Allow things to happen organically...

Δεν μπορείτε να διαννοηθείτε πόσο δύσκολη εποχή περνάω, εξ΄ου και η εξαφάνιση από το blog.. Δύσκολη από άποψη δουλειάς και υποχρεώσεων, μια που τρέχω πανικόβλητη να προλάβω δύο sites, το ελληνικό που πάει σφαίρα δόξα τον Θεό, το αγγλικό που ανεβαίνει επισήμως την Δευτέρα 7 Ιουλίου και μαζί, ένα σπίτι, ένα παιδί, έναν σύντροφο, έναν σκύλο, την μαμά μου, τους φίλους μου, τις κοινωνικές μας υποχρεώσεις και, όσο προλαβαίνω και αντέχω, εμένα... 

Χωρίς παράπονο τα γράφω όλα αυτά, κανένα απολύτως, ίσα ίσα που είμαι ευγνώμων στην ζωή και στο σύμπαν που τα έφεραν έτσι τα πράγματα και όλα μοιάζουν να πηγαίνουν καλύτερα πια μετά από τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια, απλά θα ήθελα να είχα τον χρόνο να απολαύσω αυτό που συμβαίνει λίγο πιο χαλαρά, να μπορώ να πάρω μια ανάσα και να αφεθώ να παρατηρήσω τις εξελίξεις και να τις απορροφήσω, να τις κάνω πραγματικά δικές μου.. 

Δεν πειράζει, θα γίνει κι αυτό, αργότερα.. Προς το παρόν κάνω το καλύτερο που μπορώ under the circumstances, χωρίς να φορτώνομαι με περιττά άγχη και χωρίς να χάνω χρόνο με πράγματα που δεν περνάνε από το δικό μου χέρι απολύτως.. Και σ΄αυτό με βοήθησε πάρα πολύ η καινούρια θεωρία της Μαρίας, το "allow things to happen organically"... Που σημαίνει πως πρέπει να δίνουμε στους ανθρώπους, στις σχέσεις και στα πράγματα τον χρόνο που χρειάζονται για να εξελιχθούν ήρεμα και από μόνα τους, χωρίς να τα πιέζουμε, και χωρίς να προσπαθούμε να τα επιρρεάσουμε, ή να τα ορίσουμε όπως θέλουμε ή νομίζουμε εμείς..

Δεν είναι απλό, ειδικά στην αρχή που από κεκτημένη ταχύτητα θέλουμε να ελέγχουμε τα πάντα και τους πάντες, και να πρωταγωνιστούμε στο δικό μας one person's show, αλλά με τον καιρό, αν του δώσετε την ευκαιρία, θα δείτε πως το concept δουλεύει και μάλιστα μαγικά.

Και ΟΚ, προφανώς δεν μιλάμε για δουλειές - εγώ που σας τα γράφω όλα αυτά κυνηγάω κάθε μέρα με το δίκανο τους συνεργάτες μου για να τηρούν τα deadlines τους γιατί το site organically θα ανέβει του Αγίου π#*%τσου ανήμερα- αλλά στα υπόλοιπα, στις σχέσεις μου με τους ανθρώπους, στα σχέδια μου για το μέλλον, ακόμα και σε σχέση με την δική μου, προσωπική εξέλιξη και τους στόχους που έχω βάλει για τον εαυτό μου, αφήνομαι πια με εμπιστοσύνη στην ενέργεια του σύμπαντος, και στις δυνάμεις που δρουν πέρα από τις δικές μου. 

Αλλωστε, αν το καλοσκεφτείτε, έχουμε πολλά παραδείγματα στην ζωή έτσι κι αλλιώς. Για όλα όσα κατά καιρούς κυνηγήσαμε σαν τρελοί και τελικά δεν μας έκατσαν με τίποτα - γιατί δεν ήταν για να γίνουν ή γιατί είναι για να γίνουν σε κάποια άλλη φάση- και για εκείνα που έγιναν απλά και σχεδόν μαγικά έπειδή ήταν σωστό το timing και οι συνθήκες.. 

Σκεφτείτε το λίγο, πραγματικά.. Και βάλτε το να δουλέψει, one step at a time, στην αρχή με τα πιο απλά και αργότερα με τα πιο σύνθετα.. Θα έρθει μια στιγμή που θα συνειδητοποιήσετε πως με τον τρόπο αυτό αυξάνεται όχι μόνο η ηρεμία στην ζωή σας, και η ισορροπία σε κάθε επίπεδο, αλλά μαζί μεγαλώνει και η απόλαυση.. Γιατί άλλη χαρά έχουν αυτά που συμβαίνουν όμορφα, και χαλαρά, και αρμονικά, και άλλη όσα μας έχουν βγάλει την πίστη για να τα καταφέρουμε... Όπως λέει και ο σοφός λαός άλλωστε, "παρακαλετό μουνί, ξινό γαμήσι..." 

Φιλιά πολλά!

Μετά Παχαλινά, μικρά και διάφορα....

Το Πάσχα πέρασε με μένα χωμένη στην κουζίνα να απλώνω φύλλο για πίτες και να τσιγαρίζω εντόσθια για την μαγειρίτσα, ως άλλη καλή νοικοκυρά... Δεν παραπονιέμαι, το ευχαριστήθηκα τρελά γιατί έτσι ακριβώς ήθελα να περάσω αυτή την γιορτή, στο σπίτι με τους αγαπημένους ανθρώπους της ζωής μου, friends and family, όσους τουλάχιστον έμειναν εδώ...

(Με τον Στέλιο σε ένα χαρούμενο selfie..)

Εστησα και εορταστικό table setting, κουβάλησα και το ταψί με το ψητό αρνί και τις πατάτες την επόμενη μέρα στην πεθερά μου για να την δούμε και εκείνη, και μετά έπεσα σε κώμα στον καναπέ για τις υπόλοιπες μέρες βλέποντας την δεύτερη σαιζόν των The Americans και τρώγοντας leftovers.. 

(Easter table setting και η Λαγκαδινή μου μαγειρίτσα σερβιρισμένη στην ωραία, καινούρια μου σουπιέρα...)

Και μόλις πέρασαν οι αργίες ήρθε η Λίνα και χτύπησα ένα mani-pedi ξεγυρισμένο έτσι, για να αρχίσω να μπαίνω πάλι σε mood ανθρώπου κανονικού, γιατί καλά τα οικοκυρικά αλλά έχουμε και μια άνοιξη- καλοκαίρι μπροστά μας και πρέπει να επιστρέψω άμεσα στο πρόγραμμα που περιλαμβάνει δίαιτα- διαδρομο και τρέξιμο για δουλειά γιατί έχουμε μεγάλο project έτοιμο για λανσάρισμα και σκοπεύουμε να καταπλήξουμε το σύμπαν.. 

