Saturday, July 17, 2010

Άλλα θέλω και άλλα κάνω?


Μεσημέρι Σαββάτου και πριν από λίγο γύρισα σπίτι... Η ζέστη στην Αθήνα επιμένει μόνο που σήμερα την σπάει ένα δυνατό αεράκι που κάνει την πόλη να θυμίζει λίγο Κυκλάδες... Το ταξίδι μου ακυρώθηκε για μια ακόμα φορά - κάτι μου λέει το σύμπαν αλλά με μπερδεύουν λίγο τα μηνύματα του τελευταία - και εγώ, μετά από ένα δροσερό ντουσάκι που το απόλαυσα απίστευτα, χαζεύω blogs, ακούω μουσικούλα και χαλαρώνω... Ευτυχώς, η φιλενάδα μου περνάει υπέροχα και χωρίς εμένα και αυτό μου μειώνει κάπως τις τύψεις, είναι η δεύτερη φορά που προγραματίζουμε τετραήμερο που για κάποιο λόγο στραβώνει και ελπίζω την επόμενη φορά να σπάσει το σερί και να μην τριτώσει η γκαντεμιά...
Στον πάγκο της κουζίνας αναπαύονται τα ψώνια για το μεσημεριανό μας, σταμάτησα όπως ερχόμουν στο Culpa και αγόρασα παλαιωμένη παρμεζάνα Bufala, λίγο brie Meaux Fleur Rouge, ένα κουτί σπιτική ρώσικη σαλάτα, κράκερς , χωριάτικο ψωμί, και λαχταριστά ντοματίνα με τα οποία θα φτιάξω μια καταπληκτική σαλάτα... Μου αρέσουν αυτά τα πρόχειρα γεύματα με λιχουδιές, θα δοκιμάσουμε και ένα κρασί που μας έδωσε ο Δημήτρης, και εκτός από αυτά που θα φάμε για lunch, ψώνισα και ένα πακέτο spagetti Garofalo για τον Άρι που τα βράδια όταν επιστρέφει από την δουλειά καμιά φορά πεινάει και μαγειρεύει, μια σάλτσα από παρμεζάνα και μανιτάρια τρούφες για να τα συνοδέψει, και ένα κουτί μπισκότα βουτύρου για τον καφέ μου..
Και μετά το φαγητό θα χωθώ στο κρεβάτι μου με το air condition αναμμένο και θα κοιμηθώ για μια αιωνιότητα... Τι καλά... Χαλαρό πρόγραμμα, μπορεί να μην είναι ταξιδάκι σε μέρη carte postale αλλά είναι σίγουρα καλύτερο από το τίποτα, όταν ξυπνήσω θα πάω μια βόλτα να δω λίγο την μαμά μου και το βράδυ μας έχουν καλέσει σπίτι τους η Luciana με τον Δημήτρη για ταϊλανδέζικο στην βεράντα... Θα είναι και ο Κώστας με την Λιάνα εκεί, και ο Άλκης με την Μάρθα - θυμήθηκα να τηλεφωνήσω και στην Νανά Γιώτη να μας κρατήσει μια lemon pie να περάσουμε να την πάρουμε πηγαίνοντας, how cool is that? όπως θα έλεγε και ο Πρόβατος- ο Μάνος έχει και φοβερά πούρα να κεράσει τα αγόρια - Cohiba Behike 56, τα πιο grand που κυκλοφορούν στην αγορά διεθνώς μου είπε γελώντας σαν ευτυχισμένο παιδάκι όταν τον ρώτησα να μου κάνει το spelling- και νομίζω πως θα περάσουμε όπως πάντα υπέροχα...
Καμιά φορά όταν τα σχέδια μας αλλάζουν μπορεί και να είναι για καλό... Ή αν όχι για καλό, τουλάχιστον δεν είναι πάντα για κακό, επιμένει η Πολυάννα μέσα μου με πάθος... Γιατί στην τελική όλα πήγαν καλά, η ψυχούλα μου είναι ήρεμη και γεμάτη, η φιλενάδα μου έχει ένα χαμόγελο που λάμπει ακόμα και μέσα από το τηλέφωνο, και η ζωή συνεχίζεται, το ίδιο όμορφη και το ίδιο ήρεμη, όπως πάντα... Δεν θα σας κουράσω πάλι με την θεωρία για τις στιγμές.. Τα έγραψα και στο προηγούμενο ποστ και δεν υπάρχει λόγος... Όμως, τι να κάνουμε, αυτή είναι η αλήθεια... Πως η ζωή μας είναι ένα σύνολο από στιγμές... Που είναι στο χέρι μας, και στο μυαλό μας, να τις κάνουμε όσο καλύτερες μας επιτρέπουν κάθε φορά οι συνθήκες...
Να έχετε ένα υπέροχο, υπόλοιπο σαββατοκύριακο, να γελάτε πολύ και συχνά και κυρίως, να είστε, να είμαστε, όλοι καλά.. Καλημέρα....

