ με τα κεριά μου, έχω ταχτοποιήσει τις συνταγές μαγειρικής μου στα υπέροχα τετράδια που μου αγόρασε πριν από κάτι μήνες ο Π. από το Books for Cooks στο Λονδίνο, to make a long story short, είναι όλα jet... Και ανυπομονώ βέβαια να αρχίσω πάλι να μαγειρέυω κανονικά - το καλοκαίρι για κάποιον παράξενο λόγο μου περνάει η διάθεση για τα οικοκυρικά και με πιάνει η άλλη για τα ποτά και τα ξενύχτια - έκανα και το πρώτο μου τραπέζι και ετοιμάζω ήδη το δεύτερο, και πάει λέγοντας...
(Οι συνταγές μου τέλεια ταχτοποιημένες στα υπέροχα , ειδικά τους τετράδια..)
Και τώρα, πίνω τον πρωινό καφέ μου στην αγαπημένη μου κούπα και ασχολούμαι με την άλλη μου χαρά που είναι το e-shopping... Βλέπετε, μπορεί να μου είναι αδύνατον να αγοράσω μια τσάντα αν δεν την δω από κοντά, αν δεν χαϊδέψω το δέρμα της και δεν την δοκιμάσω στον καθρέφτη, πράγματα για το σπίτι όμως και ειδικά για την κουζίνα μου αγοράζω πια συνήθως μόνο από το internet... Δεν είναι μόνο που είναι απίστευτα πιο εύκολο γιατί τα στέλνουν κατεύθείαν στην πόρτα μου και δεν τα φορτώνομαι σαν την μουλάρα, είναι και η ποικιλία που είναι απίστευτη... Εχτές ας πούμε, στο αγαπημένο μου περιοδικό μαγειρικής, το Delicious, ανακάλυψα έναν διαδικτυακό παράδεισο... Μπείτε στο Lakeland και θα καταλάβετε τι εννοώ..Δεν θα σας πω με πόσα πράγματα φόρτωσα το ηλεκτρονικό μου καρότσι, περνάμε και περίοδο κρίσης, θα σας μιλήσω μόνο για τα poach pods που είναι θηκούλες για να φτιάχνουμε τα τέλεια αυγά ποσέ... Δεν ξέρω αν έχετε δοκιμάσει να φτιάξετε αυγά ποσέ... Μιλάμε για major ταλαιπωρία ειδικά αν θέλετε να βγουν ομοιόμορφα και στρογγυλά και όχι σαν στραβοχυμένοι λουκουμάδες... Εγώ έχω μια συνταγή για μια καταπληκτική σαλάτα με αυγά ποσέ, και μια φορά που θέλησα να την φτιάξω σε ένα τραπέζι κατέληξα να βρίζω θεούς και δαίμονες στην κουζίνα μια που τα ρημαδοαυγά με παίδεψαν ατελείωτα.. Τώρα όμως, μόλις παραλάβω τα σούπερ γκατζετάκια μου θα ξαναδοκιμάσω και είμαι σίγουρη πως το project μου θα στεφτεί με επιτυχία...
Η άλλη μου αγαπημένη ασχολία των ημερών είναι το πλέξιμο... Σε μια από τις βόλτες μας στο κέντρο πέρσι με την Μαρία είχα ανακαλύψει ένα απίστευτο μαγαζί με μαλλιά στην οδό Κολοκοτρώνη 30, Σακαλάκ λέγεται, και είχα αγοράσει διάφορα κουβάρια στα αγαπημένα μου χρώματα, ροζ, μωβ, γαλάζιο και κίτρινο σε απίστευτη ποιότητα που μοιάζει με συννεφάκι.. Ο στόχος μου ήταν να φτιάξω μια κουβερτούλα για την τηλεόραση, να τυλίγομαι τα κρύα βράδια του χειμώνα και να χουζουρεύω στον καναπέ μου χαζεύοντας τα αγαπημένα μου έργα... Δεν κατάφερα να περάσω ούτε πόντο τελικά, όμως πριν από μερικές μέρες την ξεκίνησα και παρόλο που είμαι ακόμα στην αρχή, νομίζω πως μέχρι τον Νοέμβριο θα την έχω τελειώσει...
( Οκ, ακόμα δείχνει σαν λωρίδα το δημιούργημα μου όμως είναι πολύ στριμωγμένο στις βελόνες για να χωρέσει και είναι αρχή ακόμα... Δώστε περισσότερη σημασία στα χρώματα και στο πόσο αφράτα είναι τα μαλλιά... Και όταν τελειώσω με το καλό, θα την φωτογραφίσω ανοιχτή την κουβερτούλα μου και θα σας εντυπωσιάσω σίγουρα...)
Pas mal, παραδεχτείτε το, ειδικά που γράφω κιόλας κανονικά το βιβλίο μου πια, και αναγκάζομαι να ισορροπώ - στο μυαλό μου τουλάχιστον - ανάμεσα στις τρελαμένες ηρωϊδες μου και τα δικά μου, πιο απλά και ήσυχα projects... Μου αρέσει βέβαια αυτή η - έστω εικονική - ανισορροπία.. Γενικά, μου αρέσουν οι άνθρωποι της δεύτερης ανάγνωσης... Που δεν είναι μονοσήμαντοι και που πίσω από την πρώτη τους εικόνα, όποια και αν είναι, κρύβουν και άλλα, ενδιαφέροντα και μπορεί και εντελώς διαφορετικά πράγματα... Τους βρίσκω πολύ πιο γοητευτικούς, πολύ πιο ολοκληρωμένους και σίγουρα πολύ πιο γεμάτους... Και προσπαθώ και εγώ να παίζω διαφορετικούς ρόλους στην ζωή μου, να είμαι και μαμά, και σύντροφος, και φίλη, και νοικοκυρά, και ερωμένη, και παιδί, και επαγγελματίας... Δεν τα καταφέρνω το ίδιο καλά σε όλα, κατά καιρούς ρίχνω το βάρος μου σε διαφορετικούς τομείς και παραμελώ κάποιους άλλους αλλά επειδή βαριέμαι εύκολα αλλάζω ξανά και ξανά και έτσι, μάλλον μένουν όλοι ευχαριστημένοι... Τέλος πάντων... Σας αφήνω τώρα και πάω να φτιάξω την λίστα με τα ψώνια μου.. Το πρόγραμμα έχει Θανόπουλο σήμερα και μετά Βαγγέλη για μαλλί και φρύδι... Το βράδυ έχουμε κανονίσει να βγούμε και πρέπει να είμαι όμορφη, εκεί που θα πάω βλέπετε θα είναι και ο πιο σημαντικός άντρας της ζωής μου, ο πιο μεγάλος μου έρωτας, και η λάμψη που μου δίνει όταν τον βλέπω ταιριάζει τέλεια με άψογα, ξανθά μαλλιά και μαύρα ρούχα που θα ταιριάζουν και αυτά με την σειρά τους με την καινούρια μου Chanel τσάντα, αλλά γι' αυτήν θα σας μιλήσω μια άλλη φορά...:-) Καλημέρα σε όλους και πολλά φιλιά...
Υ.Γ. Το τραγούδι, όπως θα διαπιστώσετε δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το ποστ.. Έχω κολλήσει όμως μαζί του, το λατρεύω, το ακούω διαρκώς και ταξιδεύω, και έτσι το ανεβάζω για να το ακούσετε και εσείς... Και να σας πω... Αποστασιοποιηθείτε λίγο από τα lyrics... Δεν τα εννοούμε όλα όσα λέμε, έτσι δεν είναι?