Με τέλειο νύχι λοιπόν σε χρώμα γκρί ανοιχτό που είναι το καινούριο μου φετίχ μέχρι να πιάσουν οι πρώτες κανονικές ζέστες και να περάσουμε στο γαλαζοπράσινο, και μετά στο pale blue με το οποίο σκοπεύω να ξεκαλοκαιριάσω, έχω βάλει πρόγραμμα μέσα στο σαββατοκύριακο να κάνω και τις τελευταίες γουρουνιές - να φάω και το υπόλοιπο σακουλάκι με τα M&Ms που έχει μείνει στο ψυγείο, να πάω για lunch με τις κολλητές μου το Σάββατο και να χτυπήσω και ένα ωραίο dinner αύριο βράδυ- και από Δευτέρα τα κεφάλια μέσα μεταφορικώς, γιατί κυριολεκτικώς όλο κάπου θα τρέχουμε τον επόμενο καιρό, με διάφορα ταξίδια στο πρόγραμμα, από Γαλαξίδι και Χαλκιδική μέχρι Μάνη και Λονδίνο.. 

Στα ενδιάμεσα βλεπω κάθε Τετάρτη Just the Two of Us - τουλάχιστον για όσο η Χριστίνα θα παραμένει στο παιχνίδι- και έχω κολλήσει και με το Μπρούσκο, κάθε μέρα στις 7 παρά είμαι βιδωμένη στον καναπέ και περιμένω να δω τι θα γίνει παρακάτω...

Λυπηρό, το ξέρω, αλλά τι να κάνουμε που έτσι είμαι εγώ, άνθρωπος των αντιθέσεων... Και φύλλο ανοίγω, και χαζά σήριαλ βλέπω, και ελληνίδα μάνα είμαι, αλλά ταυτόχρονα έχω κάνει και τα χιλιομετράκια μου εκεί έξω, και τα ξανάκανω και όποτε - και αν - χρειαστεί... ;)

Αυτό το Πάσχα....

Αυτό το Πάσχα θα το περάσουμε στην Αθήνα, οικογενειακώς.. Βοηθάει και ο καιρός που δεν είναι στα καλύτερα του, σκέφτομαι πως θα μου την έσπαγε τρελά να είμαι σε νησί και να βρέχει, και δεν θα αποφάσιζα με τίποτα να πάμε σε βουνό μια εβδομάδα αφού γυρίσαμε από τα Ζαγοροχώρια. Ετσι, οι μέρες θα περάσουν χαλαρά...

Με μαγειρικές μια που ετοιμάζω όπως πάντα την Λαγκαδινή μου μαγειρίτσα για το τραπέζι της Ανάστασης, αυτό που θα στρώσω σπίτι για την οικογένεια μου, που αποτελείται όχι μόνο από τον Ιάσονα, τον Πάνο και την μαμά μου αλλά και τους φίλους της καρδιάς μου, τουλάχιστον όσους θα έχουν μείνει Αθήνα. Τα πολύχρωμα αυγά μου είναι ήδη τοποθέτημένα στην κεραμική τους πιατέλα, η λαμπάδα μου δια χειρός Σπύρου Δράκου από το Planet Spen είναι σχεδιασμένη θα έλεγε κανείς ειδικά για μένα και το καινούριο μου σερβίτσιο θα κάνει την πρώτη του εμφάνιση, επιτέλους.. Το μενού θα συμπληρώσει μια Αρχοντική τυρόπιτα με φύλλο βέργας φτιαγμένο στο χέρι - το δικό μου χέρι για την ακρίβεια μια που το μάθημα με την κα Χρυσάνθη απέδωσε τελικά αφού η χορτόπιτα που έφτιξα εχτές για πρόβα τζενεράλε έγινε ανάρπαστη- γλυκά που θα φέρουν τα κορίτσια και άφθονο Whispering Angel, το αγαπημένο μου ροζέ, έτσι για να θυμηθούμε τα ηρωικά Πάσχα του άλλοτε, στο νησάκι..

Την Κυριακή του Πάσχα θα ψήσω αρνάκι στον φούρνο, αγορασμένο από την Φάρμα Μπράλου, και αργά το απόγευμα θα αράξουμε στους καναπέδες να χαζέψουμε τις αγαπημένες μας ξένες σειρές με τα κεριά αναμμένα και με τον Droopy να σκεπάζει τον ήχο της τηλεόρασης με τα ροχαλητά του... 

Θα διαβάσω τα περιοδικά μου που τα έχω κατεβάσει ήδη στο iPad - το Tatler, την βρετανική Vogue, το 25 Beautiful Homes και το Delicious- θα συνεχίσω το βιβλίο μου "Bridget and Joan's Diary", οι ιστορίες των δύο γηραιών φιλενάδων με κάνουν να γελάω τρελά και μου φέρνουν στο μυαλό την Μαρία και μένα στο μέλλον, θα ακούσω μουσική, έχω κολλήσει με το  CD του Hugh Laurie, το Didn't it Rain,και μπορεί να ψήσω και τον Πάνο να κατέβουμε για κανένα χαλαρό ποτάκι στο κέντρο που θα είναι πιο άδειο απ΄ότι συνήθως.. 

Από Τρίτη ξαναρχίζουμε τρέξιμο και δουλειά τρελή, οπότε αυτές οι ήρεμες μέρες μοιάζουν με όαση, παρόλο που τα φεγγάρια είναι δύσκολα και κανείς δεν είναι στα καλύτερα του από άποψη διάθεσης..

Όμως να σας πω κάτι? Η ζωή παραμένει υπέροχη, με τα δύσκολα και με τα εύκολα της, και οι στιγμές μας περνάνε και χάνονται, κι αυτό που μένει είναι η ανάμνηση τους, ειδικά όταν τις έχουμε μοιραστεί με τους ανθρώπους που αγαπάμε... Ας δημιουργούμε λοιπόν στιγμές που να αξίζουν να τις θυμόμαστε, και ας αφηνόμαστε στα όμορφα που υπάρχουν στις ζωές μας αντί στα δυσάρεστα.. Για μένα προσωπικά, τίποτα δεν μετράει περισσότερο από το πρώτο φιλί της Ανάστασης, αυτό του παιδιού μου, και από τις αγκαλιές των αγαπημένων μου, και τα γέλια που θα γεμίσουν το σπίτι μας μαζί με τις μυρωδιές του σπιτικού φαγητού και τον ήχο από τα ποτήρια που θα τσουγκρίζουν.. Είμαστε υγιείς, είμαστε όλοι μαζί, και όλα τα υπόλοιπα - όλα όμως- γίνονται και λύνονται...  Καλό Πάσχα σε όλους...