Στην φωτογραφία τα ψώνια μου, και το τραγουδάκι δεν ταιριάζει απολύτως με το κλίμα αλλά είναι από τα αγαπημένα μου και βρίσκω τους στίχους συγκλονιστικούς.. Αυτή την version που είναι η αυθεντική, πρώτη εκτέλεση από τον Σωκράτη Μάλαμα, μου την έστειλε σήμερα το πρωί με αφιέρωση ένας από τους πιο αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου και δεν μπορώ να μην την ανεβάσω... "Once a princess, allways a princess... Και εγώ είμαι πάντα εδώ, δίπλα σου για όλα.. Και για τα εύκολα και για τα δύσκολα και να μην το ξεχνάς ποτέ αυτό.." έλεγε το mail among others και με έκανε πραγματικά να βουρκώσω.. Γιατί είναι αλήθεια.. Οι φίλοι μου - μαζί με τον Μάνο, τον Άρι και την μαμά μου - είναι πάντα εδώ για μένα, έτοιμοι να με στηρίξουν σε όλα τα πιθανά και τα απίθανα σενάρια της ζωής μου.. Και αυτή είναι μια φόρα, και ένα αλεξίπτωτο ταυτόχρονα, που μου επιτρέπουν να βουτάω στο κενό του μέλλοντος μου, σε κανονική ελεύθερη πτώση, συχνά, με άλλη σιγουριά...
Ζ. μωρό μου, σ' ευχαριστώ που με σκέφτεσαι... Και που με κάνεις να νοιώθω πάντα, αληθινή πριγκιπέσσα...


8 comments:

δεσποιναριον said...

Σαββατο χαλαρο με μαγειρεματα. Με φιλους. Εξ ισου ομορφα με τις αποδρασεις. Και τα σχεδια απλα μετατιθενται στο χρονο, δεν ακυρωνονται. Οσο υπαρχουν οι αγαπες, οι φιλιες, και η υγεια μας, οι ομορφες στιγμες παντα θα ειναι γυρω μας. Το θεμα ειναι να τις βλεπουμε και να μη τις προσπερναμε. Φιλακια Ευακι.

elekat said...

Συμφωνώ απόλυτα με Δεσποινάριο!!
Περαστικά στη μαμά σου Ευάκι!

Μου τρέξανε τα σάλια πάλι ρε συ!!
Τι νοστιμιές είναι αυτές;;;
Αχ φιλενάδα μου καλοφαγού και καλοπερασού!
Πάντα νόστιμες να είναι οι μέρες και οι νύχτες σου!!

Talisker said...

Mαλαμας Θηβαιος και κατι αλλοι της ιδιας συνομωταξιας μου αρεσουν τρελλα αλλα δεν τους ακουω ΠΟΤΕ!!!

αν θυμαμαι σου εχω απαγορευσει και σενα να τους ακους γιατι σε φερνουν σε μουντ χαρακιρατο αλλα εισαι και γνωστη ξεροκεφαλη

τουτεστιν μεθερμηνευομενον

ελπιζω να κοιμασαι ακομα ...
και να ονειρευεσαι ενα ατλαζενιο φορεμα μεταξωτα γοβακια και ολοκληρα τοπια μουσελινα!