Διάβασα με πάρα πολύ ενδιαφέρον τα σχόλια σας στο χτεσινό μου ποστ... Κυρίως γιατί κατά σατανική σύμπτωση, εχτές με ενημέρωσαν από έναν μεγάλο εκδοτικό οίκο με τον οποίο ήμουν σε επαφή πως θέλουν να εκδόσουν το βιβλίο μου... Μέχρι τα Χριστούγεννα μάλιστα παρόλο που εγώ το βλέπω πιο πιθανό να γίνεται μέχρι το Πάσχα... Δεν σας κρύβω πως χάρηκα πολύ... Και πως δεν είχα πει σε κανέναν πως είχα στείλει τα 11 πρώτα κεφάλαια για να τα δουν, κυρίως γιατί, αν θέλω να είμαι ειλικρινής, φοβόμουν πως υπήρχε περίπτωση να μην τους αρέσουν... Τους άρεσαν όμως, και τώρα είναι καιρός να μαζέψω το μυαλό μου και να αρχίσω να γράφω πιο σοβαρά...
Ότι διαβάσατε μέχρι σήμερα, μαζί με το χτεσινό ποστ, ήταν περισσότερο δοκιμές παρά πλοκή.. Και έχει δίκιο φυσικά η φίλη μου η Δέσποινα που παρατήρησε πως από μεμονομένες σκηνές δεν μπορεί να βγάλει κανείς συμπέρασμα για τους ήρωες, όμως εγώ είδα αυτό που ήθελα, τις αντιδράσεις σας στο ύφος και την γλώσσα κυρίως, και σας ευχαριστώ πολύ γι' αυτο... Οπότε, τέρμα οι προδημοσιεύσεις, η συνέχεια στα βιβλιοπωλεία και να είστε βέβαιοι πως θα σας ενημερώσω εγκαίρως για το που και το πότε γιατί ξέρω πως κάποιοι από σας θα είστε δίπλα μου και σ΄αυτή μου, την καινούρια προσπάθεια...
Μέχρι τότε, το blogάκι επιστρέφει στα δικά του.. Τα γνωστά, τα οικεία και τα δοκιμασμένα.. Και βέβαια, επειδή όπως ξέρετε πια, αλλάζω γνώμη μαζί με τις εποχές, αν γράψω κάτι που νομίζω πως θα χρειαστεί την γνώμη και την κριτική σας, εδώ θα είμαστε και θα το δούμε μαζί...
Πάω τώρα να πιω τον πρωινό μου καφέ και από αύριο πίσω στα συνηθισμένα μας... Καλημέρες και φιλιά πολλά...
Υ.Γ. Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον το πόσοι, ειδικά ανώνυμοι, επικεντρώθηκαν με σχόλια αλλά και με μέηλ στις πίπες... Φαίνεται πως εν έτη 2010, ορισμένοι δεν έχουν αντίρηση να τις παίρνουν έχουν θέμα όμως με το να τις διαβάζουν ή να τις προφέρουν... :-)
Είμαι θυμωμένη, έχω πονοκέφαλο, έχω τα νεύρα μου… Κανονικά δεν θα έβγαινα σήμερα το βράδυ, απεχθάνομαι την ιδέα του να ντύνομαι μέσα στην νύχτα και να τρέχω αλλά αν δεν κάνω κάτι θα αρχίσω να ουρλιάζω … Ο Peter έχει αρχίσει πάλι τα δικά του και έχει έναν τρόπο να με βιδώνει τρελά.. Κλείνω τα τηλέφωνο, άλλο ένα ηλίθιο μήνυμα στο πιο ηλίθιο timing, ανοίγω την ντουλάπα, ντύνομαι, φεύγω..
Στο αυτοκίνητο ακούω Nitro και οδηγώ αφηρημένα.. Θα πατήσω κανέναν και θα με μαζέψουνε… Φτάνω στο Villα , ο παρκαδόρος κάτι πάει να μου πει για το αυτοκίνητο, δεν είναι αρκετά ακριβό για την πρόσοψη τους, κάποιος άλλος με αναγνωρίζει, πετάγεται, παίρνει τα κλειδιά και με περνάει κατ’ ευθείαν μέσα… Πάλι καλά, ο κόσμος δεν έχει σταματήσει εντελώς να κινείται..
Γύρω μου γίνεται χαμός, όλοι οι όμορφοι και οι όμορφες της πόλης συνωστίζονται σε μερικά τετραγωνικά.. Ηθοποιοί, μοντέλες, βίζιτες, επιχειρηματίες… Βλέπω τον Π. να μου γνέφει από απέναντι.. Μέχρι να φτάσω αναγκάζομαι να σταματήσω τουλάχιστον δέκα φορές.. Φιλιά στον αέρα, που χάθηκες, πως ομόρφυνες, μην χαθούμε.. Ναι καλά… Κάτι άσχετες κοσμικές από το νησί με κρατάνε σχεδόν με το ζόρι και μου μιλάνε ατελείωτα.. Ο Π. σηκώνεται και με τραβάει από το χέρι.. Τραπέζι από τα καλά, βότκα παγωμένη, διάφορες γκομενίτσες που του τρίβονται, μια χαρά. Σηκώνει μια πιτσιρίκα και με βάζει να καθίσω δίπλα του… Μου βάζει ποτό, μου πιάνει την κουβέντα, γελάμε, με χαλαρώνει… Με ξέρει καλά και αν παραξενεύτηκε που με είδε, το έκρυψε τέλεια.. Ξαπλώνω πίσω, πίνω το ποτό μου, καπνίζω και παρατηρώ.. Μου αρέσει να παρατηρώ τους ανθρώπους από μια απόσταση.. Σαν να είναι όλα μια παράσταση που στήθηκε ειδικά για μένα… Ο Π. σηκώνεται να χορέψει με την πιτσιρίκα του.. Μου κάνει νόημα να τους ακολουθήσω.. Βαριέμαι..
Ξαφνικά εμφανίζεται από το πουθενά ο Emil και θρονιάζεται δίπλα μου.. Βλέπω την αναταραχή που δημιούργησε και γελάω από μέσα μου.. Τα κοριτσάκια απέναντι σηκώνουν τις φούστες λίγο πιο ψηλά και χαζογελάνε μεταξύ τους, μια αδερφούλα που κάνει δημόσιες σχέσεις έρχεται τρέχοντας με έναν φωτογράφο αλλά με βλέπει και κάνει μεταβολή, μια συνάδελφος του μας χαιρετάει από μακριά.. Τον παρατηρώ όσο εκείνος προσπαθεί να τελειώνει με τους γύρω του.. Είναι πάντα όμορφος αντικειμενικά, πάντα ο ωραίος γκόμενος που για πάρτη του κόβουν φλέβες οι θαυμάστριες… Είναι όμως κουρασμένος, τα μάτια του είναι κόκκινα και μέσα τους, όπως γυρίζει να με κοιτάξει διακρίνω θυμό.. Σκύβει και αρχίζει να μου μιλάει.. Ντρέπομαι αλλά αυτά που έχει να μου πει δεν με ενδιαφέρουν και πολύ αυτή την ώρα.. Τα ξέρω, τα έχω ακούσει.. Και δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτά.. Πάω να σηκωθώ και με πιάνει από το χέρι.. Με πονάει και τα κοριτσάκια μας κοιτάζουν, ξανακάθομαι.. Μέσα στην τσάντα μου νοιώθω την δόνηση του μηνύματος, τέτοια ώρα μόνο ο Peter μπορεί να είναι αλλά τώρα δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να αρχίσω να ασχολούμαι με το κινητό μου…
Ευτυχώς ο Π. βλέπει από μακριά πως έχει έρθει ο Emil και του κόβει να αφήσει τους χορούς και να επιστρέψει στο τραπέζι.. Κάπως χώνεται, ποτέ δεν κατάλαβα πως καταφέρνει και το κάνει αυτό, και βρίσκεται καθισμένος ανάμεσα μας, εμφανώς ευτυχής για το κατόρθωμα του και ακόμα πιο εμφανώς ανήσυχος γιατί βλέπει την βραδιά του με τις πιτσιρίκες να καταλήγει σε Βατερλό.. Πάνω στην ώρα εμφανίζεται ο Α.. Ηθοποιός, κούκλος, φίλος του Π. και του Emil, με τους φωτογράφους και τις θαυμάστριες να τον ακολουθούν κατά πόδας.. Μας βλέπει και έρχεται στο τραπέζι μας σχεδόν τρέχοντας.. Μαζί του σέρνει μια μαύρη καλλονή, μοντέλο μάλλον, κούκλα.. Κάθεται δίπλα μου, οι φωτογράφοι κατεβάζουν τις μηχανές δυο δευτερόλεπτα προτού η P.R. αδερφούλα πάθει εγκεφαλικό, με έσωσες μου λέει γελαστά, και σκέφτομαι πως τελικά καμιά φορά τα προνόμια μου έχουν και τα πλεονεκτήματα τους..