Μια ευχή για το τέλος....

Λιακάδες επιτέλους.. Όχι πάντα μέσα, αλλά έξω σίγουρα... Περνάμε τις μέρες μας με στιγμές μοιρασμένες με ανθρώπους που αγαπάμε.. Ανοίγει επιτέλους και το Deals ξανά, στην Φιλοθέη αυτή την φορά, και χτες που πήγα μια βόλτα για να δω το work in progress ενθουσιάστηκα.. Διάλεξα και το τραπέζι μου, κάτω από ένα σκιερό δέντρο με θέα το παρκάκι δίπλα - το έχω κάνει άλλη μια φορά αυτό το "ποδαρικό" στο Nammos με την Α7 και νομίζω πως φάνηκα παραπάνω από γούρικη- και έτσι από Παρασκευή θα πίνουμε τους καφέδες μας εκεί, και θα είναι σαν να ξαναγυρνάμε στο σπίτι μας μετά από καιρό...

Πήγα και βόλτα στο κέντρο, χάζεψα μαγαζιά, καθίσαμε στον Jimmy στην Βαλαωρίτου μετά από χρόνια, και μέσα σε μισή ώρα πέρασαν από το τραπέζι μας τρεις φίλοι, αυτά είναι τα καλά του downtown.. Χάζευα την πολυκατοικία απέναντι, με τα ωραία μπαλκόνια, και έλεγα στον Πάνο πως αν είμασταν στο Λονδίνο θα δίναμε γη και ύδωρ για ένα τέτοιο σπίτι.. Στην Αθήνα όμως δεν ξεκολλάμε από τα Βόρεια ούτε με εγχείρηση. Εχουμε μάθει να ζούμε αλλιώς εδώ, και αλλιώς εκεί.. Πίνοντας τον καφέ μας - τον πρώτο freddo της καινούριας χρονιάς- με τον ήλιο να μας λούζει, πιάσαμε την κουβέντα για τα μελλοντικά μας σχέδια που είναι σχεδόν έτοιμα πια να πραγματοποιηθούν, και για το Λονδίνο, και για όλα αυτά που περιμένω με ανυπομονησία, και φεύγοντας είχα ένα χαμόγελο ευτυχίας τεράστιο...

Κατά τα άλλα περπατάω πολύ - λιώνω στον διάδρομο και ας μην κάνω check in όταν πάω στο γυμναστήριο γιατί θέλω να είμαι μόνη μου και να σκέφτομαι με την ησυχία μου - μεγάλη ψυχοθεραπία το περπάτημα με τα ακουστικά στ΄αυτιά και την μουσική να σου δίνει ρυθμό- και έχω κλείσει και ένα μάθημα με τον Χοϊμέ την Τετάρτη γιατί έχω να κουβεντιάσω ένα θέμα που με βασανίζει χρόνια και πρόσφατα συνειδητοποίησα πως πρέπει να το λύσω εγώ μέσα μου και να αλλάξω πραγματικά, γιατί αλλιώς θα σέρνεται για πάντα και θα σέρνομαι κι εγώ πίσω του και δεν είναι αυτή η εικόνα που έχω, ή που θέλω να έχω για τον εαυτό μου...

Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο παράξενη είναι η ζωή.. Κάποτε, όχι πολύ παλιά, είχα καταφέρει έστω και για μερικά χρόνια να ζω βουτηγμένη στο ροζ.. Δεν ξέρω αν ήταν πλασματικό ή αν απλά το σύμπαν μου έδωσε για λίγο κάτι που μου χρώσταγε μετά από μια τεράστια περιόδο βουτηγμένη στο μαύρο, ξέρω όμως πως συχνά νοσταλγώ εκείνη την ανακουφιστική ανεμελιά... Δεν έχω παράπονο βέβαια, τα σημαντικά της ζωής μου είναι σε ισορροπία και λουσμένα στο φως και η αισιοδοξία της Πολυάννας παραμένει βαθιά ριζωμένη μέσα μου... Και τα καλύτερα έρχονται, το ξέρω γιατί τα βλέπω, όμως είναι κάτι στιγμές που τα κενά - που πάντα υπάρχουν απλά έχω μάθει να ζω μαζί τους- μοιάζουν χαράδρες.. 

Η ουσία παραμένει όμως... Η άνοιξη είναι εδώ και όπως λέγαμε χτες με τον Μιχάλη και την Βίβιαν στο χέρι μας είναι να την αφήσουμε να μας γεμίζει με αρώματα, χρώματα και ζεστασιά... 

Υ.Γ. Γέμισα το ψυγείο μου παγωτά και σοκολάτες, εγώ που αγαπώ τόσο τις κρέμες.. Είπαμε, είναι παράξενες μέρες αυτές που περνάμε.. Και έβγαλα από τα κουτιά τους τα βραχιόλια που φοράω μόλις ξεκινήσουν οι πρώτες λιακάδες.. Χάντρες, ματάκια, πολύχρωμα λουράκια , Μάταλα που λέει και η μαμά μου.. Φέτος θα προσθέσω και αυτό που μου έφερε η Χριστίνα πριν μερικές μέρες. Πρέπει να κάνεις μια ευχή και να το δέσεις με έναν ειδικό τρόπο για να πιάσει... Εύχομαι να μείνεις λοιπόν. Και να μείνω κι εγώ. 

Το μετέωρο βήμα πριν την αλλαγή....

Μπήκε η άνοιξη... Επιτέλους.. Λιακάδες έξω από το παράθυρο μου, τραπεζάκια έξω, καφέδες με τις φίλες μου που κρατάνε ώρες, γέλια, σχέδια για το καλοκαίρι, σκούρα γυαλιά για να προστατεύουν τα μάτια μου απ΄την αντηλιά...

Περνάμε όμορφα, στιγμές μοιρασμένες με ανθρώπους που αγαπάω, ισορροπίες που διατηρούνται χωρίς κόπο, επιλογές ζωής που επιβεβαιώνονται πανηγυρικά...

Ο χρόνος κυλάει γλυκά αλλά εγώ νοιώθω μετέωρη - όχι δυσάρεστα μετέωρη, σαν να παρατηρώ την ζωή μου απ΄εξω κοιτάζοντας τα πάντα προσεκτικά την ώρα που αφουγκράζομαι τις αλλαγές που πλησιάζουν... Είναι ένα συναίσθημα παράξενο και ταυτόχρονα καταπληκτικά αισιόδοξο.. Σαν να φτάνει πια το τρένο στον σταθμό απ΄όπου θα πάρεις το επόμενο για κάπου που περίμενες καιρό, μετά από μια διαδρομή που αποδείχτηκε μεγαλύτερη από όσο είχες υπολογίσει και γεμάτη απρόοπτα, όχι πάντα ευχάριστα... 

