Sunday, October 24, 2010

Η καθημερινότητα μου....

Ξυπνάω αργά και χουζουρεύω για ώρα πολλή στο κρεβάτι μου, κουκουλωμένη, με τα πατζούρια ανοιχτά να αφήνουν τον ήλιο να γεμίζει το δωμάτιο με φως... Στο κομοδίνο δίπλα μου, πάνω στην στοίβα με τα αδιάβαστα βιβλία μου, μου κάνουν μόνιμα παρέα το πρώτο πάνινο παιχνίδι του Άρι -ένα γουρουνάκι με μισομασημένο αφτί - και  ο Ιππόλυτος, ένας λούτρινος λάγος - μασκότ του παρισινού  le Bristol...


Πίνω αρωματικό καφέ με μπισκότα sable και μελετάω προσεκτικά μια συνταγή, θέλω να δοκιμάσω να φτιάξω και εγώ  δικά μου, και λίγο πριν τις γιορτές να χρησιμοποιήσω επιτέλους τα χριστουγεννιάτικα κουπάτ μου, ετοιμάζοντας σακουλάκια με home made λιχουδιές για τους φίλους μου...


Χαζεύω μαγειρικές εκπομπές κουλουριασμένη στον καναπέ  και γελάω με τα σχόλια του Μάνου δίπλα μου... Ξέρει τους κριτές και των δύο show, και κάποιους από τους παίκτες του ενός και μου εξηγεί όλα τα ντεσού ξεκαρδισμένος.. Στο επεισόδιο του Master Chef που θα κάνει guest εμφάνιση- μάλλον την εβδομάδα που μας έρχεται-  ετοιμάζομαι να καλέσω στο σπίτι τους κολλητούς μας και να οργανώσω βραδιά τηλεόρασης - delivery... Νομίζω πως ο καλύτερος τρόπος για να παρακολουθεί κανείς τέτοιου είδους εκπομπές είναι με καλή παρέα, παγωμένες μπύρες και σουβλάκια ή πίτσες...

Μαγειρεύω όλο και συχνότερα, παραγγέλνω σε φίλους που πηγαινοέρχονται στο Λονδίνο υλικά που δεν βρίσκω εδώ - ο Βαγγέλης μου έφερε χτες μόλις pork lard- και δοκιμάζω καινούριες συνταγές από το Delicious.. Τις επόμενες μέρες σειρά έχουν οι beef and  ale raised  pies που έχω υποσχεθεί στον Μάνο και τις περιμένει πως και πως  αλλά και τα δικά μου αγαπημένα Scotch eggs που ακόμα δεν αξιώθηκα να φτιάξω... Πιο πολύ και από το μαγείρεμα μου αρέσει το μετά.. Το σπίτι που μυρίζει λιχουδιές, τα χαμόγελα των αγοριών μου όταν τρώμε όλοι μαζί ανταλάσσοντας τα νέα της ημέρας,  η μουσούδα του Droopy που περιμένει να έρθει η ώρα που θα δοκιμάσει και αυτός την μπουκιά που του αναλογεί και αυτή η σπιτίσια αίσθηση που δίνει ζωή και φως στο περιβάλλον γύρω μου...

Ετοιμάζω λίστες με τα πράγματα που θέλω να ψωνίσω.. Από τα μαγαζία της πόλης αλλά και από τα ταξίδια μας των επόμενων μηνών... Μαχαιροπήρουνα σε διάφορα σχέδια και χρώματα για να κάνω παράξενους συνδιασμούς στο table setting, ατομικές κοκοτιέρες, αξεσουάρ τσαγιού για το afternoon tea που ετοιμάζομαι να οργανώσω for girls only, χρώματα ζαχαροπλαστικής και χαρτάκια για τα cupcakes μου, αρωματικά κεριά και ένα ακόμα σετ από χρωματιστά κρυστάλλινα ποτήρια με πόδι... Οι λεπτομέρειες κάνουν την διαφορά, έτσι δεν λέγαμε? Και εγώ λατρεύω τις λεπτομέρειες και τις αναζητώ με πάθος.. Παντού...