Η ώρα περνάει, χαλαρώνουμε λίγο όλοι, ο Π. ξανασηκώνεται για να χορέψει, και ο Emil τον ακολουθεί μαζί με την B. –την μοντέλα του Α. που έχει κόψει τις φλέβες της εντωμεταξύ από την βαριεστιμάρα και θέλει να ξεδώσει. Ο άλλος δίπλα δεν το κουνάει καθόλου, μου λέει γελώντας πως θα φύγουμε μαζί για να γλυτώσει τις φωτογραφίες στην αυριανή Espresso, αυτές που θα μιλάνε για τον καινούριο μεγάλο του έρωτα με την μοντέλα που δεν τον βλέπω να τον ενδιαφέρει και πολύ.. Πιάνουμε την κουβέντα, μου λέει για την ταινία του που έσκισε, για την καριέρα που κυνηγάει στην Αμερική.. Είναι καλό παιδί, όχι κανένα τέρας εξυπνάδας αλλά τόσο όμορφος που μπορείς να του τα συγχωρήσεις όλα.. Ο Emil χορεύει με την B αλλά κοιτάζει εμάς και ξαφνικά νοιώθω την ανάγκη να του την σπάσω.. Σαν παιδάκι που θέλει να κάνει σκανταλιά, έτσι, για να ταράξει λίγο τα νερά.. Όχι με τον Α. φυσικά, τα προνόμια μου έχουν ένα όριο και δεν έχω καμιά όρεξη να βρεθώ και εγώ εξώφυλλο στην αυριανή Espresso..
Οι συνειρμοί είναι παράξενο πράγμα και η ιδέα μάλλον μου ήρθε όταν μέσα στον χαμό διέκρινα τον Ν. Με κοίταζε, τον χαιρέτησα από μακριά αλλά δεν θα έκανε ποτέ την κίνηση να έρθει αν δεν του πω.. 27 χρονών πρέπει να είναι τώρα, περάσαμε ένα υπέροχο καλοκαίρι στο νησί πριν τέσσερα χρόνια, κρατήσαμε καλές σχέσεις, τον θυμάμαι πάντα με χαμόγελο και η αλήθεια είναι πως ήταν από τους ωραιότερους γκόμενους που πέρασαν ποτέ από το κρεβάτι μου.. Του γνέφω και τον βλέπω να διασχίζει την απόσταση σαν να μην πέρασε μια μέρα.. Κάνω τις συστάσεις, ο Α. του κάνει χώρο να καθίσει, ο Emil μου ρίχνει αστραπές από απέναντι..
Του βάζω ποτό, τον βλέπω πως νοιώθει λίγο άβολα, αλλά θα του περάσει σύντομα, τον ξέρω πολύ καλά για να ανησυχήσω.. Τα κοριτσάκια απέναντι έχουν αρχίσει μάλλον να με μισούν, και πέρα από το θέμα της φήμης που προσθέτει αίγλη και γοητεία, η αλήθεια είναι πως ο Ν. είναι ότι καλύτερο υπάρχει σήμερα στο μαγαζί by far. Κοντά δυο μέτρα, λεπτός αλλά γυμνασμένος, ξανθός, πράσινα μάτια, απίστευτο στόμα... Φοράει δερμάτινο μπουφάν, στρατιωτικό παντελόνι, λευκό t-shirt και motorcycle boots.. Αυτά που βλέπουμε. Αυτά που δεν βλέπουμε έχουν ήδη αρχίσει να μου φτιάχνουν το κέφι… Ακουμπάω το χέρι μου στο πόδι του, τον νοιώθω να χαλαρώνει, με παίρνει αγκαλιά.. «Ανέλπιστη συνάντηση», μου λέει, «λες σήμερα να είναι η τυχερή μου μέρα?» Γελάω, δεν ξέρω τι μου φαίνεται τόσο αστείο, το ότι είμαστε πάλι εδώ τέσσερα χρόνια μετά και τίποτα δεν δείχνει να έχει αλλάξει, το ότι ο Emil θα πάθει έμφραγμα όπου να ΄ναι μέσα στο πιο trendy μαγαζί της πόλης, το ότι ο Π. μου κάνει απεγνωσμένα νοήματα να το κόψω? Θυμάμαι το κινητό, το ψαρεύω από την τσάντα μου “olo se lathos pragmata estiazeis” γράφει ο Peter από χίλια μίλια μακριά, νοιώθω το αίμα να μου ανεβαίνει στο κεφάλι και.. That’s it.. Ας εστιάσουμε στα σωστά λοιπόν…
Σηκώνομαι, πιάνω τον Ν. από το χέρι και πάμε να χορέψουμε.. Ο Π. τον χαιρετάει με ενθουσιασμό, περάσαμε ένα καλοκαίρι ολόκληρο στο ίδιο σπίτι οι τρεις μας και τον συμπαθεί πολύ, ο Emil αγκαλιάζει την B, και εγώ χάνομαι στην μουσική.. Χορεύουμε μέχρι τα ξημερώματα, και όλα σιγά σιγά γίνονται πιο όμορφα.. Έρχεται η ώρα να φύγουμε, στην είσοδο ο Emil με τραβάει πιο ΄κει και μου λέει πως θα με περιμένει σπίτι του, μου σφίγγει το χέρι τόσο που μου αφήνει κόκκινες δαχτυλιές, αλλά φεύγει με την B. Συνειδητοποιώ πως ο Α. κάποια στιγμή πρέπει να έφυγε και εμείς χαμπάρι δεν πήραμε.. Ο Π. βάζει βιαστικά τις πιτσιρίκες του στο αυτοκίνητο και φεύγουν και ο Ν. περιμένει να δει τι θα γίνει μετά.. Ο παρκαδόρος μου δίνει τα κλειδιά και μου ανοίγει την πόρτα .. Κάνω νόημα στον Ν. να μπει μέσα και ξεκινάμε.. Οδηγώ και αναρωτιέμαι αν έχω κέφι να πηδηχτώ σήμερα και για ποιον ακριβώς λόγο.. Δεν έχω, το μυαλό μου είναι αλλού και μερικά πράγματα απλά δεν μπορείς να τα αντικαταστήσεις με κάποια άλλα.. Το υπαίθριο parking στην Πειραιώς είναι άδειο τέτοια ώρα, βγάζω flash και παρκάρω… Κοιτάζω τον Ν. δεν ξέρει τι ακριβώς έχω στο μυαλό μου αλλά περιμένει να μάθει.. Τον ακουμπάω, είναι σκληρός.. Του ξεκουμπώνω το παντελόνι, τον παίρνω στο στόμα μου και τον ακούω να βογγάει.. Οκ, φαντάζομαι πως δεν ήταν ακριβώς αυτό που περίμενε από την σημερινή βραδιά αλλά είναι το καλύτερο που μπορώ να κάνω εγώ αυτή την στιγμή.. Μόνο και μόνο γιατί πραγματικά τον νοιάζομαι και δεν θέλω να τον αφήσω σύξυλο όπως θα έκανα με τον οποιονδήποτε άλλο στην θέση του.. Προσπαθώ να μαζέψω το μυαλό μου, να συγκεντρωθώ, να τελειώνω.. Τα καταφέρνω περίφημα, είναι από τα δυνατά μου σημεία οι πίπες και ο Ν. βοηθάει πολύ ανατομικά. Ο πούτσος του είναι το ίδιο όμορφος με εκείνον… Χύνει μέσα στο στόμα μου, έχει γεύση γλυκιά αλλά και ελαφρά στυφή, θυμάμαι πως δεν έχω φάει τίποτα για βράδυ και αποφασίζω να πάρω τουλάχιστον λίγη πρωτεϊνη..:-))
Με φιλάει, με κρατάει λίγο στην αγκαλιά του, βάζω μπροστά, τον αφήνω σπίτι του, δεν μου λέει να τα ξαναπούμε, με ξέρει καλά και είναι έξυπνο μωρό, επιστρέφω σπίτι μου και πέφτω ξερή για ύπνο.. Το πρωί έχω μήνυμα στο κινητό.. Από τον Peter… “Good morning sweet lips”.. Και η ζωή συνεχίζεται…"
Μην αρχίσετε να ανησυχείτε για μένα, όλα είναι υπέροχα και όπως διαβάσατε μόλις, το βιβλίο προχωρά επιτέλους... Μου αρέσει να περιγράφω σκηνές παρμένες από την πόλη που ζούμε, από τα μέρη που αγαπάω, και με την άδεια τους, δανείζομαι και αληθινούς ανθρώπους για το background της ιστορίας.. Το κείμενο είναι γραμμένο στο πρώτο πρόσωπο γιατί διηγείται η Αθηνά. Καλημέρα και φυσικά, περιμένω αμείλικτη αλλά ειλικρινή κριτική... Φιλιά..