Όμως να που η αποβάθρα είναι πια ορατή και εσύ χαζεύεις τους συνεπιβάτες σου, τσεκάρεις νοερά λίστες με αυτά που δεν πρέπει να ξεχάσεις και επιβεβαιώνεις κρατήσεις και εισητήρια για την συνέχεια του ταξιδιού...

Στην πραγματικότητα, τα μηνύματα έφταναν όλο και πιο καθαρά εδώ και καιρό... Τις αλλαγές τις νοιώσαμε πριν καν τις δούμε... Σαν να φύσηξε ένα αεράκι ανανέωσης και αισιοδοξίας που δρόσισε τα πάντα, όλα άρχισαν να γίνονται πιο εύκολα και μαζί πιο συγκεκριμένα... Και όλα όσα συνέβησαν μέχρι σήμερα, όλα όμως, πήραν το πραγματικό τους νόημα και μπήκαν στην αληθινή τους διάσταση, εξηγώντας εντελώς ξεκάθαρα τα γιατί και τα πως που τόσο με παίδεψαν.. Συχνά άδικα... 

Όμως τελικά να που όλα είχαν έναν λόγο για να γίνουν.. Οι άνθρωποι που έφυγαν κι αυτοί που έμειναν, οι ιστορίες που τελείωσαν, οι λογαριασμοί και οι κύκλοι που έκλεισαν, οι καινούριοι φίλοι, οι παλιοί "εχθροί"... Κομμάτια του ίδιου παζλ που μπαίνουν στην θέση τους και σου αποκαλύπτουν μια εικόνα και μαζί, συμπαίκτες στο ίδιο παιχνίδι που χωρίς εκείνους - ακόμα και εκείνους που σε πλήγωσαν ή σε απογοήτευσαν- τίποτα δεν θα είχε πάει παρακάτω...

Και έτσι, με τις αποσκευές μου ταχτοποιημένες προσεκτικά, τα πράγματα που θα αφήσω πίσω κλεισμένα σε αποθήκες και κουτιά και εκείνα που δεν χρειάζομαι πια πεταμένα ή δωσμένα πίσω, απολαμβάνω τον χρόνο που μένει πριν το επόμενο βήμα χαλαρά, με την βεβαιότητα του ανθρώπου που βράχηκε αλλά άντεξε και τώρα στεγνώνει στην πιο ανακουφιστική λιακάδα... Και όπως συμβαίνει πάντα στην ζωή, τα καλύτερα ταξίδια και οι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα είναι εκείνα που μοιραζόμαστε με τους ανθρώπους με τους οποίους ταιριάζουν όχι μόνο τα γούστα αλλά και οι ψυχές μας... Που είναι συνένοχοι μας στις σκανταλιές, σύμμαχοι μας στους αγώνες, συνοδοιπόροι ακόμα και στις πιο περίπλοκες διαδρομές μας, σύντροφοι στις περιπέτειες και συμπαίκτες στα παιχνίδια μας..  Μαζί τους δεν φοβάμαι τίποτα.. Και απλώνω τα χέρια διάπλατα, πότε για να πετάξω ακόμα πιο ψηλά και μακριά και πότε για να αγκαλιάσω τα καλύτερα, που είναι πια εδώ και μας περιμένουν να τα ζήσουμε... 

Πίσω στο ροζ, με φόρα...

Ας πούμε άλλα πράγματα σήμερα, ευχάριστα... Αρκετά με τα ψυχαναλυτικά και τα δυσάρεστα, η ζωή πρχωράει και τα καλύτερα, τώρα πια, είναι σίγουρα αυτά που θα έρθουν..

Ανακάλυψα χτες ένα υπέροχο μαγαζί με cupcakes στον Χολαργό. Λέγεται Sweetheart και είναι τόσο κουκλίστικο που αποφάσισα να το κάνω στέκι για καφέ με τις κολλητές μου, ίσως να πάμε αύριο κιόλας.. Ας αλλάξουμε λίγο παραστάσεις και ας γλυκαθούμε...

Σήμερα μαγείρεψα σπανακόρυζο και έγινε τέλειο. Δεν το είχα ξανακάνει αλλά για κάποιον λόγο μου καρφώθηκε και έτσι συνδύασα μια συνταγή της Αργυρώς Μπαρμπαρίγου που βρήκα στο Internet με μια ιδέα που μου έδωσε ο Νίκος Καραθάνος - να αντικαταστήσω τον άνηθο με μάραθο- έβαλα και το δικό μου touch προσθέτοντας το ξύσμα από 1 lime και τον χυμό από ένα lime και ένα λεμόνι και πήρα κατ΄αρχάς τα συγχαρητήρια του Ιάσονα που δεν είναι κανένας εύκολος κριτής.. Το τσάκισε κυριολεκτικά με φρέσκο ζυμωτό ψωμί -Ορεινό από το Απολλώνιο πάντα- και με ξυνομυζήθρα Γύπας και θα πάει για δουλειά καλοταϊσμένο το παιδάκι μου.. Μένει να το εγκρίνει και ο Πάνος βέβαια, αλλά νομίζω μια χαρά θα του αρέσει, ειδικά που σήμερα είναι από το πρωί κριτής σε έναν διαγωνισμό κρασιού που γίνεται στα πλαίσια του Οινοράματος οπότε θα γυρίσει πτώμα...

Ετοιμάζω και ένα τραπέζι την άλλη εβδομάδα, για αγαπημένους φίλους παλιούς και καινούριους και το tricky part είναι πως οι μισοί νηστεύουν, αλλά βρήκα μια καταπληκτική συνταγή για γαρίδες με chili και lime, θα τους φτιάξω και μια πράσινη σαλάτα με ξηρούς καρπούς, cranberries και vinaigrette βατόμουρου και θα φάνε μια χαρά νομίζω... Για τους υπόλοιπους σκέφτομαι την τάρτα με το Camembert και τα ντοματίνια και το Ιταλικό μου παστίτσιο.. Θα φτιάξω και το ψωμί με το cheddar και τα jalapenos, θα παραγγείλω και από τον Διονύση εκλαίρ βανίλια και σοκολάτα - και χαλβά gourmet για τους νηστεύοντες-  και θα είμαστε τζέτ. Θα επιμεληθεί και ο Πάνος τα κρασιά, θα βγάλω στην κυκλοφορία και ένα καταπληκτικό ασημένιο σκεύος που ανέσυρα από κάποιο ντουλάπι και το οποίο θα στολίσω με λουλούδια κατά το βρετανικό table setting και πιστεύω πως θα περάσουμε σούπερ... Εχω επιθυμήσει να κάνω κάτι σπίτι, μετά το σερί των γιορτών είπα να ξεκουραστώ λίγο και τώρα είμαι έτοιμη για νέες περιπέτειες...