Γράφω σελίδες ολόκληρες, συνεχώς.. Τα κεφάλαια του βιβλίου μου μπερδεύονται με τις σκέψεις μου και τις προσωπικές μου ιστορίες, όλα όσα θα ήθελα αλλά δεν μπορώ ή δεν θέλω να πω βρίσκουν δίεξοδο από το μυαλό μου στους ηλεκτρονικούς φακέλους του Word μου και εκτονώνομαι μαγικά... Υπάρχει και μια ζωή πέρα από την ζωή μου, μέσα στο κεφάλι μου κυρίως, πράγματα που θέλω, που σκέφτομαι, που ζυγίζω στο μυαλό και την καρδιά μου, αποφάσεις που μένουν να παρθούν και βήματα που μένουν να γίνουν... Και το γράψιμο βοηθάει, πάντα με βοηθούσε, για να μπαίνουν όλα σε μια σειρά...



Όπως και οι κουβέντες με φίλους φυσικά, η καλύτερη ψυχοθεραπεία ever μετά τον Γιάννη.. Καφέδες με την Μαρία, την Μάρθα, την Σοφία και την Ελένη στην Παλιά Αγορά, το Golden Hall και το Common Secret, τηλέφωνα με την Γεωργία και την Doris που είναι μακριά, εξομολογήσεις και μαθήματα ιδιωτικής λογικής με την Λιάνα, συμβουλές από καρδιάς από τον Στέλιο και τον Ζαννή...Και γέλια πολλά, και δάκρυα ακόμα περισσότερα και τελικά η ανακουφιστική βεβαιότητα πως όσο υπάρχουν οι φίλοι της καρδιάς μου, όλα γίνονται και λύνονται..



Και τα βράδια, η αγκαλιά του Μάνου και η παρουσία του Άρι γιατρεύουν όλες τις πληγές και ανακουφίζουν όλους τους φόβους... Είμαστε γερή ομάδα, δυνατή και αγαπημένη, και στα δύσκολα και στα εύκολα... Η καλύτερη που ξέρω... Και μένουμε ομάδα όπου και αν μας οδηγούν η ζωή, τα βήματα μας, οι δυνάμεις και οι αδυναμίες μας.. Πάντα, στο τέλος της μέρας, στο τέλος όλων, διαλέγουμε να μένουμε όλοι μαζί... Ακόμα... Ακόμα και ο Άρις που ξεκινάει τώρα το υπέροχο ταξίδι του στο μέλλον, επιλέγει να πατάει με το ένα πόδι στην κοινή μας ζωή, κυρίως πιστεύω και ελπίζω γιατί εδώ νοιώθει ασφαλής και ταυτόχρονα ελεύθερος... Ξέρει πως μπορεί να πάρει την φόρα που χρειάζεται, να πετάξει όσο μακριά θέλει για να κυνηγήσει και να κάνει πραγματικότητα τα όνειρα του, αλλά και να επιστρέφει όποτε νοιώσει την ανάγκη και όποτε χρειαστεί σε δυο αγκαλιές που θα τον χωράνε πάντα και δεν θα τον κρίνουν ποτέ... 

Στιγμές από την ζωή μου, σκέψεις, όνειρα, φόβοι... Η καθημερινότητα μου ντυμένη με ένα τραγούδι που με κάνει να χαμογελάω...

Υ.Γ. Πάντα πίστευα πως όταν μοιράζεσαι με κάποιον την καθημερινότητα σου μοιράζεσαι και ένα κομμάτι από την αλήθεια σου.. Γιατί είναι εύκολο να υποκριθούμε περσόνες, και εικόνες, και πράγματα που δεν είμαστε για λίγο... Η καθημερινότητα μας όμως είναι καθρέφτης... Και τους ανθρώπους στους οποίους επιτρέπουμε την είσοδο στο πιο δικό μας κομμάτι της ημέρας και της νύχτας μας, είναι σαν να τους αφήνουμε να μας δουν άβαφτους, ατημέλητους και αγουροξυπνημένους... Σαν να τους ανοίγουμε μια πόρτα στην ζωή μας... Να την αγγίξουν, να την μυρίσουν, να την γευτούν... Και να την ζήσουν μαζί μας, αν τολμάνε, αν αντέχουν και αν θέλουν φυσικά...