Καιρό είχαμε να πάιξουμε παιχνιδάκι στα blogs και εγώ ζήλεψα σήμερα τον Asteroid και είπα να τον ακολουθήσω... Δέκα αγάπες λοιπόν και τρεις στιγμές, και ξεκινείστε να μετράτε:
Αγάπες:
1. Ο Άρις... Η μεγαλύτερη αγάπη της ζωής μου, ο ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφεται το σύμπαν μου.. Η καλύτερη απόφαση που πήρα ποτέ και το πιο σοβαρό σταυροδρόμι που διέσχισα.
2. Ο Μάνος.. Όλα τα "συν" της ζωής μου.. Σύντροφος, συνοδοιπόρος, συνένοχος, συμπαίκτης.. Το σύζυγος το αφήνω εκτός γιατί δεν τον ένοιωσα ποτέ έτσι.. Ήταν πάντα η πρώτη μου επιλογή και νομίζω πως θα είναι πάντα και η τελευταία.
3. Οι φίλοι της καρδιάς μου.. Με πρώτη την Μαρία, τους αναφέρω ονομαστικά γιατί το αξίζουν, ή τουλάχιστον έτσι το νοιώθω εγώ μέσα μου... Ο Ζαννής, η Μάρθα, ο Άλκης, ο Στέλιος, η Λιάνα, η Γεωργία, ο Μίμης.. Και η Φανή, όπου και αν είναι...
4. Η μαμά μου... Γιατί όταν κατάφερε να έρθει κοντά μου, κάλλιο αργά παρά ποτέ, αποφάσισε να μείνει για πάντα, και το έκανε...
5. Εσύ... Που ξέρεις το πως και πότε και νομίζω πως τώρα πια, ξέρεις και το γιατί...
6. Το νησάκι... Της ψυχής και της καρδιάς μου... Τα καλύτερα μου τα έζησα εκεί.. Και ελπίζω πως κάποτε θα μπορέσω να μείνω εκεί για πάντα...
7. Το σπίτι μου... Το καταφύγιο μου, το κάστρο μου, το μέρος που έχω φτιάξει όπως μου αρέσει και μέσα του κρύβει τα πιο αγαπημένα μου πράγματα... Που τα κουβαλάω από μέρος σε μέρος, από γειτονιά σε γειτονιά, και που μου θυμίζουν όλα όσα με κρατάνε δεμένη για πάντα με αυτό που θέλω να είμαι...
8. Η μαγειρική... Καινούρια αγάπη αλλά μεγάλη.. Γιατί ανακάλυψα πως όταν ανακατεύεις υλικά με αγάπη και φροντίδα, δίνεις στους ανθρώπους που δοκιμάζουν το αποτέλεσμα ένα κομμάτι από την ψυχή σου.. Γιατί τις πιο όμορφες βραδιές μας τις έχουμε περάσει γύρω από ένα τραπέζι... Και γιατί δεν υπάρχει πιο hommy συναίσθημα από το να ανοίγεις την πόρτα του σπιτιού και να σε υποδέχεται η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού...
9. Το σεξ... Κοροϊδέψτε με αλλά αυτό είναι που makes the world go round και όχι το χρήμα.. Είναι ο καλύτερος τρόπος να περνάς την ώρα σου ευχάριστα, το πιο εθιστικό παιχνίδι εξουσίας και, απ' ότι λένε, οξυγονώνει και τον εγκέφαλο...
10. Το γέλιο... Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτό... Το δικό μου, του παιδιού μου, των ανθρώπων που αγαπάω.. Το γέλιο είναι αυτό που με έχει περάσει απέναντι στις πιο δύσκολες στιγμές μου... Το γέλιο, η έμφυτη αισιοδοξία μου και η Πολυάννα με το παιχνίδι της χαράς...
Στιγμές:
1. Η πρώτη φορά που αντίκρυσα τον Άρι.. Τον πήρα στην αγκαλιά μου μούσκεμα ακόμα, τυλιγμένο σε μια πετσέτα και το σύμπαν σταμάτησε να κινείται.. Δεν μπορώ να περιγράψω το συναίσθημα που ένοιωσα... Μπορώ μόνο να σας πω πως ακόμα και σήμερα, 19 χρόνια μετά, κάθε φορά που τον κοιτάζω νοιώθω την ψυχή μου να φουσκώνει από αγάπη και ευγνωμοσύνη...
2. Ο ξερός κρότος από το ηχηρό κλείσιμο μιας πολύ βαριάς πόρτας πίσω μου, περίπου είκοσι χρόνια πριν.. Στην πιο δύσκολη φάση της ζωής μου και την πιο προβληματική, χρειάστηκε να πιάσω πάτο, να τον ακουμπήσω κανονικά, για να πάρω φόρα και να ξανανέβω στην επιφάνεια.. Και τον θυμάμαι ακριβώς τον πάτο εκείνο, και ας έχουν περάει τόσα χρόνια.. Και αυτή η θύμηση είναι που με κάνει να είμαι ευγνώμων στην ζωή μου για τα πάντα.. Από τα πιο μικρά μέχρι τα πιο μεγάλα..
3. Ένα βράδυ πριν από εννιά χρόνια και πέντε μέρες ακριβώς, στο νησάκι... Ήμουν τριγυρισμένη από όλους τους ανθρώπους της ζωής και της καρδιάς μου - είχα εκεί ακόμα και τον πατέρα μου-, ήμουν ερωτευμένη, ευτυχισμένη και ο κόσμος όλος ήταν δικός μου.. Θυμάμαι το κάθε λεπτό σαν σκηνή απο ταινία... Τα γέλια μας, τους χορούς μας, την αγάπη που πλημύριζε τα πάντα και το λαμπερό χαμόγελο του Άρι που μου θύμιζε κάθε λεπτό πως μια δύσκολη διαδρομή είχε την πιο ιδανική κατάληξη ever...