Τι άλλα? Την Κυριακή έχουμε πάλι event στην Μεγάλη Βρετανία - πάμε σούπερ και απολαμβάνουμε με όλη μας την καρδιά και το support των αναγνωστών μας και που γνωρίζουμε καινούριους ανθρώπους- οπότε αύριο έχω και μπωτέ, αγόρασα - κατέβασα στο iPad δηλαδή- ένα καινούριο βιβλίο μαγειρικής που λέγεται " Put an egg on it" και με έχει ενθουσιάσει γιατί έχει 70 συνταγές με αυγά, κατέβασα τα δύο Nymphomaniac και κάποια στιγμή θέλω να δω τι είναι αυτό που έχει δημιουργήσει τόσον θόρυβο, και αναζητώ έναν χαριτωμένο τρόπο να φοράω το τυχερό μου γουρούνι, αλλά δεν τον έχω ανακαλύψει ακόμα.. Δοκίμασα με ασημένια αλυσίδα στον λαιμό μου αλλά δεν τρελάθηκα, και για να το φορέσω στο χέρι μου πρέπει να βρω κάτι ενδιαφέρον σε βραχιόλι, οπότε είμαι στο ψάξιμο... 

Α! Και ετοιμάζω και τα κομμάτια μου για το Λονδίνο που θα ανέβουν την άλλη εβδομάδα στο FnL οπότε stay tuned γιατί πέρασα σούπερ και θέλω να σας διηγηθώ όλα τα juicy details... Στο μεταξύ, να έχετε ένα υπέροχο Σαββατοκύριακο... Φιλιά!!!!   

Γράμματα από το παρελθόν....

Σήμερα πήγα για πρώτη φορά στο σπίτι του πατέρα μου μετά από χρόνια.. Μου φάνηκε παράξενο.. Που άνοιξα τα συρτάρια του, που μαζέψαμε τα χαρτιά του, που ξεχωρίσαμε τους λογαριασμούς που πρέπει να πληρωθούν, τα φάρμακα που θα δωθούν σε δημοτικά ιατρεία, που πετάξαμε τα πράγματα που είχαν μείνει στο ψυγείο..

Εχεις να δεις κάποιον χρόνια και ξαφνικά βρίσκεσαι να σκαλίζεις τα προσωπικά του αντικείμενα.. Αβολο και κάπως πικρό.. Βέβαια, μέσα στα συρτάρια βρήκα και έναν μεγάλο φάκελο με το όνομα μου.. Ενθύμια από τότε που ήμουν παιδάκι και γέμιζα με ζωγραφιές και ορνιθοσκαλίσματα σελίδες από τα μπλοκ ζωγραφικής μου, μέχρι το τελευταίο γράμμα που του έστειλα πριν από καμιά δεκαετία. Με courier, if you get the point... Τα διάβασα λίγο πριν, στο σπίτι μου πια, και συνειδητοποίησα πως ο πατέρας μου έμεινε μέχρι τέλους γατζωμένος με νύχια και με δόντια στο ίδιο παρελθόν από το οποίο εγώ προσπάθησα με κάθε τρόπο να ξεφύγω... 

Διάβασα δεκάδες παιδικά σημειώματα, όλα συγγνώμες.. "Πατερούλη μου, κατάλαβα πόσο κακό είναι να κλαίω την νύχτα σε παρακαλώ πολύ λοιπόν να με συγχωρέσεις και να μου μιλάς, να με αγαπάς όπως πριν. Εγώ θα κάνω φρόνιμα και σε παρακαλώ πολύ να με βάλεις και πάλι στο κρεβατάκι μου. Με αγάπη η Ευη σου".... Ο Χοϊμές θα μπορούσε να γράψει διατριβή γι΄αυτό και μόνο, και μέσα στον φάκελο πρέπει να υπήρχαν τουλάχιστον άλλα 20 σχετικά..

Προσπαθώ να θυμηθώ πως ήταν άραγε ένα παιδάκι γύρω στα έξι- γιατί δεν νομίζω να ήμουν παραπάνω τότε- να νοιώθει την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη γιατί έκλαιγε την νύχτα, και να παρακαλάει τον πατέρα του να του μιλάει και να το αγαπάει όπως πριν.. Δεν θυμάμαι πια, υπάρχουν πράγματα που τα έχω διαγράψει οριστικά από τον σκληρό δίσκο του μυαλού και της ψυχής μου..  Όμως όσο ξεφυλλίζω το περιεχόμενο του φακέλου, όσο ανασύρω κομμάτια του παρελθόντος μου που πίστευα πως είχαν ξεχαστεί οριστικά - όλα τα "βρώμικα μυστικά" μου αρχειοθετημένα προσεκτικά και κιτρινισμένα πια από τον χρόνο-  τόσο νοιώθω την λύπη των τελευταίων ημερών να υποχωρεί και την θέση της να παίρνει η ανακούφιση... Δεν έχω να μετανοιώσω για τίποτα... Εφυγα τρέχοντας για να σωθώ από έναν άνθρωπο που η αγάπη του εκδηλωνόταν με τόσο λάθος τρόπο που πονούσε αφόρητα... Εφυγα να σωθώ από τις συγγνώμες, από τις τύψεις, από τις απειλές και από το βάρος που κουβαλούσα για χρόνια και μου πήρε πολύ πολύ καιρό, πολλή πολλή αυτογνωσία και το κυριότερο όλη την στήριξη και την αγάπη των ανθρώπων της ζωής μου για να καταλάβω πως δεν ήταν δικό μου... 

Η ζωή προχώρησε ευτυχώς και αυτό το βαθιά δυστυχισμένο παιδάκι του κάποτε που στην πορεία εξελίχθηκε σε μια επαναστατημένη έφηβη και μια δυσλειτουργική και εντελώς προβληματική νεαρή γυναίκα που δημιούργησε δεκάδες προβλήματα στους γύρω της και κυρίως στον εαυτό της, βρήκε πια τον δρόμο του.. Και είμαι πολύ περήφανη γι΄αυτό... Στην διαδρομή έκανα κυριολεκτικά τα πάντα αλλά έμαθα και πάρα πολλά.. Νομίζω πως έχω μαζέψει εμπειρίες που άλλοι δεν έχουν καν ονειρευτεί... Ή έστω δει στους εφιάλτες τους.. Όμως, δεν μετανοιώνω για τίποτα. Γιατί ότι έκανα και ότι έπαθα, με έκαναν αυτό που είμαι τώρα... 