17 comments:

αχτίδα said...

Ομολογώ..ζήλεψα τα υπέροχα μαχαιροπείρουνα και τα φυλτζάνια σου.Εχω ένα ψώνιο με φυλτζάνια που έχουν ντεσέν λουλούδια..αυτό το αγγλικό στυλ , το λίγο κλασικό με τα ροζ και τα μπορντώ χρώματα. Ζηλεύωωωω! Πάντως φυλτζανάκαι του καφέ έχω τέτοια! Θέλω και λιγα απο τα μπισκοτάκια σου..λατρεύω τα μπισκότα γενικά!

δεσποιναριον said...

ΙΙΙΙΙΙ!!!! εχεις ολα αυτα τα μαχαιροπηρουνα με αυτες τις λαβες; ΕΙΝΑΙ ΟΝΕΙΡΟ! Φιλακια και καλες προετοιμασιες για τις γιορτες. Εγω θα λειπω απο το σπιτι μιυ τις γιορτες κι ετσι δεν κανω σχεδια. Λυπαμαι και χαιρομαι γι αυτο για διαφορετικους λογους βεβαια.

Τζίτζι - gg said...

Και βέβαια οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά, απολύτως και παντού!
φιλάκια :)

υγ λες να είναι Τετάρτη το επεισόδιο;

Anonymous said...

Θα καταντήσω γραφικός και δεν θέλω. Αυτό το σημερινό σου ποστ θέλω να το σχολιάσω παραπάνω όμως. Από αλλού όμως για να εξηγηθώ χωρίς να παρεξηγηθώ.
Ο γνωστός

So_Far said...

Kαλημέρα sunshine ! Μου έδωσες hint με τα μαχαιροπήρουνα αλλά αυτά από κοντά.
Εντάξει μοιραζόμαστε πράγματα μέσα από το blogging αλλά νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερα όταν τα μοιραζόμαστε από κοντά. Τουλάχιστον δεν θα γελάγαμε τόσο αν διαβάζαμε και γράφαμε αυτά που λέγαμε στο Πατρόν την τελευταία φορά. Στο blogging απλά περνάμε το 'σκονάκι' και να δέσουμε και ως παρέα ακολουθεί και η 'έκθεση ιδεών' . Να είσαι καλά , να περνάς ακόμα καλύτερα και τα λέμε. Πολλά φιλιά και μια όμορφη εβδομάδα

elekat said...

Τα μαχαιροπήρουνα αυτά είναι πανέμορφα!!!

Το σημερινό σου ποστ μου άφησε μια πολύ αισιόδοξη γεύση!
Και αυτό που έγραψες για τον Αρη πολύ αληθινό!
Και είναι επίτευγμα δικό σου και του Μάνου το να σας νοιώθει το παιδί έτσι!!!

Anonymous said...

Γλυκές καλημερούλες~καλή εβδομάδα! Προσωπικώς προτιμώ το Top Chef και τα υπέροχα μαχαιροπήρουνα, αλλά πάνω απ' όλα την αλήθεια σου.
Με φιλία,

Talisker said...

Για μενα
ολο νοημα του ποστ ειναι το υστερογραφο!!!::)))

Λεει τοσα πολλα!!!

(θα ειναι ο Μανος..την αλλη βδομαδα? πας καλα? και το λες ετσι? θελω ειδικο ποστ)

Τα πρωτα 4 στο πρωτο συρταρακι κατω κατω..
-λιμοζακια??

χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ

καλη βδομαδα μωρο μου:)

Anonymous said...

Τι είναι οι κοκοτιέρες ?????

Anonymous said...