Και τώρα, εγώ θα πάω το παιχνίδι ένα βήμα παρακάτω.. Και θα προσκαλέσω να παίξουν μαζί μου τους: Talisker, Gi Gi, Man About Town, Wrong Man, Pavlos, Δεσποινάριο και Elekat... (Την So_Far την αφήνω εκτός μόνο και μόνο επειδή πνίγεται και το ξέρω..) Καλημέρες, καλή μας εβδομάδα και πολλά φιλιά...
Υ.Γ. Τραγουδάκι υπέροχο ερμηνευμένο από έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ , θαυμάζω απέραντα, γνωρίζω από παιδάκι και που με τιμάει χρόνια τώρα με την φιλία του.. Τον ένα και μοναδικό, Γιώργο Μαρίνο...
Η χτεσινή βραδιά πέρασε υπέροχα και όπως σας υποσχέθηκα, σήμερα το ποστ είναι μαγειρικό.. Και οι δύο συνταγές που θα σας δώσω είναι τσεκαρισμένες, τις έχω κάνει τόσες φορές που μπορώ να τις "εκτελέσω" πια με κλειστά μάτια, και γίνονται σούπερ νόστιμες... Ειδικά τα σουτζουκάκια, μπορείτε να τα πολλαπλασιάσετε επί όσο θέλετε.. Εγώ εχτές έφτιαξα 57 για εννιά άτομα και περίσεψαν... μερικά... Πάμε λοιπόν..
Τάρτα με camembert και ντοματίνια.
Γενικά, το μυστικό στις τάρτες, αλμυρές ή γλυκές είναι η ζύμη...Εγώ μέχρι τώρα μια που δεν βρίσκω έτοιμη την φτιάχνω μόνη μου πράγμα απολύτως απλό... Για την συγκεκριμένη θα χρειαστείτε 200 γρ βούτυρο ανάλατο παγωμένο και κομμένο σε κομματάκια, 450 γρ αλεύρι για όλες τις χρήσεις, δύο κρόκους αυγού, επτά με οκτώ κουταλιές της σούπας νερό παγωμένο και ένα κουταλάκι του γλυκού αλάτι, για μια μεγάλη τάρτα ή για 8 ατομικές... Βάζετε όλα τα υλικά στο μίξερ, τα χτυπάτε μέχρι να ανακατευτούν τελείως και να γίνουν μια μαλακή μάζα που θα ξεκολάει εύκολα από τον αναδευτήρα (αν χρειαστεί προσθέστε κι άλλο παγωμένο νερό μέχρι να φτάσετε στο αποτέλεσμα που θέλετε) τυλίγετε την ζύμη σε μεμβράνη και την βάζετε στο ψυγείο για μισή ώρα.. Στην συνέχεια περνάτε τον πάγκο εργασίας σας με ένα υγρό βετέξ, στρώνετε επάνω δύο φύλλα μεμβράνη το ένα διπλα στο άλλο και πάνω εκεί απλώνετε την ζύμη με τον πλάστη στο πλάτος που θέλετε για την ταρτιέρα σας.. Είναι φοβερή πατέντα αυτή με την μεμβράνη γιατί δεν κολλάει η ζύμη στον πάγκο, ούτε χαλάει και όσο λεπτή και αν γίνει την σηκώνετε μαζί με την μεμβράνη, την αναποδογυρίζετε στην ταρτιέρα και είστε έτοιμες...
Στην συνέχεια τρυπάτε με ένα πηρούνι γύρω γύρω για να μην φουσκώσει στο ψήσιμο και ψήνετε για περίπου 20 λπετά μέχρι να έχετε ένα χρυσαφένιο κέλυφος. Το αφήνετε να κρυώσει και το γεμίζετε με τα υλικά που θέλετε... Επι του προκειμένου, αλείψετε το εσωτερικό με μουστάρδα dijon, ρίξτε από πάνω περίπου 250 γρ. τριμμένη γραβιέρα Κρήτης, αλάτι και φρεσκοτριμένο πιπέρι και στην συνέχεια να απογεμίσετε με ένα μείγμα από 2 πακέτα τυρί Camembert, χωρίς την φλούδα του κομμένο σε μικρούς κύβους, 250 gr. ντοματάκια φρέσκα κομμένα στην μέση και ξεσποριασμένα, τέσσερις κουταλιές της σούπας ελαιόλαδο, λίγη σκορδόσκονη, και από μια κουταλιά του γλυκού βασιλικό, μαϊντανό, θυμάρι και δεντρολίβανο όλα καλά ανακατεμένα μεταξύ τους και ει δυνατόν φρέσκα... Ψήνετε στο κάτω ράφι, σε προθερμασμένο φούρνο στους 180 βαθμούς στον αέρα μέχρι να ροδίσει ...
(Η (δεύτερη) τάρτα ψημένη και μισοφαγωμένη μια που θυμήθηκα τελευταία στιγμή να τραβήξω την φωτογραφία..)
Σουτζουκάκια πολίτικα.
Η βασική συνταγή είναι για έξι άτομα. Χρειάζεστε 1/2 κιλό κιμά μοσχαρίσιο και 1/2 κιλό κιμά αρνίσιο, 2 φέτες ψωμί μόνο την ψύχα βρεμμένες και καλά στυμένες, μια ώριμη ντομάτα τριμμένη στον τρίφτη, τους κρόκους από δύο αυγά, ένα κρεμμύδι μέτριο ψιλοκομμένο, ένα ποτηράκι γλυκό κρασί Samos Doux, αλάτι, πιπέρι, ένα κουταλάκι του γλυκού κύμινο, ένα κουταλάκι του γλυκού ξύδι και λίγο σκόρδο σε σκόνη. Ανακατεύετε όλα τα υλικά σε ένα βαθύ μπωλ, τα κάνετε μια ομοιόμορφη ζύμη και την αφήνετε τουλάχιστον για μια ώρα στο ψυγείο. Στην συνέχεια πλάθετε τα σουτζουκάκια και τα ψήνετε στον φούρνο, στους 180 βαθμούς στον αέρα μέχρι να ροδοκοκκινίσουν. Τα βάζετε στην άκρη και ετοιμάζετε την σάλτσα.
Θα χρειαστείτε δύο κονσέρβες ντοματάκια Santos, και το αντίστοιχο νερό, αλάτι, πιπέρι, δύο κανέλες, δύο κουταλάκια του γλυκού κύμινο, μία κουταλιά της σούπας ξύδι, δύο ποτήρια γλυκό κρασί Samos Doux, ένα κουταλάκι του γλυκού ρίγανη, λίγη σκορδόσκονη και προαιρετικά δυό καυτερές πιπερίτσες. (Εγώ βάζω πάντα πιπερίτσες στα φαγητά μου γιατί μου αρέσει η γεύση που τους δίνουν που είναι ελαφρά spicy χωρίς να είναι καυτερή, εχτές όμως ο Άλκης δάγκωσε την μία παρόλο που τους είχα προειδοποιήσει όλους για την ύπαρξη τους μέσα στην σάλτσα, και κόντεψε να πεθάνει.. Οπότε, κάντε ότι νομίζετε). Ανακατεύετε καλά τα υλικά και αφήνετε την σάλτσα να βράσει μέχρι να δέσει. Όταν είναι σχεδόν έτοιμη, ρίχνετε μέσα τα σουτζουκάκια και τα αφήνετε να βράσουν όλα μαζί για άλλο ένα μισάωρο κουνώντας συχνά την κατσαρόλα για να μην κολλήσουν και προσέχοντας να προσθέσετε κι άλλο νερό αν χρειαστεί...