Σήμερα, γράφω αυτές τις γραμμές περισσότερο για να τις διαβάσω εγώ παρά εσείς... Για να θυμάμαι τις μέρες που θα έρθουν, να συνεχίσω να κάνω πάντα αυτό που θέλει η ψυχή μου και όχι αυτό που θέλουν - ή θα θελήσουν- οι άλλοι.. Και να ευχαριστώ κάθε μέρα που περνάει τους ανθρώπους εκείνους της ζωής μου που με πήραν από το χέρι και με πήγαν παρακάτω... Τον Πάνο, την μαμά μου, την Μαρία.. Και το παιδί μου, πέρα και πάνω απ΄όλους... 

A taste of London.. Sweet and bitter...

Πίσω στην Αθήνα και το Λονδίνο με αποχαιρέτησε όπως ακριβώς με υποδέχτηκε. Με μια glorious λιακάδα που μας επέτρεψε να χαρούμε την βόλτα μας στην Duke of York Square και στο σαββατιάτικο food market, και μετά να πιούμε τον τελευταίο καφέ του ταξιδιού στα τραπεζάκια έξω της Saatch Gallery χαζεύοντας το πολύβουο πλήθος γύρω μας. 

Χαζεύω τις φωτογραφίες στον τοίχο μου στο Facebook και συνειδητοποιώ πως έφαγα πάλι σαν γουρουνάκι.. Από gourmet λιχουδιές στο bar του Cut στο 45 Park Lane μέχρι το νοστιμότερο burger ever στο Patty and Bun και ενδιάμεσα αέρινες μαρέγκες, μακαρόν σε χρώματα ροζ και χρυσό, Krispy Kream donuts, baos, παγωτά, μέχρι ντολμαδάκια και μουσακά... Χάος γαστρονομικό εντελώς όμως... 

Βέβαια, περπάτησα και πολύ, περισσότερο από ποτέ θα έλεγα, χάζεψα βιτρίνες υπέροχες, τράβηξα φωτογραφίες, πήγα θέατρο, είδα αγαπημένους ανθρώπους, έκανα girls night, ραντεβού για δουλειά... Τα πάντα όλα..

Η πόλη παραμένει κούκλα, με τον κόσμο να κινείται και την ζωή να συνεχίζεται, και όταν πήγα από την παλιά μου γειτονιά με έπιασε νοσταλγία απίστευτη, είναι καταπληκτικό πως με τον καιρό ξεχνάμε τα δύσκολα και τα δυσάρεστα και κρατάμε τα όμορφα και τα τρυφερά..

Συνάντησα και ανθρώπους που μου έλειψαν, παλιούς και καινούριους φίλους, έφτιαξα το ωραιότερο λονδρέζικο μαλλί ever στον Apollon Victoratos του οποίου δηλώνω και επισήμως φανατική οπαδός, γέλασα πολύ, αλλά συννέφιασα κι όλας...

Δυο διαφορετικές στιγμές, δυο διαφορετικές μέρες, συνειδητοποίησα πως η πόλη που τόσο αγαπώ εξακολουθεί να έχει την δύναμη - και την διάθεση μάλλον- να με χαϊδέυει και ταυτόχρονα να με γδέρνει. Προσφέροντας μου αυτά που δεν ζητάω, και κρατώντας out of reach εκείνα που λαχταράω, παίζει μαζί μου παιχνίδια που δεν ξέρω αν θα μπορέσω ποτέ όχι να κερδίσω αλλά έστω να μάθω να παίζω κι εγώ... 

Στο ταξίδι της επιστροφής σκεφτόμουν πως τώρα που είμαι πάλι ένα βήμα μακριά από το να επιστρέψω πίσω for good όμως, πρέπει να σιγουρευτώ πως έχω την δύναμη να κρατήσω τις ισορροπίες - τις δικές μου πάνω απ΄όλα- και να κερδίσω όλα τα στοιχήματα που έχω βάλει με τον εαυτό μου. Δεν θέλω να ξαναφύγω, δεν θέλω να ξαναφοβηθώ. Θέλω να πετύχω, θέλω να έχω τις αγάπες της ζωής μου γύρω μου, θέλω αυτή η πόλη που ακόμα με παιδεύει να έρθει να καθίσει στην χούφτα μου όπως κάθισε κάποτε το νησάκι. Θέλω τα όνειρα μου να γίνουν πραγματικότητα.. Ξέρω, θέλω πολλά... Όμως αν δεν ζητήσεις πολλά, αν δεν κυνηγήσεις τα δύσκολα και αν δεν ρισκάρεις τα πάντα, πως θα συνεχίσεις να νοιώθεις ζωντανός? 

Οπότε, καλό ταξίδι μπαμπά....

Η σημερινή μέρα ξημέρωσε ίδια με τις προηγούμενες κατά κάποιον τρόπο.. Λιακάδα έξω από το παράθυρο μου, και μέσα, χαμόγελο αισιοδοξίας στον καθρέφτη και μια μέρα λιγότερη στην αντίστροφη μου μέτρηση για το ταξίδι στο Λονδίνο που περιμένω με τόση ανυπομονησία.

Κι όμως, λίγη ώρα μετά όλα άλλαξαν. Και το χαμόγελο αισιοδοξίας αντικαταστάθηκε με μούδιασμα όταν με ειδοποίησαν πως πέθανε ο πατέρας μου.. Ξέρω, το μούδιασμα δεν είναι το πιο αναμενόμενο συναίσθημα όταν χάνεις κάποιον πολύ δικό σου, η αλήθεια είναι πως κι εγώ θα ήθελα να νοιώθω κάτι άλλο. Πιο δυνατό, πιο ισοπεδωτικό, πιο βαθύ. Ακριβώς όπως θα ήθελα και ο πατέρας μου να είναι ένας πολύ δικός μου άνθρωπος. Όμως στην ζωή ελάχιστα πράγματα έρχονται όπως τα θέλουμε, κι αυτό είναι ένα μάθημα που το έχουμε πάρει όλοι μέχρι τα 50 μας νομίζω. Πολλές, πολλές φορές... 