ματςςςςςςςςςς

melissoula said...

μπουμπού μου, η φιλενάδα σου έχει ένα χαμόγελο που λάμπει επειδή χάρηκε πολύ με τα τέλεια νέα που της είπες! τα υπόλοιπα που σου είπε είναι έτσι απλά για να περνάει η ώρα :)
η carte postale θα είναι εδώ και θα σε περιμένει πάντα όπως πολύ καλά ξέρεις!
φιλιά πολλά και το νου σου στις μικρές στιγμές.

υγ ελπίζω να τακτοποίησες τα ραντεβού, είναι πολύ σημαντικό όπως σου εξήγησα. είναι μέρος των μικρών στιγμών ;-)

the wrong man said...

Τα πομοντορίνια κάνουν σουπερ ντοματοσαλάτα αλλά μου έχει κάτσει στο μυαλό το burger με brie που μου περιέγραψες και τρυπάει το μυαλό μου που όπως ξέρεις είναι απευθείας συνδεδεμένο με το στομάχι μου
ΥΓ 1)Δεν θα άλλαζα με τίποτα τους καυγάδες μας στη Μυκονο,Τις βότκες πίναμε οι δυό μας στο Nammos,το ριζότο μου σε φέτες που ακόμα μου κοπανάς και βέβαια ναι θα έτρωγα πάλι εκείνα τα υπέροχα λουλουδάκια στη βεράντα της Μυκόνου που τα θυμάμαι και μου τρέχουν τα σάλια
αφού με είχες νηστικό στις έντεκα το βράδυ γιατί είχαμε (πρωτότυπο)μαλώσει χαχαχαχαχαχα.
2)Ετοιμάζω μια συνταγή που θα έχει το ονομά σου και για γαρνιτούρα θα έχει ...λουλούδια και να είσαι σίγουρη ότι θα ξετρελλαθείς.
3)Τα σχέδια μερικές φορές αναβάλονται και...δεν χάθηκε και ο κόσμος εδώ είμαστε για να τα πραγματοποιήσουμε με μια μικρή καθυστέρηση ίσως και καλύτερα από πρίν.
4)φιλιά μπεμπέ μου.

melissoula said...

ιιιι τα παραδέχτηκε όλα, ακόμα και τα λουλούδια της βεράντας :)))
έχω πεθάνει στο γέλιο

Radio Marconi said...

Καλά, αγοράζεις ψωμί? Τέρμα ο αρτοπαρασκευαστής???
Και δεν είχε post την Κυριακή? Αααα, πολλές αλλαγές βλέπω! :))

Fevis said...

δεσποινάριον@Ναι, έτσι είναι... Όλα για κάποιο λόγο γίνονται, και αλλάζουν και μετατίθενται στον χρόνο και όσο υπάρχουν τα βασικά γύρω μας, αγάπη, φιλία, υγεία, όλα τα άλλα,θα έρθουν... Φιλιά...

elekat@Σ' ευχαριστώ φίλη.. Θα σε πάρω τηλέφωνο αργότερα..:-)

Talisker@βρε μια χαρά είναι το mood μου, τι φταίει ο Μάλαμας με το υπέροχο τραγουδάκι του? Όσο για το ατλαζένιο φόρεμα.. Πειράζει να διαλέξω κάτι σε καφτάνι? :-)))

melissoula@ Το ξέρω αγαπημένη μου...Και τα ραντεβού φυσικά και τα ταχτοποίησα.. Μήπως θα μπορούσα να κάνω κι αλλιώς? :-)))

The wrong man@ Αγάπη χωρίς πείσματα δεν έχει νοστιμάδα ψαράκι μου, αρκεί να είναι αγάπη με γερές βάσεις που να έχει περάσει τα τεστ της στον χώρο και τον χρόνο, όπως η δική μας...:-)Φιλιά πολλά...

Radio Marconi@ Τέρμα, δεν λες τίποτα.. Αράχνες έχει πιάσει Μαρκονάκι μου το μηχάνημα γιατί όπως ξέρεις, ενθουσιάζομαι μεν, βαριέμαι εύκολα δε...:-)