Εγώ τα σουτζουκάκια μου τα σερβίρω πάντα με πουρέ του οποίου όμως δεν μπορώ να σας δώσω την συνταγή ακριβώς γιατι τον κάνω με το μάτι.. Το concept είναι το εξής.. Βράζουμε όσες πατάτες θέλουμε σε νερό με αλάτι, τις σουρώνουμε , τις ρίχνουμε πίσω στην κατσαρόλα με το μάτι αναμένο, τις ανακατεύουμε για να εξατμιστούν όλα τους τα νερά, τις πατάμε με το press puree, και στην συνέχεια προσθέτουμε μπόλικο βούτυρο, αλάτι, πιπέρι και μοσχοκάρυδο. Ανακατεύουμε καλά, προσθέτουμε γάλα φρέσκο λίγο λίγο μέχρι να φτάσει στην πυκνότητα που θέλουμε ο πουρές, και όταν είναι έτοιμος τον περνάμε λίγο με το εργαλείο εκείνο που μοιάζει με μπαστούνι- μίξερ και δεν ξέρω καν πως το λένε... Αυτά..
Θα διανθίσω τις συνταγές και με φωτογραφίες που τράβηξα χτες και ελπίζω να τις χαρείτε... Το μυστικό πάντως για ένα επιτυχημένο τραπέζι πέρα από τις συνταγές είναι το κέφι με το οποίο θα το οργανώσετε..
Χρειάζεται όμορφο table setting, φρέσκα λουλούδια, μουσικούλα στο back ground, αναμένα κεριά, άφθονος πάγος για τις σαμπανιέρες και τα ποτά before and after, καλό κρασί, σωστή σύνθεση παρέας και το πιο λαμπερό σας χαμόγελο. Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...
Σήμερα ξύπνησα νωρίς και όπου να ' ναι θα φύγω τρέχοντας.. Έχω δύσκολη μέρα σήμερα μπροστά μου, δύσκολη αλλά πολύ ενδιαφέρουσα.... Σήμερα, ξεκινάει για το σπιτι μας επισήμως η φθινοπωρινή σαιζόν.. (Μέχρι και η ΕΜΥ προέβλεψε βροχές και ακραία καιρικά φαινόμενα αν και εγώ βλέπω έναν ήλιο έξω, να ! μετά συγχωρήσεως..) Πράγμα που σημαίνει πως έχω τραπέζι την πρώτη φουρνιά των κολλητών μας, εννέα άτομα σύνολο και εγώ ως καλή νοικοκυρά - και μου τα είπε κάποιος χτες το βράδυ αλλά εγώ έλεγα τα δικά μου- πρέπει να πάω Θανόπουλο για προμήθειες, μετά να πάω από την Μάρθα να πάρω τα κρασιά που έχουν διαλέξει ο Μάνος μαζί με τον Άλκη, μετά να πάρω φρέσκα λουλούδια για τα βάζα και μετά να επιστρέψω σπίτι για να μαγειρέψω... Τις προμήθειες όχι τα λουλούδια...:-)
Το μενού το αποφάσισα μετά από πολλή σκέψη, με μια δόση χιούμορ μια που είπα να συνδιάσω την πιο δημιουργική με την κλασσική κουζίνα... Τουτέστιν, για πρώτο θα φτιάξω τάρτα με camembert και ντοματίνια - με δική μου hand made ζύμη of course- και για δεύτερο σουτζουκάκια με πουρέ που τα είδε η παρέα στο Facebook και το blog τις προάλλες και λύσσαξε να τα δοκιμάσει... Θα ετοιμάσω και μια σαλάτα για την Μάρθα η οποία δεν μπορεί αν δεν βοσκήσει, κάτι παθαίνει, θα φέρει και η Ελένη παγωτό Αρμενοβίλ από τον Αγαπητό, νομίζω μια χαρά θα φάμε, όπως πάντα... Σε ιδανικές συνθήκες θα ήθελα να προλάβαινα να κατέβω για ψωμί στον Paul... Όμως το Σύνταγμα μου πέφτει μάλλον μακριά, αφήστε που όλο κάποια συγκέντρωση θα γίνεται πάλι, οπότε θα αρκεστούμε στα προϊοντα του Kaiser.. Και φυσικά θα σας δώσω τις συνταγές, ειδικά η τάρτα είναι απίστευτη, όμως όχι σήμερα γιατί δεν προλαβαίνω, θα ανεβάσω αύριο ένα καινούριο ποστ με φωτογραφίες από την σημερινή βραδιά και θα τις βάλω εκεί...
Να φανταστείτε, ούτε κομμωτήριο θα έχει σήμερα, ούτε μανικιούρ, ούτε τίποτα.. Τα έχω κανονίσει όλα για αύριο μια που με τις κατσαρόλες και τους φούρνους τα μαλλιά μου δεν θα κρατούσαν, ούτε τα νύχια μου, και την Κυριακή είμαστε καλεσμένοι σε μια πολύ grand και κοσμική βάφτιση με lunch στην Γαλάζια Χύτρα μετά, και δεν λέει να πάω σαν αχτένιστη κακομοίρα... Έτσι, σήμερα θα κάνω μια εξαιρετική εμφάνιση με κορδέλα και από αύριο θα είμαι πάλι μια άψογα χτενισμένη ξανθιά με τέλειο μανικιούρ... Προνόησα και χτες και πήρα και το δώρο για το μωρό από τον Καίσαρη - έχω παρατηρήσει πως στις βαφτίσεις και τους γάμους αυτές του Καίσαρη και του Cristofle είναι οι most wanted σακούλες - έγραψα και την κάρτα, μιλάμε για τέτοιο σχεδιασμό που με κάνει να θαυμάζω τον εαυτό μου... Αλήθεια.. Συνήθως για κάτι τέτοια τρέχω τελευταία στιγμή πανικόβλητη... Τώρα τα έχω όλα έτοιμα και αύριο, αφού η Όλγα θα έχει πλύνει όλα τα πιάτα και τα ποτήρια της σημερινής βραδιάς και εγώ απλά θα πρέπει να τα βάλω στην θέση τους, θα αφιερώσω την μέρα μου σε ευχάριστα πράγματα.. Θα πάω να κάνω την μποτέ μου, μετά θα πάω για καφεδάκι και ακόμα πιο μετά θα πάω για λίγο shopping.. Έχω βάλει στο μάτι ένα ζευγάρι πλατφόρμες που θα είναι ότι πρέπει για την βάφτιση... Άνετες, trendy και θα μου προσθέσουν και καμιά δεκαριά πόντους, αν όχι παραπάνω... Σκέφτεστε τίποτα καλύτερο?
Σήμερα δεν έχει τραγουδάκι και η φωτογραφία είναι παλιά αλλά δεν προλαβαίνω να ψάξω και ελπίζω να με συγχωρέσετε... Φιλιά πολλά ,καλημέρες και... Εμπρός καλά μου πατίνια !!! όπως θα έλεγε και ο λατρεμένος αστυνόμος Σαϊνης...