Θα αποφύγω τις λεπτομέρειες, ούτε της παρούσης είναι, ούτε θέλω το ποστ να καταλήξει μελό, αυτό θα αδικούσε κατάφορα και τον πατέρα μου και εμένα. Κυρίως θα αδικούσε αυτό που είχαμε μεταξύ μας, ή μάλλον αυτό που δεν είχαμε.. Και in any case, ο θάνατος καταφέρνει να κλείσει οριστικά όλους τους λογαριασμούς, και να σβήσει το παρελθόν με τον πιο αποτελεσματικό τρόπο.. Τι σημασία έχει τι έγινε... Σύντομα οι μηχανισμοί θα δουλέψουν και οι αναμνήσεις θα πάρουν την θέση των γεγονότων.. Και εγώ θα έχω την ευκαιρία να διαλέξω πια τι θέλω να θυμάμαι, και να αφήσω για πάντα στην άκρη αυτά που θέλω να ξεχάσω...

Σήμερα, όταν έκλεισα το τηλέφωνο έμεινα για λίγο μετέωρη. Την είχα προβάρει στο μυαλό μου πολλές φορές αυτή την στιγμή - για την ακρίβεια την είχα ζήσει κι όλας με τον τρόπο που ένας ηθοποιός ζει έναν ρόλο... Μέσα από διεργασίες περίπλοκες και συχνά δυσάρεστες, έχω πει τα αντίο μου και έχω συγχωρέσει αυτά που έπρεπε να συγχωρεθούν, εδώ και καιρό... Και ίσως αυτό ακριβώς να έφερε το μούδιασμα μέσα μου... 

Τον πατέρα μου τον αγαπούσα πολύ. Πάρα πολύ. Ότι κι αν συνέβη ανάμεσα μας, υπήρξε ο άνθρωπος που με καθόρισε. Που έβαλε μέσα μου τις πιο γερές βάσεις και για το καλό και για το κακό μου κομμάτι μου.. Του χρωστάω πολλά από όσα με κάνουν να είμαι αυτό που είμαι σήμερα, μαζί με πολλά από εκείνα που πάλεψα για χρόνια να ξορκίσω.. 

Δεν θα σας το κρύψω, πως το συναίσθημα που κυριαρχεί μέσα μου σήμερα, είναι οι τύψεις.. Τύψεις που δεν λυπήθηκα όσο θα έπρεπε, που δεν νοιώθω devastated, που η απόφαση να μην αλλάξω τα σχέδια μου και να φύγω κανονικά για Λονδίνο την Δευτέρα ήταν τόσο αυθόρμητη και μέσα από την ψυχή μου, που δεν υπήρχε λόγος να την σκεφτώ δεύτερη φορά. Όμως έτσι είναι.. Και αυτό που είναι, ήταν ένας χορός που δεν τον χόρεψα ποτέ μόνη μου.. Συχνά μάλιστα, τον χόρεψα με το ζόρι..

Κλείνω τα μάτια και προσπαθώ να συνθέσω τις αναμνήσεις μου.. Διαλέγω να κρατήσω τα ανέμελα πρώτα χρόνια, την αυτοπεποίθηση που φύτεψε μέσα μου, αυτή την μαγική βεβαιότητα πως ότι θέλω μπορώ να το πετύχω... Μαζί με τα μαθήματα τακτικής παραμένουν τεράστιο asset στην ζωή μου μέχρι σήμερα... Ο πατέρας μου υπήρξε ένας άνθρωπος χαρισματικός και ταυτόχρονα καταστροφικός. Που μπορούσε να σε απογειώσει και να σε κάνει να νοιώθεις θεός, ακριβώς με την ίδια ευκολία με την οποία μπορούσε να σε προσγειώσει τόσο απότομα που να μην ξέρεις τι σε χτύπησε... Χαρακτηριστικά που αναγνωρίζω σχεδόν τυφλά όπου τα συναντήσω και που με τραβάνε ακριβώς όπως τραβάει την πεταλούδα το φως... Και με τους ίδιους κινδύνους βέβαια... 

Οπότε, καλό ταξίδι μπαμπά... Κάθε φορά που θα ξεκινάω να κυνηγήσω ένα καινούριο όνειρο ή να πολεμίσω έναν καινούριο ανεμόμυλο, κάθε φορά που θα ανακαλύπτω μια καινούρια εναλλακτική ή θα επιχειρώ έναν περίπλοκο ελιγμό, κάθε φορά που θα σχεδιάζω ένα plan B και που θα γυρίζω την χαμένη από χέρι παρτίδα υπερ μου, κάθε φορά που θα γίνομαι σκύλα φρικτή μπροστά σε ένα όχι, κάθε φορά που θα νοιώθω σαν στο σπίτι μου στα πιο απίθανα μέρη και που θα βουτάω στα πιο βαθιά νερά με άγνοια κινδύνου, θα σε θυμάμαι... Με έμαθες να είμαι ελεύθερη, να υπερασπίζομαι την γνώμη μου, να έχω θάρρος, και θράσος, να διεκδικώ αυτά που θέλω, να μην συμβιβάζομαι, να ρισκάρω, να ξανασηκώνομαι όταν πέφτω, να γοητεύω τους ανθρώπους γύρω μου όταν θέλω και να τους τρομάζω όταν χρειάζεται... Κυρίως όμως, με έμαθες τι δεν θέλω να γίνω.. Και ίσως να είσαι η αιτία που κατάφερα να μεγαλώσω ένα παιδί τόσο ισορροπημένο όσο ανισόρροπη υπήρξα ή και εξακολουθώ να είμαι εγώ...

Βέβαια, μαζί με έμαθες και άλλα πολλά, αλλά ειπαμε.. Από σήμερα κρατάμε τα όμορφα και τα υπόλποιπα ας τα πάρει το ποτάμι.. 

Η ζωή συνεχίζεται λοιπόν και εγώ είμαι καλά... Αύριο, στο τελευταίο σου ταξίδι δεν θα είμαι εκεί να σε ξεπροβοδίσω.. Στο εξής όμως επιλέγω να σε θυμάμαι κυρίως με αγάπη, κι αυτό νομίζω πως μετράει πιο πολύ... Αλλωστε, εσύ ήσουν που με έμαθες να μην λογαριάζω την γνώμη του κόσμου και να μην με ενδιαφέρει καθόλου να κρατάω τα προσχήματα, και εγώ διάλεξα να κάνω μέχρι το τέλος αυτό που θέλει η ψυχή μου και όχι αυτό που θα έπρεπε... 

Τακούνια or not τακούνια?

Πότε μπήκε κι όλας Φεβρουάριος, ούτε που κατάλαβα.. Περνάει ο καιρός και εμείς εξακολουθούμε να τρέχουμε, εποικοδομητικά και ευχάριστα αλλά παρόλα αυτά πολύ θα ήθελα να χαμηλώσουμε λίγο ταχύτητα, ίσα να προλαβαίνω να παίρνω καμιά ανάσα...