Exei kai alla pio skoura i kathimerinotita sou omos kai to grafo mono gia na prolavo tous anonymous prin plakosoun kai arxisoun na sou lene pos ola sou einai roz. Oles oi kathimerinotites exoun diafora xromata. Afto einai kai to noima tous. I diki mou as poume exei kai poli xryso.lol
Z. opos Zorro

Anonymous said...

Ανάθεμα κι αν καταλάβατε ποτέ τίποτα από όσα λένε οι ανώνυμοι, εσείς οι... λαμπεροί επώνυμοι. Κακομαθημένα.

Just an Ordinary Pontios said...

πεινάω. πεινάω. πεινάω.

Blueprint said...

Λατρεύω ότι έχει κλασσικό αγγλικό πατερν. Τώρα τα πρωινά που συνήθως διαβάζω τα post σου θα φαντάζομαι να πίνουμε καφέ με αυτά τα σερβίτσια.

DonnaBella said...

me kalypse o pontios. diavasa k PEINASA!!!(palia agora pote tha me xanapas, e?)
(tetoio phximo k treximo, apapa...)
filia

Anonymous said...

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ


Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπό σας
κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά,
έναν ώμο ν' ακουμπάτε την πίκρα σας,
ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψή σας,
κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,
έστω και μια φορά;
είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή
για τους απεγνωσμένους;

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Radio Marconi said...

Κρατάω και εγώ το υστερόγραφο με ένα χαμόγελο :))

Δεν είναι όλη μας η ζωή στιγμές ευτυχίες ούτε έρχεται ουρανοκατέβατα, και μου αρέσει που την δική σου τη μοιράζεσαι μαζί μας.

Καλημέρα!!!

Fevis said...

αχτίδα@Έχω κόλλημα με όλα αυτά φίλη.. Μαζεύω, μαζεύω και στο τέλος να δω τι θα τα κάνω..:-))

δεσποινάριον@ Θα λείπεις από το σπίτι αλλά... εγώ δεν θα στεναχωρεθώ καθόλου.. Το αντίθετο..:-))))

Τζίτζι@ Τετάρτη, Πέμπτη.. Θα δούμε.. Θα σε ενημερώσω εγκαίρως μπουμπού μου...

Ο γνωστός@ Ενδιαφέροντα όλα αυτά..:-))

So_Far@ Εσύ με όλα αυτά τα ταξίδια που κάνεις, μπορείς να μαζέψεις πραγματικούς θησαυρούς φιλενάδα μου..Όσο για αυτά που λέμε στους καφέδες είναι... ανάμικτα.. :-)))

elakat@Σ' ευχαριστώ πολύ φίλη..:-)) Φιλάκια...

Ανώνυμος@ Το Top Chef - το ελληνικό λέμε τώρα- νομίζω πως δεν έχει βρει ακόμα τον ρυθμό του.. Θα δούμε...:-)

Talisker@ Πάντα το νόημα στο υστερόγραφο είναι αγαπημένη μου..:-))

Ανώνυμος@Οι κοκοτιέρες είναι ατομικά πυρήμαχα σκεύη με καπάκι..

Z.opos Zorro@ Αχ αυτό το χρυσό, αχ αυτό το χρυσό..:-)))

Ανώνυμος@ Καλημέρα και σε σας...

Just an ordinary Pontios@ Ε, άμα πεινάς να κανονίσουμε να πάμε για φαγητό..:-))

Blueprint@ Και εγώ περνάω την εγγλέζικη μου περίοδο τελευταία..Να δω πότε θα τον πιούμε αυτόν τον καφέ κανονικά..:-)

Donnabella@ Θα σε πάω το συντομότερο αγαπημένη.. Έλα εσύ με το καλό και όλα θα γίνουν..:-)Φιλάκια πολλά...

Ανώνυμος@ Δεν απαντώ.. Είστε εντελώς εκτός θέματος σε ότι με αφορά..

Radio Marconi@Μαρκονάκι μου, η ζωή είναι όπως πρέπει... Αν είναι ισορροπημένη, έχει απ΄όλα.. Φιλάκια..