Περίοδος ανακατατάξεων... Μέσα και έξω... Πράγματα αλλάζουν και μαζί τους και εγώ προσπαθώ να βρω τις καινούριες ισορροπίες μου... Από το Λονδίνο το συζητούσα με την Μαρία, πως νοιώθω την ανάγκη να βάλω την ζωή μου σε μια άλλη τάξη... Πως με τον καιρό μαζεύτηκαν γύρω μου άνθρωποι που δεν μου είναι χρήσιμοι... Μπουκαμβίλιες που γεμίζουν με αγκάθια και πεσμένα φύλλα την αυλή μου... Μην με παρεξηγήσετε.. Το "χρήσιμοι" δεν το εννοώ με την τρέχουσα έννοια, το λέω μεταφορικά... Κάτι είναι μάλλον στην ενέργεια των ανθρώπων.. Κάποιοι χαρίζουν απλόχερα την δική τους και η παρουσία τους είναι ένα ασταμάτητο πάρε -δώσε αγάπης, ζεστασιάς και νοιαξίματος και κάποιοι άλλοι απλά φέρνουν και αδειάζουν στην ζωή μας τα προβλήματα τους και θεωρούν υποχρέωση μας να τους τα λύνουμε, ή έστω να τα ανεχόμαστε αγόγγυστα... Και εμείς, επειδή τους αγαπάμε ή τους συμπαθούμε, ή συμπάσχουμε μαζί τους το κάνουμε, και σιγά σιγά, στην πορεία, η στάση μας θεωρείται τελικά δεδομένη, υποχρέωση μας που αν δεν συνεχίσουμε να την τηρούμε γινόμαστε εμείς εκείνοι που δεν καταλαβαίνουν, που δημιουργούν προβλήματα ή που δεν νοιάζονται... Και καταλήγουμε να τους σέρνουμε και να τους κουβαλάμε αντί να βαδίζουμε δίπλα δίπλα...
Πριν από πολλά χρόνια πήρα την μεγάλη απόφαση να αλλάξω την ζωή μου.. Ριζικά.. Βγήκα έξω από όλα εκείνα τα κυκλωματάκια που κρίνουν τους ανθρώπους από τα ρούχα, τα αυτοκίνητα και τα λοιπά αξεσουάρ τους, έξω από τα πάρτυ με τα φιλιά στον αέρα και τα πισώπλατα μαχαιρόματα, έξω από τις παρέες που έχουν να κάνουν κυρίως με deals και οικονομικές συμφωνίες, έξω από έναν κόσμο που υπήρξε δικός μου από πάντα και ευτυχώς για μένα τον απομυθοποίησα νωρίς... Και παρόλο που διάλεξα μια δουλειά που εξαρτάται απόλυτα από τα κυκλώματα και τα κονέ, μπόρεσα και την έκανα περίφημα χωρίς να πατήσω το πόδι μου ούτε σε ένα πάρτι. Ούτε σε μια πρεμιέρα.. Χωρίς να χαμογελάσω ηλίθια σε κανέναν φωτογράφο στημένη μπροστά σε έναν διαφημιστικό τοίχο, σκαρφαλωμένη σε πανύψηλα τακούνια και ντυμένη κάτι που δεν είμαι και δεν θέλησα να γίνω ποτέ...
Διάλεξα τότε τον εύκολο για μένα δρόμο.. Μια ζωή στα μέτρα μου, απλή αλλά γεμάτη, ανθρώπους που αγαπάω και με αγαπάνε, σχέσεις που έχουν περάσει τις εξετάσεις τους στον χρόνο και σε συνθήκες δύσκολες αλλά και εύκολες, και έδωσα βάση σε αυτά που ήθελε η ψυχή μου από μένα και όχι η κοινωνία γύρω μου... Και πορεύτηκα μια χαρά μέχρι πρότινος, και πέρασα υπέροχα, και διατήρησα έναν γάμο χρόνων, και μεγάλωσα ένα μαγικό παιδί, και πέρα από τους φίλους που αγαπώ και εκτιμώ, έχω και πέντε ανθρώπους γύρω μου που αν χρειαστεί, θα έρθουν νύχτα να με βρουν όπου και αν είμαι... Και αυτές είναι μέχρι σήμερα οι πολύτιμες αποσκευές της ζωής μου...
Τώρα όμως τα πράγματα αλλάζουν.. Η βάση μένει η ίδια προφανώς όμως οι συνθήκες διαμορφώνονται αλλιώς και μαζί τους πρέπει να αλλάξω και εγώ.. Για μια φορά ακόμα να ελλιχθώ.. Και να εξελιχθώ... Και πρέπει να πάρω την μεγάλη απόφαση να επιλέξω... Έναν καινούριο τρόπο ζωής και μέσα του, να αποφασίσω ποιοι από τους ανθρώπους που μαζεύτηκαν γύρω μου με τον καιρό μπορούν να μείνουν και ποιοι δεν μ' αγαπάνε αρκετά για να με στηρίξουν και δεν τους αγαπώ αρκετά και εγώ για να αντέξω τις δυσκολίες που μου δημιουργούν.. Το ξέρω φυσικά πως οι αγάπες δεν είναι μόνο λιακάδα και ροζ, είτε έρωτες είναι είτε φιλίες.. Πιστέψτε με, στα δύκολα είμαι καλύτερη απ' ότι στα εύκολα, όμως πιστεύω ακράδαντα πως τις σχέσεις της ζωής μας τις κρίνουμε και τις αντιλαμβανόμαστε καλύτερα στα φωτεινά και όχι στα σκούρα.. Βλέπετε, στα δύσκολα όλοι τρέχουν γιατί είναι πιο εύκολο να είσαι καλός με κάποιον όταν τον λυπάσαι.. Όταν νοιώθεις πιο δυνατός από εκείνον, πιο ασφαλής, πιο ευτυχισμένος.. Τότε συνήθως προσφέρουμε την συμπαράσταση μας απλόχερα... Εμένα όμως με νοιάζουν εκείνοι που χαίρονται και αντέχουν την χαρά μου.. Την ευτυχία μου... Τις επιτυχίες μου... Αυτούς τους φίλους που όταν αποκτώ κάτι το χαίρονται σαν να το αποκτούν εκείνοι, που δεν ζηλεύουν και δεν συγκρίνουν, και που φυσικά θα με στηρίξουν στα δύσκολα αλλά θα είναι εκεί και στα εύκολα... Παρόντες και χαρούμενοι όσο και εγώ... Αυτούς θέλω να έχω στην ζωή μου... Με εκείνους αισθάνομαι ασφαλής... Και μόνο τότε, στις χαρές και στα γέλια και στα όμορφα που μοιραζόμαστε κρίνω ποιος χωράει και ποιος αξίζει να μένει στην ζωή μου...
Ασύνδετο κομμάτι αυτό που έγραψα όμως θα το αφήσω όπως είναι.. Με μια διευκρίνηση.. Μπορεί να μην φαίνεται μέσα από τις λέξεις, μια που η αλήθεια είναι πως με προβλήματίζει εδώ και καιρό αυτή η ιστορία με τους ανθρώπους της ζωής μου, όμως πίσω από αυτές, όσοι μπορείτε να διαβάσετε, είμαι πραγματικά καλά... Πολύ καλά για την ακρίβεια, πολύ excited για τα καινούρια που έρχονται και πολύ αισιόδοξη για το μέλλον... Απλά το proccess είναι που με προβληματίζει λίγο και με χαλάει και είπα να το μοιραστώ μαζί σας... Καλημέρα και πολλά, πολλά φιλιά...
Υ.Γ. Κορυφαίο παράδειγμα για τα όσα γράφω είναι το Facebook... Μπορώ παρακαλώ να μην διαβάζω σαράντα status updates την μέρα από το ίδιο άτομο? Όλα γεμάτα μεγαλόσχημες φιλοσοφικές, κοινωνικές και πολιτικές παπαριές που μου είναι παντελώς αδιάφορες και απλά γεμίζουν το news feed μου με σκουπίδια? Ευχαριστώ... :-)
Υ.Γ.2 Την φωτογραφία αυτή την έχω ξαναβάλει.. Είναι από τις αγαπημένες μου γιατί απεικονίζει ακριβώς αυτό που θέλω και έχω ανάγκη... Στιγμές στο νησάκι της καρδιάς μου μαζί με ανθρώπους που ήταν, είναι και θα είναι πάντα εδώ...