Για blogging κανονικό ούτε λόγος, μετά βίας καταφέρνω να γράφω κάθε Τρίτη την στήλη μου για το FnL, οπότε όταν βρω έστω και ελάχιστο χρόνο μπαίνω για δυο κουβέντες βιαστικές, έτσι γιατί μερικές συνήθειες κόβονται δύσκολα, ειδικά όταν είναι αγαπημένες..

Έτσι, σήμερα, εκεί που προσπαθούσα να βρω τι να φορέσω το βράδυ, σκέφτηκα να μεταφέρω τον προβληματισμό μου στο διαδικτυακό μου ημερολόγιο. Γενικά, σπάνια δεν ξέρω τι να βάλω.. Συνήθως ανοίγω την ντουλάπα μου και διαλέγω αυτό στο οποίο θα πέσει πρώτα το μάτι μου, από μια σειρά ρούχων που τα έχω διάλέξει έτσι ώστε πρώτον να με βολεύουν και δεύτερον να ταιριάζουν μεταξύ τους.. Όταν είσαι στα δικά μου κιλά άλλωστε, δεν είναι και πως έχεις ωκεανούς επιλογών. Με τα χρόνια έχω καταλήξει σε μονόχρωμες βάσεις - πολλά μαύρα, γκρί και καφέ τον χειμώνα, και μαύρα, λευκά και μπεζ το καλοκαίρι- τα οποία διανθίζω με αξεσουάρ που τους δίνουν χρώμα και στυλ.. Καπέλα, εσάρπες, κοσμήματα, παπούτσια, τσάντες... 

Εχω σωθεί με αυτό το σύστημα γιατί είμαι πάντα μια χαρά ντυμένη  για το δικό μου γούστο, και δεν χρειάζεται να προσαρμόζομαι σε μόδες τρελές. Και το αποτέλεσμα δεν το λες και κλασσικό, κάθε άλλο παρά...

Βοηθάει σ΄αυτό και το γενικότερο στυλ μου που είναι κάπως ανέμελο - για να το θέσω κομψά- αλλά to make a long story short μια χαρά την κάνω την δουλειά μου και το κυριότερο, μια χαρά νοιώθω μέσα στα ρούχα μου...

Ελα όμως που τους τελευταίους τρεις μήνες ξεκινήσαμε τα events του FnL.. Μην με παρεξηγήσετε, περνάω υπέροχα και είμαι καταχαρούμενη γιατί και το site πάει σφαίρα και μου αρέσει που γνωρίζω τους αναγνώστες μας... Απλά σ΄αυτά τα events αναγκαστικά πρέπει να ντύνομαι κάπως "καλύτερα"... Που σημαίνει πως κατ΄αρχάς πρέπει να βάφομαι αντί να βγαίνω είτε εντελώς άβαφτη είτε με το μαγικό τετράπτυχο πούδρα, μάσκαρα, ρουζ, λιπ γκλος που τόσο αγαπώ.. Πράγμα που το έλυσα άμεσα γιατί μπορεί να μην βάφομαι αλλά έχω τόνους καλλυντικών - μην ρωτήσετε γιατί, τα αγοράζω γιατί μου αρέσουν πολύ και μετά τα κοιτάζω, ακριβώς όπως έκανα κάποτε με τα ψηλοτάκουνα παπούτσια- οπότε αν εξαιρέσετε την πρώτη φορά που έβαλα μολύβι στα μάτια μου μετά από χρόνια και πλάνταξα στο κλάμα μέχρι να το συνηθίσω, τώρα το έχω ξαναθυμηθεί το σπορ και βάφομαι σαν εξπέρ...

Το πρόβλημα μου είναι τα τακούνια.. Γιατί όλα τα ρούχα που έχω και είναι κάπως πιο βραδινα, δεν ταιριάζουν καθόλου με τα φλατ παπούτσια μου, ούτε καν με τις αγαπημένες μου ασημένιες μπαλαρίνες που είναι τόσο a la mode φέτος. Μέχρι τώρα τα γλύτωσα γιατί ξεκίνησα με τα πιο ενδιάμεσα outfits που κάπως τα βόλεψα με κάτι ίσια μαύρα μποτάκια αλλά σήμερα στην Σπονδή θέλω να φορέσω κάτι πιο καλό... Όπως την μπλούζα μου με τις τυρκουάζ παγιέτες που τόσο μου αρέσει και την έχω φορέσει μια φορά μόνο στην ζωή μου, ή ένα άλλο εμπριμέ κάπως σπανιόλικου στυλ ρούχο που το λατρεύω γιατί βγάζω ώμους έξω και κάνει κάπως σέξυ, και το οποίο, άλλη μια φορά έχει τύχει να το βάλω κι αυτό... 

Ανέσυρα λοιπόν σήμερα από τα ψηλά ράφια της ντουλάπας μου ένα ζευγάρι τακούνια - κλασσικά και μαύρα- και τα φόρεσα να κάνω μια δοκιμή στο σπίτι και ζαλίστηκα... Όσο κι αν λέω από μέσα μου πως δεν πρόκειται να περπατήσω σήμερα, από το αυτοκίνητο στο τραπέζι μου θα πάω και πίσω με άντε δυο τρεις βόλτες μέσα στην αίθουσα για τα PR, ξέρω πως και σαν τσολιάς τα περπατάω γιατί νοιώθω άβολα, και θα κουραστώ με το που θα βγω από το ασανσέρ... Οπότε?

Μαζεύω τις παγιέτες και τα φρου φρου και ανασύρω τα total black.. Που έτσι για το καλό, λέω να τα συνδυάσω με ένα ζευγάρι πανύψηλα μπρονζέ wedges Tata-Naka, τα οποία είναι σούπερ άνετα - για τακούνια πάντα- και με ένα ωραίο βραδινό παλτό που επίσης έχω φορέσει ελάχιστα... Θα βρω και ένα από τα λα λα τσαντάκια μου, θα ταιριάξω και κανένα σκουλαρίκι παράξενο, μια χαρά θα είμαι... 

Και θα ελπίζω πως μια άλλη φορά θα καταφέρνω να σκαρφαλώσω και στα δωδεκάποντα.. Ή και όχι.. Όπως έχει πει και ο Gore Vidal, "στυλ είναι να ξέρεις ποιός είσαι, τι θέλεις να πεις, και να μην σου καίγεται καρφί".. Και για να συμπληρώσω, στυλ είναι κυρίως να νοιώθεις όμορφα μέσα στα ρούχα σου... Να τα φοράς και να μην σε φοράνε... Αυτά και καλή μας εβδομάδα... :)