UPDATE: Μετά από μια τηλεφωνική κουβέντα που είχα με έναν άνθρωπο που αγαπώ πολύ και που είναι μισό παιδί του σκοταδιού και μισό παιδί των προβολέων με το εξαιρετικό ταλέντο να συνδιάζει τους δυο διαφορετικούς κόσμους του με απίστευτη μαεστρία, νοιώθω την ανάγκη να κάνω μια διευκρίνηση... Δεν έχω τίποτα απολύτως με τα πάρτι, και τα κοσμικά, και τις φωτογραφίσεις, και τους ανθρώπους που τα αγαπούν.. Αντιλαμβάνομαι απολύτως τους λόγους για τους οποίους κάποιοι λατρεύουν να βρίσκονται μέσα στα φώτα, όπως και το πόσο μπορεί να βοηθήσει την δουλειά τους ή την κοινωνική τους ζωή κάτι τέτοιο.. Και αναγνωρίζω πως για να το κάνεις αυτό χρειάζεται πολύ γερότερο στομάχι από το δικό μου και πολύ μεγαλύτερη ευχέρεια στις δημόσιες σχέσεις. Άλλωστε, μια από τις πιο αγαπημένες και κολλητές μου φίλες είναι το πιο κοσμικό και λαμπερό πλάσμα της συμπρωτεύουσας.. Και αυτό δεν της στερεί ίχνος από την καλωσύνη της, την αγάπη της για τους φίλους και την οικογένεια της και το απίστευτο χιούμορ της.. Το ποστ όμως έχει να κάνει με μένα.. Και εγώ, έχω ανάγκη από άλλα πράγματα στην ζωή μου γι' αυτό και έχω κάνει άλλου είδους επιλογές...
Αυτό το κομμάτι είναι αφιερωμένο σε σένα μωρό μου.. Σε σένα και στην υπέροχη ζωή που ζήσαμε μαζί μέχρι σήμερα, και που καταφέραμε να την κάνουμε να μοιάζει με παιχνίδι.. Πόσο τυχερή στάθηκα που σε βρήκα... Το σκέφτομαι συχνά και ας μην στο δείχνω... Για το προβληματικό παιδί που υπήρξα κάποτε, και για το όμορφο θηρίο που ήμουν όταν με γνώρισες, το μέλλον φαινόταν προδιαγεγραμένο.. Και δεν έμοιαζε καθόλου ευοίωνο.. Ξέρω πως δεν ήταν σου ήταν εύκολο.. Πως πολλές φορές ξεπέρασες όχι μόνο τον εαυτό σου αλλά και τις πιο απίθανες προσδοκίες μου... Ιδέαν δεν έχω πως το έκανες αυτό, πως κατάφερες όχι μόνο να με ηρεμίσεις και να με κάνεις αυτό που είμαι σήμερα, αλλά να με αντέξεις πρώτα απ' όλα... Το κατάφερες όμως και τώρα, είμαστε εδώ.. Μαζί... Και παίζουμε ακόμα... Με σένα να παραμένεις ζεν και ήρεμος μέσα στις πιο απίστευτες καταιγίδες και μένα να κάνω ζαβολιές σαν παιδάκι που αρνείται πεισματικά να μεγαλώσει... Να κυνηγάω ανεμόμυλους σαν άλλος Δον Κιχώτης, να μαζεύω όλου του κόσμου τα "αδέσποτα" , να χτίζω ρουτίνες και τις χαλάω, μόνο και μόνο για να νοιώθω ζωντανή.. Πέτρα που κυλάει και δεν χορταριάζει… Και να περιμένω πως και πως να μας φέρει η ζωή καινούριες αρχές... Καινούρια παιχνίδια, καινούριες περιπέτειες.. Ναι, τα λατρεύω τα καινούρια ξεκινήματα.. Γιατί με κάνουν να νοιώθω πως αρχίζω πάλι από την αρχή... Αρκεί να τα κάνουμε μαζί…
Αν γυρίσεις πίσω, έχουμε κάνει απίστευτα πράγματα οι δυο μας… Μια ολόκληρη ζωή, περάσαμε από τα δύσκολα στα εύκολα και πίσω με άνεση και slaloms πρωταθλητών… Και ξέρω καλά πως αυτή την απίστευτη διαδρομή την ευχαριστήθηκες όσο και εγώ, και ας είχες το άχαρο καθήκον να είσαι ο «μεγάλος» και ο «σοβαρός» στην σχέση μας… Κάνοντας μια αναδρομή στα όσα ζήσαμε, ότι έκανα και ότι τόλμησα, το έκανα γιατί ήξερα πως απ’ όσο ψηλά και αν έπεφτα, θα ήσουν πάντα εσύ κάπου κοντά για να με πιάσεις… Με έχεις προλάβει στις πιο απότομες στροφές, στις πιο μεγάλες κατηφόρες, στα πιο απίστευτα χασίματα μου… Ήξερες πάντα να με αφήνεις να πετάω ψηλά και μακριά - ξέρεις πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς την ελευθερία μου, τον χώρο μου, την δυνατότητα να κάνω αυτά που θέλω ακόμα και αν είναι μαλακίες - και ήταν πάντα ανακουφιστικό για μένα το ότι ήξερα πως δεν το κάνεις με δυσκολία όλο αυτό αλλά με χαρά και με αγάπη γιατί ήξερες, και ξέρεις πως δεν κινδυνεύεις εσύ από κανέναν και από τίποτα.. Πως ποτέ δεν σκέφτηκα πραγματικά την ζωή μου χωρίς εσένα…
Και έτσι φτάσαμε ως εδώ, και τώρα, στο καινούριο παιχνίδι που μας περιμένει να το παίξουμε, έχουμε με το μέρος μας τα πάντα.. Είμαστε δυνατοί, είμαστε έμπειροι παίκτες, έχουμε μείνει καιρό εκτός και μας έχει λείψει λίγη αδρεναλίνη, και πάνω απ΄όλα, όσο μ΄αγαπάς και σ΄αγαπάω, θα είμαστε η καλύτερη ομάδα… Και έχουμε μια υπέροχη κοινή ζωή και ένα μαγικό παιδί to prove it…
Αύριο κλείνουμε εννιά χρόνια παντρεμένοι.. Και μια ολόκληρη ζωή μαζί.. Ήμασταν παιδιά και δεν είμαστε πια.. Και όμως, πέρα από κάθε προγνωστικό και κάθε πιθανότητα, τα καταφέραμε περίφημα.. Και αν σου χρωστάω κάτι, πέρα και πάνω απ’ όλα, πέρα από τον Άρι, από τα όσα ονειρευτήκαμε μαζί, από τα όσα ζήσαμε, και από τα όσα νικήσαμε, είναι πως ούτε μια από αυτές τις μέρες που ήρθαν από τις 8 Σεπτεμβρίου του 2001 και μετά δεν ένοιωσα «παντρεμένη»… Δεν γίναμε ποτέ ένα κανονικό ζευγάρι και αυτό, είναι το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανες στην κοινή μας ζωή.. Για όλα όσα πέρασαν λοιπόν, και για όλα όσα θα έρθουν που θα είναι σίγουρα τα καλύτερα, μωρό μου, σ’ ευχαριστώ μέσα από την ψυχή μου.. Χωρίς εσένα θα ήμουν ακόμα ένα αγρίμι… Και τίποτα, μα τίποτα στην ζωή μου δεν θα ήταν ίδιο…
Σ’ αγαπάω τελείως… Να το θυμάσαι… Πάντα..
Υ.Γ. Από όλες τις φωτογραφίες του επεισοδιακού μας γάμου στο νησάκι, η πιο αγαπημένη μου είναι αυτή.. Για τα λαμπερά ματάκια και το τεράστιο, φαφούτικο χαμόγελο του Άρι που κάνουν ένα τυπικό στυγμιότυπο να παίρνει μια άλλη, μοναδική για μας, αξία... Όσο για το τραγουδάκι, δεν θα μπορούσε να είναι άλλο... :-)
